https://virgool.ir/feed/@Z.A69722من آن چه برایم اتفاق افتاده نیستم بلکه همان چیزی هستم که برای تبدیل شدن به آن انتخاب می کنم..fa2026-11-11 06:50:01https://files.virgool.ir/upload/users/2163066/avatar/Ii8aRt.jpghttps://virgool.ir/@Z.A69722https://virgool.ir/@Z.A69722/بلاخره-یافتم-ponkloe4nhduخیلی سریع بگم‌ که یه دوره کارآموزی رو شروع کردم. با تمام وجود عاشقشم.و براش کلی وقت و انرژی می‌گذارم تا یاد بگیرم و یاد بگیرم. امروز هم میخوام در مورد یکی از اون یاد گرفتن ها بگم😊. همراهم باشید🙏 یک ماه و اندی از شروع این دوره میگذره. کارآموزی محتوای تصویری با استادِ جان! حبیب فاتح نوبندگانیاز اونجایی که میخوام به موضوع مهم تری بپردازم، فعلا در مورد چالش ها و اتفاق های این دوره چیزی نمیگم تا یه فرصت مناسب پیدا کنم و از سیر تا پیاز براتون بگم. اصل مطلب از انجام تمرین ها شروع میشه. یکی از تمرین های این هفته، دیدن مستند الیود کیپچوگه و تشریح نماها و کلیت داستان بود. با خودم گفتم تا مشغول تمرین های دیگه هستم اول این رو بگذارم دانلود بشه تا بعد ببینمش.خب همه چی به این قشنگی و راحتی که میگم پیش نرفت.واقعیت تا حالا برای دانلود کردن، انقد به گیر و گور نیفتاده بودم. مستند به زبان اصلی بود و هر سایتی رو گشتم زیر نویس فارسیش پیدا نمی شد که نمی شد. نه زیر نویس چسبیده نه جدا نه دوبله فارسی هیچییی گفتم به درک . شب که مصطفی اومد ازش می پرسم. یکدفعه دیدم یکی از بچه های گروه پیام داده و به درد من گرفتار شده. صادقانه بگم کمی جو گیر شدم که همون لحظه کمکش کنم. آخه یکی نبود به من بگه تو که تلاش کردی و نتیجه نگرفتی و بیشتر از این هم بلد نبودی چرا ژست سوپرمن به خودت می گیری.مجدد با نیت خیرخواهانه تلاش کردم، از مصطفی سوال کردم، اما نتیجه ای نگرفتم.حسابی فکرم درگیر این قضیه شد اما سعی کردم خودم رو با کارهای دیگه مشغول کنم تا بیشتر از این، زمان رو از دست ندم.شب که شد، مجدد تصمیم گرفتم با همون زبان اصلی مستند رو ببینم بلکی در این راستا زبانم هم تقویت بشه. با کمک ترنسلت موفق شدم سی دقیقه ی مستند رو در یک ساعت و نیم ببینم. رکورد خوبی بود ب نظرم😅خسته شدم و رهاش کردم. با خودم گفتم اینطوری نمیشه. الان زمان هوش مصنوعیه. مردم دارن کل زندگیشون رو با هوشی پیش میبرن. کسی از این کارا نمی کنه که برای ترجمه ی یه زیر نویس انقدر وقت بگذاره. کارهای مهم تری هست که باید انجام بدیم. اگه ۱۵ سال پیش این کارو میکردی شاید معلمت تشویقت می کرد و می گفت: آفرین چه پشتکاری! اما الان میگن واقعا به ذهنت نرسید راه ساده تری هم هست؟؟؟خلاصه با همه ی فکرها از ادامه دادن این روش دست کشیدم.اما فردا باز پیگیرانه، یه کم از مستند رو دیدم. با همون روش قدم مورچه ای اونروز مصطفی یه جلسه آنلاین با همکاراش داشت. من و مهگل هم از پشت صحنه همراهیش می کردیم.اواخر جلسه بود که یکدفعه به ذهنم رسید از مصطفی بخوام این مورد رو مطرح کنه و از دوست خفنش کمک بگیره. سوال پرسیده شد و سریع سایتی رو معرفی کرد که می تونه زیر نویس رو به زبان های مختلف ترجمه کنه. به همین راحتی بدون معطلی دست به کار شدم و دیدم بعلهه، شد، خودشههه!!این اتفاق برای من خیلی خاص بود و کلی عشق کردم.اگه اون فکرها به ذهنم نرسیده بود و مطرحش نمی کردم و از کسی کمک نمی خواستم الان با این روش هم آشنا نشده بودم. حالا با خیال آسوده تری مستند رو دیدم.البته فقط بعضی قسمت ها که خود الیود صحبت می کرد به زبان انگلیسی بود که خب برای من که زبانم عالیه، جای هیچ نگرانی نبود😁مستند رو کامل دیدم و کلی لذت بردم.گزافه گویی را کم می کنم و فقط میخوام بهتون پیشنهاد بدم اولین فرصت مناسبی که پیدا کردید مستند زیبای الیود کیپچوگه رو ببینید.برای تبدیل زیر نویس فیلم و مستند به زبان مد نطرتون هم از این سایت استفاده کنید و به یاد من بیفتید🫠😊.اگر هم تجربه ای در این حال و هوا داشتید خیلی ذوق میکنم در میون بگذارید.ممنون از نگاه قشنگتون❤️🙏عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیTue, 23 Jan 2024 07:02:53 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/استریوتایپ-w5wip6rbupqeتا حالا شده نسبت به موضوع، گروه یا یک شخص، دست به طبقه بندی بزنید و دچار قضاوت سریع و عجولانه بشید؟اگه جواب بله است، این متن میتونه براتون مفید باشه.اول بیایم بگیم که اصلا استریوتایپ یعنی چی؟استریوتایپ یه تصویر یا نگرش نادرست نسبت به یک گروه از افراد یا یک موضوع مشخصه.یا به نوعی میشه گفت: پیش داوری در مورد افراد براساس گروه یا جامعه ای که به آن تعلق دارن رو استریوتایپ میگن.آدمها تو زندگی روزمره، موقع تصمیم گیری و تحلیل هاشون سر موضوعات مختلف به دفعات در دام خطای شناختی گیر میفتن و از ارزیابی درست و منطقی فاصله می گیرن. استریوتایپ هم یه نوع ازهمین خطای شناختیه که با تفکر منطقی و علمی مغایرت داره.می تونیم بگیم افراد برای تحلیل و قضاوت سریعتر دست به طبقه بندی میزنن چون این طوری خیلی راحت تر میتونن راجع به همدیگه نظر بدن. مثلا: او مرد است. او لر است.مغز انسان چون تمایل داره از ابهام فرار کنه، طبقه بندی مثل یک راهِ میانبر می مونه که کمک می کنه از ابهام دنیای اطرافمون کم کنیم و خیلی زودتر به نتیجه گیری برسیم.از اونجایی که در گذشته ارتباطات افراد و گروه ها تحت‌ تاثیر محدودیت های مکانی بود استریوتایپ ها هم پایداری بیشتری داشتن. همچنین در گذشته منابع اطلاعاتی محدودتر بود و نگرش ها از نسلی به نسل بعد منقل می شد. به مروز زمان مهاجرت و تکنولوژی به میزان قابل توجهی منجر به کاهش استریوتایپ ها شدن. مهاجرت و افزایش تعامل و آشنایی با قومیت ها و افراد مختلف منجر به تغییر نگرش ها شدن و به دنبال اون، استریوتایپ ها هم کاهش پیدا کردن.تکنولوژی و ظهور رسانه های اجتماعی مثل:فیس بوک، اینستاگرام و توییتر به افراد این امکان را داده تا اطلاعات بیشتری از افراد و گروه های مختلف بدست بیارن و به مرور تصورهای نادرست رو کاهش بدن.خب حالا که موضوع تا حدودی شفاف شد ممکنه بپرسید شناخت این نوع خطای شناختی چه کمکی میتونه به ما بکنه؟ الان براتون می گم:آگاهی:شناخت خطای شناختی باعث بالا بردن آگاهیمون میشه. آدمها هرچه آگاه تربشن بیشتر تامل می کنن ونسبت به تفکرات نادرست و بی اساسشون تجدید نظرمیکنن.تبعیض:دومین کمکی که میتونه برای ما داشته باشه کاهش تبعیض هست. آگاهی از استریوتایپ ها و نقد شون می تونه باعث کاهش تبعیض و تبلیغات منفی نسبت به افراد یا گروه های خاص بشه.تفکر انتقادی:شناخت استریوتایپ ها تفکرانتقادی افراد رو بالا می بره. افراد هرچی بیشتر با خطای شناختی آشنا باشن اطلاعاتی که به دستشون می رسه رو بیشتر و بهتر بررسی می کنن.در واقع ما با کمک آموزش و آگاهی در مورد استریوتایپ ها و خطای شناختی میتونیم مسائل اجتماعی و فرهنگیمون رو تقویت کنیم و تعاملاتمون رو سازنده تر کنیم.در آخر چند تا راهکار برای کاهش خطاهای شناختی معرفی می کنم:مطالعه و یادگیری:آموزش در زمینه ی تفکر منطقی، اصول علمی و علوم انسانی کمک می کنه تا تصمیمات بهتری بگیریم و خطاهای شناختی رو کم کنیم.تجربه:تجربه و یادگیری ازتجربیات دیگران کمک می کنه تا ازخطاهای شناختی دیگران بیاموزیم و از تکرارشون جلوگیری کنیم.ابزارهای کمکی:استفاده ازابزارهای کمکی مثل: مدیریت زمان، دفترچه یادداشت و روش های سازماندهی اطلاعات خطاهای شناختی رو کم میکنه.مشورت با دیگران:مشورت با دیگران و درخواست نقدهای سازنده از افراد معتبر یکی دیگه از راهکارهاییه که در تصمیمات ما موثره.سخن آخر:ارتباط موثر و تعامل بهتر در زندگی اجتماعی و حرفه ای بسیار با اهمیته. برای رشد و ارتقاء روابطمون این نیاز احساس میشه که آگاهیمون را بالا ببریم و به سمت تفکر نقّادانه سوق پیدا کینم و خطاهای شناختی رو بشناسیم و برای کم کردنشون تلاش کنیم. ازتون میخوام اگر راهکارهای دیگه ای برای کاهش خطاهای شناختی سراغ دارید حتما در قسمت نظرات به اشتراک بگذارید. سپاس از توجهتون??معرفی کتاب:هنر شفاف اندیشیدن (رولف دوبلی)تفکر سریع و آهسته (دنیل کانمن)منبع عکسمنبع زهرا عظیمیزهرا عظیمیTue, 31 Oct 2023 23:36:04 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/وقتی-مادر-شدم-gppyyuu3k2wyامروز میخوام از لحظه های سخت و طاقت فرسای انتظار تا زمان وصال و تجربه هاش و حس و حال مادر شدنم بگم. خوشحال میشم با من همراه بشید.?بلههه دیگه گاو رو خورده بودمو فقط دُمش مونده بود (بیشترِ راه را رفته بودم). انتهای هفته ی ۳۶ بارداری بود و روزای سختی رو پشت سر گذاشته بودم. وزنم خیلی بالا رفته بود? و نفس کشیدن برام سخت ترین کار بود.بعد از آخرین مراجعه به مطب، خانم دکتر تاریخ زایمان را مشخص و بهم توصیه کرد بیشتر استراحت کنم تا مشکلی پیش نیاد و مجبور به انجام زایمان خارج از موعد نشیم.تاریخ زایمان 5 صبح روز چهارشنبه 14 تیر 1402 بود.حسّ خاصی داشتم نمی‌تونستم باید بگم خوشحالم یا ناراحت. یه ترس غریبی هم همرام بود. ترس از یه اتفاقی که همه جوانبش برام ناشناخته، نا آشنا و گنگ بود.صبح روز چهارشنبه فرا رسید. همه ی دلواپسی ها، نگرانی ها و ترس ها را به آغوش کشیدم و با یه دنیا امید و آرزوهای قشنگ به استقبال دخترکم رفتم.به بیمارستان که رسیدیم چند ساعتی معطّل شدیم همه کارها که انجام شد منو به اتاق ریکاوری منتقل کردند.