<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های zeinab</title><link>https://virgool.ir/feed/@Zeinab</link><description>ما به هست آلوده‌ایم...</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 23:00:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/9685/avatar/AaMPfd.png</url><title>zeinab</title><link>https://virgool.ir/@Zeinab</link></image><item><title>من و تو</title><link>https://virgool.ir/@Zeinab/zeinab-b8wnmfj0qcks</link><description>نگاه‌ آدم‌ها گویی خودفیلتر کنِ قوی دارد و مغزشان مجهز به موتور قوی توجیه‌سازی که به هنگام خواستن چیزی، با قدرت هرچه تمام‌تر فعال شده و مهم نیست وسیله چیست...دین؟ تجدّد؟ حقوق بشر؟... مثل همیشه به خوبی وسیله را توجیه می‌کند و از روی هرچه  انسان سرراهش مثل بولدوزری قوی رد می‌شود...و اگر اکنون در این تَصَوریم که ما تماشاگرانی بیش نبوده، دست‌ْپاکْ ایستاده کناری با چشمانی گرد کرده به وحشی‌ْآدمیانِ پیرامونمان چشم دوخته‌ایم و انگشتِ حیرت را طبق معمول به دهان گزیده و آه می‌کشیم از این بشریتِ آلوده به کثافت...باید بدانیم که حتی اگر هنوز موتور وحشی‌گری‌مان به خاطر فقدان موقعیت و شرایط موجود روشن نشده، حداقل فعلاً از بیماری خودْمقدس پنداریِ مزمن رنج می‌بریم که منجر به تورمِ غده‌یِ وحشی‌گری‌مان خواهد شد...حقیقت تکان دهنده‌ای‌ است؟ بلی... درک ظرفیت بی‌حد و حصرمان برای کثیف بودن باعث می‌شود به تریج قبایِ توهم خوبی‌مان بربخورد ...و آیا راه نجاتی هست؟ خدا؟ پیغمبر؟ حقوق بشر؟ علم؟... باید باور کرد همه‌ی این‌ها تنها قلاده‌ای است...قلاده‌ای بر گردن وجود ضعیفمان تا کمی شاید کمی سرعت دیگر تخریبی‌مان کنترل شود و به وقتش همه می‌شوند ذرّاتِ بی‌ارزشی که تنها باید از روی شانه‌ی کُتمان، آرام بتکانیم... بعد با اعتماد به نفس، بینی‌ِبشردوستی‌مان را گرفته و خونسرد از رویِ کُپه‌ی اجساد به خون آغشته رد شویم...اما راه نجات چیست؟تنها راه خلاص خودمانیم...آن درونی‌ترین حسِ پیچیده‌یِ میانِ قلب‌های بیچاره‌ی‌مان...حسِ خودخواهی...نگاه کن! همه‌ی دیگران تویی و تو دیگران و تو شیفته‌وار خود را دوست داری...والسلام...</description><category>zeinab</category><author>zeinab</author><pubDate>Sun, 27 May 2018 00:15:22 +0430</pubDate></item></channel></rss>