<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های م.ژ</title><link>https://virgool.ir/feed/@Zhzhzh</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 11:21:22</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>م.ژ</title><link>https://virgool.ir/@Zhzhzh</link></image><item><title>دلنوشته‌ی یک دلشکسته - شاید شماره ۱ 🐞❤</title><link>https://virgool.ir/@Zhzhzh/دلنوشته-ی-یک-دلشکسته-شاید-شماره-۱-m0ij37pvkbdx</link><description>آره درست میگن. پسر احساسی یه بازنده س. پسر جز احساسات و توجه باید چیزای دیگه هم داشته باشه واسه ارائه. الان که این ها رو می‌نویسم دارم از درد و دوری و نبودت خفه میشم. بدنم بی جونه. توان راه رفتن ندارم. انگار یه چیزی داره گلومو فشار میده. نمی‌دونم به چی فکر کنم که تو نوش نباشی. هر کاری میکنم. هر جایی میرم. هر چیزی میخورم تو اونجایی. من قدم به قدم این خیابون ها رو با تو رفتم. با تو گشتم. حالا چطور باور کنم که نیستی.تو تنها و یگانه عشق من در زندگیم بودی. کسی رو قبل از تو اینطوری که تو رو دوست دارم دوست نداشتم. و بعد از تو هم دوست نخواهم داشت. حسرت زندگی با تو، سفر با تو، خندیدن های نیمه شب با تو، غذا پختن و کلاس رفتن با تو به دلم موند.خانواده هر کسی جای خود داره. اما تو تنها فرشته زندگی من بودی. تو بهم خیلی چیزا یادآوری کردی. چطوری خودمو دوست داشته باشم. کنارت راه رفتن به من اعتماد به نفس میداد. اما وقتی تو نباشی ندارم اینا رو. سرمو میندازم پایین و زندگیمو میکنم. از نگاه کردن به آدما بیزارم. مخصوصن اگه دو نفر باشن که دارن کنار هم میخندن، گریه میکنن، داد میزنن.دارم خفه میشم حتی تو نوشتن این کلمات. تو هیچ کافه ای از این شهر نمیخوام پا بزارم. حتی صفحات اینستاگرامشون رو دارم آنفالو میکنم که نبینم کجا رفتم و چیکار کردم. اما چیکار کنم که این ذهن با این حجم از اورثینک آروم نمیگیره. ما قرار بود خیلی چیزا رو با هم تجربه کنیم. خیلی جاها بریم. خیلی کارا کنیم. اما چطور باور کنم که نمیتونم.حتی جرات خوندن همین کلمات و جملات بالا رو دوباره ندارم. هر چی به ذهنم میاد رو می‌نویسم. می‌دونم که تو هم اینا رو می‌خونی و اشک میریزی. اما بهم قول بده جلوی اونایی که باعث جدایی بین ما شدن گریه نکنی که ندونن تو دلت چه خبره. که بهت اجازه آزادی و پرواز بدن. فرشته جاش تو قفس نیست. حتی اگه بدونم نبود من در زندگیت مساوی هست با آرامش و آزادیت، میرم. میرم که آزاد بشی. میرم تلاش میکنم.میرم تلاش میکنم تا به تو ثابت کنم رو حرفم هستم. تا ببینم منو اون روز میخوای یا نه. تو با سختی و مشکلات کنار من موندی. اگه یه روز به جایی برسم نمیخوام وقتی لقمه آماده شده، کسی وارد زندگیم بشه که فقط منو بخاطر مالم بخواد. آدما دل دارن. نباید دلشون شکسته بشه. تنها تویی که باید وارد اون زندگی بشی. تویی که از عمق وجودت منو دوست داشتی.من آدم بدی نبودم. نیستم. نمیخوام باشم. نمیخوام بهت آسیب بزنم. واسم سخته گفتن این حرف اما اگه یه روز دیدی یه شخص خوبی پیدا کردی که بهت احترام میزاره و تو رو یه فرشته می‌دونه و از همه نظر تکمیله بهش جواب مثبت بده. منتظر من نمون. شاید قسمت من در این دنیا این بود که بعد ۳۱ سال یک بار طعم واقعی عشق رو بچشم و پس از اون حسرتش رو بخورم. اما تو زیبایی، خوبی، مهربونی، تحصیل کرده ای، عاشقی بلدی، و همینا یعنی هر مردی رو می‌تونه به عرش برسونه.یاد اون روزی افتادم که واسم عسل گرفته بودی. به خدا که تو معنی واقعی عشق هستی و عاشقی بلدی. کاش من کمی زیباتر بودم، کاش من کمی جیبم پرتر بود که می‌تونستم تو رو در کنار خودم نگه دارم.میرم اگه باعث استرس و اذیت و آزارت توسط هر کسی هستم. اما برمی‌گردم. من قلبم داره کنده میشه از جاش با گفتن این کلمات. کاش تنها نمیموندم تو این دنیای غریب.چه کارها که دوست داشتم واست بکنم. چه جاها که ببرمت. چه آهنگا که برات بزارم. چه فیلم ها که با هم ببینیم. کاش دنیا هم مثل کامپیوتر کلید برگشت به عقب داشت و می‌تونستیم عشقمون رو پنهون نگه داریم تا روزی که بشه و با دست پر بیام جلو.یادته بهت میگفتم کاش خانوادت بهم یکسال دیگه فرصت و اجازه میداد که بتونم بلکه کارایی بکنم و دور خودمو جمع کنم. نمی‌دونم. شاید خدا اینو شنیده و گفته این سختی رو بکشید الان که بعد قدر همو بدونید و در زمان مقرر دوباره به هم وصلتون میکنم. بنظرت میشه؟ یا تو دلت نمیخواد.من چطوری خودمو آروم کنم. حس میکنم وقتی تو منو نمی‌خوای و منفی حرف میزنی، نمیشه تهش. اما وقتی تو هم مثبتی و خدا اینو میبینه حواسش بهمون هست. یا همون حرفت که می‌گفتی همیشه. آنچه قسمت توست از کنارت نخواهد گذشت...نظرت چیه؟وقتی به این بُعدش فکر میکنم آروم میشم. اما همین که فکر میکنم تو هم منو نخوای و ارتباطی باهام نگیری دیگه هیچی تو دنیا ندارم. اونجاست که به پوچی میرسم.اونجاست که دیگه هیشکی رو نمیخوام. اونقدر همین الان فشار رو قلبمه که همش به این فکر میکنم که نکنه روزای آخرم تو این دنیا باشه. نکنه یه چیزی داره تو مغزم بهم میگه باید حرفای اخرمو بنویسم و چشامو ببندم...ببخش واست کافی نبودم.</description><category>م.ژ</category><author>م.ژ</author><pubDate>Sat, 15 Feb 2025 18:25:22 +0330</pubDate></item></channel></rss>