https://virgool.ir/feed/@Zahraafa2026-11-11 15:05:24https://files.virgool.ir/upload/users/10780/avatar/bctvMo.pnghttps://virgool.ir/@Zahraahttps://virgool.ir/@Zahraa/داستان-میرزاعبدالله-فراهانی-و-پدید-آمدن-هفت-دستگاه-موسیقی-ایرانی-k1mwuf7gjqnhمیرزا عبدالله‌خان فراهانی، پسر علی‌اکبرخان، نوازنده‌ی تار دوران ناصرالدین شاه است. میرزاعبدالله آموزش‌های اولیه‌ی موسیقی را نزد برادر و ناپدری‌اش طی کرد.روح‌الله خالقی (که شاید خیلی از شما با کتاب تار و سه‌تار هنرستانش آشنا باشید)، داستان نوشتن ردیف توسط میرزاعبدالله رو اینطور نقل می‌کند: کلنل وزیری یک روز نزد میرزاعبدالله رفت و داستان به نت درآوردن ردیف‌ها رو با او درمیان گذاشت.«همراه ابراهیم خان به خانه میرزا عبدالله رفته و خدمت استاد رسیدیم. من مقصود خود را اظهار داشتم و یکی از دوستان استاد که مرد سالخورده‌ای بود شگفت زده شد و پرسید مگر چنین کاری ممکن است؟ میرزا عبدالله با نهایت مهربانی خوشحال شد اما نسبت به اصل موضوع شک داشت که شاید این کار مقدور نباشد! من گفتم امتحان فرمایید. استاد پذیرفت تار را برداشت و شروع به نواختن شور بالا دسته کرد. من هم شروع به نوشتن کردم تا در حدود یک صفحه شد. من از استاد درخواست کردم اگر اجازه بفرمایند هفته‌ای یکی دو مرتبه این کار را ادامه بدهیم. ایشان قبول کرد اما گفت حالا معلوم نیست چیزی که شما نوشته‌اید همان باشد که من زده‌ام. من هم تار را برداشتم و نوشته‌های خود را دقیقاً نواختم و چون با تار آشنا بودم مضرابها را هم نوشته بودم و حتی چپ و راستها را هم همان‌طور که استاد زده بود نواختم. وقتی نواختن صفحه تمام شد استاد و بیان الممالک که آنجا حضور داشت تحسین کردند و مقرر شد این کار ادامه یابد. به‌علاوه استاد از من پرسید که غرض شما از نوشتن ردیف چیست؟ عرض کردم منظور اینست که آثار شما حفظ شود و اگر شرایط فراهم بود بنام خود شما چاپ شده و دیگران استفاده کنند. میرزا عبدالله از آنجا که مرد پاک‌سرشت و بی حسادتی بود پذیرفت در حالی که می‌دانستم استادان دیگر این رویه را ندارند. در نهایت این کار تقریباً هجده ماه طول کشید و من همه ردیف هفت دستگاه میرزا عبدالله را بدین شکل نوشتم.»میرزاعبدالله‌خان ردیف‌های موسیقی را به احمد عبادی، پسرش، هم یاد داد. پدر ایشان، علی‌اکبرخان فراهانی هم از نوازندگان به نام تار بودند. در اوایل سلطنت ناصرالدین‌شاه، امیرکبیر از او و خانواده‌اش درخواست کرد تا از فراهان به تهران مهاجرت کنند. عارف قزوینی در دیوان خودش درباره‌ی آقاعلی‌اکبر می‌نویسد: آقا علی‌اکبر بی‌اندازه مورد تشویق و محبت شاه بوده به طوری که اغلب وقت را در مصاحبت شاه گذرانیده و او را از نغمات عالی و بی‌نظیرِ ساختهٔ خود، سرمست نگاه می‌داشته‌است. از عجایب اینکه درجه و میزان هنر استاد به حدی بود که کسی را یارای مخالفت یا جرأت حسادت با او نبوده و اخلاقاً هم طوری با اطرافیان شاه می‌زیسته که محبوب همه واقع و مورد توجه عموم قرار گرفته بود. علی‌اکبر شهنازی، نوازنده‌ی سرشناس تار از نوه‌ی ایشان بودند.