https://virgool.ir/feed/@Zoomlord8fa2026-11-12 00:19:29https://files.virgool.ir/upload/users/796915/avatar/urpGdP.jpeghttps://virgool.ir/@Zoomlord8https://virgool.ir/@Zoomlord8/جنگل-ارواح-kgppjjzde3xvگاه میتوانی قدم بزنی و از آن راهی که آمده ای برگردی اما با هر قدمی که در گذشته در آن دشت سرسبز برداشته ای یک نهال را کاشتی و حال آن دشت به یک جنگل انبوه مبدل شده که رفتن درون آن خطراطی مثل گم شدن را در پی دارد و آن دشت فقط تبدیل به یک جنگل انبوه نشده بلکه خانه ارواح نیز میباشد و بخش های مختلفی از روح تو در آن جنگل سرگردانند و با هر قدمی که برمیداری ارواح نزدیکتر و نزدیکتر میشوند و با تمام زیباییشان قابل لمس نیستند و فقط میتوانی بر درختی تکیه کنی و با تمام خستگی راه به ارواحی که شاد و خوشحال به دنبال یکدیگر میدوند و از درختان تاب میخورند و آواز سر میدهند نگاه کنی.. نگاهی مملو از حسرت و اندوهی که درِ چشم هایت را باز میکند و به شکل قطره به آرامی سر میخورد.. و کمی که میگذرد از این ناکجا آباد غیر قابل لمس خسته خواهی شد اما راه برگشت را نیز نمیدانی و برای رها شدن از این جنگل فقط یک راه پیش رو داری و آن هم قطع کردن تمام درختان است.. اما درختان را که قطع کنی نه آن دشت سرسبز مملو از زیبایی را خواهی یافت و نه دیگر جنگل و ارواح را.. در نهایت آن چیزی که خواهی دید فقط قتل گاه روح خودت و آن درختان زیبا خواهد بود..امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریFri, 14 May 2021 14:41:26 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/زیبا-ترین-qyl95o1uaz9wزیبا ترین جملات و زیبا ترین انسان ها زیبا نیستند تا زمانی که به ماهیت هردو پی نبری آنهارا کشف نکنی.. زیبا ترین پنجره هارا خانه هایی که بسیار زیبا و بی نقص ساخته شده اند ندارد بلکه یک پنجره زمانی بسیار زیباست که در یک طرف آن چشم هایی برای دیدن و در طرف دیگرش چشم اندازی بسیار زیبا برای دیده شدن وجود دارد.. زیبا ترین جنگل ها ، دشت ها ، آبشار ها و دریا ها و تمام چیز هایی که میتوان با چشم دید زیبا ترین موسیقی ها زیبا نیستند تا زمانی که آنها را حس نکنی.. در دشت بی انتها قدم میزنی و میبینی که باد چگونه همه آن علف هارا یکی یکی ورق میزند.. پرواز قطرات کوچک آب را در کنار آبشار مشاهده میکنی..صدای یک نواخت و آرامش بخش موج های دریا را میشنوی.. خودت را به یک فنجان قهوه در کنار موسیقی ای آرامش بخش دعوت میکنی.. اما..اما کدام یک زیبا هستند تا زمانی که شناخته نشوند و مهم تر حس نشوند..درست مثل زمانیست که مملو از غم و اندوه باشی ، نمیتوانی صدای امواج ، پرواز قطرات ، ورق خوردن علف ها و حتی تپش آرام قلبت با یک موسیقی مملو از آرامش را حس کنی.. چرا که غم و اندوه انسان را بیحس میکند.. هر چیزی میتواند زیبا باشد فقط باید آن را در عمق وجودت حس کنی..امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریFri, 14 May 2021 14:39:16 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/لذت-یک-جراحت-pbtifyra8gukلب هایم دچار خشکی زدگی شده بودند ، لب پایینی ام که چاک عمیقی در وسطش داشت سمت راست و چپش دست های یکدیگر را به سختی گرفته بودند تا از یکدیگر جدا نشوند ، حتی لبخند ملیحی میتوانست دستانشان را از هم جدا کند اما با این حال باز هم نا امید نشده بودند و با وجود لبخند های مداوم من ، بسیار خوش بینانه رفتار میکردند ، سعی من در نا امید کردنشان بی تاثیر نبود اما به میزان قابل توجهی تاثیر کمی داشت ، شاید برای شماهم جالب بوده باشد که زخمی را متحمل شده باشید که از التیام یافتن آن امتنا کرده باشید چرا که درست است این زخم جسمی است اما ارتباط عمیقی با روحتان هم دارد... ، زخم هایی که همانقدر که علاقه ای به بوجود آمدنشان نداشتیم ، به التیام یافتنشان هم نداریم زیرا یاد آورد مسئله یا مسائلی هستند که با درد یا بدون درد کمی مارا آرام میکند بدلیل آنکه ما بیشتر از آنکه به زمان پیدایش آن جراحت فکر کنیم به زمان یا زمان های قبل آن جراحت فکر میکنیم ، فکری که نمیگذارد صدای برخورد قطرات خون با زمین را بشنوم در آن لحظه چشم هایم نمیبینند ، گوش هایم نمیشنوند... آن چیزی واقعا قابل مشاهده میباشد تصویری است که روی پرده ذهن نمایان میشود ، این تصویر میتواند یک چهره ی کاملا عادی اما خیلی خاص برای من باشد.. تصویری که میتواند قطرات اشک را با قطرات خون همراه کند یا آنکه میتواند به سرعت پرواز قطرات خون در هوا قوت ببخشد.. گریستن کاری احساسی است و جلوگیری از التیام زخم دیوانگی.. اما.. اما عشق چه میتواند باشد غیر از احساساتی که دیوانگی را به ما تحمیل میکند..؟امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریTue, 20 Apr 2021 03:04:46 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/بیماری-یا-موهبت-ujnoyoxzilcwمیدونی رفیق... ای کاش میشد تاوان خوبی هارو هم مثل تاوان بدی ها در آینده ای دور بدیم ، انگاری که خدا دلش نمیخواد این آدمای خوب از خوب بودن دور بشن و واسه همین تا یه کار اشتباه انجام میدن تاوانشو سریع میدن تا یوخت به بد بودن عادت نکنن. ای کاش میتونستیم تبدیل به اون چیزی نشیم که اون قدیما توی کودکی ازش میترسیدیم ای کاش میتونستیم تبدیل به کسی یا چیزی بشیم که خودمون میخواستیم ، نه چیزی که مجبوریم ای کاش میتونستیم توی یه شب قدم بزنیم و کلی گریه کنیم و مشکلات و اتفاقات ، دیگه یادمون نیان... و ای کاش دارویی بوجود می آمد که به انسان بیماری آلزایمر را هدیه بدهد ، هر روز اتفاقات رو فراموش میکنی ، انگار اصلا اتفاق نیفتاده اند... نه دیگر مشکلی در ذهنت میماند ، نه بدی انسان ها و نه عشقی ، هر روز دوباره متولد میشوی و به همه چیز فکر میکنی اما در آن زمان اولین چیزی که دیگر نداری خاطره است که بخوای دقایقی رو در تونل زمان از خوشحالی جیغ بکشی... آه دیگر چه بگویم ، در این دنیا که بدی ها همه جا هستند و خوبی ها گنج پنهانی هستند که فقط در درون برخی از انسان ها دیده میشوند ، آری آلزایمر یک موهبت است...