اون لحظه آروم و ساکت شده بودم و فقط به تولد مهگل فکر می کردم و باهاش آروم آروم حرف می زدم.? بعد از یک ساعت اسم منو صدا زدن و به اتاق عمل رفتم. قلبم تندتر از قبل می زد. صورتم داغ شده بود و دستام سرد سرد. ذکر می‌گفتم و به خودم آرامش می دادم. بعد از تزریق آمپول بی حسی خوابیدم و چشامو بستم. سعی کردم دیگه به چیزی فکر نکنم. همینطور که تو حال خودم بودم یکدفعه یکی صدام زد خانم بچتو ببین صحیح و سالمه.از صدای اون خانم یکدفعه، پریدم. چشامو که باز کردم یه بچه ی ریزه میزه دیدم که داشت به زور گریه می کرد و صورتش انگار سیاه بود.شاید خنده دار و شایدم عجیب باشه اگه بگم اون لحظه حسّ خاصی نداشتم و فقط با خودم گفتم وااای چقدر زشته!??بعد از اینکه کمی شیر خورد و خوب براندازش کردم نظرم عوض شد.??❤ پیشونیش پر از مو بود و دست و پای کوچولویی داشت. فقط نگاش می کردم و لذّت می بردم.?بعد از چند دقیقه مادرها رو یکی یکی به بخش منتقل کردند بجز من. با کمال تأسف برای مامانم بنده به بخش ICU منتقل شدم. الهی فدای مامانم بشم که چقدر انتظار کشیده بود و نگرانم شده بود.من مادرزادی یه مشکل خفیف قلبی داشتم و تو اتاق عمل دکترم بهم گفت بعد از زایمان بهتره تحت مراقبت باشی و به ICU یا CCU منتقلت می کنیم.اما خُب مامانم از این ماجرا بی خبر بود و کلی ترسیده بود. اما بادمجون بم آفت نداره. وقتی منو دید که سُر و مُر و گنده ام کمی خیالش راحت شد.مامانم نگران من و من نگران دخترم بودم.?? تا مصطفی را دیدم سراغ مهگل را گرفتم. پرسیدم دیدیش؟ گفت نه هنوز! پرسیدم پس چرا؟ گفت قراره بستریش کنن! من دوباره بیهوش شدم!!!!تا لحظه ای که به بخش منتقل شدم هم از درد و هم از دوریِ مهگل فقط اشک می ریختم. تا تونستم روی پا بیاستم و چند قدم راه برم خودمو به اتاق نوزادان رسوندم تا مهگل را ببینم.آروم و قرار نداشتم.مثل مرغ سرگردان بودم. وقتی می دیدم بقیه دارن به بچه اشون شیر میدن و بغلشون می کنن بغض می کردم و چشام پر از اشک می شد.دکتر می گفت مشکل خاصّی نداره حالش خوبه فقط موقع شیر خوردن اکسیژن خونش اُفت می کنه که باید چند روزی اکسیژن تراپی بشه. اما من باور نمی کردم و خیالم آسوده نبود.بدتر از همه لحظه ی ترخیص بود. وقتی بدون بچّه، به خونه اومدم انگار به پاهام وزنه بسته بودن و سنگینیش به کلّ وجودم فشار می‌آورد. اون شب بدترین شب زندگیم بود. بعد از نه ماه بارداری، اولین باری بود که مهگل ازم جدا شده بود. کلافه بودم، بدنم می‌لرزید.خواب به چشام نمی اومد.مدام چهره ی مهگل جلو چشام بود و بهش فکر می کردم. می رفتم تو اتاق وسیله هاشو نگاه می کردم و گلوم از شدت بغض درد می گرفت. اگه مصطفی کنارم نبود قطعاً دیوونه می شدم."همین لحظه که در حال نوشتن هستم هم، اشک تو چشام جمع شده و دوباره حس و حال اون روز برام زنده شد."بلاخره این روزها و چشم انتظاری هم به سر رسید و برای ترخیص مهگل به بیمارستان رفتیم. انقدر خوشحال بودم که در پوست خودم نمی گنجیدم. با کلی ذوق و شوق مهگل قشنگم رو به خونه آوردیم.چه لحظه ی قشنگی رو کنار هم ثبت کردیم.?اوایل همش خواب بود و به هیچ محرکی عکس العمل نشون نمی داد. من به شدت استرس داشتم و نگران سلامتی و حال و احوالش بودم. هر علائم و اتفاقی در نظرم عجیب و غیر طبیعی می اومد و نگرانم می کرد. گاهی هم بدون دلیل بهانه می گرفتم و دوباره گریه و ناراحتی و ....انگار نمی‌تونستم تغییر و وضعیت جدیدم رو بپذیرم. خودمو تو آیینه نگاه می کردم. هنوز صورتم پف داشت و بدنم منفجر شده بود. دلم برای سابق تنگ می‌شد و می‌گفتم چرا من اینطوری شدم؟ چرا دیگه نمی‌تونم بدون دغدغه مثل قبل بخندم و شادی کنم.همه فکر و ذهنم شده بود مهگل.کم کم با بزرگ شدنش و کمک مصطفی و تلاش خودم?? حالم بهتر شد و الان که حدود 4 ماه از اون لحظه ها می‌گذره تنها عشق و مهر و زیباییه که داره به زندگی سه نفره امون اضافه میشه.?می تونم بگم مادرشدن انقدر اتفاق بزرگیه که از همون اول با درد و رنج شروع می‌شه و این رنج تا آخر عمر همراهته .مادر شدن انقدر دلنشینه که تا آخر عمر می‌تونه کامت رو شیرین کنه.انقدر با ارزشه که حاضر نیستی یه شکوفه ی لبخند و شادیِ تو چهره ی بچه اتو با چیز دیگه ای عوض کنی.زندگی بعد از مادر شدن، تولد دوباره است. یه حس ناب تکرار نشدنی. این حس ناب مثل گلهایی از عشق و مهر می‌مونن که هر روز رشد می‌کنن و جوونه می زنن. مادرشدن بدون شک با وجود تمام سختی ها و چالش هاش همیشه ارزشمند و بی قیاس خواهد بود.زهرا عظیمیزهرا عظیمیSun, 29 Oct 2023 01:07:55 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/فقط-شروع-کن-rwok6hp8j1pk از خدا که پنهون نیست از شما هم چه پنهون، بیشتر از ده روزه که میخوام چند تا کاررو استارت بزنم اما نمیشه که نمیشه.هنوز نمیدونم توقعم از خودم و شرایط حال حاضرم زیادی بالاست یا مدیریت زمان بلد نیستم. مطمئنا در ادامه ی مسیر متوجه خواهم شد.??اوضاع جوریه که اگه بخوام از کارهایی که قراره انجامشون بدم یه لیست تهیه کنم رسماً افسرده میشم.?امروز به خودم گفتم فقط شروع کن کم و کاستی ها، تو ادامه ی مسیر رفع میشن و قلم و کاغذ رو برداشتم و نوشتم.حالا بماند که این وسط چقدر وقفه ایجاد شد و چقدر زمان برد تا متن تموم بشه اما مهم این که بلاخره شروع کردم.داستان از اینجا شروع میشه که از اواخر دوران بارداریم که به خاطر شرایط و مساعد نبودن حالم یه سری کارها رو به تعویق انداختم و از روزانه نویسی فاصله گرفتم، از همون موقع تا به الان که دخترم سه ماه و 17 روزشه ? حالم اونطور که باید باشه نیست و به قول پشه (برنامه مهمونی) یه حال کثیفی دارم که نگو....?من که میگم کارهای ناتمام خیلی قدرت دارن، چون وقتی بلاتکلیف میمونن و به حال خودشون رها میشن انرژی منفیشون ذره ذره توی کل وجودت نفوذ میکنه و سنگینیش همیشه همراهته و آزارت میده. منم مثل همیشه از این قاعده مستثنی نبودم.امروز تصمیم گرفتم قوی تر باشم و با وجود همه ی سختی ها و مانع هایی که دارم، یه گردگیری اساسی کنم و گرد و غبارِ کارهای تلنبار شده رو کمی سبک تر کنم.میدونم هر کاری شروعش خیلی سخته، خصوصاَ برای من که اضافه وزن زیاد باعث شده رابطه ی صمیمی تری با نیروی گرانش زمین داشته باشم?? و بیشتر به سمت ریلکسی و راحتی تمایل پیدا کنم. اما باید به هر زحمتی که شده به این نیرو غلبه کنم و حتی شده یه گام کوچک بردارم و اجازه ندم امروز هم مثل روزهای گذشته سپری بشه.نمیدونم باهام موافقید یا نه! به نظر من آدم هر چقدر پرکارتر باشه و زمان آزاد کمتری داشته باشه کارها را با سرعت بیشتر و به روال تر پیش میبره و مدیریت میکنه. نکته اش هم اینه که تو زمان های فشرده کارهای غیر ضروری رو به تعویق می اندازیم و از انجام کارهای غیر مفید دوری میکنیم و فقط و فقط تمرکزمون رو کارهای ضروری و فوریه و اینطوری کمتر زمان پرت داریم و بهینه تر پیش میریم.من هم قصد دارم خودمو تو این چالش بندازم و زمانم رو فشرده تر کنم و حتما نتیجه اش رو با شما به اشتراک میگذارم.???حالا تا دخترم بیدار نشده اگه بخوام یه نتیجه گیری کلی از حرفای امروزم داشته باشم باید بگم که:برای شروع هرکاری بهتره بهانه ها را پشت سر بگذاریم و خودمون رو در مرحله ی اقدام قرار بدیم.کارها رو به بخش های کوچک تر تقسیم کنیم تا انجامشون راحت تر بشه.فکرای منفی که باعث کم شدن انرژی و انگیزه امون میشه رو از خودمون دور کنیم و با تمرکز روی هدف پیش بریم.کارها رو اولویت بندی کنیم و تا جای ممکن از انجام کارهای غیر ضروری و غیر مفید دوری کنیم.خدارو شکر هنوز دخترم خوابه??من این شروع دوباره را با شما سهیم شدم تا اگر در این رابطه تجربه و یا نظری دارید استفاده کنم و بتونم قوی تر و با نیروی بیشتری ادامه بدم. پس منتظر پاسخ های خوب شما هستم.??عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیMon, 23 Oct 2023 23:04:28 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/معضلات-چاقی-a8ai6yuutgpaداشتن وزن متعادل و تناسب اندام در سلامت جسمی و روانی افراد بسیار با اهمیت و تاثیرگذاره. افراد چاق نه تنها از فرم مناسب و ظاهر زیبا برخوردار نیستن بلکه در معرض خطر بیماری های زیادی هم قرار دارن.چاقی رو میشه این طور تعریف کرد : اگر شخص بیشتر از نیاز بدنش کالری دریافت کنه، کالری اضافه به صورت چربی در بدنش ذخیره و در نهایت منجر به چاقی میشه.عواملی هم در چاقی موثره مثل : کم خوابی، عدم تحرک، کم کاری تیروئید، استرس، سن، تغذیه و ژنتیک.من از جمله افرادی بودم که از کودکی به دلیل ژنتیک و وراثت درگیر چاقی و اضافه وزن بودم و از این بابت کلی رنج می کشیدم. هیچ وقت از اندامم راضی نبودم و لباس خریدن برام یه معضل بود.تو دوران مدرسه هر وقت مسئول بهداشت برای اندازه گیری قد و وزن به کلاسمون میومد من بر خلاف سایر بچه ها اون تایم رو اصلا دوست نداشتم و کامم تلخ می شد. فقط می خواستم زودتر بگذره چون از اینکه بچه ها وزنم رو متوجه بشن خجالت می کشیدم. خدا خدا می کردم لااقل با بچه های هم وزن و هم سایز خودم بیفتم تا اون وسط تابلو نشم.یکی از معضل های دیگه ای که اون دوران داشتم امتحان ورزش بود. معمولا زنگ ورزش زمان بازی و سرگرمی ما بود اما گاهی پیش میومد و معلم سخت گیری به پستمون می خورد. اکثر اوقات دراز نشست، دو 540 متر و یا بارفیکس رو برای امتحان پایان ترممون در نظر می گرفت و من چقدر از این بابت ناراحت بودم و کاری هم از دستم بر نمیومد و نمیشد هم که یکدفعه معجزه بشه و وزنم رو کم کنم.