زهرازهراFri, 16 Oct 2020 19:06:55 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/کتابخوانی-با-وجود-انگلهایی-به-اسم-سوشالمدیا-ke0l834onbhlیادمه وقتی خیلی بچه بودم، وقتی بابام کتاب‌های مخصوص کودکان رو برام می‌گرفت، تا ده بار نمی‌خوندمش زمین نمی‌ذاشتم. خیلی کیف می‌داد بهم. با این‌که می‌دونستم دقیقا تو خط بعدی چی نوشته، اما باز هم می‌خوندمش. فکر کنم خیلی از ما تو بچگی اینطوری بودیم. یادمه کتاب دختر کبریت‌فروش رو چندین بار از اول خوندم. بزرگ‌تر که شدم یه گوشی خریدم و بیشترین استفاده‌ی من از این گوشی، خوندن پی‌دی‌اف کتاب‌هایی بود که روی کامپیوتر دانلود می‌کردم و منتقل می‌کردم روی گوشی. فونتش خیلی ریز بود و چشم رو اذیت می‌کرد، اما خوندنشون کیف می‌داد بهم. تا اینکه مهاجرت کردم و اومدم کانادا. دسترسی به کتاب فارسی کاغذی به این راحتی نبود. از طرفی من که به خوندن ایبوک عادت داشتم. قاعدتا نباید مشکلی وجود داشته باشه. اما یه چیزی این وسط عوض شده بود و اون هم این بود که گوشیم از یه گوشی دکمه‌ای غیر اسمارت تبدیل شده بود به گوشی‌ای که روش می‌شد توییتر، اینستاگرام و هزارتا شبکه‌ی اجتماعی جورواجور دیگه ریخت. نرم‌افزار طاقچه رو روش نصب کردم و اشتراک یک ساله‌ی طاقچه رو خریدم. هزاران هزار کتاب که حالا هر کدوم رو می‌خواستم می‌تونستم دانلود کنم و بخونم. کتاب رو باز می‌کردم. صفحه چهار و پنج نرسیده یه نوتیفیکیشن می‌رسید و تمرکزم رو به هم می‌زد. انگار دیگه کتاب خوندن اون لذت رو بهم نمی‌داد. صرفا یه کاری بود که احساس می‌کردم وظیفه دارم انجام بدم. زورکی بود انگار.با وجود امتحان کردن چندین راه حل برای برون‌رفت از مساله‌ی کنونی، بهترین راه حلی که تا حالا خیلی خوب جواب داده، ایبوک‌ریدر کیندله. واقعا به دادم رسید. فکر کنم بد نباشه شما هم اگه مشکل من رو دارید امتحانش کنید.زهرازهراThu, 15 Oct 2020 19:58:00 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/کاشکی-ببخشیمون-مامانبزرگ-g2swhitsgehyهمینطور که داشتم کره رو روی نون داغ می مالیدم و عسل رو روش می ریختم، پرت شدم به 10- 15 سال پیش. خونه ی مادربزرگ. وقتی با داییا و خانم و بچه هاشون دور سفره ی صبونه جمع می شدیم. مادربزرگ خوشمزه ترین مرباهای عالم رو می پخت. دستپختش حرف نداشت. یادمه می گفت برا اینکه مربا شکرک نزنه یه نوک قاشق آبلیمو باید بهش اضافه کنی.مربای گردو خوردین تاحالا؟ می دونین چقدر زحمت داره؟ چقدر باید گردو با اون پوست سبز تند و تلخش رو پروسس کنن تا به یه مربای بهشتی تبدیل شه؟ مربا گردوی مادربزرگ حرف نداشت (الان که دارم می نویسم دهنم آب افتاد). بگذریم... اینو می خواستم بگم. همین‌طور که داشتم صبونه می خوردم یهو به این فکر کردم که اون طوری که باید و شاید ما از مامان بزرگ تشکر نمی کردیم. تشکر هیچی... گاهی ایراد هم می گرفتیم. لقمه ی اول از دهنمون پایین نرفته، سریع دهنمون رو به انتقاد باز می کردیم. انگار همیشه باید همه چی پرفکت می بود. انگار مادربزرگ وظیفه داره همیشه بی عیب و نقص غذا درست کنه. انگار نه انگار که همه ی اینا لطفشونه. مامان‌بزرگ با عشق می‌پخت به امید اینکه بچه‌ها و نوه‌هاش رو خوشحال کنه. باید می‌شنید که چقدر زحمتش برامون ارزش داره و چقدر قدردان زحمتاشیم.کاشکی ببخشیمون مامانیزهرازهراMon, 05 Oct 2020 17:38:30 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/داستان-اتوبوس-2-yejpdahxfkgtهوا خیلی سرد بود. همین که یه لحظه تو اون هوا وایمیستادی خون تو رگ‌هات شروع می‌کرد به یخ زدن. یه پیرمرد از اون دور داشت تندتند راه می‌رفت و می‌اومد جلو. یکم نزدیک‌تر شد. یه کیسه‌ی پلاستیکی سفیدرنگ دستش بود. از بیرون می‌شد فهمید تو کیسه‌اش یه ظرف غذا و چندتا دونه نارنگیه. خودش یه پیرمرد تپل با موهای خاکستری و یه کاپشن نه‌چندان کلفت که اصلا مناسب این هوا نبود. یه شلوار گشاد هم پوشیده بود که می‌تونستم حس کنم هوای سرد چطور از شلوار به استخون پاش نفوذ می‌کنه. از راه رفتنش مشخص بود مشکل زانو داره. داشت نزدیک‌تر می‌شد و سمت اتوبوس خط 51 می‌رفت. راننده درهای اتوبوس رو بست و راهنما زد که راه بیفته. پیرمرد قدم‌هاش رو تندتر کرد که به اتوبوس بره. تقریبا داشت می‌دوید. ولی نرسید...شاید یه خانواده‌ی پرجمعیت داره که مجبوره با این سن کار کنه و صبح توی این سرما از خونه بیاد بیرون و دنبال اتوبوس بدوه. شاید آخر هفته نوه‌های قد و نیم‌قدش میان بهش سر بزنن و می‌خواد یخچالش پر میوه و خوراکی باشه. شاید هم یه پیرمرد تنهاست که مجبوره کار کنه و خودش از خودش مراقبت کنه. اما هرچی که هست یه قهرمانه، قهرمان زندگی خودش، که تلاش می‌کنه و یه آدم تاثیرگذار توی زندگیشه. خودشه که داره زندگیش رو می‌سازه، حالا به هر سختی. شاید تو زندگی خیلی‌های دیگه هم تاثیرگذار بوده. کی می‌دونه؟ ولی مشخص بود آدم شریفیه. شاید همه‌ی این‌ها برای این به ذهنم اومد که چهره‌اش شبیه پیرمردی بود که می‌شناختم. اون پیرمرد وقتی بچه بوده دچار تب و حصبه می‌شه و دکترا گفتن خیلی زنده نمی‌مونه. اما به طرز معجزه‌آسایی خوب می‌شه. بزرگ‌تر می‌شه و پدرش رو از دست می‌ده. خودش باید از خواهرها و مادرش نگه‌داری می‌کرده. سخت کار می‌کنه و پول درمیاره و می‌شه همون آدم تاثیرگذاری که نه تنها قهرمان زندگی خودش بوده، بلکه از خانواده‌اش هم مراقبت می‌کنه.