https://virgool.ir/feed/@ZahraPoursoleiman*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.fa2026-11-10 23:33:25https://files.virgool.ir/upload/users/163460/avatar/wlBqKu.jpghttps://virgool.ir/@ZahraPoursoleimanhttps://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/اینجا-خبری-نیست-q7cb6yc9j2obدنیای مجازی، برگردان مناسبی برای معادل فرنگیش نیس، مجاز در فرهنگ ما اصلا چیز دیگس، این که مجاز نیس، اون دنیا هم مجازی نیس، همش واقعیه، همش خودمونیم و واقعیتهامون، اما خب، اینم هست که همش در مورد حضوره؛ یا شایدم وجود، یعنی آقا من زندم هنوز، وجود دارم هنوز، بهتون اونجا مدال نمیدن، اونجا معروف شدن مثل اینه که تو خیابون راه بری و همه نگات کنن، مگه واسه اینکه کیو بیشتر نگاه کردن مدالی وجود داره؟ اصلا از کی تا حالا رسم شده تعداد دید زدنا رو بشمرن؟! این دیگه چه حساب کتاب کوفتی ایه، مثل اینه تعداد برگای یه درختو بشماری، همونقدر بی فایده، بعد حالا این عدد بیاد بشه معیار جذابیت، محبوبیت، شهرت، معروفیت، چقدر مسخره و بی معنی ...بعد از مدرنیسم مفاهیمی به زندگی روزمره اضافه شدن که پوچ و بی معنا و مفهومن، به هر کدومشون نگاه کنی یه ایدئولوژی حمایتش میکنه، چیزی که تا حالا وجود نداشته رو با برچسب خلاقیت به خورد عموم بدی، بعد اگه کسی باهاش مخالف بود بهش بگی عقب افتاده و منزوی و طردش کنی، و هر کی شیپ وار پیروی کرد بشه آدم نرمال اجتماع، هیچیو به خورد جامعه بدی، با همون بادشون کنی، بهشون اعتبار بدی و یک ایلوژن از ناثینگ بسازی و بهش بگی سوشال ولیو؛همه هم باید هر روز مثلا با بقیه و در واقع با خودشون حرف بزنن، خودمم گرفتارشم، اما خیلی به سیاست پشتش فکر میکنم، اصلا یعنی چی، اگه واقعی نیس اصلا چرا هست، اگه واقعی نیس چرا زمان واقعی زندگیمونو اشغال میکنه، اگه واقعا واقعی نباشه چی؟ اگه هممون تو یه توهم باشیم چی؟ اگه اینجا هیچ خبری نباشه چی؟زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانTue, 10 Nov 2026 11:43:04 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/من-فمنیست-نیستم-vbcd2otlyjwdپاتو میندازی رو پات، باد تو غبغبت، سر تا پامو ورانداز میکنی، میگی ایول خوشم میاد ازت هم زنی هم مرد؟! میدونی چه افترایی بهم میزنی؟ خوبه منم بخاطر چیزی که نیستم و بهم نسبت میدی برم ازت شکایت کنم مرد حسابی. آخه کدوم کاری که من انجام دادمو یه مرد میتونه انجام بده، اگه اینا مردونگیه چرا من حس مردونگی نمیکنم، چرا من حسم اینه که به تمامیت دارم زنانگی میکنم؟ نسل من مادرایین که تا تونستن درس خوندن، تا تونستن آگاه شدن و بعد بچه دار شدن، اونا پا به پای بچشون بچگی میکنن، آواز میخونن، شادن و با بچشون بالا و پایین میپرن، همپای بچشون میرن به دنبال اهداف زندگی، شبهای مریضی تا صبح کنار بچشونن، تو کودکی تمام کارتونای بچشونو با هم نگاه کردن، قبل نوجوونی استعداد بچشونو میشناسن و به علاقش جهت میدن، این مادرا همدیگه رو تشویق میکنن و از هم یاد میگیرن و به کمک هم جلوتر میرن و برا بچه هاشون سیستم هایی برای آینده میسازن، این مادرا چه با شوهر و چه بی شوهر تو دخل و خرج سهیمن، این مادرا مستقلن و گاها به هیچ کسی نیازی ندارن و دستشون رو شونه های خودشونه، کدوم یکی ازینا کار مردونس آخه مرد حسابی، چرا شما عادت کردید هر قدرتی رو به خودتون نسبت بدید. من فمینیست نیستم، چرا که فمینیسم در مورد برابریه، من معتقد به تفاوت آشکار و فاحشم، ما با هم فرق داریم، از زمین تا آسمون. من مرد ستیز هم نیستم، چون الان داریم در مورد زنها حرف میزنیم، و حرف زدن در مورد زنها همونطور که کاملا اسمش روشه، حرف زدن در مورد زنهاست، حرف نزدن در مورد مردان، ستیزه با مردان نیست، با تمنای کمی تامل ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانFri, 06 Nov 2026 03:17:09 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/ابد-f6dsxi8ykmwiزندگی میگن برای زنده هاست اما خدایابس که ما دنبال زندگی دویدیم بریدیم که ...