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:27:26 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/دلبر-آبی-pqvinkinuueoدل بستن را از بهار آموختم ، عشق ورزیدن را از تابستان ، سرد شدن را از پاییز و دل کندن را از زمستان... سالی که نکوست از بهارش پیداست ، آری در بهارش صدای دلبر آبی همیشه در گوش و جان من است ، به محض اینکه صدای خنده هایش بر دره گوش من ضربه ای میزند در را باز میکنم و همینکه وارد میشود همه ی در هارا میبندم.. در تابستانش دستهای دلبر آبی را که نفسش از خورشید هم گرم تر است میگیرم و با خود میگویم این است خورشید من... اما پاییز و زمستانش... در پاییزش نفس های دلبر آبی با هر بارانی که میبارد خیس تر و سرد تر میشوند ، هربار که آبش را میچلانم بیشتر آب میدهد ، بعد از کلی چلاندن آب های دلبر آبی چشم هایم را باز کردم و خودم را در وسط دریایی بی کران دیدم ، تا ساحل شنا کردم و از دور متوجه شدم که ساحل سفید رنگ است ، به ساحل که رسیدم متوجه شدم که ساحل پوشیده از برف هست و زمستانش هم آمد، از آب بیرون آمدم و حس عجیبی داشتم ، انگار که چیزی رو جا گذاشته بودم و ناگاه چشمم به تابلوی شنا کردن ممنوع افتاد در ساحل کمی قدم زدم و آدم برفی ای رو دیدم که با سیخ وایستاده بود و داشت گریه میکرد ، رفتم نزدیکش و ازش پرسیدم که چرا داری گریه میکنی؟ گفت:گریه نمیکنم گفتم پس این قطرات آب که داره ازت میریزه چیه؟ گفت :عمر پرسیدم مگه عمرت چقدره؟ گفت:چند دقیقه متعجب شدم و پرسیدم چطور؟ گفت بچه ها وقتی منو درست میکنن بدنیا میام و وقتی میرن منم شروع میکنم به قطره قطره شدن نفس عمیقی کشیدم و گفتم ، باز هم خوب هست ، با این همه سردی ات دل هارو گرم میکنی و بعدشم به سرعت ناپدید میشی ، گفت : اگر سردی زندگیت بیشتر از گرمی اش باشد فرقی نمیکند که چند سال عمر کنی یا چند دقیقه... نفس عمیقی کشیدم و ناگهان صدای خنده های دلبر آبی رو شنیدم که داشتند قفل در هارا به آرامی باز میکردند؟-! در ها ناگهان باز شدند و خنده هایش به سرعت از گوشهایم خارج شدند !! آهی کشیدم و چشمهایم را بستم و با خود گفتم شاید خواب بوده ام و دلبر آبی در انتظار من در اتاقی گرم نشسته منتظر من است ، چشمهایم را باز کردم خود را در غرق در دریا دیدم که آبش بسیار بسیار سرد بود ، و آنجا بود که فهمیدم خودم را درون دریا جا گذاشته بودم...?امیر منتظریامیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:25:08 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/تنهایی-یک-برگ-g0lv7xmybavxاین روزا شدم مثل برگ کوچکی که پاییز براش زمستون شد و درختی که ماه ها در آغوشش گرم گرفته بودم منو به حال خودم رها کرد ، آروم آروم با سرسره باد به زمین اومدم و با هر وزش باد به یک طرف میدویدم ، در حال دویدن بودم که یکدفعه خوردم به سنگی ، گفت از چی داری فرار میکنی که حواست اینقدر پرته؟ گفتم : از تنهایی ، تازه با باد دوست شدم ، هم تنها نیستم هم همش منو میبره اینطرف و اونطرف و جنگل رو بهم نشون میده ، اگرچه گاهی اوقات خسته میشم از اینهمه دویدن اما بازم از تنهایی بهتره ، گفت : تنهایی اونقدراهم بد نیست ، تنهایی مثل یک رود آب میمونه ، درسته هرچی بگذره فقط یک آب جاری میبینی اما در ازای اون هرچی بگذره درونش تمیز تر میشه گفتم : درون هرچقدر هم تمیز به اما کسی نباشه که ببینه چه فرقی داره که تمیز باشه یا کثیف ، من روی درخت دوستایی داشتم که اصلا واسشون مهم نبود که درونم چطوری باشه باهم طلوع آفتابو تماشا میکردیم و بعدش روس شاخه ها اَله کلنگ بازی میکردیم و غروب آفتاب رو تماشا میکردیم آهی کشیدم و گفتم کاش میشد دوباره دوستامو ببینم مطمئنم الان نگرانمن. سنگ گفت : زمان هرچیزی رو عوض میکنه ، من هم روزی کوهی بودم... موهای پرپشت سبز رنگی داشتم...