شاید هم هدف خلقتمون اصلا این بوده، که بشیم یه قهرمان یا یه تاثیرگذار. مهم نیست شعاع تاثیرمون چقدر باشه، می‌تونه فقط بشه قد یه متر اطراف خودمون، یا چند متر یا ده‌ها کیلومتر. می‌تونیم بشیم آدمی که خودش حداقل از زندگیش لذت می‌بره، یا بشیم کسی که این لذت رو به بقیه هم می‌چشونه. مهم اینه که در حد توان‌مون یه تاثیر مثبت روی دنیای اطرافمون بذاریم. آخرین باری که حس کردم درون همه‌ی آدما یه گنجی هست که خدا گذاشته و هر کسی باید کشفش کنه تا بتونه تاثیرگذار باشه، وقتی بود که کتاب زندگی‌نامه‌ی استیوجابز رو می‌خوندم. حس می‌کردم خدا توی وجود هرکسی یه سرمایه‌ای گذاشته، که باید پیداش کرد، حیفه که دست‌نخورده بذاریمش. حیفه که آدم تاثیرگذاری نشیم، که دنیا رو جای بهتری برای زندگی خودمون و بقیه نکنیم.داشتم پیرمرد رو می‌گفتم...کاش اتوبوس بعدی زودتر بیاد که سردش نشه. فردا آخر هفته‌اس و احتمالا منتظر نوه‌هاشه.زهرازهراFri, 18 Jan 2019 17:13:07 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/من-دلم-حرم-میخواد-zkhnrlw75fhtدو سال پیش که رفتم ایران، یه سفر مشهد رفتیم. 5 روز اونجا موندیم و معمولا برای نمازهای صبح و ظهر و مغرب می‌رفتیم حرم. زندگی توی کانادا باعث شده بود که دلم برای لذت و حس بودن توی یه فضای روحانی مثل حرم امام رضا تنگ شه. انقدر این حس عمیق بود که دوست داشتم یکم از این فضا رو با خودم بذارم توی چمدون بیارم. عکس می‌گرفتم، فیلم می‌گرفتم، حتی توی اینترنت سرچ کردم و دیدم یه اپلیکیشنی هست که می‌شه باهاش به صورت زنده، صحن و حرم امام رضا رو دید. کم بود. من دلم یه جور کانکت شدن با اون فضا رو می‌خواست. دنبال یه چیزی می‌گشتم که وقتی هم برمی‌گردم کانادا، بازم من رو ببره به همون حال و هوا. اینم بگم ما توی شهر کوچیکمون یه حسینیه داریم که شیعه‌های اینجا راه انداختن و مسولیت اون با دوتا آقای ایرانی و لبنانیه. پنج‌شنبه‌ها دعای کمیل، جمعه‌ها نماز جمعه و معمولا برای مناسبت‌های مذهبی برنامه هست. اما من دلم حرم می‌خواست. دلم صحن خنکش رو می‌خواست که موقع اذون صبح بشینی و به صدای دعا گوش کنی. همون آرامش... همون حس و حال...روز آخر دیدم یه سری غرفه‌هایی توی چندتا از صحن‌ها هست. پاسخ‌گویی به سوالات شرعی، سوالات مذهبی و از این‌جور مباحث. گفتم برم یکی از این غرفه‌ها و با یه مشاور حرف بزنم. بگم دلم چیزی می‌خواد که من رو به خدا متصل نگه داره، که همین حس خوب رو بهم بده. لابد اون‌ها می‌دونن چی می‌خوام.رفتم داخل. دو تا خانم نشسته بودن. گفتن سوالت چیه؟ براشون توضیح دادم. گفتن مگه تو مملکت خودمون نمی‌شد درس بخونی که رفتی خارج؟ براشون توضیح دادم که چرا رفتم و توی این مسیر چیزهای زیادی به دست آوردم. بهم گفتن باید بری یه غرفه‌ی دیگه، اینجا مخصوص سوالات شرعیه.