روزی هم که مسابقه دو داشتیم بدترین روز زندگیم بود. بعد از کمی دویدن قلبم تیر می کشید و به نفس نفس می افتادم. به پاهام انگار وزنه بسته بودن هر چی جلوتر می رفتم سنگین تر میشدن و عرق از سر و صورتم سرازیر می شد و گونه هام از سرخی و داغی زیاد، در حال انفجار بود. به هر زحمتی که شده بود تمومش می کردم و یه نمره ای می گرفتم اما تا دو زنگ بعد حالم بد بود ته گلوم مزه خون می داد و نفس کشیدن برام سخت می شد.همیشه نمره ورزشم، کمترین نمره در کارنامه بود. مگر اینکه مربی، امتحان کتبی، تحقیق و مقاله ای ازمون می خواست و میتونستم نمره ام رو جبران کنم.بزرگتر که شدم با رعایت تغذیه و ورزش، وزنم رو کنترل کردم و تونستم از داشتن اندام متناسب، نشاط و سر زندگی لذت ببرم.به نظر من از آنجاییکه بچه های تپل بامزه تر هستن اکثراً افراد ترجیح می دن که بچه هاشون بدون رعایت اصول تغذیه، به پر خوری ادامه بدن، غافل از اینکه چاقی و اضافه وزن در بلند مدت و بزرگسالی چه اثرات مخربی رو برای اونها میتونه به دنبال داشته باشه. غیر از مشکلاتی که اوایل متن گفته شد، چاقی روی اعتماد به نفس بچه ها هم تاثیر زیادی داره و اگر درمان نشه شخص رو درگیر افسردگی و کمبود اعتماد به نفس میکنه و حضور و ارتباطش در اجتماع رو دچار مشکل میشه.حالا به نظر شما رفتار خانواده چقدر میتونه در این امر تاثیر بگذاره؟ https://www.aparat.com/v/suWfV منبع عکس زهرا عظیمیزهرا عظیمیWed, 29 Mar 2023 22:48:08 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/زندگی-کن-و-تجربه-بیاموز-khbscbzgim7aداشتن زندگی خوب و ایده آل، هم یه هنره و هم یه مهارت و زن و مرد هر دو به یک میزان در ایجاد آن سهیم هستن. من فکر می کنم اکثر زوج های جوان اوایل زندگی مسائل و چالش های بیشتری رو تجربه می کنن و روابطشون استحکام کافی رو نداره. دلیلش هم کم تجربه بودن، تفاوت فرهنگی، عدم شناخت کافی، حساسیت بیش از حد، قضاوت و خیلی موارد دیگه میتونه باشه. درسته که عشق و علاقه خیلی با ارزش و با اهمیته و اساس و پایه ی تشکیل خانواده محسوب میشه اما واقعا کافی نیست و گاهی دیده میشه که دو طرف همدیگه رو خیلی دوست دارن اما نمیتونن به هم آرامش بدن و زندگیشون رو خوب مدیریت کنن.من به عنوان فردی که حدود 9 سال از زندگی مشترکش می گذره و پستی و بلندی های زیادی رو دیده و چشیده، دوست دارم کمی از تجربه ها و چالش های زندگیم بگم و بخشی از داستان زندگیم رو با شما سهیم بشم.در تاریخی مشخص، من و مصطفی همدیگه رو برای همراه و همسفر دائمی و ماندگار زندگی انتخاب کردیم و دوست داشتن رو مبدأ کل گام های زندگیمون قرار دادیم. با اینکه با عشق همدیگه رو انتخاب کرده بودیم اما اون اوایل سازشمون کم بود و به قول قدیمیا هنوز به خلق و خوی هم در نیومده بودیم. البته کم تجربه و کم سن و سال بودیم. مصطفی ۲۴ ساله و من نزدیکای ۲۳ سالگی بودم. مصطفی بیشتر زمانش رو صرف درس خوندن کرده بود و سابقه ی کار و سرمایه ی اولیه ای نداشت. من هم بزرگترین مسئولیتی که تا به اون زمان بر عهده داشتم تنها، درس خوندن و دانشگاه رفتن بود. نه کاری به کسی داشتم و نه خودمو درگیر مسائل و مشکلات زندگی می کردم.با وجود تمایل کمِ خانواده به ازدواج ما، بلاخره ۱۲ اردیبهشت سال ۹۲ عقد کردیم و زندگیمون رو شروع کردیم. غرق شادی و شور و شعف بودیم و دغدغه ای نداشتیم. تنها به بودن کنار هم فکر می کردیم و سرشار از عشق بودیم. مشکلات مالی بود اما زیاد به چشممون نمیومد و اذیت کننده نبود.سعی می کردیم بیشتر خوش بگذرونیم، گردش بریم و درگیر رسم و رسومات و چشم هم چشمی نشیم. بعد از گذشت یکسال و چهار ماه جشن عروسی گرفتیم و با یه دنیا عشق و آرزو رفتیم سر خونه زندگیمون.❤️ اوایل زندگی که خرجی نداشتیم و بیشتر خونه مامانم بودیم همه چی خوب پیش می رفت اما بعد از مدتی کار مصطفی به مشکل خورد و حقوق دیر به دیر واریز می شد. گاهی سه ماه می گذشت و هیچ دریافتی نداشتیم. تا اینکه روزی رسید و شرکت تعطیل و مصطفی بیکار شد. اونموقع این موضوع بدترین اتفاق زندگیم بود و خیلی از این بابت حرص خوردم. انگار دنیا رو سرم خراب شده بود و هیچ راهی به ذهنم نمی رسید فقط اشک می ریختم و غصه می خوردم.مصطفی خیلی کارهای مختلفی انجام داد، وعده و وعیدهای وسوسه کننده ای هم بهش داده می شد اما دست آخر هیچ خبری از کار نبود. یکسال و خورده ای مصطفی تو خونه بود و فقط حقوق بیکاری می گرفت. دوران سختی برای هر دوی ما بود. خیلی تلاش می کردم آرامشمو حفظ کنم و اجازه ندم رابطمون تحت تاثیر قرار بگیره و غرور مصطفی خدشه دار بشه. مدام بهش امید و انگیزه می دادم و به استوار بودن دعوتش می کردم اما خودم از درون هزار بار می شکستم. نمی تونستم قبول کنم که بیکاری و بی پولی هم بخشی از زندگیه و گذراست.گاهی به شدت دلم برای مصطفی می سوخت. بهش نگاه می کردم و اشکم سرازیر می شد. تو دلم می گفتم تو لیاقت بهترین ها رو داری، امیدوارم روزی رو ببینم که به همه ی هدفات رسیدی و من چه عشقی می کنم از شادی تو.بعد از کلی تلاش و صبوری وقتی تو شهرستان به نتیجه ای نرسیدیم برای کار به تهران رفتیم و مدتی، خونه ی مامان مصطفی تو یه اتاق سر کردیم تا اوضاع کار و بار بهتر بشه. اما روز به روز فرسوده تر می شدیم و درگیری و بحث هامون اوج می گرفت.تازه داشتم به حرفای بابام می رسیدم و درک بهتری از کلمه سختی پیدا می کردم. اما از ترس اینکه بهم بگن دیدی بهت گفتیم زندگی بدون سرمایه ی اولیه چقدر سختی داره و حالا به حرف ما رسیدی و ... لام تا کام حرف نمی زدم و بیشتر خود خوری می کردم اما مقابل اونا طوری جلوه می کردم که انگار همه چی آرومه و من چقدر خوشبختم.??مشکلات مالی و کم تجربه بودن ما باعث شده بود روابطمون فرسایشی بشه و روز به روز درگیری هامون بالا بگیره. گاهی حس می کردم دیگه دوست داشتنی وجود نداره.با هر سختی که شده بود پول جور کردیم و کمی طلا فروختیم و یه خونه رهن کردیم. خونه ی کوچیکی بود اما باعث شد کمی به آرامش برسیم.سالهای زیادی از اون روزها می گذره و هنوزم تو همون خونه ی کوچیک داریم زندگی می کنیم. به مرور مسائل و مشکلات کمتر شد اما کامل از بین نرفت اما ما دیگه یاد گرفته بودیم که چطور رفتار کنیم و چطور مدیریتش کنیم.مشورت کردن با افراد معتمد، کمک گرفتن از مشاور، و مهم تر از همه انتخاب برای تغییر، ازرشمندترین گام های ما بود که منشأ تغییرات اساسی شد و گرد و غبار و تارهای غفلت رو از گوشه گوشه ی زندگیمون زدود و دوست داشتن و علاقه امون جان دوباره ای گرفت. دوباره یادمون اومد که چه اشتیاقی برای به هم رسیدن داشتیم و چه عاشقانه زندگی رو آغاز کردیم.بیشتر از قبل وابسته و دلبسته ی هم شدیم و از هم آموختیم و رشد کردیم. مصطفی ارشد شرکت کرد، مدرک نظام مهندسی گرفت و درآمدش بیشتر شد و من هم در مقابل پا به پاش برای رشدِ ریشه ی این زندگی کار کردم و آموزش دیدم و تغییر کردم. حالا کم پیش میاد اجازه بدیم نویز و پارازیتی آرامش زندگیمون رو به هم بریزه. چون فهمیدیم وقتی پشت همیم چیزی نمیتونه ما رو آزرده و جوونه های زندگیمون رو زرد و پژمرده کنه. الان با دیدن ثمره ی تلاش و صبوری هامون، بیشتر از قبل به همدیگه افتخار می‌کنیم و بهترین معلم و مشوق و دوست و همراه هم هستیم.ساختن یه زندگی رضایت بخش راحته به شرطی که دو طرف، هماهنگ با هم برای پی ریزی،ساخت، دوام و ماندگاریش زحمت بکشن و وقت بگذارن. آرزو میکنم با درایت و توانمندی پازل زندگیتون رو به بهترین نحو بچینید و از انتخاب هاتون نهایت لذت رو ببرید.شما چی فکر می کنید آیا داشتن یه زندگی خوب راحته؟شما چقدر برای داشتنش تلاش کردید؟منبع عکس زهرا عظیمیزهرا عظیمیWed, 29 Mar 2023 01:40:53 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/امسال-باید-گفت-سال-نوتون-قبول-باشه-sgi1eehcpyddیه سال دیگه گذشت و یه ماه رمضون دیگه هم اومد. امسال ماه رمضون همراه فصل بهار شده و به همین خاطر نسبت به سالهای قبل کمی متفاوت تره. الان مردم نمی دونن باید سال نو رو تبریک بگن و مراسمات عید دیدنی رو به جا بیارن یا تدارک ماه رمضون و مهمونی و افطاری دادن رو بچینن. چند سالی بود که بوی عید و بهار رو حس نمی کردیم دیگه امسال ماه رمضون به کلی حال و هوای عید رو برامون محو کرد.ما مثل هر سال به بهانه ی عید اومدیم پیش خانواده اما خوب چه کنیم که بیشتر ماه رمضونه تاعید. بنده با اینکه روزه نمی گیرم اما در افطاری و سحر مامان اینا رو همراهی می کنم.چند شب پیش که تو پذیرایی خوابیده بودم، وقتی مامان اینا برای سحری خوردن بیدار شدن از صدای پچ پچ های آبجی و داداش که در حال مرور خاطره ی ماه رمضونای دوران بچگی شون بودن، کم کم خواب از سرم پرید و بیدار شدم و به جمعشون پیوستم. داداش گفت به به زهرا خانوم باز گشنه اشون شده !! از اونجایی که وقتی از خواب بیدار می شم ویندوزم دیر بالا میاد و حال حرف زدن ندارم، چیزی نگفتم و مشغول غذا خوردن شدم و اونها هم به صحبت هاشون ادامه دادن از مشقت های روزه گرفتن تو روزهای گرم و بلند تابستون و افطاری دعوت شدن های قدیم و... گفتن.من هم تو ذهنم با خودم خاطره بازی می کردم و گذشته برام مرور می شد.یاد زمان هایی افتادم که یه دختر 7-6 ساله تپل مپلی و تنبل بودم. خیلی واضح خاطرات اون زمان تو ذهنم نقش بست. اون موقع شبای قدر مصلی می رفتیم و مثل الان نبود که تو هر کوچه و محله ای یه مسجد بسازن. تنها یه مصلی بود و همه برای مراسمات مختلف تو اون مکان حضور داشتن.