https://virgool.ir/feed/@ZahraAhmadi_Abinبرای نوشتن. برای خواندن. برای خوب زنده ماندن.fa2026-11-12 05:36:08https://files.virgool.ir/upload/users/4798395/avatar/j20B9Z.jpghttps://virgool.ir/@ZahraAhmadi_Abinhttps://virgool.ir/@ZahraAhmadi_Abin/مسئولیتی-که-بر-عهده-ی-همه-هست-بر-عهده-ی-هیچکس-نیست-mfjfdmbmde7d«مسئولیتی که بر عهده‌ی همه هست، بر عهده‌ی هیچکس نیست»نمی‌دانم نقل قول بالا را تا چه حد درست نوشته‌ام. در واقع آنچه از درک آن بخاطر داشتم را نوشتم. نقل قولی که در یکی از مجموعه‌های رمان آنی شرلی خوانده‌ام. کتابی از نویسنده‌ی محبوب نوجوانی‌هایم، لوسی ماد مونتگمری.جزییات ماجرایی که این جمله را به من داد را چندان بخاطر ندارم. سال‌ها از روزهای خواندنش گذشته. در کل می‌توانم بگویم وصف شخصی در یک شهر یا روستا بود که به کمک احتیاج داشت و مردم شهر می‌بایست به او یاری می‌رساندند. بر این امر که باید یاری برسانند هم واقف بودند. یعنی کسی نمی‌گفت به من چه!آن‌چه در میان بود بدتر از «به من چه» بود. در واقع هر یک از مردم انتظار داشتند دیگری به داد آن شخص برسد.از وقتی که این جمله را خوانده‌ام شاخک‌هایم کمی، فقط کمی! برای مثلاهایش تیز شده و حتی برایش داستان می‌سازد.مثلا روزی که استاد در حق دانشجوهایش بی‌انصافی می‌کند و هم‌کلاسی‌ به امید اینکه همکلاسی اعتراض کند، سکوت می‌کند و در نهایت صدای کلاس درنمی‌آید و ظلم به ثمر می‌نشیند!مثلا روزی که فروشنده بی‌توجه به قیمت روی جنس، رقم دیگری را گفت و مشتری‌ها به این امید که خانم جلویی یا آقای پشت سری قیمت اصلی را گوشزد کند، سکوت کردند و کارت‌های بانکی یک به یک کشیده شدند.مثلا روزی که بچه‌گربه‌ی یتیم محل از سرما می‌لرزد اما همسایه‌ها به امید همسایه‌ها چشم‌ها و پنجره‌ها را رو به بچه‌گربه می‌بندند.مثلا روزی که شیر آب حیاط درست بسته نشده و آب به فنا می‌رود. اما اعضای خانواده با وجود فشار بی‌کران عذاب وجدان، به واکنش اعضای خانواده دل بسته‌اند و خود را بخاطرش به زحمت نمی‌اندازند.مثلا روزی که... .زهرا احمدیزهرا احمدیMon, 25 May 2026 01:50:11 +0330https://virgool.ir/@ZahraAhmadi_Abin/انتظار-mue1wgqqapcpبیا پابه‌پای عروس دریاییبه یاد حجله‌ی بی‌دامادش بگرییمبیا با موریانه‌هاآن زمان که در کنج کتابخانه‌هاداستانی عاشقانه را سر می‌کشندمست شویمبیا راهزن شویم و یک جهان چشم بدزدیمسپس خانه‌ای از مردمک‌ها بنا کنیمو میان آینه‌ی پلک‌دار رنگ‌هایشانعفونت چرکین رگ‌‌هایمان را ببینیمبیا پابه‌پای پلک‌هالالایی آدم‌برفی را نشنیده بگیریمو از پنجره‌ی نیمه‌بازِ لب‌هابه انتظار بوسه‌ی شکوفه‌ها بنشینیمبیا پاهای رهگذران کورشده را نیز بدزدیم و در گورستانی دفن کنیممی‌ترسم شایدآن که باید بیایدراهزن شود و پای فرار بدزدد.