دستام اونقدر زور داشتن که سیل هم نمیتونست منو تکون بده... من هم مثل تو دوستانی داشتم اما الان تکه سنگی تنها هستم که فقط گاهی مورچه ها و کرم ها قلقلکم میدهند و سال هاست که توی خونه تنهایی خودم زندگی میکنم ناگهان باد وزید و منو به سرعت برد به یک طرف دیگه حتی نتونستم از سنگ خدافظی کنم! همینطور که باد داشت منو میدواند خسته شدم و گفتم بسه دیگه!! من هم برگم خسته میشم ، اصلا به من توجه نمیکنی ، هرجا که دلت بخواد میری و هیچ سوالی ازم نمیپرسی ، حتی حرف هم نمیزنی کمی منو نگاه کرد و بدون اینکه چیزی بگوید رفت! پاهام درد گرفته بود و دراز کشیدم و چشمامو بستم که چرتی بزنم ، ناگهان کلاغی با نوک تیزش منو بلند کرد و شروع کرد به پرواز کردن ، داشت به سمت درختی میرفت که من قبلا اونجا بودم ، از خوشحالی داشت گریم میگرفت که دوباره دارم میرم پیس دوستام و تنها نیستم ، دقیقا نشست روی شاخه ای که قبلا اونجا خونه ی من بود ، منو گذاشت توی شاخ و برگ لانه اش ، دوستانم رو صدا کردم و خواستم حال و احوالی بپرسم اما اونا هیچی نمیگفتن ، متعجب شدم!!! شنیدم که زیر لب میگفتن چقدر سیاه و کثیفه ، تازه ترگ هم خورده ، چیزی نگفتم و به فکر فرو رفتم... یاد حرف سنگ افتادم که گفت هر چیزی زمانی دارد... شب که شد آروم از لای شاخ و برگ های لانه کلاغ اومدم بیرون و از درخت خودمو انداختم پایین بغض سنگینی توی گلوم بود اشک توی چشمام جمع شده بود ، به زمین که رسیدم دراز کشیدم و چشم هامو بستم و قطره های اشک رو روی گونه هام حس کردم ، ناگهان صدای پای آدمی رو شنیدم که هی نزدیک و نزدیکتر میشد خِش خِش خِش خِش...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:21:50 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/انتخاب-غلط-behgkzaxhgogیادمه که چند سال پیشا رفتم یه طناب گرفتم اونموقع خیلی به بلند بودنش توجه نکردم ، طناب رو انداختم روی شونم و رفتم یدونه نهال درخت آلبالو گرفتم ، بعد از ظهرش تنها رفتم توی دشت بی آب و علفی که نزدیک خونمون بود و شروع کردم به کندن زمین و نهال رو کاشتم ، یک سر طناب رو به شاخش گره زدم و یک گره دیگه زدم و انداختم دور گردنم و شروع کردم آبیاری نهال ، اما چند سال که گذشت و پاهام داشت خسته میشد فهمیدم که طنابی که گرفته بودم بلند تر از اون چیزی بود که من انتظار داشتم اما صبور ماندم و به آبیاری درخت ادامه دادم و چند سالی گذشت و با خودم گفتم که چرا درخت دیگه رشد نمیکنه و اونجا فهمیدم که اشتباه دوم انتخاب نهال بوده چون دیگه بیشتر از این رشد نمیکرد ، صبرم کم کم داشت لبریز میشد طنابو آروم از دور گردنم در آوردم و ناگهان چشمم به آلبالو هایی افتاد که رسیده بنظر میومدن یدونشو کندم و خوردم و حستشو قورت دادم ، اون طعم ترش و شیرین آلبالو حس عجیبی رو در من زنده کرد انگار که اون هسته ای که قورت دادم به سرعت در من جوانه زد و شکوفا شد دور و برم رو نگاه کردم و خودم رو درون دشتی میدیدم که تا چشم کار میکرد رنگ سبز میدید ، کفش هامو در آوردم و انگار هر قدمی که راه میرفتم حس بهتری بهم دست میداد صدای جیک جیک و آواز پرنده ها ، نور گرم خورشید... فکر میکردم که مردم و توی بهشم و از خوشحالی داشتم دور خودم میچرخیدم و ناگهان وایستادم ، اینقدر آروم نفس میکشیدم که متوجه نفس کشیدنم نمیشدم ، لبخند از روی لبم سُر خورد و افتاد ، چیزی رو دیده بودم که برام خیلی آشنا بود ، یک درخت آلبالو با طنابی که ازش بلند تر بود... کمی به فکر فرو رفتم و فهمیدم که گاهی اوقات این اشتباهات هستند که آدم رو نجات میدن نه انتخابات درست ، مثل نهال آلبالو... مثل طناب بلند... ?امیر منتظریامیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:19:52 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/دریای-عشق-px7hidcn1pbdسر آغاز آنجایی بود که تنهایی ام مرا به دیوانگی سوق میداد ، در نظر داشتم که عاشقانه هایی را آغاز کنم که هم این دل را از تنهایی دربیاورم و هم این عقل را عاقل تر کنم ، حتی تصورش هم برایت سخت است که چقدر زیبا بود ، همانند دریایی از صداقت و راستی بود ، درون و بیرونش کاملا قابل مشاهده بود ، میتوانستم به راحتی آبزیانی که در آب تاب میخوردند را ببینم ، بدون واهمه از آنچه در کمینشان است ، امواج دریا هم به آرامی دوش تا دوش یکدیگر به سمت من می آمدند و هرچه به قایق میخوردند باز هم می آمدند ، گویی که قصد عقب نشینی نداشتند ، آن آسمان و آن ابر ها و آن غروب... گویی که این دفعه زمان خسته شده بود و ایستاده بود ، مدتی بود که چشم هایم به غروب آفتاب دوخته شده بود ، آن تکه های پنبه کوچک در آسمان رنگ آمیزی شده بودند ، یکی زرد ، یکی نارنجی و یکی قرمز ، آنقدر برایم آرامش بخش بود که اصلا نمیخواستم ذهنم را به سمت و سوی دیگری سوق بدهم ، اما ناگهان زمان شروع به دویدن کرد و خورشید ناگهان در دریا غرق شد ، آن تکه پنبه های زیبا همگی سیاه شدند و شروع به گریستن کردند ، هرچه میخواستم آرامشان بکنم نمیتوانستم ، حتی نگاهشان هم از این پایین گذر نمی کرد ، ناگهان آن دریای صداقت و راستی خود واقعی اش را به نمایش گذاشت ، سرعت دویدن زمان آنقدر زیاد بود که موج های کوچک دیگر بزرگ شده بودند ، در ساحل بودم که تکه چوبی خودش را به من میزد و قصد بیدار کردنم را داشت ، از جایم بلند شدم و کمی سرم درد میکرد و به یاد نداشتم به من چه گذشته ، به سمت دریا قدم برداشتم و اولین موج کوچکی که پاهایم را گرفت ناگهان به یاد آوردم که بر من چه گذشته ، دوان دوان به داخل دریا رفتم و آب که گلویم را گرفت شنا کردم ، هرچه بیشتر شنا میکردم به ساحل نزدیک تر میشدم ، انرژی ام رو به افول بود و دریا مرا خسته کرد با خود می اندیشیدم که دریا با آن همه صداقت و راستی چگونه توانست با من چنین کند ، در ساحل نشستم و همینطور که زمان آنطرف ساحل نشسته بود و داشت خستگی هایش را بیرون میراند نگاهی به غروب خورشید کردم ، آنقدر هم که در نظر داشتم زیبا نبود ، بی حوصله بود و بهانه گیری میکرد ، ناگهان دوباره زمان شروع به دویدن کرد اما این دفعه حس خوبی داشتم که درون دریا نیستم ، ناگاه صدایی در گوش هایم شنیدم و فهمیدم که عشق آن دریای ویران گری است که انسان ها را ملوان هایی میسازد که هر روز به دنبال جنگیدن با آن روی دریا هستند ، خویشتن که غرق در این طوفان گشتم ، از هراس دیوانگی هایم پناهجوی عشق شدم... عاقل که نشدم هیچ! دیوانه تر شدم...