یادمه شبای قدر بعد از اینکه افطار می کردیم ما بچه ها می نشستیم فیلم های ماه رمضون رو می دیدیم و مامان مشغول سحری درست کردن می شد. بعد از اینکه ته فیلم ها رو در می آوردیم کم کم برای رفتن به مصلی و پیوستن به مراسم دعای جوشن کبیر و قرآن به سر آماده می شدیم.من طبق معمول کلی خوراکی بر می داشتم البته این بار نیتم خیر بود? میخواستم مشغول باشم تا خوابم نبره. اما همیشه حوالی ساعت 12-1 بامداد، مقابل پای مامان دراز می کشیدم و تا خود سحر می خوابیدم. بعد از اینکه مراسم تموم می شد مامان بهم می گفت پاشو پاشو سریع باید بریم خونه سحری بخوریم الان اذان رو می گن پاشووو دیگه.تو اوج خواب بودم و فکر می کردم خونمون هستم اما با شنیدن این جمله حس خیلی بدی بهم دست می داد و عصبانی می شدم. می گفتم اه مامان ولم کن من اصلا همین جا می خوابم. چرا ما اومدیم اینجا من خوابم میاد حال ندارم بلند بشم.آبجی و مامان دستمو می گرفتن به زور بلندم می کردن. وقتی میومدیم بیرون نسیم خنک که تو صورتم می خورد چشامو می بستم تا خواب از سرم نپره و تو خواب و بیداری راه می رفتم و غر می زدم وسطای راه به مامان اصرار می کردم که بغلم کن اگر هم گوش نمی کرد وسط خیابون دراز می کشیدم. مامان بیچاره هم مجبور می شد و بغلم می کرد. نفس زنان منو تا نزدیکای خونه می آورد. به محض رسیدن با خوشحالی می پریدم تو رختخواب و با خیال راااحت تا صبح می خوابیدم. هنوزم با یادآوریش حس لذت بخشش رو کامل درک می کنم و دلم می خواد برای لحظه ای لااقل خواب عمیق اون دوران رو تجربه کنم. همچنان که آبجی و داداش در حال صحبت بودن، این خاطرات هم از تو ذهنم میگذشتن تا اینکه با صدای مامان که گفت برنج نمیخوری دیگه؟! به خودم اومدم. امسال که به لطف مادر شدن از روزه گرفتن محروم شدم اما چون خونه مامان هستم تا حدودی حال و هوای ماه رمضون رو حس می کنم و دوباره با آبجی و داداش شبای زیادی رو می تونیم کنار هم صبح کنیم. اما واقعا جالبه بچه که بودیم دوست داشتیم زودتر بزرگ بشیم اما حالا آرزو میکنیم برای لحظه ای به اون دوران برگردیم و حتی یادآوری اون دوران هم حالمون رو خوب می کنه.شما از ماه رمضون خاطره ای دارید که با گفتنش در حس و حال خوبتون شریک بشیم؟منبع عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیTue, 28 Mar 2023 00:27:58 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/کارآموزی-محتوا-از-کجا-شروع-شد-q9op00mqlglrقصد دارم کمی از دوره ی کارآموزی تولید محتوا بگم، از تجربه و چالش هایی که تا به الان داشتم. بگم که اصلا چی شد وارد این دوره شدم و چطور شد که همچنین تصمیمی گرفتم.حدود 7 الی 8 ماه بود در یک شرکت مشغول کار بودم و برای همکاری دید بلند مدت داشتم و میخواستم چند سالی در آن محیط بمونم و تجربه کسب کنم. اینکه همه چی وفق مرادم بود نه، بلکه به این نتیجه رسیده بودم که هیچ کاری نیست که شرایطش صد در صد ایده آل باشه.این اواخر که باردار شدم، رفت و آمد و کار کردن روز به روز برام سخت تر می شد. چالش هایی که در مسیر داشتم تا میزان زمانی که باید در شرکت می گذراندم به شدت خستم و کلافه ام کرده بود. گاهی مجبور می شدم برای اینکه قطار خلوت تر بشه ساعت ها منتظر بمونم. دیر رسیدن به خونه و حتی گاهی محل کار خودش معضل دیگه ای بود.تصمیم گرفته بودم که دو ماه آخر سال را سرکار برم و بعد استعفا بدم. اما بعد از مراجعه به پزشک، بهم توصیه کرد که بیشتر استراحت کنم و کمتر از پله بالا پایین برم. با توجه به اینکه محل کار دور بود و هر روز سه طبقه رو بالا می رفتم کمی نگران شدم و بلافاصله با مدیر شرکت صحبت کردم و به خاطر سلامتی و آرامش دخترم❤ از کار کردن استعفا دادم.از اینکه با آسودگی بیشتری، به دنیا آمدن فرزندمون را انتظار می کشیدم خوشحال بودم اما بیکاری و تو خونه موندن برام کسل کننده بود.چند روزی گذشت تا اینکه یک روز، مصطفی که پیام عمو نیما (تسهیلگر دوره) را در توییتر دیده بود به من پیشنهاد داد که حالا که تو خونه ای و وقتت آزاده میتونی دوره کارآموزی تولید محتوا شرکت کنی. از شرایط و جزئیات دوره اطلاعی نداشتم اما پیشنهادش را دوست داشتم و تا شنیدم کلی استقبال کردم.چند روز به این موضوع فکر کردم اما هیچ حرکتی نمی کردم نه پیگیری و نه صحبتی. واقعیت نگران بودم و ترس این رو داشتم که نتونم دوره را تا انتها ادامه بدم بهمین دلیل از صحبت کردن جدی در این باره تفره می رفتم.بلاخره با مشورت مصطفی و کمی منطقی فکر کردن، به سعیده تسهیلگر دوره پیام دادم و زمانی را مشخص کردیم و در اولین فرصت تماس گرفتم و سوالاتی در این رابطه پرسیدم. کمی خیالم راحت شد و به نظرم اومد که دوره ی سختی نیست و با کمک و راهنمایی ها میتونم پیشرفت کنم.یک هفته بعد جلسه ی معارفه ای جهت آشنایی با جزئیات دوره و افراد شرکت کننده، برگزار کردند. یکی از شروط ورود به دوره این بود که به مدت 5 روز متنی حداقل 500 کلمه ای در وبلاگ بنویسیم و لینک آن صفحه را در اختیار تسهیلگر دوره قرار بدیم. همگی بلا استثنا وارد دوره شدن و حدود یک هفته بعد به صورت جدی کارآموزی را آغاز کردیم.همچنان که اشتیاقم بیشتر می شد ترسم هم اوج می گرفت. اوایل پیدا کردن موضوع برای نوشتن سخت ترین کار بود. گاهی از صبح تا آخر شب درگیر مطالعه و انجام تمرین و نوشتن بودم و خیلی انرژی و زمان ازم گرفته می شد و خسته می شدم. نه می تونستم استراحت کنم نه غذایی بپزم و نه به کار خونه برسم. خوبیش این بود خونه تنها بودم و اختیارم با خودم بود و از طرفی مصطفی هم تو این دوره شرکت کرده بود و کاملا درکم می کرد و همراهم بود.مدتی که گذشت به دلایل مختلف از تعداد افراد شرکت کننده کاسته شد و دوستانی که موندن خیلی پیگیر و فعال هستن و باعث انگیزه دادن به من میشن. همچنین به مرور با مطالعه متن های دیگران و راهنمایی تسهیلگران صبور و خوب دوره (نیما و سعیده ی عزیز)، این کار راحت تر شد. زمان هایی بود که دل و دماغ نوشتن نداشتم، مریض بودم، مشکلی یا کاری پیش میومد، وقت دکتر و سونوگرافی داشتم اما علاقه ای که در من ایجاد شده بود باعث شده بود از نوشتن دست نکشم.در این یک ماه گذشته خیلی چیزها آموختم چه از دوستان شرکت کننده و چه از تسهیلگران دوره . حالا با صرف زمان کمتری می تونم متن بنویسم و ایراداتم خیلی کمتر شده، تا حدودی فهمیدم مخاطب چه نوع متنی رو بیشتر می پسنده و چی حس خوبی بهش می ده.با وجود اینکه هنوز شوق و اشتیاق دارم اما نشستن و مطالعه برام مشکل شده. فقط فکر کردن به نتیجه ای که از انتهای دوره میخوام میتونه انرژیم را مضاعف کنه.دو ماه دیگه به انتهای دوره باقی مونده اگر بتونم خوب پیش برم و آموزش ها رو دنبال کنم با وجود علاقه ای که دارم مطمئنا به هدفم می رسم.به این فکر میکنم که در انتهای دوره تسلّط خوبی در نوشتن پیدا می کنم و تا حدودی میتونم محتوای تصویری تولید کنم و به افراد مبتدی و علاقه مند در این دوره آموزش ها و توصیه های خوبی ارائه بدهم.و شیرین تر از همه اینکه بعد از تولد دخترم می تونم تو خونه کار کنم و درآمد حداقلی رو برای خودم ایجاد کنم.در آخر هم از عمو نیما و سعیده جلالیان به خاطر آموزش ها و پیگیری و وقتی و انرژی ای که برای ما میگذارن بینهایت تشکر می کنم و آرزو می کنم همیشه روی خوش زندگی، رو به رو شون باشه و آرامش نصیبشون بشه.راستی اگر شما هم علاقه مند به حوزه ی تولید محتوا هستید و تجربه ای و ایده ای در این زمینه دارید که می تونه به من یا افراد علاقه مند در این حوزه کمک کنه خوشحال میشم به اشتراک بگذارید.?منبع عکس زهرا عظیمیزهرا عظیمیMon, 27 Mar 2023 00:10:24 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/مادر-مقدس-ترین-واژه-ی-دنیا-uekksrwiloshمادرم برای تو می نویسم، برای تویی که وجودت معنای تمام و کمال هستی، کلامت گرما بخش زندگی، نگاهت روشنی بخش دل و جان، نوازش دستانت لطیف ترین گل بوستان هستی است.تو لبریز عظمتی، اسوه ی شکیبایی و صبر، دل انگیزترین عطر و شگفتی خلقتی.از بدو تولد تا به امروز که خودم هم آماده ی مادرشدن هستم، یک لحظه مهر و محبتت را دریغ نکردی. این همه خوبی و زیبایی چطور یک جا در تو نهادینه شده است.؟!!شب هایی که خواب به چشمانم نمی آید یاد تو می افتم. یاد دستهای انرژی بخشت. به محض اینکه دستم را بین دستهای گرمت جای می دادی و بوسه ی پر مهرت را بر آن میزدی، سرشار از آرامش می شدم. من به این لحظه ها شرطی شده بودم و هر زمان تشویش و اضطراب وجودم را آزرده می کرد تنها مسکن و آرامش بخش من تو بودی.هر چه زمان می گذرد بیشتر متوجه ی رنج و زحمت و لطف بی انتهایت می شوم.فدای تک تک تار مویت که به پای جوانی ما رنگ باخت و سفید شد. فدای چین و چروک های صورتت که هر خطوطش یادآور رنج هایی است که متحمل شده ای.هنری نیست که تو نیاموخته باشی. از قلاب بافی و بافتنی وخیاطی گرفته تا قالی بافی و گل سازی و خانه داری در همه دستی برآتش داری.امروز تابلو فرشی که نمایانگر معجزه ی دستان زحمت کش توست را به دیوار نصب کرده ام. به هر تار و پود و نقش و نگارش که می نگرم دلم میخواهد هزاران هزار بار بر دستانت بوسه بزنم.با تمام مشغله و درگیری هایی که داشتی، با درد گردن و دست و کمرت، ذره ذره عشق را به تار این فرش گره زدی و با این تحفه ی گرانبهایت باز مرا شرمسارتر از قبل ساختی.انتخاب تصویر و رنگ ها نیز جلوه ی دیگری از عشق وجودی توست. عشقی که از لحظه مادرشدن در سینه ات جای دادی و تا ابد ماندگار است.