روی کاناپه زیر پنجره خوابم برده بود، دم غروب با صدای این آواز از خانه ی همسایه نرم نرمک از خواب بیدار شدم، بوی نان تازه از نانوایی سر کوچه میآمد، خواب از سرم پریده بود اما بخاطر نسیم خنک غروب مهر ماه نمیخواستم چشمانم را باز کنم، هوا را و عطر نان را تا ته سر کشیدم و گوشم را به آواز سپردمچشمی به هم زدیم و دنیا گذشت، دنبال هم امروز و فردا گذشتدل میگه باز دنیا رو از نو بساز، ای دل غافل دیگه از ما گذشت ...شایدم آواز باید شادتر میبودبس که هوا خوب بودگاهی وقتی این عطر و خنکای هوا را استشمام میکنم در دلم آرزو میکنم کاش هوا همینطوری بماند و تغییر نکند، کاش زمان در همین لحظه متوقف شود و این حال دائمی شود، کاش دیگر زمین نچرخد و روزگار در همین نقطه به پایان برسد، کاش این نقطه ابدی ترین جای زمان و مکان شود، اما این کاش ها واقعی نیستند، باید از گرگ و میش رد شوم، صدای اذان آمد، غروب به شب پیوست و آن لحظه ی دلنواز رفت، شاید باز هم بارها تکرار شود، شاید هم نه، مهم این است که آن را تجربه کردم و به قول دخترم تجربه ی دوباره هیچ گاه مثل بار اول نیست، زیرا اولین تجربه ها ناب هستند و تجارب تکراری بعدی همواره خاطره ای از تجربه ی اول را با خود همراه دارند، پس ناب و دست اول نیستند، به راستی که یک نوجوان هم میتواند فیلسوف باشد ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانWed, 14 Oct 2026 10:07:34 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/با-نفر-سوم-چکار-کنیم-p0al6xjvw6uwحدود ده روز پیش داشتم لیوانها رو توی کابینت میچیدم که اصلا متوجه نشدم که چجوری یکیشون خورد به در کابینت و همونجا تو دستم خورد شد و ریخت رو زمین، همه جا رو تمیز کردم و یه ساعت بعد دیدم هر جایی که من تو اون مدت رد شدم رد خون هست، دستمو نگاه کردم دیدم کلی خون ریخته و من اصلا حس نکرده بودم، لباسمم خونی شده بود و من اصلا متوجهش نشده بودم، اما همیشه هم سهوی نیست، گاهی بعضیا عمدا میشکنن، اما به روی خودشون نمیارن چی شکستن و چقد خون ریختن، فقط میگن ای بابا چرا مراقب نبودی، خلاصه که بعد ده روز تازه زخما خشک شد و ریخت، اما ردش هنوز هست، هم رو دستم، هم تو ذهنم، آدم بعضی چیزا رو یادش نمیره، مخصوصا اگه دلیلیشو هیچ وقت نفهمه، حالا فکر کن یکی دیگه عمدا لیوانی که ترک داشته رو داده باشه دستت و شکستنش رو انداخته باشه گردن تو، تو هم چون متوجه نشدی چی شده بود سالها فکر کنی خودت شکسته بودیش، رد اون زخم هم همش جلو چشمت باشه، ازش خجالت بکشی و مدام بپوشونیش تا کسی قضاوتت نکنه، اما اون آدم هم سالها بهت نگه که تقصیر تو نبوده، یهو یه روز اتفاقی همه چیو بفهمی و هضمش برات دشوار و حتی محال باشه، فقط بخوای بچپی یه گوشه و دپرسانه هی از خودت بپرسی چرا با من آخه، اما یه نفر سومی سعی کنه هی نظرتو عوض کنه و بگه نه اون آدم اصلا اونجوری که فکر میکنی نیس، مدام رو مخت بره و هی ازون تعریف کنه که اتفاقا برعکس اونچه تو میگی اون خیلی هم خوبه، هی از ریز جزئیات زندگی اون و موفقیتاش بیاد پیش تو بگه و هی زخمای تو رو تازه کنه، هی تو سعی کنی یادت بره هی اون یادت بندازه که از کی چه زخمی خوردی، چه حالی خواهی داشت؟ مدتیه دارم فکر میکنم اون نفر سوم رو نزدیک خودم نگه دارم یا نه؟!زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانThu, 08 Oct 2026 23:38:26 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/دخترانگی-vs-مادرانگی-rhecfmnzrl4sمیگویند تکه ای از هر فرزند در درون مادر به جا میماند، اما پس از آن زندگی در این بدن دو جان بسیار سخت میشود، عجیب است که تا یک دختر بودی چقدر رها و آزاد و سرخوش بودی و تا جانی دیگر در بدنت دمیده شد بدنت دیگر تاب نمیاورد و گویی دارد از هم میپاشد، دیگر با دو جان در آن بدن جا نمیشوی، فقط دوام میاوری، میخواهی از درون فریاد بزنی اما بخاطر جان دیگرت که نیمی از آن در درونت و نیمی از آن در بیرونت میزید تاب میاوری و سکوت میکنی، برای شادمانی او در انزوا چمباتمه زنان خودت را بغل میکنی، ققنوس وار میسوزی تا زندگی او روشن شود و این پارادوکس عظیم مادرانگی در تقابل با دخترانگی است، پارادوکس عظیم میان آینده ی محتمل با گذشته ی شاید و باید، تو باید ابتدائا دختر باشی تا بعدا