زهرا احمدیزهرا احمدیSun, 24 May 2026 00:10:46 +0330https://virgool.ir/@ZahraAhmadi_Abin/دوباره-s1emalm7smtzامروز نوبت او بود که پیش پدر بماند، خواهرش کلیدها را روی در گذاشته و رفته بود. قابلمه‌ی غذا را روی گاز گذاشت. روسری را از سرش کشید. کش موهایش را باز کرد. همزمان که دستش را میان موهایش تاب می‌داد به سمت اتاق پدر رفت. در باز بود. پرده‌ها کشیده بود. نورهای رنگی برنامه‌ی تلویزیونی روی تخت‌خواب خالی پدر در حرکت بودند.پدر کنار پنجره ایستاده بود و از گوشه‌‌ی پرده که نور بیرون افتاده بود به چیزی نگاه می‌کرد. دختر وارد اتاق شد و چراغ را روشن کرد. پدر با روشن شدن اتاق غافلگیر شد و به سمت او چرخید؛ دختر را که دید، یک دستش را با سرعت پشت سرش پنهان کرد.با اخم پرسید:- تو کی هستی؟دختر با بی‌حوصلگی تلویزیون را خاموش کرد و گفت:- می‌خوام غذا بخورم بابا! گرسنه‌ای برای تو هم گرم کنم؟پدر با بدبینی نگاهش کرد.دختر با کنجکاوی سری کج کرد و پرسید:- چی قایم کردی؟تردید به آنی رنگ باخت و ذوقی کودکانه چشمانش را پر کرد.- قول می‌دی به ننه‌م چیزی نگی؟ اگه بفهمه منو از خونه بیرون می‌کنه!دختر تلخندی زد و باشه‌ای گفت.حوصله نداشت برای پدر پیر و بیمارش توضیح بدهد که ننه‌جان چندین سال است که فوت شده.مشتش را به آرامی جلو آورد، دست دیگرش را بالا آورد و با احتیاط و تن صدای آرامی اشاره زد:- بیا اینجا.دختر جلو رفت و کنار او ایستاد، کمر خمیده‌ی پدر باعث شده بود این‌بار دختر بلندقامت باشد.پدر ابرویی بالا داد و با ذوقی که سعی می‌کرد کنترلش کند مشتش را جلو آورد و رو به او باز کرد.نگاه دختر لرزید، عکس سه‌درچهار مادرش که شاید در هجده یا نوزده سالگی‌اش گرفته شده بود در مشت لرزان و کم‌جان پدرش بود.- اسمش ثریاست. خوشگله، نه؟دختر اشک گوشه‌ی چشمش را قبل از اینکه پایین بیفتد پاک کرد و با لبخند محوی گفت:- خیلی!عکس را به نرمی میان دو دستش گرفت و با شیفتگی گفت:- خیلی بهش اصرار کردم عکسش رو بده، زیر بار نمی‌رفت که.پدر عکس را برگرداند و نوشته‌ی رویش را از حفظ خواند:- مپرس از دل که دل شد طالب دل.دوباره به دخترش نگاه کرد:- اونم منو دوست داره. شعر رو برای من نوشته‌!به من‌های پرغرور پدرش لبخند زد، دستش را روی شانه‌ی نحیف او گذاشت و با صدای گرفته‌ای گفت:- کی بهتر از تو؟پدر ذوق کرد. عکس را برگرداند و دوباره به تصویر زن جوان خیره شد. عکس را بالا آورد، به نرمی بوسید و روی چشمش گذاشت.لب‌های دختر لرزید، طاقت نیاورد. به سمت در اتاق رفت. قبل از اینکه بیرون برود چشمش به تابلوی عکس مادرش افتاد که با لبخند مهربانی نگاهش می‌کرد. روبان سیاهِ گوشه‌ی عکس، مثل پیچکی دور قلبش پیچید و با تمام توان قلب دختر را فشرد.زهرا احمدیزهرا احمدیFri, 22 May 2026 21:10:35 +0330https://virgool.ir/@ZahraAhmadi_Abin/حلالم-کن-پریوش-yuuzqw0gvaewهر شب با جلال چشم تو کله می‌شم. قبلش چند تا مشت می‌کوبه رو سر و صورتم. بعد کله‌ش رو فرو می‌کنه تو چشام و دِ برو که رفتیم هفت آسمون.