به هر گوشه ی خانه که می نگرم سلیقه و کدبانویی تو آشکار است. عشق حتی از در و دیوار خانه ات، از ظرف و ظروف و وسایلت نیز هویدا است. هر وسیله ی کهنه و زوار در رفته ای هم که باشد با خلاقیت و نگاه زیبایی که داری جلوه ی تازه ای می گیرد و دلبری می کند.صبح گاه که چشمم به چهره ی مهربانت می افتد خدا را سپاس می گویم که یک روز دیگر می توانم آغوش گرمت را در کنارم داشته باشم و از محبتت سیراب شوم.اگر هر روز بر پای و دستانت بوسه بزنم، اگر لحظه های ناتوانی عصای دستت باشم، اگر سرتا پایت را از طلا بگیرم، سوگند می خورم ذرّه ای از فداکاری هایت جبران نمی شود.مادرم به تو افتخار می کنم و اعتراف می کنم که لحظه های با تو بودن از عمرم حساب نمی شود.مادرم به پاس تک تک لحظه هایی که صرف بزرگ شدنم کردی و به ستایش محبت بی اندازه ات، باید بگویم با تمام وجود دوستت دارم. هیچ گاه فراموش نمیشوی و جایگزینی نخواهی داشت.❤️منبع عکس زهرا عظیمیزهرا عظیمیMon, 20 Mar 2023 00:31:11 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/تکلیفتو-روشن-کن-xebnwd4pdwipمطمئناً تا به حال با آدم هایی که هر لحظه حرفشون رو تغییر میدن روبرو شده اید. اگر به رفتارشون دقت کرده باشید، متوجه شدید که این افراد استقلال کلامی ندارن. اگه بهشون بگی ماست سیاهه هم، میگن آره راست میگی سیاهه، و بدون لحظه ای درنگ، با تو هم عقیده میشن.در واقع این آدما اعتماد به نفس پایینی دارند و دچار بی ثباتی شخصیت هستن. در بحث و گفت و گوها اغلب یا نظر و عقیده ای ندارن یا از ابرازش ترس دادن.اگر هم زمانی نظرشون رو بیان کنن وقتی با انتقاد یا نظر مخالفی روبه رو بشن، سریع خواسته ی واقعیشون رو تغییر می دن و ترجیحشون هم رنگ شدن با جماعته.دوران مدرسه یه دوستی داشتم که تو هر کاری با من رقابت می کرد و تمام تلاشش این بود که برنامه و رفتاراش رو عیناً مثل من پیش ببره و این کارش خیلی رو مخم بود.یادمه دبیرستانی بودیم و زمان این رسیده بود که تعیین رشته کنیم. این دوستم مدام از من سوال می کرد که چه رشته ای میخوای بری!؟واقعیت این بود که خودم، برای انتخاب بین رشته انسانی و علوم تجربی مردد بودم و شک داشتم. گاهی میگفتم میرم رشته انسانی اما علاقه ام به رشته تجربی بیشتر بود و تصمیمم تغییر می کرد.هربار که نظرمو اعلام می کردم دوستم هم خودشو با من هم عقیده می کرد. با اینکه قبلا نظر قطعیشو اعلام کرده بود.برای این رفتارش راه حلی به ذهنم رسید که با اضافه کردن کمی شیطنت عملی شد. شهریور ماه بود و باید کم کم برای ثبت نام در رشته مورد نظرمون به مدرسه مراجعه میکردیم. دوستم که ازم پرسید بالاخره چه تصمیمی گرفتی، همون رشته انسانی میری یا نه. بهش گفتم نظر خودت چیه؟ چه رشته ای میخوای بری؟ گفت همون انسانی به نظرم خوبه و کلی از مزایای این رشته تعریف کرد. منم بهش گفتم که فعلا تصمیمم همینه .در این رابطه با چند نفر مشورت کردم و علاقه مندیم رو در نظر گرفتم و نهایتا در رشته علوم تجربی ثبت نام کردم. بعد از این اتفاق دیگه همو ندیدیم تا روز اول مهر. هيچ‌وقت صحنه ی اون روز از جلو چشمم محو نمیشه. اونروز وقتی منو تو صف رشته علوم تجربی دید در حالی که خودش توو صف انسانی ها ایستاده بود انگار یه کاسه آب جوش ریختن روی سرش. گونه هاش سرخ شد و قیافه ش به هم ریخت و با ناراحتی اومد پیشم و گفت مگه تو نگفتی میخوای بری رشته انسانی؟ گفتم: آره چطور مگه؟گفت: خوب پس چرا تو صف تجربی ها وایسادی؟بهش جواب دادم: خوب راستش با چند نفر مشورت کردم و نظرم عوض شد.حالا مشکلی هست مگه؟ پشیمونی؟ تو که از رشته انسانی تعریف میکردی و راضی بودی. گفت : آره همینطوری پرسیدم. فکر میکردم باهم توو یک کلاس هستیم.گفتم : مهم اینه هر کدوم همون جایی هستیم که دوست داریم.?با حالتی غم زده منو بغل کرده و لبخند تلخی زد و بعد از لحظه ای به کلاسهامون رفتیم.راستش اونموقع از حرکت خودم خوشم اومد. با خودم میگفتم حقته!! وقتی نگات همش به دهن منه، حالا اینم نتیجه کار خودته.?الان میدونم که کارم زیاد جالب نبوده. اما ارتباط گرفتن با اینطور آدما واقعا سخته.دوست دارم بدونم تاحالا تو همچین موقعیت هایی بودید؟ نظرتون در مورد این آدما چیه ؟ اگر جای من بودید، در مقابل چه کار دیگه ای انجام می دادید؟زهرا عظیمیزهرا عظیمیSun, 19 Mar 2023 00:22:13 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/سمنو-پزون-brklfqkncqy3قدیما نزدیک عید که می شد مادربزرگ، مراسم سمنو پزون داشت. از هفته ها قبل گندم خیس می کردن و درگیر تهیه و تدارک سمنو بودن. من که هیچوقت خودمو درگیر مراحل آماده سازی و پخت سمنو نمی کردم و نمیدونستم این گندم چطوری آخرش به سمنو تبدیل میشه فقط ذوق و شوق اون دورهمی و شب بیدار موندن کنار دیگ آش رو داشتم. البته یادمه هیچوقت نشد که تا صبح بیدار بمونم و لحظه ای که در دیگ آش رو باز می کنن رو ببینم. با اینکه برام هیجان داشت اون لحظه بیدار باشم و نوشته ای که روی آش نقش می بنده رو ببینم. واقعیت هنوزم نمیدونم این داستان حقیقت داشت یا اینکه خیال بافی مردم ساده دل اون زمان بود اما برای ما بچه ها خیلی عجیب بود و فکر می کردیم که حضرت فاطمه یواشکی اومده و با انگشتش روی آش یه اسمی نوشته و سریع رفته.به محض اینکه سمنو رو بار می گذاشتن کم کم بوی سمنو تو کل کوچه می پیچید. همسایه های دور و نزدیک با خبر می شدن که کدوم خونه سمنو پزون دارن. شکلاتی، شیرینی، یا چند شاخه نبات دست میگرفتن و به نیت برآورده شدن حاجت، خودشون رو به پای دیگ آش می رسوندن و دعا می خوندن و با هم زدنِ آش، خواسته هاشون رو زیر لب زمزمه میکردن.ما بچه ها کمی بازی می کردیم و کمی محو جو معنوی اون فضا می شدیم و دعا میخوندیم. وقتی به بهانه ی برآورده‌ شدن خواسته ی قلبیمون می خواستیم آش رو هم بزنیم اول که کلی سفارش میکردن مراقب باش دستت نسوزه و آروم هم بزن آش نپاشه و.. موقعی هم که میخواستیم دعا بخونیم بزرگترا پیش پیش برامون تعیین میکردن که برای چی دعا کنیم و از خدا چی بخوایم حتی تو دعا کردن هم واسمون اختیار نمیداشتن.?یادمه اون زمان بهمون میگفتن اگه بتونی روی دیواره ی دیگ، سنگ بچسبونی حاجتت برآورده میشه. ما هم یه مشت بچه های ساده، کلی سعی می کردیم و این وسط خدا میدونه دست چند نفر برای تلاش در جهت رفع حاجت تاول می زد و میسوخت.همیشه مادربزرگ دیگ سمنو رو توی حوض خونه، بار میگذاشت چون مشرف به حیاط بود و فضا زیاد از حد گرم نمی شد. موقعی که کنار دیگ می نشستی از حرم گرما خفه میشدی با اینکه هوای بیرون زیاد سرد نبود اما تفاوت دما انقدری بود که ما بچه ها بیشتر مواقع بعد این مراسم سرما می خوردیم.حالا که زمان زیادی از اون روزها گذشته، نه مادربزرگی هست و نه خبری از مراسم سمنو پزون اونموقع فقط یاد و خاطره ی اون روزها همچنان تو ذهنمون زنده است.البته امسال مامان به خاطر نذری که سالها پیش داشته، قراره سمنو درست کنه. تازه امسال با مراحل پختش آشنا شدم و فهمیدم چه کار مشقت باریه و چه زحمتی داره.چند هفته ای هست که مامان مشغول آماده سازی گندم سمنو هست . امروز هم دستِ تنها، کل خونه رو از زیر زمین گرفته تا خرپشته و حیاط و انباری و .... جارو پارو کرده و از فرط خستگی جونی براش نمونده. من به خاطر شرایطم زیاد نمیتونم کمکش کنم اما از ته قلبم آرزو میکنم همیشه سرپا و پر توان باشه و یه آرامش همیشگی تو دلش باشه.در آخر برای همه ی مردم هرکجای دنیا که هستن آرزو میکنم با دلی خوش و حال خوب به استقبال بهار برن و همیشه با یاد و خاطره های گذشته دلشون بهاری بشه و شکوفه های لبخند روی لبشون بشکفه .راستی شما هم اگر خاطره ای از رسم و رسومات بهاری دارید برامون بگید.?منبع عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیFri, 17 Mar 2023 00:36:29 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/چهارشنبه-سوری-othyk4vbfkdiقطعا همه ی ما با چهار شنبه سوری آشنا هستیم و از رسم و رسومات آن باخبریم. اما یادآوری برخی آیین ها خالی از لطف نیست شاید برای نسل های جدید که از اساس و پایه با رسومات آشنا نیستند جذّاب باشد و حتی برای سایر افراد نیز، تازگی داشته باشد.چهارشنبه سوری یک جشن بهاری است که در غروب آخرین سه شنبه ی سال برگزار می شود. عبارت چهارشنبه سوری از دو بخش چهارشنبه و سوری تشکیل شده است. برخی سور را به معنای جشن و مهمانی و برخی به معنای سرخی می دانند.در فرهنگ اعراب، چهارشنبه روز نحسی بوده و اغلب درآن روز هیچ مراسمی برگزار نمی شده است. گویا مردم ایران با جشن و سرور می خواستند نحسی چهارشنبه را از خود دور کنند. بنابراین می توان گفت که چهارشنبه سوری یک رسم و آیین ایرانی است که تاریخ برگزاری آن ریشه در فرهنگ اعراب دارد.در شاهنامه نیز خوانده ایم که سیاوش برای اثبات بی گناهی اش از آتش عبور کرده است.بعد از اینکه بی گناهی سیاوش ثابت می شود کیکاووس دستور می دهد که از چهارشنبه تا جمعه آخر سال یک جشن ملی برگزار کنند. از آن به بعد همه ی مردم آن روز را جشن می گرفتند و به پای کوبی می پرداختند.در روز چهارشنبه سوری مردم آتشی برپا می کنند و زن و مرد و کودک، دست در دست یکدیگر از روی آن می پرند. گفته می شود که با پریدن از روی آتش، سرخی آتش را به خود می گیرند و زردی و بیماری خود را در آن می سوزانند. هنگام عبور از روی آتش، آواز سرخی تو از من، زردی من از تو را می خوانند و برخی نیز آواز غم برو شادی بیا، محنت برو روزی بیا را نیز یک صدا باهم زمزمه می کنند.