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:17:14 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/طلوع-خورشید-d1eoxzwqi3mnشب بود ، در حال قدم زدن بودم که ناگهان صدای فریادی را شنیدم!! هرچه نزدیک تر میشد بلند تر میشد ناگهان زمانی که به زمین برخورد کرد صدایش قطع شد! آری ، زندان ابر ها دیگر فضای کافی برای نگه داشتنشان را نداشت و آنهارا یکی پس از دیگری از زندان آزاد میکرد ، نمیدانم ، شاید تنها راه آزاد شدن از زندان ابر ها قبول کردن پایان زندگی شان بود ، هرچه میبارید صدای فریاد ها بیشتر میشد ، ناگهان صدایی شنیدم!! چیزی داشت بر روی بدن های بی جان این قطرات راه میرفت کمی ترسیده بودم به پشت سرم که نگاه کردم موجودی تاریک را دیدم که ایستاده و در حال نگاه کردن من بود ، مایع سیاهی از دست هایش جاری بود ، بعد از چند لحظه شروع کردم دویدن حتی به پشت سرم هم نگاهی نمی انداختم ، چند دقیقه که دویدم پاهایم خسته شده بودند اما نمیدانم ترس ام بود یا اراده ام که آنها را قانع کرد که هنوز زود است... مدتی نگذشت که اراده ام هم خسته شد و از حرکت ایستادم ، حال من مانده بودم و ترسم اما نمیدانستم که ترسم طرف من است یا آن موجود تاریک! برگشتم و به آن موجود نگاه کردم ، از او پرسیدم چرا مرا دنبال میکنی؟ گفت : چون دوستت دارم ، این حرفش گره از ابرو هایم باز کرد و کمی سردرگم شدم و به او گفتم : درست است که تو مرا دوست داری ، اما این دوست داشتن یک طرفه است و هم خودت را اذیت میکند و هم مرا میترساند... گفت : مگر هست دوست داشتنی که در آن ترس و اضطراب و اذیت شدن نباشد؟ گفتم : تا به حال خودت را دیدی ؟ کاملا تاریکی ، ترس من بخاطر از دست دادنت نیست ، ترس من بخاطر بودنت است گفت : فکر میکنی انسان ها چگونه اند ، آن روشنی شان را نبین برخی از آنان لایه نازکی از روشنی را بر روی کوهی از تاریکی کشیده اند ، ترس هم که نظاره گر بود دستش را بر روی شانه ام گذاشت و بدون آنکه چیزی بگوید رفت... همینطور در حال تماشای دور شدن ترسم بودم که آن موجود را نگاه کردم اما چیزی نورانی را درونش میدیدم ، فکر کردم که بخاطر وجود ترس بود که نمیتوانستم ببینمش... آن نور آنقدر برایم زیبا بود که آرام دستم را به سمتش بردم و میخواستم بدانم چه حسی دارد ، گرم است یا سرد ، سخت است یا نرم ، درست زمانی که خواستم در دست بگیرمش آن موجود پرسید : آیا مطمئنی که میخواهی این کار را بکنی؟ آنقدر هوش و حواسم به آن تکه نور بود که نمیخواستم جوابش را بدهم! دست را مشت کردم و بیرون آوردم ، نه سرد بود نه گرم ، نه سخت بود نه نرم... کف دستم چند لحظه ای بهش خیره شدم ، ناگهان شروع به پرواز کردن کرد و دورتر و دورتر میشد ، ناگهان به آن موجود نگاه کردم ، آن هم داشت همان نور را با چشمانش دنبال میکرد اما انگار حس بدی داشت... از او پرسیدم چرا ناراحتی ، فقط یک نور کوچک بود گفت : نه ، آن نور هرچقدرم که کوچک بود ، هرچقدر هم که به سختی دیده میشد ، تمام چیزی بود که برایم مانده بود ، من هم روزی