رفتم جایی که بهم آدرس دادن. اون‌جا هم چندتا خانم بودن. باهاشون مطرح کردم که دنبال چی هستم. این‌که علاوه بر فضای معنوی که نیاز دارم تا توش باشم، نیاز دارم به یه سری سوالاتی که برام ایجاد شده جواب بدم. بعد از چند دقیقه‌ای که ازم پرسیدن مگه ایران چش بود که رفتی و من براشون توضیح دادم، بهم چند تا کتاب از شهید مطهری معرفی کردن. یه خانمی که مهربون‌تر بود شماره‌ی من رو گرفت تا گاهی وقتا باهام حرف بزنه یا اگه من سوالی داشتم ازش بپرسم. یه سری از کتاب‌ها رو گرفتم و یه مقدار مطالعه کردم. خیلی از سوالایی که داشتم رو جواب داد. اما من همچنان دلم حرم می‌خواد...زهرازهراTue, 15 Jan 2019 18:57:39 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/کافه-رادیو-rqjqllfh2dfsیه کافه‌ی کوچیکی که جای چهارتا دونه میز کوچیک بیشتر نداشت، دیوارهای قهوه‌ای تیره و عطر به‌لیمویی که وقتی در رو باز می‌کردی به مشام می‌رسید. میزها نهایتا 4 نفره بود و چون ما 5 نفر بودیم، از کافه‌چی اجازه می‌گرفتیم و یه صندلی دیگه اضافه می‌کردیم. با این‌که خیلی با کافه‌های لاکچری دیگه فاصله داشت ولی همیشه شلوغ بود. گاهی مجبور می‌شدیم چند دقیقه‌ای بیرون وایستیم تا یه میز خالی شه و ما بریم داخل.این کافه خنده‌های ما رو دیده، گریه‌هامون رو دیده، درد دل‌هامون رو شنیده، اینجا بود که بعضی تصمیم‌هامون رو گرفتیم و به هم دلگرمی دادیم. ماه رمضون بود، چند روزی می‌شد که نرفته بودیم کافه رادیو. گرسنه بودیم و رفتیم. آقای کافه‌چی اومد سفارش بگیره، گفتیم روزه‌ایم و اگه می‌شه تا اذون مغرب صبر کنیم. رفت و دم اذون با چندتا استکان آبجوش و نبات و خرما اومد و سفارش رو گرفت و گفت روزه‌تون رو باز کنید. انتظار همچین محبتی رو نداشتیم و کارش توی ذهنمون موند. یعنی محبت همیشه به یاد آدم می‌مونه.یادمه من همیشه فراپه‌ی پرتقال یا امریکانو سفارش می‌دادم و "ح" همیشه می‌گفت طعم لاستیک سوخته می‌ده، چطور می‌تونی بخوری؟ من حتی اولین بار که "ح" با ذوق شیر عسل سفارش داد یادم نمی‌ره که چقدر بدمزه بود. یا طعم تیرامیسو و کیک پنیر و پای سیب خوشمزه‌اش هنوز زیر دندونمه.اون کافه روز به روز معروف‌تر شد و دیگه اون جای کوچیک جواب‌گوی اون تعداد مشتری نبود. جاش رو عوض کرد و رفت کوچه‌ی سینما سپاهان و به جای اون کافه، همون‌جا یه کافه‌ی دیگه باز شد.پارسال که رفتم ایران، دوتا از دوستا ایران نبودن و دوتای دیگه اصفهان نبودن. تنهایی رفتم به یاد اون روزا جای کافه رادیو. نشستم پشت یه میز یک نفره. چند دقیقه نشستم اما انگار اون کافه قشنگی اون روزا رو نداشت. این کافه نبود که باصفا بود. این دوستام بودن که محیط اونجا رو لذت‌بخش می‌کردن. این آدمان که می‌تونن از یه جای 15-20 متری یه بهشت بسازن.بعد از چند روز، دوتا دوستی که اصفهان نبودن، برگشتن و با هم مثل قدیما رفتیم کافه. همون کافه رادیوی کوچه‌ی سینما سپاهان. امسال یه شعبه‌ی دیگه هم نزدیک نقش جهان باز کرده. امسال که رفتیم، توی خیالمون، به روزی فکر کردیم که دوباره همه‌مون اصفهانیم و خودمون یه کافه زدیم. نه به خاطر پولش، برا این‌که یه کافه‌ای داشته باشیم که همه‌ش مال خودمون باشه‌، که هرروز، از صبح تا شب اونجا باشیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم.زهرازهراFri, 11 Jan 2019 22:10:02 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/زندگی-رها-byddvb5sdcb6تا 16 سالگی توی یه خانواده‌ی سنتی بزرگ می‌شه و بعد ازدواج می‌کنه. 17 سالگی اولین پسرش رو به دنیا میاره و تا 23 سالگی 4 تا بچه داشته. می‌گفت زمان ما رسم نبود دختر مستقل بشه یا حتی دنبال علائقش بره. وقتی که بچه داشته باشی دیگه باید تمام علائق و کارهایی که همیشه آرزوی انجامشون رو داشتی توی بچه‌هات می‌دیدی. می‌گفت من به زبان و موسیقی علاقه داشتم. به خاطر همین بچه‌هام رو از این کلاس به اون کلاس می‌بردم که موسیقی و زبان یاد بگیرن. یه جایی به خودش می‌گه اینطوری که نمی‌شه، من خودم هم زندگی مستقل دارم. تا وقتی به خودم و زندگی شخصیم اهمیت ندم چطور می‌تونم مادر خوبی بشم؟ اونجا بوده که با بچه‌هاش سر یه کلاس می‎شینه و زبان رو کمی یاد می‌گیره تا دست روزگار توی تقدیرشون مهاجرت رو می‌نویسه. با همسر و چهارتا بچه‌اش مهاجرت می‌کنن به کانادا و از همون زمان داره زندگی پرانرژی خودش رو دنبال می‌کنه و همین انرژی رو به خانواده‌اش هم منتقل می‌کنه. الان که 55 سالشه کلاس موسیقی و ورزش می‌ره. می‌گه اطراف ما پر از حرف و صداست. به صداهایی گوش کن که مثبت و انرژی بخشن، صداهای منفی رو فیلتر کن. یه تخته‌سیاه بگیر بزن به دیوار اتاقت. هدف‌هات رو روش بنویس و برای خودت ددلاین بذار. از هر حرکت مثبتی که توی زندگیت کردی لذت ببر و مطمئن باش یه روزی تاثیر مثبتش رو توی زندگی خواهی دید.و این جمله‌ی معروف: تا وقتی با خودت مهربون نباشی، نمی‌تونی به دیگران محبت کنی.زهرازهراTue, 08 Jan 2019 22:08:15 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/روزی-که-خاله-شدم-ssw93ebfqhqcساعت 7 صبح بود. کوله‌ام رو برداشتم، نون و پنیر و گردو، چایی و کیک رو گذاشتم داخلش و با دوستم رفتیم بیمارستان تا برای پدر نوزاد هنوز متولد نشده، صبونه ببریم. فکر کردیم توی غربت دوستا باید کنار هم باشن. وقتی رسیدیم دیدیم جماعت آریایی همه همین فکر رو کردن و جمع دوستان جمعه. تا دو بعد از ظهر منتظر بودیم تا دختر کوچولو به دنیا بیاد که باباش گفت نخیر خبری نیست فکر کنم امروز هم نیاد شما برید خونه.لحظه‌ی اذان مغرب به دنیا اومد. "پ" گفت: دیدی چی به سرمون اومد؟ گذاشت ما بیایم خونه بعد به دنیا بیاد. همه برگشتیم بیمارستان. فکر کنم تا حالا بچه‌ی انقدر نو و جدید ندیده بودم. پوستش مثل حریر نرم بود. لبای قرمزش عین برگ گل بود. چشماش رو باز کرده بود اطرافش رو نگاه می‌کرد. یه پارچه پیچیده بودن دورش. شده بود عین یه شکلات فسقلی. باباش توی گوشش اذان گفت. دلم می‌خواست بچه زبون داشت حسش رو از ورود به این دنیا می‌گفت.