مادر شوی، اما این دو با یکدیگر بشدت در تناقض و تضاد است ، رهایی اولیه برای اسارت و در بند شدن ثانویه، اسارتی که در آزادی حسرتش را میکشی، راه بی بازگشتی که هر زنی با دیوانگی در آن شیرجه میزند ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانThu, 10 Sep 2026 00:01:48 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/من-بی-زمان-و-بی-مکانم-nprqiu61xo1sواقعیت این است که من هیچ گاه لزومی به داشتن خانه ای از برای خودم ندیدم، من خود را متعلق به ایل میدانستم، اما نه آن ایل که افرادی دارد و دامی، آن ایل مدرن تک نفره، آن سفر مداوم با فقط یک کوله پشتی سبک، من هیچ حس تعلقی به هیچ جایی نداشتم، به هیچ نقطه ی جغرافیایی، در این زمین پهناور هیچ علقه ای نداشتم، هیچ گاه، تا اینکه چهل از راه رسید، قبل از آن بسیار در گوشه ای بند شده بودم، بسیار مکث، بسیار سکوت، اما در سرم همواره آشوبی بر پا بود، شاید آن آشوب هجوم اندو بود، اندو، دوستی خاله خرسه، که مرا بی امان و بی وفقه در یک نکته قفل و خیره میساخت، استپ شده در مکان اما جاری در ذهن، فکر و زمان، من هیچ گاه خود را متعلق به هیچ جایی نمیدانستم، خانه خودش مرا پابند خودش کرد، من بدون تجربه ی سفر در جسمم، بدون فرسنگها رفتن و رها شدن، یک جا نشین شدم، من تاریخ بشر را تجربه نکردم، از کوچ به سکون نرسیدم، من سکونت را انتخاب نکردم، من ساکن شده هستم ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانWed, 09 Sep 2026 02:11:11 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/من-آدم-بده-ی-ماجرا-هستم-pax9frjdud1iمن آدم بده ی ماجرا هستم، کسی که دیگه کوتاه نیومد، کسی که دیگه تحمل نکرد، کسی که بالاخره رفت. آره برو همه جا بگو که من آدم بده ی ماجرا بودم. اصلاً دلم می‌خواد که آدم بده ی ماجرا من باشم، خب یبار هم بزار من شخصیت اول داستان باشم، بزار همه فکر کنن من اونیم که نخواست، من اونیم که تلاش نکرد، من اونیم که همه چیو گذاشت و رفت، بزار همه هر جوری که تو میگی فکر کنن. بزار همه طرف تو باشن، بزار یه دنیا در مقابل من بایسته، چون من به تنهایی برای مقابله با یه دنیا در برابر خودم کافی کافیم، برای من دیگه اهمیتی نداره کی چجوری نگاهم کنه یا چجوری در موردم فکر کنه، من ذهن بیمار کسی رو کنترل نمیکنم، بیماری قضاوت و فضولی مشکل شخصی اوناست، برای من تنها این مهمه که فقط خودم می‌دونم که تو چی کارا کردی که باعث شدی که انقدر خسته و ناتوان شم که برم ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانSun, 23 Aug 2026 09:41:08 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/من-کافی-هستم-ukggsbrs1j7lلزوما از تکرار مکرر این جمله حس کافی بودن پیدا نمیکنی، باید دست به اقدام بزنی تا به باور برسیو این جمله ای بود که از دوره مبارزه با کمال گرایی یاد گرفته بودم، باید دست به اقدام بزنی،بیش از بیست و یک ساله که با احساس ناامنی مداوم زندگی کردمبیش از ده ساله که بیماریم تشخیص داده شدهاندومتریوزیه درد مزمن ناشناخته که دیر تشخیص داده میشه و هنوز درمانی ندارهبیش از شش ساله سعی کردم با طلاق خودمو از بخش بزرگی از درد و رنج تحمیلی خلاص کنمبیش از سه ساله که با ترک شغل سعی کردم بخش بزرگ دیگه ای از اضطرابم رو حذف کنم، استرس شغلیو بیش از دو ساله که با انزوا تونستم آدمهای سمی رو از زندگیم محو کنمو درست یک سال پیش یه روز بین اینهمه گرفتاری، همچنان بعضی از اطرافیانم بهم این حس رو دادن که من تنبلم و به اندازه کافی کار نمیکنم و درآمد کافی ندارم، همونایی که خودشون عملا هیچ کاری نمیکنن و به هیچ دردی هم نمیخورن، اما برای اطرافیانشون نه به عنوان یک انسان عزت قائلن نه احترام، نه استراحت رو حق یک زن به عنوان یک انسان میدونن، نه براش حق ریکاوری پس از دو دهه ناامنی و کورتیزول و استرس و بیماری مزمن و کار و تلاش قائلن و نه حتی زن رو به عنوان انسانی با حق زیست با کیفیت و مرفه به رسمیت میشناسناما اون وسط مسطابین اونهمه درد و رنج و بار اضافی، جایی که ذهنت بار سالها کسری و فقدان رو بدوش میکشه، یه حرف فقط یه جمله نیست، یه جمله فقط یه