روشنی بودم ، اما همه مثل تو یکی یکی آن روشنی هارا از من گرفتن ، توام آخرین آنها را... دیگر زمان من به اتمام رسیده ، باران بند آمد ، آخرین قطره ای که داشت به زمین بر خورد میکرد فقط یک چیز را میگفت ، چرا ، چرا ، چرا ، با تمام وجود فریاد میزد و آن هم صدایش قطع شد... ناگهان دیدم که خورشید در حال طلوع کردن است ، به آن موجود گفتم بیا این حرف ها را فعلا بگذاریم کنار و از طلوع خورشید لذت ببریم. گفت باشه ، هردو همانجا نشستیم و زانو هایمان را در آغوش گرفتیم ، از من پرسید دیدن طلوع خورشید چقدر برایت لذت بخش است؟ گفتم به اندازه ای که هر روز صبح جلوی پنجره منتظرش میمانم تا دوباره ببینمش ، دوباره و دوباره... گفت بنظرت خورشید هم به همین اندازه که تو آنرا دوست داری دوستت دارد؟ با گفتن این جمله کمی سردرگم شدم گفتم : نمیدانم ، هنوز به او نگفته ام که اینقدر دوستش دارم شاید او هم مرا دوست داشته باشد ، آهی کشید و گفت من هم همینگونه فکر میکردم... با گفتن این حرف کمی مرا به فکر فرو برد ، خواستم چیزی را به او بگویم که ناگهان دیدم نیست... شاید هم اون راست میگفت... نمیدانم اگر به خورشید بگویم که چقدر دوستش دارم چه چیزی را از من خواهد گرفت...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:15:52 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/همسایه-جهنمی-qfdn871bmx8aدر حال قدم زدن در خیابان بودم که چشم هایم بهشت را دید ، پلاکاردی بزرگ و آبی رنگ که رویش بزرگ نوشته بود بهشت ، همینطور که به راهم ادامه میدادم چیزی توجهم را جلب کرد ، بچه ها بازی نمیکردند بلکه دشمنی میان شان بود و همسایه ها به یکدیگر فحاشی میکردند ، در آنجا با خود گفتم چرا بهشت اینگونه اسمش زیبا و رنگارنگ است و درونش چنین نزاع و دشمنی ، همینطور که تفکرات نیمه درست و غلط از جلوی صورتم رد میشدند متوجه آن شدم که بهشت با آنهمه زیبایی و جلال اش اگر آن کسی را که میخواهی آنجا نبینی چه ، شاید مجبور میشوی که بروی و ساعاتی را در جهنم باشی بلکه آنطور که میخواهی لذت ببری ، یا آنکه به محض وارد شدن به بهشت آنقدر از دوستانمان بد میگویند که دیگر دلمان آنهارا نخواهد اما باز هم چه فایده ، آن زمان تنها میشویم ، بهشت را دوست دارم کوه های بلندی دارد ، دشت هایی که برای دیدن پایانشان باید تا آخرش قدم بزنی، هوایی دارد که برف می بارد اما سرد نیست ، خورشید غروب میکند اما غم انگیز نیست ، انسان ها گریه میکنند اما دلیلش غم نیست ، نه آفتابش تورا میسوزاند و نه در سایه اش سردت میشود ، رود هایی از عسل و شراب ، یک دنیا زیبایی و لذت و راحتی که خواب نیست ، اما چقدر میتوان تحمل کرد در حالی که تنها باشی و آن کسانی که میخواهی نباشند ، آیا تنها بودن در این دنیا فرقی میکند با تنهایی در بهشت ، تنها تفاوت این است که آنجا هر چیز را که میخواهی دارا هستی ولی اینجا ممکن است همه چیز را دارا باشی ، نه ، فرقی نمیکند ، درد های جسمانی رها میشوند به حال خودشان در این دنیا اما درد های روحی برایمان خواهند ماند ، هراس من در این روز از بهشت نرفتن نیست ، هراس من از تنها بهشت رفتن است...