https://virgool.ir/feed/@Zavie.did.manاینجا از تجربه ی زیستن مینویسم با نگاهی شخصی و متفاوت اینجا زاویه یِ دیدِ منِfa2026-11-12 05:19:00https://files.virgool.ir/upload/users/4110668/avatar/T9e4Ad.pnghttps://virgool.ir/@Zavie.did.manhttps://virgool.ir/@Zavie.did.man/سَر-در-گُم۱-wbhnki3t0qwl🎒 یه تکه از دلم تهرانِامروز، یه روز معمولی نبود...دخترم رو فرستادم با پسر داییش برن تهران، پیش پدرش.و این آغاز یک انفجار احساسی در من بود.همه‌چی ظاهراً عادی بود. ساک جمع شده بود، لباساش مرتب، موهاشو با دقت اتو کشیدم، یه لبخند کوچیک روی لبم ،بچه بازیای همیشگیمم به راه بود، حتی خنده های از ته دلم، ولی خب، ته دلم غوغا بود.حسی داشتم عجیب‌تر از همیشه؛ نه غم کامل، نه شادی مطلق.یه چیزی بین دل‌تنگی، سبک شدن، رها کردن، و یه ذره خالی شدن از درون. انگار یه تکه از قلبم رو دادم دستش و گفتم:برو عزیزم، راهت روشن... من اینجا هستم. همیشه.و عاشقتم.مادر بودن یعنی...از وقتی مامان شدم، فهمیدم مادر بودن فقط غذا پختن و مراقبت فیزیکی نیست.یه جور عاشق بودنه، یه نوع «همیشه آماده بودن» برای یه آغوش بی‌منت، یه گوش شنوا، یه نگاهِ مطمئن وقتِ تردید.بزرگ کردنِ یه دختر، یعنی دیدنِ رشد یه گل… گلی که قراره روزی از باغچه‌ی کوچیک خونه‌مون پرواز کنه.و حالا، اون امروز یه قدم کوچولو برداشت.نه برای همیشه. نه خیلی دور.ولی به قدر کافی که دلم بلرزه. چطوری رفتار کنم باهاش؟همه‌ش با خودم می‌گم:رهاش کنم یا بچسبم؟حرف بزنم یا فقط گوش بدم؟بذارم خودش تجربه کنه یا از قبل براش چتر درست کنم؟ولی می‌دونی چی فهمیدم؟مادر بودن یعنی بتونی همه این سؤال‌ها رو بدون ترس از اشتباه، با عشق جواب بدی.یعنی بدونی:عشق بی‌قید و شرط بدیپناه باشی، نه قفس باهاش راه بری، نه جلوشبراش دعا کنی، نه کنترلش کنی این حس عجیب...الان که نشستم و دارم اینا رو می‌نویسم، انگار یه جور سبک شدم.یه جور اعتماد تو دلمه، یه صدای آروم که می‌گه:> «دخترت قراره بزرگ شه... بذار دنیا رو ببینه. تو کارتو خوب انجام دادی. حالا وقتشه از دور، آروم تماشا کنی.»و من؟من همینجام، با یه دل دلتنگ، یه قلب پر از دعا، و یه لیوان چای داغ... منتظر برگشتن دخترم.و اینو میدونم خیلی رفیق تر و واقعی تر از قبل برات میشمبا جونم منتظرم که برگردی عشق مامان❤️زاویه یِ دیدِ منزاویه یِ دیدِ منFri, 04 Jul 2025 16:12:40 +0330