جلال خیلی خروپف می‌کنه. مهم نیست البته. ناف بالش جماعت رو با بیداری بریدن. خر چه پفی؟جلال پریشب دوباره خواب پریوش رو دید و دوباره ماچش کرد. محکم‌تر از شب‌های قبل!شما بدونید اشکالی نداره. اما اگه این ماجرا به گوش بابای پریوش برسه داستان می‌شه. اگه بفهمه این لنگ‌دراز نصفه شبی دخترش رو وسط حیاط خونه‌ی خودش می‌گیره ماچ می‌کنه، یجوری دهنش رو صاف می‌کنه که جلال تو خواب که سهله، حتی تو بیداری هم دیگه موفق نمی‌شه کسی رو با ماچاش مستفیض کنه. نه تنها پریوش که هیچ کدوم از دخترهای دیگه‌ی همسایه!منِ ساده‌دل فکر می‌کردم این لنگ‌دراز به همین ماچا بسنده می‌کنه، تا اینکه چند شب پیش یه بچه بغل پریوش دیدم. اون شب هم پشمای من و هم پشمای جلال با دیدن این صحنه لیزر شد.جلال وسط همون حیاط مربوطه، بچه رو از بغل پریوش گرفت و زودتر از بچه گریه‌ش گرفت. بچه تو قنداق هم با اجازه‌ی بزرگ‌ترا زبون باز کرد و گفت گریه نکن جلال.خلاصه پریوش همون شب حامله شد و همون شب بچه‌ش تو بغلش بود. فکر کنم اون نُه ماه رو براش مینیمال حساب کردن. حیف آقاش نتونست نوه‌ش رو ببینه. بچه‌ی خیلی نازی بود. البت که این امر هم به صلاح جلال بود هم پسرش تا حالاحالاها یتیم نشه. جلال این‌بار به کوری چشم من و پدرزن بی‌خبر از همه‌جاش هم پریوش رو ماچ کرد هم پسر قند عسلش رو.پریوش نمی‌دونه جلال شب‌ها خروپف می‌کنه، همون‌طور که نمی‌دونه شب‌ها دور از چشم همه ماچش می‌کنه. فکر کنم اگه بدونه خودش رو می‌کشه. البته یه چند روزی خوابای جلال یه ریخت دیگه‌ای به خودش گرفت. خواب می‌دید پریوش بازم ماچ می‌شه اما ماچ‌کننده خودش نیست و یه بی‌ناموس بی‌خاربرادره. مغزش چند شبی رو با این خواب شکنجه‌ش کرد.پریوش اگه بدونه یه نفر دیگه هم ماچش کرده خودش رو وسط حیاط خونه‌شون آتیش می‌زنه.من که ندیدم ولی اونایی که دیدن و شنیدن می‌گن امشب جلال رفته خواستگاری پریوش و جواب رد شنیده. شاید واسه همینه که جلال بجای اینکه بگیره بخوابه، تو بالکن نشسته و نخ‌به‌نخ هوا رو آلوده می‌کنه.بیچاره پریوش!نمی‌دونه کار از کار گذشته و از جلال یدونه‌م بچه داره.پ.ن: تک‌گویه‌ای از زبان یک بالشت ؛)۰۵/۰۱/۱۷زهرا احمدیزهرا احمدیThu, 21 May 2026 20:40:10 +0330https://virgool.ir/@ZahraAhmadi_Abin/بوی-شب-t1rpgq2l1a4bنیمه‌های شب است که بیدار می‌شوم. به عادت تمام نیمه‌شب‌های این چند ماه. روی تخت می‌نشینم. نگاهم به گهواره‌ات می‌افتد. نه صدای گریه‌‌ی تو بلند شده و نه سینه‌های من سنگین شده‌اند. اما بازوهایم در تمنای جسم گرم و سبکت به زق زق افتاده‌اند. چون شبحی خودم را به گهواره‌ات می‌رسانم. لحاف کوچکت را کنار می‌زنم و پیراهن خالی‌ات را با احتیاط در آغوش می‌گیرم. بویت هنوز زنده است.✍🏻زهرا احمدیزهرا احمدیزهرا احمدیSun, 17 May 2026 19:00:11 +0330