گزاره ی گذرا نیست، یه جمله میتونه آخرین فوت توی بادکنک باشه که باعث ترکیدنش بشه، یه جمله میتونه آخرین کشش یه تار مو برای پاره شدن باشه، یه جمله میتونه آخرین فرکانس برای فرو پاشیدن و شکست یه شیشه باشهیه جمله با مضمون تو تنبلی و به اندازه کافی کار نمیکنی میتونه آخرین بند دل یه مادر مجرد رو از هم بدرهاما خب من عادت دارم خودم حال خودمو خوب کنمبازم از جام پاشدمبعد از چار تا قطره اشک و محکم دم اسبی بستن موهام و یه قهوه رقیق کم شیرین و چار تا پادکست دوباره از جام پاشدم و این بار از دوره ی مبارزه با کمال گرایی و اهمال کاری یه ایده برداشتم، نوشتن، اما به سبک خودم، از صبح که بیدار میشدم کوچکترین کاری که انجام میدادمو نوشتم، هر کار ریز و درشت شخصی و اجتماعی، حتی راه رفتن، غذا خوردن، فکر کردن، مسواک زدن، پیاده روی، برنج دم کردن، تلفنهام، جواب دادن پیام ها و .... همه چیز، سه هفته طول کشید تا با دیدن همه چیز در یک نگاه بر روی یک کاغذ، با دیدن پیشینه ی سه هفته ای همه کارهای ریز و درشت و تمام نشدنی یه مادر مجرد به این باور رسیدم که من نه تنها کافی هستم بلکه بسیار بسیار فعالم، اینکه از بیرون به چشم کی چی میام اصلا مهم نیست، مهم اینه که من خودم رو رصد کردم و خودم مورد تایید خودم هستم. خب من آدم سخت گیری ام و هر کسی رو تایید نمیکنم، اما وقتی خودم رو از بیرون نگاه کردم بسیار فراتر از حد انتظار خودم بودم. ازونروز همه چیز برام عوض شد، برعکس بیست سال قبلش، الان حدود یک ساله که برای خودم تایم استراحت، حق نه گفتن و لیاقت داشتن بهترینها رو قائلم. ازونجایی که آدم جسوریم راحت این داستانمو نوشتم، چون میدونم خیلیا جسارت گفتن ازش رو ندارن، اما من میگم چون همون خیلیا نیاز دارن یکی مثل خودشون رو بخونن و بشنون تا بدونن که "تو برای خودت کافی هستی، و حتی اغلب از سر خیلی ها زیادی هستی" ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانSat, 22 Aug 2026 00:18:43 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/در-پاسخ-به-آلبر-کامو-درباره-ی-معنای-زندگی-dqpirphipfjzدرست است که رنج میرود و زندگی میماند، آری زمان درمانی بر همه دردهاست، اما گویا زمان همان فاصله گرفتن و تکرار شدن و از یاد بردن سوز رنج است، نه درمان، همان تکرار نمادیین در روزها و شبها و هفته ها و ماه ها و فصلها و سالها و دهه ها و سده ها و هزاره های طبیعی زمین، اما من چیز دیگری دریافتم، آن تکرارپذیری است که آگاهی میاورد و آن آگاهی است که تکرار را از رنج آور بودن میرهاند، نه اینکه لزوما دیگر دردی وجود نداشته باشد، بلکه رنج تکرار شدنی گویا خود، درمان است، رنج آگاهانه وقتی تکرار شود، چون از آن با خبریم و میدانیم چگونه با آن مواجه شویم، گویا دیگر درد آور نیست. آگاهی در واقع مسیر تجربه تا درمان است، و این سوال اینجا به ذهنم خطور میکند، که اگر انسان همه چیز را به تمامیت تجربه کند، آیا دیگر رنجی نخواهد داشت؟ شاید آری، و دهه پنجم زندگی ازین جنس است، تجربه های تکراری آگاهانه که در آنها لذت زیستن را در میابیم، حتی در رنج هم، همان لذت و همان چشیدن به تمامیت و همان زیستن آگاهانه در لحظه و همان اکسیر بودن زمان و همان درمان بودن تکرار را در میابیم، وقتی به تمامیت چهار دهه زیسته ایم و همه چیز حالا تکرار است، شاید اولین بار در تاریخ بشر است که با افزایش سن، انسان این تجربیات را درک میکند.زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانMon, 03 Aug 2026 10:52:15 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/دهه-پنجم-lqekryalog0pدهه ی پنجم زندگی دهه ی بی نمکیهنه به اندازه جوونها بهت توجه میشهنه اندازه مسنها بهت احترام میزارنکلا رها شده ای تو یه بلاتکلیفیبه اسم زندگی در شروع میانسالیقوت و حوصله ت کمتر میشهبا هر کس و هر کجایی هم نمیخوای باشیچارچوبات محکم تر میشنعزمت راسخ ترخودت یذره کله خرتراما دیگه نه هیجان و انرژی و ریسک زیاد دارینه حوصله توضیح دادن و اثبات کردن چیزیفقط دلت میخواد یه استکان چایروی کوه، بالای ابرا، بدور از جماعت بنوشیو به هیچی فکر نکنی و فقط به دور دستها خیره بشیالبته