زهرازهراMon, 07 Jan 2019 21:38:15 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/کاسهی-داغتر-از-آش-نشیم-wfsraufylbp8اگه بخوام از یه رفتار اشتباه توی دنیا اسم ببرم که من رو عصبی می‌کنه، اون دخالت آدم‌های‌ان که کاسه‌ی داغ‎تر از آشن. البته این آدما ممکنه از روی دلسوزی این کار رو بکنن اما کار اشتباه، اشتباهه!می‌گن آدم‌ها باید پوست اجتماعی داشته باشن، نه تو کار بقیه دخالت کنن‌، نه اجازه بدن کسی تو کارشون دخالت کنه. واضحه که منظورم مشورت کردن نیست. توی مشورت کردن شما خودت فرد مناسب رو انتخاب می‌کنی و با در میون گذاشتن مشکلت ازش خواهش می‌کنی تا کمکت کنه موضوع رو روشن‌تر ببینی. اما دخالت کردن زمانی پیش میاد که تو از کسی نخواستی و برخلاف میل باطنی طرف سعی می‌کنه نسخه بپیچه. هرچی میزان دخالت بیشتر باشه، عزت نفس کمتر می‌شه.چیزهایی که می‌تونه بهمون کمک کنه تا از این رفتار زشت دوری کنیم دونستن این واقعیته که هر کسی شخصیت مستقل و جدا داره و نهایتا هر کسی مسوول کار خودشه، ما فقط وظیفه داریم اگه ازمون مشورت خواستن نظرمون رو بگیم.تو این مورد استثنا هم هست، مثل کسایی که تصمیم‌های تو، توی زندگی اونها هم تاثیر می‌ذاره، اون موقع اونا حق دارن پاشون رو از حد مشورت فراتر بذارن و توی تصمیمی که به اون‌ها هم مربوطه دخالت کنن.زهرازهراMon, 07 Jan 2019 17:56:59 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/داستان-اتوبوس-s9smjzqja2zeبا سه تا کیسه‌ی بزرگ پر از میوه و سبزی و خوراکی سوار شد. یه آقای میان‌سال با چشمای ریز آبی و یه عینک گرد. یه کلاه بافت کهنه هم سرش بود. بلیط رو داد به راننده و ترنسفر گرفت.یکم اطراف رو نگاه کرد، یه صندلی خالی کنار یه خانم پیدا کرد و نشست. صندلیش رو به روی من بود.رو به خانم گفت چه هوای خوبیه، درسته دیروز برف اومده اما هوا خوبه.خانم لبخند زد. آقا یکم سکوت کرد و دوباره با لبخند و همون هیجان تو صداش گفت: امیدوارم با ترنسفرم بتونم تا ساعت ۵ اتوبوس سوار شم، آخه یکم پیاده روها یخ زده.خانم باز یه لبخند سرد زد.آقا یکم با گوشیش کار کرد و دوباره با چشمای گرد و همون لبخند به خانم گفت: در مورد وی آر چیزی شنیدی؟ خانم سرش رو تکون داد. گفت وی آر یعنی همون virtual reality و شروع کرد در موردش حرف زدن. خانم باز هم با بی‌میلی نگاش کرد. به نظرم کلافه شده بود ولی اون آقا با یه سادگی خاصی دوست داشت بازم صحبت کنه‌.اتوبوس به ترمینال رسید. آقا با لبخند گفت از هم‌صحبتی باهات خوشحال شدم. باید اتوبوسم رو عوض کنم. روز خوبی داشته باشی.به نظرم رفت تو اتوبوس بعدی با یه نفر دیگه هم‌صحبت بشه.