از خوراکی های خوشمزه ی چهارشنبه سوری، می توان به آجیل هفت مغز اشاره کرد. همچنین پختن آش چهارشنبه سوری نیز بین مردم ایران بسیار مرسوم است. در این روز به نیت سلامتی بیماران، آش می پزند و معمولا از هفت نوع حبوبات استفاده می کنند.یکی دیگر از رسومات شب چهارشنبه سوری، مراسم قاشق زنی است. در این شب پسران جوان، چادر به سر می کنند و هفت خانه از همسایه را در می زنند و با قاشق بر کاسه می کوبند. همسایه اگر آنها را بشناسد روی آنها آب می پاشد اما اگر نتواند آنها را شناسایی کند داخل کاسه شان شیرینی، آجیل یا پول می اندازد. به این نیت که اگر از همسایه چیزی بگیری حاجت روا خواهی شد.امروز به ندرت آن رسم و رسومات قبل اجرا می شود و بیشتر شاهد جنگ و کشتار و بمب باران هستیم تا جشن و سرور. چند سالیست که با نزدیک شدن به چهارشنبه سوری سعی می کنیم بیشتر در خانه بمانیم تا هدف تیر و ترقه و بمب های ویران کننده قرار نگیریم!آرزو میکنم این رسم و رسومات آزاردهنده و خطرناک که در میان جوانان این نسل باب شده ازبین برود و مردم به همان سادگی گذشته دور هم جمع شوند و ساعاتی را کنار هم در آرامش و شادی سپری کنند و آیین گذشته را زنده نگه دارند.امسال طبق رسم و رسوم، آش چهارشنبه سوری درست کردیم و در خانه ی عمه خانم (عمه ی بزرگم) دور هم جمع شدیم.شما چهارشنبه سوری خود را چکونه گذراندید؟منبع عکس منبع ۱منبع ۲ زهرا عظیمیزهرا عظیمیWed, 15 Mar 2023 22:03:44 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/خانواده-ی-موفق-را-چطور-بشناسیم-je0fp6kwkkppخانوادهخانواده از نخستین و قدیمی ترین و بادوام ترین واحدهای اجتماعی در تاریخ زندگی انسانها و تنها نهاد فطری و جاودانه ی بشری است.با پیشرفت تکنولوژی و تغییر سبک زندگی و اولویت های افراد، هرگز نقش و جایگاه خانواده به عنوان مهمترین و با ارزش ترین ساختار اجتماعی تغییر نکرده بلکه، ملموس تر و با اهمیت تر از قبل جلوه می کند.خانواده، در رشد افراد نقش به سزایی دارد. از زمانی که در این دنیا چشم می گشاییم خود را در آغوش خانواده می یابیم، و برای تامین نیازهای اساسی وابسته به آنها هستیم. هرچه خانواده در تامین این نیازها (از خوراک و پوشاک گرفته تا محبت، امنیت، خود شکوفایی و..) توانایی، مهارت، برخورداری و آگاهی بیشتری داشته باشد تعاملات، ارتباطات و رفتار و عملکردهای آینده ی افراد سنجیده تر، پخته تر و اصولی تر هستند.خانواده، یک سیستم حمایتی چه از لحاظ فیزیکی و چه از لحاظ عاطفی، ایجاد کرده و افراد را یاری می کند تا در خانه و اجتماعات مختلف، عضو کارآمدی باشند.خانواده، کانون عشق و محبت است و افراد در آن سرشار از این احساس می شوند.افرادی که در خانواده های پریشان و آشفته بزرگ می شوند در آینده نه میتوانند والدین خوبی باشند و نه فرد مفیدی برای جامعه.بنابراین وجود خانواده ی موفق برای رشد جامعه هم بسیار حیاتی است. در ادامه می توان به چند ویژگی خانواده های موفق اشاره کرد:حل مسائل:خانواده ای که در شرایط بحرانی، پشتیبان و حامی افراد باشد و بتواند به آنها آرامش دهد و بهترین تصمیم و راهکار را ارائه دهد خانواده ی موفقی است زیرا خانواده هایی که در موقعیت های بحرانی از قدرت و بینش بالایی در جهت حل مسائل برخوردار باشند و بهترین عملکرد را بروز دهند در آینده نیز به راحتی با مشکلات کنار می آیند و زندگی سالم تری خواهند داشت.روابط موثر:خانواده ای که ارتباط موثر در آن برقرار است، افراد به راحتی احساسات مختلف شان را ابراز می کنند، به صحبت های يکديگر گوش می دهند، در موقعیت های مختلف درک و همدلی دارند، مشکلات بسیار کمتری را در محیط های کاری و اجتماعی تجربه می کنند.تقسیم وظایف:تقسیم وظایف در خانواده و مشخص کردن نقش هر یک از اعضا در جهت رشد و ارائه بهترین عملکرد نقش به سزایی دارد.قدرت تغییر و سازگاری با محیط:خانواده ای موفق است که انعطاف پذیری بالایی دارد و می تواند با تغییرات و شرایط مختلف زندگی خود را وفق دهد و رفتار منطقی و سازگاری را از خود به نمایش بگذارد.قدرت انتخاب:خانواده های موفق به افراد استقلال می دهند و قدرت انتخاب و تصمیم گیری شان را تقویت می کنند. فرزندانی که از قدرت انتخاب و تصمیم گیری خوبی برخوردار هستند کمتر تجربه های ناخوشایند را در زندگیشان تجربه می کنند.عشق و محبت بین والدین:والدین باید در وهله ی اول به یکدیگر عشق بورزند و به هم احترام بگذارند چرا که فرزندان ابتدا عشق ورزی را در خانه و خانواده می آموزند.نتیجه گیری:مدیریت یک خانواده ی موفق از سخت ترین کارهاست. داشتن خانواده ی موفق، سالم و متعادل اتفاقی نیست بلکه نیاز است تا تمام اعضاء و در راس آن والدین، دائما در جهت رشد خود و یکدیگر تلاش کنند. در چنین خانواده ای همکاری، ارتباط موثر، امید و انگیزه، همدلی، عشق و محبت در بالاترین سطح خود قرار دارد.حال که خانواده ی دو نفره ی ما در حال بزرگ شدن است و چشم انتظار فرزند دلبندمان هستیم? روز به روز بر اهمیت خانه و خانواده پی می برم و برای استوار شدن آن تلاش می کنم، بسیار خوشحال می شوم مرا در این مسیر یاری کنید و تجربه های ارزشمندتان را در اختیار من و سایر دوستان قرار دهید.با سپاس از نگاه پر مهرتان??منبع عکسمنبع 1منبع 2زهرا عظیمیزهرا عظیمیTue, 14 Mar 2023 23:24:17 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/درس-خوندن-هم-حدی-داره-jnv8pynot6t4امروز صبح حوالی ساعت 7:00 از خواب بیدار شدم تو اتاق مشغول مطالعه بودم که یکدفعه داداشم اومد تا منو دید تعجب کرد و گفت دیشبم که دیر خوابیدی الانم که بیداری! شیشه میزنی؟خندیدم و گفتم آره اگه میخوای یه کم به توام بدم.الان که باردارم و شرایطم متفاوت شده، گاهی تنظیم خوابم بهم می ریزه اما صبح با این حرف، یاد دوران درس و مدرسه افتادم.اون زمان هم، از این حرفا زیاد می شنیدم.از اونجایی که برای درس و امتحان استرس داشتم تقریبا اکثر اوقات در حال درس خوندن بودم. اگه شب نشینی هم، خونه ی فامیل می رفتیم کتابم همرام بود حتی اگه نگاهی بهش نمی انداختم.شبای امتحان که دیگه نه خواب درستی داشتم نه خوراک. کل دوران امتحانات، خودمو توی اتاقم حبس می کردم کسی هم اجازه ورود نداشت. دور و برم پر از برگه ی سوالات امتحانی، کتاب، خودکار و لیوان آب و چای که ردیف شده بودن و بشقابی که پر از پوست میوه و شکلات بود.مامانم وارد اتاق که می شد با دیدن دیزاین زیبای اتاق، بنده خدا انقدر حرص میخورد که یه تار مو به موهای سفیدش اضافه می شد. می گفتم مامان تو رو خدا حرص نخور بزار امتحانام تموم بشه خودم همرو جمع میکنم می گفت آخه دختر شتر با بارش گم میشه اینجا واقعا همه اینطوری درس میخونن؟ نه والا!! اینطوری پیش بری فقط پشه و مگسِ که، هم اتاقیت میشن.شبا که همه خواب بودن، بجز پلیس ها منم بیدار بودم و سرگرم درس خوندن . روزا هم در خواب به سر می بردم. بعضی وقتا داداشم بهم میگفت سالم نیستی تو، وقتی ما بیداریم تو خوابی وقتی ما خوابیم تو بیدار، من اگه جای تو بودم و انقد درس خونده بودم تا الان دکتری، مهندسی، چیزی شده بودم.فامیل و دوست و آشنا هم از بس منو در حال درس خوندن دیده بودن، پند و اندرزهای شیرین و جذابشون به راه بود. میگفتن هر چیزی حدی داره. یه کم از خونه بیرون بیا مردم میگن دختره نکنه کمبودی داره. همه چی که درس نمیشه پس فردا میخوای شوهر کنی باید مردم تو رو ببین!!!؟خلاصه انرژی و حرفای مثبت بود که از در و دیوار تراوش می کرد و غرق امید و انگیزه می شدم.?کم کم سعی کردم یه تغییراتی در سیر مطالعاتم داشته باشم. مثلا وقتی بابام میومد تو خونه، سریع می پریدم تلویزیون رو روشن میکردم و طوری نشون می دادم که انگار ساعتهاس فارغ از درس و کتاب مشغول تماشای تلویزیون هستم. بابا خوشحال می شد و می گفت: به به!! زهرا خانوووم چه عجب ما شما رو زیارت کردیم.جالبه یه دختر عمه هم سن و سال خودم داشتم که برعکس من، علاقه ی خاصی به درس و مدرسه نداشت و بیشتر ترجیحش این بود که مهمونی بره و بیکار بچرخه تا بخواد درس بخونه، اما باباش مدام بهش گیر می داد و سوال پیچش می کرد که درستو خوندی؟ پاشو برو تو اتاق به تکالیفت برس. اونم برای دلخوشی باباش الکی کتاب دست می گرفت و خودشو مشغول میکرد. هر وقت برای بازی کردن خونشون می رفتم، به محض اینکه شوهر عمه ام منو می دید بهم می گفت: درستو خوندی؟ آره دیگه حتما که خوندی! تو کارت درسته. ملیحه رو صدا می زد و می گفت به زهرا بگو یه کم باهات درس کار کنه. حالا که با همید درس هم بخونید! بچه های فامیل برای اینکه نمره ی بالا بگیرن خانواده اشون کلی جایزه براشون در نظر می گرفت اما من کارنامه ام رو که به بابام نشون میدادم می گفت احسنت به تو! اما اینو بدون اگه نمره 10 هم بگیری من راضیه راضیم.واقعیت این بود که من نه برای جایزه درس می خوندم نه برای تشویق و نه برای خودنمایی و ... من فقط برای دل خودم درس می خوندم و همین که نتیجه تلاشم رو می دیدم برام از همه چیز با ارزش تر بود.هنوزم که سالهای زیادی از اون دوران میگذره با یادآوری خاطرات مدرسه، اطرافیان بهم میگن واای زهرا تو یه خرخون واقعی بودی و بس!به عنوان تلنگر و یادآوری برای خودم، والدین و همه ی افرادی که به نحوی با بچه ها سر و کار دارن میخوام بگم : بیایید به انتخاب فرزندامون احترام بگذاریم، خواسته ها و تمایلات خودمون رو بهشون تحمیل نکنیم و با قیاس کردن اونها رو تحت فشار نگذاریم، بهشون قدرت بدیم تا گام های بزرگتری تو زندگی بردارن، همراه و حامی اونها باشیم نه سد راهشون.