اگه شرایط زمانه بگذارهتو این سن دیگه به خودت و به افراد فکر نمیکنیاز هر ظلم کوچکی دلت برا جماعتی به درد میاددلت برا نسلی به درد میاددیگه خیلی به خودت فکر نمیکنیبه آیندگان فکر میکنیهمونا که هنوز شوق و انرژی زیادی برای اثبات خودشون به دنیا دارن ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانSat, 18 Jul 2026 11:59:18 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/آینه-stijrpnat7brاگر قرار بود روزی بنشینم و با خودم حرف بزنم، چیزی نمیگفتم، فقط خودم را نگاه میکردم، از خودم مراقبت میکردم، میگذاشتم دمی استراحت کنم، کمی بار فکر کردن به همه چیز را به عهده میگرفتم و دیگر به خودم نمیگفتم تو قوی هستی چون میدانستم چقدر از شنیدن میزان قوی بودنم خسته شده ام، یک قهوه رقیق کم شیرین برای خودم درست میکردم، مینشستم کنار خودم و برای خودم کمی خیام و کمی بابا طاهر میخواندم، به صدای خودم هم کمی گوش میدادم، و کمی خودم را محکم در آغوش میگرفتم. من اگر قرار بود با خودم حرف بزنم و به خودم گوش دهم، اغلب سکوت میکردم تا دردهایم التیام یابد، شاید پاک کردن هر گونه نویز شفای تک تک سلولهایم بود و من بهترین شنونده برای سکوت خودم بودم ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانWed, 15 Jul 2026 20:07:22 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/یک-نفر-آمد-و-دنیای-مرا-بر-هم-زد-xnguxj43fd5kیک نفر آمد و دنیای مرا بر هم زدآرزو، حال، و رویای مرا بر هم زدیک نفر زود رسید اما بس دیر برفتدر همین بازه سراپای مرا بر هم زدکاش در منظره او دیده نمیشد هرگزاو عیان شد و تماشای مرا بر هم زدمن جوان بودم و پر بودم از ذوق حیاتاو جوانی و حیات و ذوق فردای مرا بر هم زدچند سالی است دگر نیست حضورش سنگینحیف جانی که ببرد و نفس و نای مرا بر هم زدمدتی هست که در گوشه عزلت هستمزخم بر قلبم و آهی که تمنای مرا بر هم زدفکر کردم که دگر باز نمی یابم خویشسایه ای آمد و شکهای مرا بر هم زدسایه تابید، و اعماق وجودم لرزیدباز هم یک نفر آمد، و دنیای مرا بر هم زدزهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانSat, 11 Jul 2026 13:02:23 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/کوله-پشتی-احساسات-izyixgb8w62pهمه ما در طول عمرمان یک کوله پشتی روی دوشمان حمل میکنیم. در آن احساساتی که آزادانه بروز نداده ایم جمع شده است، شادی هایی که برایشان جیغ شوق سر نداده ایم، غم هایی که برایشان آه نکشیده ایم، خشم هایی که فریاد نزده ایم، انزجارهایی که بالا نیاورده ایم و ترس هایی که گریه شان نکرده ایم. ما احساسات فروخورده مان را در تمام طول عمرمان با خود در یک کوله پشتی نامرئی حمل میکنیم، ازین روست که انسانها در پیری پشتشان خم میشود، شانه هایشان تا میشود و صورتشان میریزد و تمامشان چروک میشود. زیر بار این کوله پشتی سنگین است که انسانها تحلیل میروند و کم کم در زمین فرو میروند. حتی اگر از نظر بیولوژیکی نمرده باشند، روح هایشان زودتر از جسم هایشان مدفون میشود، زیر بار هیجانات محروم شده ...همه ما در طول عمرمان یک کوله پشتی روی دوشمان حمل میکنیم. در آن احساساتی که آزادانه بروز نداده ایم جمع شده است، شادی هایی که برایشان جیغ شوق سر نداده ایم، غم هایی که برایشان آه نکشیده ایم، خشم هایی که فریاد نزده ایم، انزجارهایی که بالا نیاورده ایم و ترس هایی که گریه شان نکرده ایم. ما احساسات فروخورده مان را در تمام طول عمرمان با خود در یک کوله پشتی نامرئی حمل میکنیم، ازین روست که انسانها در پیری پشتشان خم میشود، شانه هایشان تا میشود و صورتشان میریزد و تمامشان چروک میشود. زیر بار این کوله پشتی سنگین است که انسانها تحلیل میروند و کم کم در زمین فرو میروند. حتی اگر از نظر بیولوژیکی نمرده باشند، روح هایشان زودتر از جسم هایشان مدفون میشود، زیر بار هیجانات محروم شده ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانMon, 06 Jul 2026 07:52:59 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/بگذارید-با-سرعت-خودم-زندگی-کنم-kacvmpjluktqسالهای زیادی است که درگیر بازگشت به خویشتن هستم، از نظر روحی هنوز هم بسیار به هم ریخته ام، بسیار فکر کردم، بسیار تحلیل کردم و بسیار خواندم و بسیار نوشتم، تا اینکه تنها به یک واقعیت بسیار مهم پی بردم، صدایی که بیش از بیست سال است در سرم میپیچد، زود باش، دیر شد، سریعتر، عجله کن.