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:13:28 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/طلوع-خورشید-yzfwlvfo85ohخواستم به او بگویم اما هم حرف های ناگفته راه گلویم را سد کرده بودند و هم لب هایم قلب هایشان را به هم چسبانده بودند و در آغوش یکدیگر خودشان را به خواب عمیقی فرو برده بودند... خواستم با اشاره متوجهت کنم که خودت را به من بسپار ، بسیار تلاش کردم اما دیر متوجه آن شدم که آن چشمان دیگر اعتمادی نسبت به من ندارند و مدت هاست که مرا پادشاه جهنم میبینند... خواستم دست هایت را بگیرم و بهارم را به تو بدهم اما زمستانت آنقدر سرد بود که شکوفه هایم قبل از آنکه بیدار شوند به خواب عمیق تری فرو رفتند... خواستم دوباره زندگی کنم اما خدایم گفت که مدت هاست که مرده ام ، حال این روح سرگردان در این جهان واقعی در ایستگاه منتظرت میماند که از راه برسی ، که شاید این دنیا با آن دنیا فرق داشته باشد و تو هم در کوپه قطار برای دیدن من با مداد کوچکی در دفترت انتظار را بکشی...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:07:02 +0430https://virgool.ir/@Zoomlord8/تبعیدگاه-uew07h4yootiدر ساحل شن ها آنقدر صمیمی بودند که کاملا به یکدیگر چسبیده بودند اما ، رفتارشان مثل یک فرد نابینا و ناشنوا بود ، نه چیزی میگفتند و نه حرکتی میکردند ، فقط زمانی که من قدم برمیداشتم کمی حرکت میکردند اما باز هم چیزی نمیگفتند هیچ یک گوشه لب هایشان را به نشانه رضایت به گونه هایشان نزدیکتر نمیکردند ، ناگهان یکی از آنها شروع به خندیدن کرد ، هر لحظه بلند تر میشد و صدایش لحظه به لحظه نزدیک تر میشد ، حالا میتوانستم صدای بقیه را بشنوم که آرام زیر لب میگفتند دیوانه دیوانه دیوانه!! اما اوضاع به گونه ای بود که گویی از همه عاقل تر است ، مثل یک ستاره کوچک در وسط یک آسمان ابری که قبل از نابودی بیشتر از همیشه در حال درخشیدن بود اما طولی نکشید که صدا با ملایمت خاصی در حال کاهش بود ، گویی که چیزی در حال بلعیدن آن صدا بود یا شایدم آن دانه در حال بلعیده شدن توسط بقیه همنوعانش بود! کمی آنطرف تر در محل تلاقی آب و شن ها جنگی بی پایان و نا برابر وجود داشت ، شن ها هرچقدر هم که تلاش میکردند ، در اثر برخورد با اولین موج همگی پراکنده میشدند ، در این میان باد هم بی تاثیر نبود و با گول زدن شن های دیگر ، آنهارا به صحنه مبارزه می آورد... در میان این همه امواج خروشان یکی از شن ها در حال دویدن و نجات آنهایی بود که با کمک دست هایشان به سمت ساحل میخزیدند... از او پرسیدم آنهارا کجا میبرید؟ گفت به پشت سرت نگاهی بینداز ، آنجا هنگامی که برگشتم چیزی تازه دیدم ، چیزی که چشم هایم نمیتوانستند آنهارا ببیند ، آن ساحل...! آنجا یک تبعید گاه یا یک تیمارستان روانی بود که همه شان تنها دو راه برای رفتن داشتند ، بسیار شاداب با لبخند بزرگی به آخرین خنده هایشان گوش بدهند و به قعر ساحل بروند یا آنکه دیوانه هایی شوند که بخاطر ترسی که وجودشان را از آن خود کرده بود بدون حرکت فقط به دریا خیره شوند و منتظر بمانند تا زیر پای انسان ها خورد شوند اما این را نمیدانستند چیزی که واقعا در حال خورد کردنشان بود آنهمه انتظار بود...امیر منتظری?امیر منتظریامیر منتظریSun, 11 Apr 2021 03:04:07 +0430