آیا در این مسیر با من هم عقیده اید؟منبع عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیTue, 14 Mar 2023 00:30:12 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/آیا-مثبت-اندیشی-مضرر-است-at6jvqydaynfانتخاب کناول میخوام خاطره ی یکی از روزهای اخیر و تجربه ای که داشتم را بازگو کنم تا در خلال داستان به پاسخ سوال هم برسیم.چند روزی درگیر تصمیم گیری بین انتخاب افکار مثبت و افکار منفی بودم. انگار نمیتونستم یک جهت رو انتخاب کنم و بدون هیچ دغدغه ای اون مسیر رو ادامه بدم. تمرکزم کاهش یافته بود و تواناییم برای انجام کار عمیق نزولی شده بود. دلم میخواست خوشحال باشم و بگم و بخندم و به چیزای خوب فکر کنم اما انگار ترسی درونم بود و منو از آسوده بودن و بی دغدغه بودن دور میکرد.تقریبا بیش از نیم روز رو با کارهایی چون : مطالعه، موسیقی، تماشای فیلم و ... سپری میکردم و تا حد زیادی افکارم بهینه میشد اما لحظه ای هم فکرهای منفی سراغم میومد و ذهنم رو مخدوش میکرد و انرژیم برای انجام کارها کم و کمتر میشد حتی گاهی توان صحبت کردن هم نداشتم.طی جلسه ای که با مشاور روانشناسی تنظیم کرده بودم در این باره صحبت کردم و یک سوال ازم پرسید که منو درگیر کرد سوال این بود:اگه همیشه مثبت فکر کنی ضرر میکنی؟گفتم خوب اگر فکر مثبت کنم و نتیجه چیز دیگه ای شد چی؟ و به جای جواب مستقیم، به اصطلاح در حال گول زدن ذهنم بودم.گفت من فقط پرسیدم ضرر میکنی یا نه؟جواب یک کلمه بود، مسلما نه، ضرری نمیکنم.در ادامه داستانی رو برام تعریف کرد که دو خانم بودن. یکی مبتلا به سرطان و دیگری مبتلا به سرماخوردگی. بر حسب تصادف جواب آزمایش این دو نفر جابجا میشه. خانمی که مبتلا به سرطان بوده وقتی میبینه که یه سرماخوردگی ساده داره مدام به خودش انرژی مثبت میده و حالش بهتر و بهتر میشه تا اینکه بعد از مدتی اثری از سرطان در بدنش دیده نمیشه اما اون شخصی که سرماخوردگی داشت وقتی فکر میکنه سرطان داره، امواجی از افکار منفی سراغش میاد و به خاطر روح و روان نامساعدش همه ی فکرهای منفی رو جذب میکنه و بهشون پر و بال میده و در نتیجه بعد از مدت کوتاهی، در واقعیت به سرطان مبتلا میشه و اوضاع نابسامانی رو تجربه میکنه. مشاورم گفت اینجاست که به تاثیر افکار منفی و مثبت بر روح، روان و جسممون پی می بریم. فکر مثبت به رشد بهتر سلول ها و حتی جوانسازی اونها کمک میکنه و متعاقباً نتایج شگفت انگیزی رو برامون به دنبال داره.وقتی اتمام جلسه باید برداشت کلی ام رو مطرح میکردم یاد جمله ی معروفی از حضرت علی (ع) افتادم:مواظب افکارت باش که گفتارت می شودمواظب گفتارت باش که رفتارت می شودمواظب رفتارت باش که عادتت می شودمواظب عادتت باش که شخصیتت می شودمواظب شخصیتت باش که سرنوشتت میشودگفتم پس نتیجه ام از جلسه امروز اینه که این افکارمون هستن که سرنوشت ما رو رقم میزنن و چه قدر به مراقبت نیاز دارن و با اهمیتن و واقعا عجیبه با وجود اینکه مثبت اندیشی ضرری برامون نداره اما گاهی به بهانه های مختلف ازش دوری میکنیم.فردای اونروز از وقتی چشامو بازکردم تصمیم گرفتم حس خوبی به خودم و بقیه بدم به اتفاقات خوشایند فکر کنم و فقط اون ها رو متصور بشم و واقعا یکی از بهترین روزها رو داشتم و بابتش خدارو شکر میکنم.نتیجه گیری:افکار ما کلامیه که در ذهن می شنویم و هم کلامیه که بر زبان میاریم. این افکارمون هستن که مشخص می کنن اعمال ما مثبت باشن یا منفی. بنابراین با فکر کردن به تمام چیزایی که دوستشون داریم و حتی اونایی که رویای ما هستن میتونیم به سلامت جسم و روحمون کمک کنیم چرا که طبق قانون عمل و عکس العمل، هر فکر و کاری پاسخ و بازتابی داره، پس با مدیریت افکارمون میتونیم سرنوشت متعادل تری را برای خودمون رقم بزنیم.زندگی را تمام و کمال زندگی کنید و بر جنبه‌های مثبت آن تمرکز کنید.مت کامرون (نوازنده آمریکایی) خوشحال میشم اگر تجربه ای در این رابطه دارید و همچنین برای مدیریت بهتر افکار و جهت دهی مثبتش پیشنهادی برای ما دارید اون ها رو به اشتراک بگذارید.??منبع عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیMon, 13 Mar 2023 00:57:32 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/بهار-هم-بهارای-قدیم-kk5nzridlp2uهر سال با نزدیک شدن به فصل بهار و اومدن عید نوروز، خاطرات دوران کودکی و حال و هوای اون روزا برام زنده میشه.چه ذوق و شوقی داشتیم برای عید. برای خونه تکونی، خرید لباس نو، تعطیلات و رهایی از درس و مدرسه، دورهمی با بچه های فامیل، پیک های نوروزی و هیجان انگیزتر از همه برای خوراکی های خوشمزه ی شب عید.یادش بخیر! لباس که میخریدیم تا خود لحظه ی تحویل سال، هزااار بار میکشیدیمشون وسط و میپوشیدیم و ژست می گرفتیم و سرشار از شوق و شادابی میشدیم. حالا بماند که چند باری هم شبا تو خواب و بیداری بلند میشدیم و نگاهی بهشون می انداختیم و تا از بودنشون مطمئن بشیم.همیشه مامان کل خوراکی ها رو از ترس اینکه قبل رسیدن مهمون چیزی برای خوردن نمونه، یه جایی دور از دسترس قایم میکرد. منم بچه ی خوبی بودم? تو اون سیزده روز تعطیلات برای یافتنشون تلاشی نمیکردم فقط و فقط به این خاطر که تو هر خونه ای میرفتیم میتونستیم دلی از عزا در بیاریم و تا دلمون میخواد بخوریم. عید که تموم می شد عصرهای تابستون و روزای بلند، وقتی حوصلمون سر می رفت و از بازی و تماشای تلوزیون خسته میشدیم، دلمون برای خوردن یه دونه شیرینی شکلات ضعف می رفت.یادمه یه روز، داداش پیش قدم شد و به حساب خودش همه جا رو برای یافتن بقایای خوراکی های عید گشت اما بعد از کلی تلاش، دست از پا درازتر برگشت و ناامیدانه گفت نبود، نیست، هیچی نیست.اما من کوتاه نیومدم وگفتم زیر سنگم باشه پیداش میکنم، من سر شکم شوخی ندارم و دست بر دار نیستم.وقتی کنکاش و جستجو برای یافتن آذوقه را آغاز کردم، از کل کابینت و کمدهای خونه گرفته تا زیرزمین و خر پشته، همه جا رو زیر و رو کردم. لحظه ای که داشتم کم کم نا امید میشدم یکدفعه تصویر تنور گازی که داخل انباری حیاط بود از جلو چشام عبور کرد. چند بار از کنارش بی تفاوت رد شده بودم اما یه حسی بهم گفت مجدد یه وارسی داشته باشم.رفتم تو انباری و در تنور رو برداشتم که دیدم بههه بههه چه خبره!? مامان ناقلا همه چیو اونجا جا سازی کرده بود. از شدت هیجان نمیدونستم باید چکار کنم. حالا دستمم نمی رسید که کیسه ها رو بالا بکشم. به هر وسیله ای متوسل شدم اما بی فایده بود تا اینکه یه چهار پایه کوچیک اون کنار دیدم گذاشتم زیر پام و خم شدم و دستامو دراز کردم که یکدفعه با سر افتادم توی تنور!!نشستم یه دل سیر از آجیل و شیرینی و شکلات و ... خوردم و یه مشت از هر کدوم جلوی بلوزم ریختم و با دندونم محکم نگهش داشتم تا بتونم با کمک دستام از تنور بیرون بیام. وقتی اومدم بالا و داداش منو دید چشاش گرد شد!?گفت ایولاااا تو دیگه کی هستی و با خنده شروع کرد به خوردن و ذوق کردن.از اون به بعد هر وقت کسی تو خونه دنبال چیزی میگشت، داداش میگفت اگر خوردنی هست زهرا رو بفرستید که ناامیدتون نمیکنه زهرا مسئول امور مربوط به شکمه!?حالا عیداس که میاد و میره و دریغ از کمی حس و حال متفاوت. نه خرید لباسی ما رو به وجد میاره و نه چیدن سفره هفت سین و دیدار اهل فامیل حالمون رو دگرگون میکنه. اما در این روزهای پایانی سال آرزو میکنم لااقل کودکان سرزمینون شادی بی نهایتی رو تجربه کنن و کودکیشون در حسرت آرزوهای محال سپری نشه و روزهای بهاری ماندگاری رو توی زندگیشون داشته باشن.به امید بهاری زیبا برای همه?? منبع عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیThu, 09 Mar 2023 21:19:15 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/روزهای-rumvylicykg4قدیما همه چی حال و هوای دیگه داشت. قرارای آخر هفته خونه ی مامان بزرگ انقدر هیجان انگیز بود که نمیشد ازش گذشت.یادش بخیر خونه های کاهگلی و سقفای چوبی با ایوون های بزرگی که دلت میخواست توی روز ساعتها اونجا دراز بکشی و به آسمون آبی خیره بشی و شبهای گرم تابستون با شمردن ستاره ها خواب عمیق و دلچسبی رو برای خودت رقم بزنی. حوض وسط حیاط و گلهای شب بو که دور تا دور باغچه کاشته شده بودن به صفا و صمیمیت این خونه اضافه میکرد. عصرهای تابستون خوردن آبدوغ خیار و چرت زدن روی تخت زیر سایه ی درخت گلابی، برای خودش بهشتی بود.ظرف و ظروف های قدیمی با طرح و نقش های جذاب که برای داشتنشون با هم جر و بحث میکردیم یکی از دغدغه های اون دوران بود.اون موقع ها وقتی همه ی فامیل دور هم جمع می شدن، قلقله ای تو خونه ها به پا میشد، بچه ها اکثرا هم سن و سال بودن. نمیشد تو خونه ای بری و بچه ای هم سنت پیدا نکنی.ما بچه ها لحظه ی اول که به هم میرسیدیم چند دقیقه ای تو قیافه بودیم، وقتی یخ هامون آب میشد و بازیمون شور میگرفت هیچ جوره نمی شد ما رو از هم جدا کرد. از شطرنج و دوز و بادام یس و قایم باشک گرفته تا گرگم به هوا و خاله بازی و اسم فامیل و هفت سنگ و... بازی های اون زمانمون رو شامل میشد.ما دخترا اکثر مواقع برای خاله بازی به حیاط می رفتیم و مشغول آب و جارو کردن می شدیم و بوی عطری که از خاک بلند میشد انگار انرژی و شادی عجیبی بهمون منتقل میکرد.یکی دیگه از خاطرات شیرین قدیم، موقعی بود که خونمون مهمون داشتیم. ظهر وقتی خسته و گرسنه از مدرسه بر می گشتیم بوی غذا که از سر کوچه به مشاممون می رسید، حدس می زدیم یکی از خونه ها خبریه و تو دلمون خدا خدا میکردیم که کاش بوی غذا از خونه ی ما باشه.