خیلی دیر فهمیدم اما وقتی فهمیدم که یک روز وضعیت روحی ام به مویی بند بود، فهمیدم که خرد خرد و ریز ریز و یواش یواش و روز به روز تکرار این عبارات چگونه روانم را سایید و مغزم را تحت فشار قرار داد. شنیدن هر روزه و هر روزه عبارات مشابه و شستشوی مغز با این عبارات منفی، همچون خوره ای روحم را تحلیل برده است. روزی این را فهمیدم که تنها به مویی بند بودم، فقط یک بار دیگر یک نفر گفت و دیگر در هم شکستم، ترکها عمیق شده بودند و با یک تلنگر ظریف و ریز، فروپاشی اتفاق افتاد، صورتم ریخت، چشمانم باز نمیشد و حرف زدن و راه رفتن برایم سخت شده بود.تا آن روز نمیدانستم فرو ریختن یعنی چه، از فشار زیاد و تحمل و تحمل و سکوت و سکوت و در خود ریختن و در خود ریختن، آری این استعاره است از ریختن اعصاب صورتم، اما آری از این فشارها، آدمی ذوب میشود، چرا که حرارت در خود فرو ریختنش ذره ذره ذره بالا میرود و در نهایت به تنش تسلیم میرسد، آدم ذوب میشود و روان میشود و میریزد، آدم تسلیم دنیا میشود.آن روز نه گریه کردم، نه اعتراض، نه حرفی زدم، نه شکایتی، فقط به خودم گفتم بس است، مراقب خودت باش، یک ماه میگذرد و من همچنان سرم درد میکند، همچنان ابرویم میپرد و پلکم سنگین میشود، اما فقط به خودم یک جمله گفتم، مراقب خودت باشاز آن روز فقط یک چیز را فهمیدم، مراقب نیاز به زمان گذاشتن دارد، نیاز به ساکن شدن دارد، نیاز به سکونت، تعلق و یک جا نشستن دارد، آدمی که مراقب است، آدمی که در حال مراقبه و خویشتن داری به معنای نگه داشتن هوای خویشتن است، نه راه میرود، نه پلک میزند و نه حرف میزند، او ساکن میشود و سکنی گزیدن برای او معنای آرامش است.دوست دارم به همه دهان هایی که بمن میگفتند و میگویند زود باش بگویم، من زمان میخواهم، برای استراحت، برای سکوت، برای سکون، برای یک جا نشستن و هیچ کاری نکردن، برای مراقبه، برای مراقبت از خودم و بازگشتن به خودم، زمان میخواهم، عجله ای نیست، من عجله ای ندارم، من از بیست سالگی ام، بیست و چند سال است که دویده ام، من به خیلی چیزها رسیده ام، خسته ام، نفسی میخواهم، اگر عجله دارید خودتان زودتر بروید، من نفس ندارم، باید کمی بیاسایم، بگذارید با سرعت خودم زندگی کنم ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانMon, 29 Jun 2026 15:36:21 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/دهه-پنجم-pqaiga1phcsxهانا یعنی امیدوقتی اسمشو انتخاب کردموقتی در راه بدنیا اومدن بوداون روزهااون تنها بند اتصال من به زندگی بودجوری که قبل از اونزندگی من گویا بی معناترین و بی هدف ترین زندگی طول تاریخ بشر بوداگر اون نمیومدنمیدونم الان کی بودم، چی بودم، کجا بودم و داشتم چیکار میکردمآیا اصلا وجود داشتم؟ یا اصلا وجود زندگی کردنو داشتم؟اگه نمیومد، نمیدونم آیا اصلا دووم میاوردم تا ادامه بدم یا نه!بیشتر دستاوردای ریز و درشتم در زندگیپس از تولد اون اتفاق افتادشغل، درآمد، رهایی، خویشتن، مادریقبلش سرگردانی ژرفی بودزندگی، یا بهتره بگم، عمر من، تقسیم شده به قبل و بعد از هانا، قبل و بعد از امید زندگیمامروز با سنم قضاوت شدم، با سنم بهم احساس ناکافی بودن دادن، با سنم قیاس شدم، گفتم توان کافی برای موندن شغلی که میخوای رو نداری، باشه قضاوتم کنید، امروز با سنم، دیروز با مادریم، پریروز با وزنم و قبلترش با موهای سفیدم، اما همه اینها برای من کافی است، اینکه میدونم زندگیم انقدر پر اتفاق و پر دستاورد بوده که روحم الان در این مرحله من موجود در من رو برای خودش کافی میدونه، باشه شما هر جور دوست دارید قضاوتم کنید، اما شما حتی نمیدونید قدرت قضاوتهاتون، چه نیروی پیشرانه ای برای مادریه که برای خودش و عزیزانش همیشه نه تنها کافی، بلکه زیاد بوده ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانSat, 27 Jun 2026 21:22:30 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/رقت-mtohkzsalnnvهمونجور