زهرازهراThu, 03 Jan 2019 01:15:00 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/زنده-به-داشتن-هدف-siryp2kjbpkuانسان به هدف زنده‌ است. ما یه هدف برای خودمون تعیین می‌کنیم. تا وقتی داریم براش تلاش می‌کنیم، زنده‌ایم، جنب و جوش داریم و با هر قدمی که به سمتش نزدیک می‌شیم حس پیروزی می‌کنیم. درست لحظه‌ای که به اون هدف می‌رسیم، از اون قله کم‌کم میایم پایین و حس فتح و پیروزی‌مون کم می‌شه. البته اگه نرمال باشیم و یهو بعد از رسیدن به هدف نگیم خب حالا که چی؟ اونجاست که باید بشینیم فکر کنیم و هدف بعدی رو درست و حساب‌شده انتخاب کنیم.به دوستم می‌گفتم به نظرت چی می‌شد اگه همه‌ی آدما یه زندگی بی‌دغدغه و آروم و بی‌مشکل داشتن؟ گفت به نظرت اون موقع دیگه کسی از اون آرامشش لذت می‌برد؟ واقعا نه! زندگی انگار تعریف شده لذت بردن از مسیر رسیدن به هدف و انتقال به هدف بعدی. عین یه رودخونه‌ای که یه سری سنگ توش گذاشتن که از یکی بپری به بعدی و خیس نشی و هی بری جلو.زهرازهراWed, 02 Jan 2019 19:07:27 +0330https://virgool.ir/@Zahraa/اپلای-کردن-آزمون-تافل-mbieo41iiskaگفتم شاید بد نباشه در مورد تجربه‌ام توی زبان خوندن برای تافل اینجا بنویسم. معمولا بچه‌ها امتحان تافل یا آیلتس می‌دن. از نظر سختی آزمون‌ها خیلی فرقی با هم ندارن ولی یه سری از دانشگاه‌ها فقط تافل قبول می‌کنن یا فقط آیلتس. اما تقریبا ۹۹.۹٪ شون، هردو رو می‌پذیرن.اخطار: متن حاوی نظرات شخصیه!من خودم تافل دادم و تا قبل از کلاس‌های تافل کلاس زبانی شرکت نکرده بودم. اگه بخوام فقط یک دلیل بگم که چی بهم کمک کرد که این مسیر آسون شه، می‌گم من سریال با زیرنویس انگلیسی یا بدون زیرنویس زیاد می‌دیدم. تقریبا از دبیرستان؛ و همین شاید کمبود کلاس زبان رو برام تا حدی جبران کرد.وقتی تصمیم به اپلای کردن گرفتم با یه استاد زبان به صورت خصوصی ۱۵ جلسه کلاس زبان گرفتم که فقط تکنیک‌های تافل رو یاد بگیرم: طرز رایتینگ نوشتن و ساختار پاراگراف‌ها، اینکه چه عباراتی بهتره به کار بره، برای اسپیکینگ جمله‌بندی چطور باشه، ریدینگ رو چطوری بخونیم و ... چون ۷۰٪ تافل به یادگرفتن تکنیک‌هاست. کنار اون دو تا کتاب بودن که خیلی کمک کردن: یکی essential words for TOEFL و یکی کتاب delta.اون اوایل وقتی یه آزمون آزمایشی تافل می‌دادم نمره‌ی خوبی نمی‌گرفتم، اما چیزی که به جرأت می‌تونم بگم باعث بهبود ناگهانی دانشجو می‌شه آزمون‌های TPO هست. خدا پدر چینی‌هارو بیامرزه که آزمون‌های تافل رو هک کردن و ۱۵ تا نمونه آزمون ازش بیرون کشیدن. به مرور هر روزی که این آزمون‌ها رو بزنید نمره‌ها بهتر می‌شه.هر موقع فکر کردید اگه آماده‌ی آزمون دادن می‌شید از یک ماه قبلش برای آزمون‌ها ثبت نام کنید چون حوزه‌ها خیلی زود‌ پر می‌شه. ترجیحا حوزه‌های شلوغ مثل تهران یا اصفهان یا شهرای بزرگ دیگه ثبت‌نام نکنید چون تمرکزتون ممکنه به هم بخوره یا موقع اسپیکینگ صدای نفر کناری اذیتتون کنه. شهرهای کوچیک مثل جیرفت ‌حوزه‌های خلوت و خوبی دارن.زهرازهراWed, 13 Jun 2018 16:21:29 +0430