<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Zizi_mojadmi</title><link>https://virgool.ir/feed/@Zizi_Mojadmi</link><description>ماهیِ قصه‌گو، راویِ سکوت‌ها بود.&#xA;من همان چای تلخم، قند همراهت بیاور.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:11:29</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4964322/avatar/3RtdVI.jpg</url><title>Zizi_mojadmi</title><link>https://virgool.ir/@Zizi_Mojadmi</link></image><item><title>خیالِ دیدنت</title><link>https://virgool.ir/@Zizi_Mojadmi/خیالِ-دیدنت-zvj6cqw2cgny</link><description>دلم می‌خواهد اگر دوباره دیدمت، آن‌قدر موفق شده باشم که حسرت بخوری چرا از من دست کشیدی. آن‌قدر خوب و مهربان باشم که خیال کنی به خودت ظلم کردی که مرا از دست دادی. و آن‌قدر مغرور و بی‌اعتنا که نفهمی هنوز هم دیدنت چه با دلم می‌کند.می‌بینی؟ حتی در خیالِ دیدنت هم دو زن در من زندگی می‌کند؛ زنی که مشتاقانه منتظر توست تا سرش را روی سینه‌ات بگذارد و هیچ چیز از تو نپرسد، و دیگری که می‌خواهد تمام عمر غبطه‌اش را بخوری.و من نمی‌دانم کدام یک زودتر مرا لو خواهد داد. اما می‌دانی  بیشتر لحظه‌ی پس از دیدارت می‌ترسم؛ از وقتی که از جلوی چشمانت دور می‌شوم. من از آن لحظه می‌ترسم که آن مغرور و موفقِ تو، یک لحظه به هم بریزد و یک گوشه، مثل یک دختر کوچولو، بغضش بگیرد.کاش می‌فهمیدی که تمام آن موفقیت و بی‌اعتناییِ من فقط یک نقاب بود؛ نقابی برای اینکه تو نفهمی من هنوز آن چای‌ها، آن پاسورهای قدیمی و آن بوسه‌ها را به یاد دارم.</description><category>Zizi_mojadmi</category><author>Zizi_mojadmi</author><pubDate>Fri, 30 Oct 2026 22:46:47 +0330</pubDate></item><item><title>تو آن آزارِ شیرین</title><link>https://virgool.ir/@Zizi_Mojadmi/تو-آن-آزارِ-شیرین-iztpqfrc8plt</link><description>چه اتفاقِ ساده، کورکورانه و وحشیِ دل‌انگیزی بود آن شب که با تو هم‌کلام شدم. من نه فقط دلم را به تو باختم، بلکه خودم را هم باختم. قلبم را به تو دادم، فارغ از اینکه چه خواهد شد.من دلم به تو خوش بود که تو نجاتم می‌دهی از تاریکیِ وجودم، از سکوتم. گرچه می‌دانم کاری از دست تو ساخته نیست، فقط دلم به «بودنت» خوش بود. همین بودنت بود که مرا حتی یک‌صدمِ ثانیه هم نمی‌خواستم تصور کنم که از دستت بدهم.من دوستت داشتم. نه تنها دوستت داشتم، بلکه همه‌ی ذرات تنم تو را می‌خواست. اما به تو گفتم که دوستت ندارم؛ از رنجی که می‌دانستم با بودنم به زندگی‌ات وارد می‌شود ترسیدم. اما باور کن، من هنوز هم دوستت دارم. تو چطور باور کردی که من دوستت ندارم؟ چرا گوش به حرف چشم‌هایم ندادی؟حالا که من دیگر در قلبت جایی ندارم، اصلاً میلی به ماندن روی این کره‌ی خاکی ندارم. بمانم که چه شود؟ چرا باید روزها را شب کنم؟ کاش می‌توانستم به آمدنت امیدوار باشم. کاش می‌شد پیدات کنم؛ درست همان‌جا که گمت کردم. کاش دوباره مرکز دنیایم می‌شدی.لازم بود شخص دیگری بشوم تا من را ببینی؟ لازم بود شبیه آن غرغروها، پرحرف‌ها و خوش‌خنده‌ها می‌شدم تا دوستم داشته باشی؟ ولی هر حرف و رفتار تو برایم جذاب بود. تو خودت بودی و من عاشقت شدم. ولی من گمت کردم... نمی‌دانم تو کدام خاطره دست‌هایم را ول کردی.