که داشت با دهن باز شده با بی ظرافتی مژه های بد کاشته شده ی پر پشتشو بالا میزد و پشت هم پلک میزد و نگاه عاقل اندر سفیه به ما مینداخت، که مثلا با خودش فکر کرده بود چقدر زرنگه و ما ذاتشو نشناختیم، همون لحظه تو دلم گفتم، دیگه جنسیتشم حتی اهمیتی نداره، فقط در حیرتم که یه منسوب به انسان چقدر میتونه وقیح و پست باشه که فکر کنه بقیه نمیفهمن از چه روش هایی خیانت کرده در حالیکه آگاه بودیم داره ارتباطامونو خراب میکنه و همه رو به جون هم میندازه و چشم هامون از حیرت باز و دهانمون از تعجب سنگ بر دندان بسته بود که چطور یه آدم میتونه تا این حد خودمحور باشه که جمعی رو برا منافع خودش در خدمت بگیره، لهشون کنه و بعدا بگه میخواستید کمکم نکنید، مگه زورتون کردم، این داستان خیلی از ماهاست، امروز دو تا فیلم در مورد کنترلگری دیدم و در هر دو حد ترس و ضعف کنترلگر کاملا مشهود بود، این افراد دیالوگهای یکسانی دارند، عدن و مادر قلابی، حتما ببینید ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانTue, 08 Jul 2025 00:38:18 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/داستان-آدمهای-نسل-من-qx7rily0ipscمعتقد بود که فقط افرادی که حمایت دارند دستاوردهایی دارند و با این منطق نه اعتباری برای تلاش و پشتکار قائل بود، نه دنبال فرصتها میرفت، و نه هیچ مهارتی آموزش دیده بود، نزدیک به ۵۰ سال از زندگی اش گذشته بود و هیچ کاری در زندگی انجام نداده بود ...تعداد زیادی از چنین افرادی دور و بر ما هستند، کسانی که منتظرند تا کار بیاید دنبالشان، منتظرند تا بابایشان برایشان ماشین و خانه بخرد، و اگر این بابا عمرش را به من و شما داده باشد در افراد دیگر جامعه، مثلا در فامیل، دوستان و همکاران دنبال آن بابا میگردند، با این توهم که اینان مدیران خاصی هستند که دهن آسمان باز شده و به زمین افتاده اند و رسالتشان در زندگی این است که توسط یک اسپانسر مایه دار کشف شوند و پروژه های تپل و خاص داشته باشند و بعبارتی در زندگی نه دنبال کار، نه دنبال پروژه و نه حتی دنبال پول هستند، اینان همیشه دنبال افراد حمایتگری هستند که پول روی سر و صورتشان بریزند و همینجور الکی تمجیدشان کنند، در رویاهایشان سلبریتی های بسیار کار درست کشف نشده ای هستند که قرار است مثل هنرمندان بزرگ تاریخ پس از مرگ معروف شوند، مگر اینکه بموقع توسط جامعه کشف شوند. آنها خود را تافته جدا بافته و فرزند خلف مادرانی میدانند که پسران خود را شاه و دختران خود را ملکه صدا میزدند، و با این توهم فرزندان خود را به دل جامعه قدر نشناسی فرستادند که فرق آنها را با دیگر افراد نادان دم دستی نمیدانند، آن بدبختهای گدا گشنه ای که فقط کار کردن مثل مورچه کارگر را بلدند، البته از نظر ایشان، چون در آرائ این افراد هر گونه تلاش و پشتکار، مهارت آموزی و پیگیری عین خنگی است، و آدم باید یجا بنشیند تا کار در خور شانش او را بیابد. در آرائ ایشان کسانی که بلد نیستند از دیگران استفاده کنند و مثل ایشان چون زالو خون دیگران را بمکند خنگند، در آرائ ایشان باید بلد باشی با حداقل زحمت بیشتر ثروت را جذب کنی. آری این است داستان بیشتر افراد نسل من که هم خود را به قهقرا میبرند و هم هر کسی که با آنها مدتی در مسیر زندگیشان همراه شود. اینها حتی اگر کارد به استخوانشان برسد و برای نان شب مجبور شوند در تاکسی اینترنتی کار کنند میگویند این شغل اصلی من نیست، فقط در مسیر رفت و آمدم چار تا مسافر سوار میکنم. خودمان را گول نزنیم، در نسل ما بعضی ها با توهم زیادی باد شده اند، یک سوزن ریز بیست تومنی میخواهد تا منفجر شوند و عقده های درونی ناشی از تمجیدات بی دلیل والدینشان در کودکی، حالا در دهه چهل و پنجاه زندگیشان بریزد بیرون. براستی آدمها را در دهه ۴ و ۵ زندگیشان میتوان شناخت، وقتی بحران میانسالی تمام کاشته های ذهنی قبل از آن دوران را به چالش میکشد.زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانThu, 05 Jun 2025 08:22:34 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/ملافه-نچسب-bfomh5dijokgیه ملافه دارم که بشدت هم جاذب آبه هم سریع خشک میشه، وقتی میندازمش تو ماشین همراه بقیه ملافه ها، ازش متنفرتر میشم، چون همشون یه نمی دارن که نشون بده شسته شدن الا این چغر بی بنیاد بی ریشه، همچین خشک میشه تو ماشین که نگو، ازش بدم میاد، توو ماچه، طبیعی نیس، رو مخمهانگار باهام حرف میزنه، حکایت بعضی آدماس، بازی روانی داره، بهش میگی شسته شو، اما اون خشکم میشه، جوری که نمیفهمی آیا اون کاری که تو خواستیو انجام داده یا نه، بعدشم منت میزاره که تو فقط خواستی شسته شم اما من حتی خشکم شدم، آخه کی ازت کار اضافی خواست پیک می سربار آویزون، کاری که ازت خواستنو درست انجام بده، اضافش که خودت تصمیمشو گرفتی پیشکش، به اینا اصلا نمیشه اعتماد کرد، اومد من یه ملافه نمدار میخواستم که گفتم شسته شی، واسه خودت سر خود میری خشک میشی ندید بدید!زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانMon, 07 Apr 2025 00:01:33 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/مردن-به-دست-یک-ماهی-قرمز-ltb431pbvrhvدو شب بود که با صدایی از خواب میپریدم، صدای برخورد میله زیر پرده کرکره با دیوار، یا شایدم هم برخورد نوار قرقره بالا و پایین کننده با میله ی پرده کرکره، هر بار که با این صدا از خواب میپریدم طبق معمول از شدت ترس اول به دستشویی میرفتم و بعد همه پرده ها را چک میکردم و همه پنجره ها را که ای خدا از کجاست و از کدام پنجره و کدام پرده است این صدا، خانه ی ما هفت تا پنجره بزرگ دارد و من همه را باید چک میکردم، هم خسته کننده بود و هم ترسناک.دو شب اینجوری گذشت و دروغ نگم از ترسی که بر من مستولی میشد امروز بعدازظهر یهو تبخال بزرگی بر لبم ظاهر شد، آخه همه پنجره ها بسته بود این صدای بلند برخورد پرده ها چه بود آخر، ذهنم بدجوری درگیر بود.شب های قبل بخاطر ترس دخترم از تاریکی بعضی چراغها تا بعد از خواب او هم روشن بود، اما امشب ازو خواستم برای خواب آماده شود و چراغها را خاموش کردم، داشتم با خواهرم تلفنی حرف میزدم که همان صدا سر شبی دوباره آمد و دخترم هم این صدا را شنید، آخیش مطمئن شدم که من خیالاتی نشده بودم، دخترم به محض شنیدن گفت مامان اینکه صدای پرده ها نیست، گفتم پس صدای چیه؟ گفت ماهی، ماهیمون "ماهول" توی تنگش داره با سرعت شنا میکنه و صدفها رو با حرکت آب به هم میزنه، صدای اوناست.یادم آمد که شب اول، اولین باری که این صدا را در خواب و بیداری شنیدم لحظه اول همین به ذهنم آمده بود که صدا از ماهی و صدفهاست، اما از شدت ترس این امکان رو از یاد برده بودم، و با تکرار صدا هر چه بیشتر مطمئن شده بودم که صدای باد و برخورد پرده هاست.نفس راحتی کشیدم و تا کنار ماهول رفتم، آری او امشب هم مثل شبهای قبل موقع خواب ما هایپر شده بود و تنگ را به فوران کشانده بود، آب در تنگش میلرزید و صدفها را جابجا میکرد.ماهی بی خون شده دو شب مرا تا مرز سکته و توهم توهم زدن پیش برده بود، دیگه اگه امشب هم آن وضع ادامه پیدا میکرد حتما فردا یک زنگی به تراپیست میزدم.ماهی به این کوچکی داشت با روانم اینجوری بازی میکرد و مرا دستی دستی با فکر ترس به سکته میداد، ترس میتواند باعث شود که اجازه دهیم یک ماهی قرمز کوچولو ما را بکشد ...زهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانFri, 28 Mar 2025 00:02:10 +0330https://virgool.ir/@ZahraPoursoleiman/مغز-بی-بدن-ugdiio6djjrgیک‌مرد میخواهد که بر دوشش کشد افکار این آشفته زن راقرنی بباید بگذرد تا رو کند اسرار مغز بی بدن راانگار یک سر بودم و بعد از چهل سالدستی ز من بر آمد و سوی قلم رفتپایی ز من بر آمد و تا یک قدم رفتتا یک قدم رفت و برایم دفتر آوردهی خط زدم هی خط زدم تا یک خطم رفتیک خط ز من رفته به روی جسم دفترلغزید انگشتم به روی جسم دفترخطی برای نسلها بعدم کشیدمآواره ام چون اشک پیش چشم دفترخط میزنم بر روی هر خط که کشیدمدر خوابهایم خوابهای خوب دیدمدر خواب دیدم اشکهایم رودها ساختاز چشمه ها و رودها آشوب دیدمهذیان گنگی در سرم میرفت و میشداین لحظه ها آخر برایم ماندنی شدکی گفته باید بیتها باشد رباعیاین بس که شعرم پیش جمعی خواندنی شدزهرا پورسلیمانزهرا پورسلیمانMon, 03 Feb 2025 03:18:33 +0330