https://virgool.ir/feed/@Zynbtbatbaeiدانشجوی روان‌شناسی‌ام/ از علاقه‌هام در مسیر بهتر شدن می‌نویسمfa2026-11-12 20:35:10https://files.virgool.ir/upload/users/446719/avatar/Ef5Xe5.jpeghttps://virgool.ir/@Zynbtbatbaeihttps://virgool.ir/@Zynbtbatbaei/زندگی-ایزوله-h13b0w05nz81ورود به این دنیای جدید با آغازی موهوم،شاید از «سبک زیستی نوین» سخن به میان آورد.زندگی های ایزوله شده،دستاوردی‌ست ناقابل از جهانی که به آن مبتلا هستیم.بی شک تجربهٔ تنهایی را_خواسته یا ناخواسته_همگی‌مان حداقل در مقطعی از زمان داشته ایم اما به عینه از این مرزبندی های فیزیکالِ کسالت‌آور خبری نبود.. بهرحال باید با این تغییر همراه شد و به آداب و رسوم آن خو گرفت.البته به لطف جهانی موازی که «دهکده بین المللی اینترنت»ایجاد کرده،خوب است که می‌توان به موازات این انزوای اجباری،حضوری فعال در جامعهٔ انسانی داشت.جامعه ای سیال که بسط پیدا می‌کند به همان اندازه که می‌خواهیم و گستردگی اش هر لحظه براساس نیاز،تغییر می‌کند.این شبکهٔ جهانی را خطوط منفردی تشکیل می‌دهند که از ذهن من و تو سرچشمه می‌گیرند.آنچه که می‌نویسیم،آنچه به دنبالش هستیم،آن‌که می‌خواهیم..همه چیز اینجاست...واقعیت این است،در هجوم عالم‌گیر این ویروس نه چندان زنده،علی‌رغم مشقت و رنجی که بر شانه هامان نهاد،باید به ادامهٔ زندگی متعهد باشیم. شاید باید گریزی زد به همان جهان موازی که ناگزیر بخشی از هویت‌مان در آن جریان دارد‌. در این مسیر رفتنی،من سعی کرده ام از همسفران دنیای مدرن بهره بگیرم.ابتدا،برای اینکه از هجوم حجمی از زمان که باید تنها سپری کنم شوکه نشوم،فهرستی نوشته ام از هرآنچه که باید انجام می‌دادم،باید یاد می‌گرفتم و در کل،هرآنچه نزیسته ام."تسلط به ساعات خواب و بیداری و مختص نمودن زمانی برای تنهاتر شدن و عمیق‌ترشدن و بهبود وضع موجود"بهترین تحفه‌ای بود که این شرایط برایم به ارمغان آورد.حالا،بادید مرکزی منسجم‌تر،زمان‌های جامانده از زندگی نمایان شدند.اوقاتی که هدررفتنشان به چشم نمی‌آمد اما حالا از لابه‌لای روزمرگی بیرون آمدند.لازمهٔ پرکردن زمان‌های جدید ، فعالیت های جدیدند.پادکست هایی که راه‌بلدند،بهترین هم مسیر برای گذراندن این ساعات گمشده اند.باید آزادانه درگیر روایت‌های نابی شد که از تجربه های زیسته بیرون آمده اند... شاید گفتنی باشد؛این روزها هدستم به عضو جدیدی در من تبدیل شده..انشعابی از لذت که به دو گوش وارد می‌شود و انسان را از زندگی دست‌وپاگیرش به خیالهای دور پرتاب می‌کنند.باهمین عضو دوست داشتنی،نواهای محزون زنان پرتغالی¹ را،فریادهای بی صدای وال آبی² را و نت های اعجاب انگیز "کارایندرو"ی یونانی³ را شنیدم...تتجربهٔ حضور در مکان‌های نرفته،معاشرت با آدم‌های حس نشده‌،دردهای تجربه نشده و داستان ‌های شنیده نشده،انگار فقط از این دریچهٔ کوچکِ رو به جهانِ مجاور،مقدور است.ربهٔ حضور در مکان‌های نرفته،معاشرت با آدم‌های حس نشده‌،دردهای تجربه نشده و داستان ‌های شنیده نشده،انگار فقط از این دریچهٔ کوچکِ رو به جهانِ مجاور،مقدور است.برای عمیق کردن عمر زیسته،یادگیری را نباید فراموش کرد..این روزها که فرصت حضور نیست،و محدودیت ها اجازهٔ رفتن به ثریا را برای دستیابی به دانش نمی‌دهند! اذعان داشت،در پس همین دریچه های مدرنِ کوچک،هزاران فرصت دست نخورده برای ارتقای کیفیت زندگی‌هامان موجود است.آنچه از «نجوم»خواهان هستیم..هرآنچه از «روان» به آن مشتاقیم.. از تجربه آموختن «زبانی جدید»..یا دستمایه های دیگر برای ارتقای خودمان..داشتن‌شان آسان است و مقدور.از این زمان‌های خالی،از این روزگار نوین بهره ای بجوییم.بواسطهٔ جهان پیش رونده حرکتی ایجاد کنیم.این جنس سختی هم می‌گذرد اما به قول توران میرهادی «غم بزرگ را تبدیل کنیم به کار بزرگ»..."نوای فادو" در فرهنگ پرتغال،صدای حزن و اندوه دریاست و اغلب یک زن آن را می‌خواند"وال" موسیقی اندوهناکیست از ارتعاشات صوتی یک والِ تنهای جا مانده از هم‌نوعانش"النی کارایندرو" الههٔ موسیقی یونانZeynab TabatabaeiZeynab TabatabaeiThu, 31 Dec 2020 22:47:52 +0330