https://virgool.ir/feed/@Zahra.tatarاینجا قرار بود داستانک‌هایم را بگذارم.fa2026-11-11 08:43:50https://files.virgool.ir/upload/users/1507330/avatar/wAyaM0.jpeghttps://virgool.ir/@Zahra.tatarhttps://virgool.ir/@Zahra.tatar/پرونده-ی-گرمازده-fcwgzbddhc5mدر ایستگاه اتوبوس بودم. آفتاب داغ سر ظهر چنان آدم را می‌سوزاند که گویی او را با خرمای خشک اهوازی اشتباه گرفته و مُصر است تا دقایقی دیگر را به عملش بیاورد.درجه هوای محیط اگر ۴٠ درجه می‌بود، زیر چادر تبدیل می‌شد به ۴٠ ضربدر ٢. من،هم از ناحیه چشمم جوش آورده بودم و هم از ناحیه گوشم بخار خارج می‌شد.اتوبوس هم انگار که حال بیرون آمدن نداشته باشد، ما را اینجا کاشته بود.داشتم با خودم می‌گفتم: در این گرما اتوبوس را بزنی بیرون نمی‌آید، تو افتاده‌ای دنبال پرونده‌ی مدرسه؟ که شازده اتوبوس خرامان خرامان تشریف آورد. می‌گویم خرامان خرامان، چون واقعا آرام و ناز دار می‌آمد! وقتی هم در ایستگاه نگه داشت، به گونه‌ای که بخواهد بگوید: نه توروخدا خجالت می‌کشم، دَرش را باز نمی‌کرد..!بالاخره سوار شدیم. بیرون اتوبوس هرکسی خرمای نارس مانده بود داخل آن حتما به عمل می‌آمد. تازه اگر بیرون به عمل آمده بود اینجا دیگر می‌شد شیره‌ی خرما!پنجره را باز کردم. هوای داغ داخل اتوبوس می‌زد. انتخاب بین بد و بدتر بود و مجبور بودم همان را تحمل کنم. قضیه از جایی به بدترتر ارتقا پیدا کرد که به ازای هرنفری که پیاده می‌شد ده نفر سوار می‌شدند. چند ایستگاه بعد از روی دلسوزی و رودروایسی، جایم را به پیرزنی دادم. پیرزن برایم دعای خیر کرد و من هم دعا کردم دعای پیرزن روی زمین نماند و هرچه زودتر برآورده شود.اتوبوس نازدار حالا موتورش راه افتاده بود و ديگر داشت می‌تاخت. با اینکه اتوبوس را درآن لحظه می‌شد به عنوان وسیله شهربازی بالای ١٨ سال ثبت کرد اعتراضی نداشتم. چون اصلا بدم نمی‌آمد زودتر برسم مدرسه و کار را تمام کنم. به ایستگاه خیابان مدرسه که رسیدم به زور از لای جمعیت خودم را به بیرون انداختم. حالا نوبت خان مدرسه بود.مدرسه خلوت بود و خنک...حس‌ کردم هنگام ورود نقش قابلمه‌ی داغی را دارم که درون آب سرد انداخته باشند‌ش و بله! همان صدایی که در ذهنتان آمد...وارد دفتر شدم و منتظر مدیر ماندم.در همان حال کولر را شناسایی کردم و جایی ایستادم که باد مستقیم بنشیند بر جانم. باد کولر حکم نسیم صبحگاهی را داشت.با خودم فکر کردم بالاخره فارغ‌التحصیل شدم و پرونده بسته شد که مدیر پرونده به بغل، با حالتی که انگار اخراج شده باشد وارد شد.خانم زنگنه به پاس نمرات خوبم دعوتم کرد به نشستن. فکر می‌کردم برای حسن ختام این سه سال شربت و شیرینی‌ای هم مهمان‌مان کند که با شروع نصیحت‌هایش فهمیدم اوضاع حسابی خیط است._ دخترم، حالا که داری فارغ التحصیل می‌شوی و کار از کار گذشته.. اما لااقل از اینجا به بعد اگر درس یا هر چیزی را ادامه دادی، کتاب‌هایش را هم نگاهی بینداز! به دردت هم نخورد ضرری نمی‌زند.حالا اگر باد کولر خودش را میکشت و از نسیم به طوفان تبدیل می‌شد، باز هم نمی‌توانست جلوی ذوب شدن من را بگیرد. حق را به مدیر دادم و در آن جو، با آن صحبت‌ها، در ذهنم چهارتا لیچار بار خودم کردم که همه در آموزش مجازی نمره می‌آورند تو افت میکنی؟ اُف!صحبت‌ها تمام شد و من از مدرسه به بیرون آمدم و به همان شکل آمدن، با اتوبوس برگشتم. تنها فرقش این بود که حرکت اتوبوس را دیگر نمی‌شد خرامان خرامان توصيف کرد. علناََ داشت داد می‌زد : جان خودتان ديگر نمی‌کشم.بالاخره سوار شدم و خودم را توی اون زودپز چپاندم.یک ایستگاه به خانه مانده بود که صندلی‌ای خالی شد. خواستم روی آن بنشینم که دیدم دستم خالی‌ست!پرونده زرینم روی میز مدیر جا مانده بود!zahra tatarzahra tatarSun, 04 Sep 2022 15:12:11 +0430