چقدر احمق ام من که قدرتو ندونستم. دلم برای صدای ترق‌ترق کردن استخوان‌هایم، وقتی محکم من را در بغلت می‌گرفتی تنگ شده. دلم واسه فشار دادن دست‌هایت روی دست‌هایم تنگ شده. دلم برای آن خنده‌های یواشکی‌ات تنگ شده. برای برق چشمانت وقتی اولین بار در سالن منتظر جواب آزمایش بودیم، برای تلفن‌هایت، برای اینکه اسمت روی گوشی‌ام بیفتد... چقدر دلم برای شنیدن اسمم از زبانت تنگ شده.اره. عزیزم  دفعه اول که دیدمت دلم میخواست  همش نگاهت کنم.  ولی خجالت میکشیدم .من هنوز هم رمز وای‌فای گوشی‌ام اسم توست. کاش دوباره صدایم کنی و صدایت در گوشم اکو شود. کاش بیایی و بگویی همه‌اش دروغ است و هنوز دوستت دارم.دور دیدنت هم آزارم می‌دهد. طاقت ندارم تو را با دیگری ببینم، طاقت ندارم ببینم به من لبخند نمی‌زنی و مرا از خودت می‌رانی. حتی فکرش مرا به وحشت می‌اندازد.از زمانی که رفتی، دیگر خبری از پیام‌های صبح‌بخیر نیست. دیگر کسی نیست که بگوید «مواظب خودت باش». خبری از شب‌بخیرهایت، از عطرت در ریه‌هایم، از گوش دادن به حرف‌های بامزه‌ات، از بوس‌های یهویی و از آن «چه خبر، چیکار می‌کنی، غذاتو خوردی؟» نیست.کاش دغدغه‌ام این بود که فردا برایت نهار چه بپزم. کاش کنارم می‌بودی و من برایت یک لیوان چای می‌ریختم. کاش مثل اوایل، یک دست پاسور بازی می‌کردیم. کاش زودتر از این خواب بیدار شوم؛ این خواب واقعاً دارد نفسم را از من می‌گیردچقدر میتوانم بیدار شوم و ببینم پهلویم نیستی و زندگی ام یخ کرده و منجمد است.چقدر؟ تا کی؟ تا کجا؟.انگار که نیستم... کاش اینجا بودی و من این‌قدر نصفه و نیمه نبودم. کاش حداقل یک بار دیگر به من لبخند بزنی.</description><category>Zizi_mojadmi</category><author>Zizi_mojadmi</author><pubDate>Sat, 24 Oct 2026 00:04:54 +0330</pubDate></item><item><title>آخرین انار دنیا</title><link>https://virgool.ir/@Zizi_Mojadmi/آخرین-انار-دنیا-cqyekw4db8xv</link><description>«منی که از میان گل‌ها بابونه و ،از میان  آدم‌ها  تو را دوست داشتم .جان و جهانم      این دو واژه   را به یاد داری. گفته بودم که  جان و جهان من هستی و بی تو زندگانی را نخواهم  اما چه فایده  حالا که دیگرجهان دیگری شدی  . شاید  دیگر   تا ابد هم را نبینیم. شاید  دیگر  هیچ مسیری مارا به هم گره نزند  شاید دیگر صدایم برایت آشنا نباشد  و مرا به خاطر نیاری مهم نیست.  مهم این است که  تو هنوز دردانه قلبم من هستی  میخوام بدانی هنوز هم در تمام این آبادی  فقط تو ساکن قلبم هستی و خواهی بود .اگر خدایی داری او می‌داند که من  حاظرم جانم را بدهم تا فقط   یک بار دیگر  آن خنده های کودکانه تورا  ببینم .  من اگر تورا فراموش کردم  و عشق تورا به خاک سپرده بودم پس این لرزش دستانم  چیست  یا چرا  موسیقی  ها مرا به یاد تو می اندازند چرا  اسم تو که می آید   من تورا کنار خود حس میکنم با تو در ذهنم زندگی میکنم   هنوز  در مغزم با تو کلنجار می روم هنوز هم قلبم تورا صدا می‌زند  همه را  تو میبینمم  نمیدانم چهره ها  شبیه  تو هستند   یا از افراط  اشتیاق به توست   که در هر عابری تو را می‌جویم  مثل مادری که  به دنبال  بچه گمشده اش می‌گردد  همانقدر  پریشان و آزرده خاطر و  مگر می‌شود پریشان نبود  و فراموش کرد من لمس دستانت را بر بدنم حس میکنم  بوسه ات بر کنج  گونه ام و رد پاهایت  بر سینه ام مانده گرچه مدت هاس رفته ای</description><category>Zizi_mojadmi</category><author>Zizi_mojadmi</author><pubDate>Wed, 21 Oct 2026 21:48:40 +0330</pubDate></item></channel></rss>