لحظه ای که وارد خونه می شدیم میدیدیم بعلههههه،??همه جا از کلید پریز و پشت پنجره ها و حیاط خونه گرفته تا تلویزیون و گاز و سینک و فرش برق می زد و بوی تمیزی فضای خونه رو پر کرده بود. مامان دور تا دور اتاق پتو پهن کرده بود و بالشت ها کنار هم، ردیفی چیده شده بودن. یه دونه چراغ علاءالدین بالای پذیرایی و یکی دیگه پایین پذیرایی گذاشته بود و روی هر دو قابلمه ی مسی پر از خورشت فسنجون و قرمه سبزی بود. تا می خواستیم با نگاهی همه چی رو برانداز کنیم صدای مامان بلند میشد که تو رو خدا دیگه به چیزی دست نزنید از کلّه سحر تا الان دارم میشورم و میسابم، دو دقیقه بذارید چشام تمیزی رو ببینه. ما هم از شوق اینکه شب، بچه های فامیل رو می بینیم حاضر بودیم حتی روی دست هامون راه بریم.شب به محض رسیدن بچه ها، بازی شروع میشد و انقدر شلوغ کاری میکردیم و بالا پایین می‌پریدم که سر تا پامون خیس عرق میشد.خوبیه خونه های قدیم این بود که فضا به اندازه ای بود که هم بچه ها میتونستن از بازیشون نهایت استفاده رو ببرن و هم بزرگترها آسوده تر بودن.خونه های قدیم و دور همی هاش انقدر دلچسب بود که هنوز طعم فوق العاده ی اون روزها برامون تازه است و یکی از صحبت های پر رنگ و لعاب این روزهامون شده. این روزها که دیگه نه خبری از خونه های حیاط دار هست و نه بازی های پر شور و حال اون زمان.کاش می شد همینطور که در زمان حال از اون روزا میگیم و میشنویم، اون خاطرات را دوباره در این زمان تجربه کرد.منبع عکس زهرا عظیمیزهرا عظیمیTue, 07 Mar 2023 23:19:04 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/آمیگدال-با-ما-چه-میکند-quzqmrll74gsدر حال مطالعه کتاب کار عمیق بودم و به قسمتی از متن کتاب برخوردم که نوشته بود:دانشمندان با یک اسکنر به بررسی رفتار مغز افراد پرداختند و متوجه شدند که آمیگدال در مغز افراد جوان، با تصورات منفی و مثبت تحریک می شود اما در افراد مسن، آمیگدال فقط با تصورات مثبت تحریک می شود.این افراد مسن تر، به این دلیل که شرایط زندگی شان بهتر از افراد جوان بود، شادتر نبودند، بلکه به این دلیل شادتر بودند که مغزشان را به گونه ای بازسازی کرده بودند تا موارد منفی را نادیده بگیرد.در نظرم موضوع جالبی اومد و چون قبلا هم کمی در مورد آمیگدال شنیده بودم بهمین خاطر کنجکاو شدم تا بیشتر راجعش بخونم و تصمیم گرفتم خلاصه ی آن مطالب را در اینجا ثبت کنم.مطمئنا تا به حال، برای شما این اتفاق افتاده که بعضی روزا حال و حوصله کاری رو ندارید و هیچ کس هم حال و روزتون رو درک نمیکنه. فکرهای ناراحت کننده ذهن تون رو در بر میگیره و حتی خودتون هم نمیدونید که چه اتفاقی در حال رخ دادنه، غرق در افکار منفی میشید و حالتون بدتر و بدتر میشه .این اتفاق توسط بخشی در مغز به نام آمیگدال انجام میشه. آمیگدال هسته ای در لوب گیجگاهی مغزه که به دلیل شباهت این هسته با بادام در فارسی به هسته بادامه ترجمه شده. در واقع آمیگدال در سیستم لیمبیک قرار داره و وظیفه اش درک، ابراز هیجانات و به خاطر آوردن خاطراته به خصوص خاطراتی که بار هیجانی بیشتری دارن.زمانی که در مقابل محرک بیرونی قرار می گیریم و یا فکری به ذهن ما خطور میکنه که مارو یاد خاطره ای میندازه، باعث برانگیختن هیجانات مختلف(خشم، نفرت، تعجب، شادی) در ما میشه و در نهایت آمیگدال مغز رو فعال میکنه. بنابراین میشه گفت که زندگی تو محیط های پر استرس عملکرد آمیگدال رو افزایش میده و با توجه به اینکه بافت اجتماعی در ایران پر استرسه، رفتارهای پر اضطراب و عصبانیت در ایران نیز بیشتر شده و آرام کردن مردم ایران روز به روز سخت تر میشه.وقتی هم که عملکرد آمیگدال بیشتر میشه سیستم ایمنی بدن رو ضعیف میکنه و باعث میشه در مقابل بیماری ها بدن زودتر افت کنه و شکست بخوره. اما نگران نباشید تمریناتی هستن که میتونه آمیگدال رو تنظیم کنه.تمریناتی برای تنظیم آمیگدالصبح ها به مدت 15 دقیقه حرکات کششی انجام دادنظهرها 10 دقیقه بیت زدن.( درآوردن صدای آهنگ با دهان)شبها 10 دقیقه با دست غیر غالب کارهای مختلف مانند نقاشی ، مسواک زدن، غذا خوردن و... انجام دادنپرهیز از خوردن قهوه و مواد کافئین دار در طول روز(صبح تا ظهر)در حالت کلی میتوان گفت که مهمترین کار آمیگدال ثبت خاطراته به خصوص خاطرات احساسی. یه چیز جالب اینکه آمیگدال میتونه احساسات رو با خاطره ترکیب کنه به طوری که هرچه اون اتفاق احساسی تر باشه، با خاطر سپردنش هم بیشتره. مثلا تولد فرزند یه خاطره ی احساسیه و در حافظه ثبت میشه اما خاطرات پیش پا افتاده و ساده ای که بار احساسی چندانی ندارند به ندرت در ذهن ثبت میشود و اغلب به فراموشی سپرده میشن.مسئله ی دیگه ای که در رابطه با آمیگدال با اهمیت و قابل بحثه مفهوم ربایش آمیگدال هست.واکنش عاطفی بیش از حد به استرس رو ربایش آمیگدال میگن. آمیگدال ربوده شده زمانی اتفاق میفته که آمیگدال شما به استرس پاسخ میده و لوب های پیشانی را از کار می اندازه و به طور کلی، کنترل مغز و پاسخ های شما رو برعهده میگیره. به زبان ساده تر یعنی وقتی در شرایط استرس زا قرار میگیرید و عواطف و احساساتتون درگیر میشه، آمیگدال میاد روی رفتار منطقی شما تاثیر میذاره و کنترل مغز رو برعهده میگیره .برداشت شخصی:وقتی در شرایط بحرانی و پراسترس قرار میگیریم و اضطراب و هیجان بر ما غالب میشه آمیگدال مغز فعال میشه و خاطره ی اون لحظه را برای ما ثبت میکنه در نتیجه، هر بار که در موقعیت مشابه قرار میگیریم همون هیجانات و احساسات بر ما غلبه میکنه. مثلا وقتی یک بار در جمع صحبت میکنیم و دیگران به ما میخندن، آمیگدال این احساس و خاطره رو ثبت میکنه و بهمین دلیل هر بار که میخواهیم در جمعی صحبت کنیم مرور خاطره ی قبلی ما را از صحبت کردن در جمع میترسونه و ازش خودداری میکنیم. اما ما باید با آموزش و تمرین روی عملکرد آمیگدال تاثیر بذاریم و ما کنترل آمیگدال را عهده دار بشیم نه اینکه اجازه بدیم اون ما رو کنترل کنه.آمیگدال در ثبت تجربه ی مثبت هم عملکرد داره، مثلا چون همیشه در مراسم شادی و عروسی اسپند دود کردن، هر بار که این بو به مشام ما می رسه خاطره ی شادی بخش برامون تداعی میشه.حالا که با مفهوم آمیگدال و عملکرد اون تا حدی آشنا شدیم میخوام بدونم شما برای به دست گرفتن اختیار احساس و عواطفتون چه راه حلی دارید؟منبع ۱منبع ۲منبع ۳منبع عکسزهرا عظیمیزهرا عظیمیMon, 06 Mar 2023 22:05:38 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/مرا-دریاب-gflkspeev8chدیروز که از بیمارستان به خانه برگشتم، خودمو در حال نامساعد روحی یافتم و پر از نگرانی و استرس بودم، فکرای مختلف دور سرم میچرخید، اشک که اَمونم رو بریده بود منو دلتنگ و دلتنگ تر میکرد. انگار به هر در و دیواری میزدم و در جستجوی یه نور، یه انرژی بینهایت و یه حس متفاوت بودم تا منو غرق امید و اطمینان کنه و سخت در آغوشم بگیره و نوید روزهای روشناییم بشه. بهم بگه لبخند بزن و باور کن که همه چی همونطور که دوست داری و بهش فکر میکنی پیش میره فقط آسوده باش!اما نمیتونستم تمرکز کنم و به خودم مسلط بشم. حوصله ی کاری نداشتم. نه میتونستم حرفی بزنم و نه می تونستم تسلّی خاطر خودم بشم. فقط سکوت میکردم و قطره های اشک که یکی پس از دیگری روی گونه هام جاری میشدن و منو در خودم فرو میبردن.سعی کردم بخوابم و به هیچی فکر نکنم نه سراغ کتاب خوندم رفتم و نه حتی نوشتن.میخواستم خودم و همه ی فکر و ناراحتیهامو در سکوت خواب خفه کنم تا به آرامش نسبی برسم. همیشه هر وقت موضوعی ناراحتم میکرد میخوابیدم و بعد از چند ساعت که بیدار میشدم ندایی درونی بهم میگفت همه چی خواب بوده و دیگه بهش فکر نکن و گاهی واقعا روش موثری برام بود.بعد از اینکه از خواب بیدار شدم برنامه ای که دوست داشتم رو برای تغییر حال و هوام، پلی کردم و ساعتها رو باهاش سپری کردم. هر از گاهی به ویرگول سر میزدم و متن هایی که به مذاقم خوش میومد رو میخوندم و کیف میکردم و به نویسنده اش احسنت میگفتم. دلم میخواست که خودمو با نوشتن مشغول کنم و حس و حالمو با بقیه به اشتراک بگذارم اما یه حس درونی منو از این کار دور میکرد. به خاطر درگیری فکری موضوع خاصی، برای نوشتن در ذهن نداشتم. گاهی داستان زندگی مشترکمون رو مرور میکردم و بهش فکر میکردم حتی گاهی موضوعاتی مثل مرگ و شادی از ذهنم رد شدن تا راجعشون بنویسم اما این اشتیاق سرکوب میشد و ازش دست میکشیدم.یه ترس درونی داشتم و غم و غصه انگیزمو له کرده بود.کلافه بودم و حس نا آرامی همه وجودمو در بر گرفته بود تا اینکه بلاخره بر این حس غلبه کردم و قلم و کاغذ رو برداشتم تا بنویسم.نوشتم، از حس دیروز و امروزم، از احساس غریبی که دارم، از اینکه به دنبال یه حس نابم تا ذره ذره ی وجودمو در نور عمیقی غرق کنه و رنگ تازگی و نشاط و زندگی رو بهم برگردونه. لحظه هایی تو زندگی هستن که فکر میکنی آخرین مرحله است و با گذشتن از غول مرحله آخر میتونی به سکون برسی غافل از اینکه کل مسیر این زندگی پر از غول هایی هستن که باید با تموم وجود شکستشون بدیم و مقاوم تر از قبل رو به جلو حرکت کنیم.منم مثل خیلی های دیگه، مرحله های سختی رو تو زندگیم پشت سر گذاشتم و با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم کردم بهمین دلیل دوست دارم بدونم هر یک از شماها چطور تو لحظه های سخت حال خودتونو خوب میکنید؟ و برای اینکه بتونید راحت تر مرحله های مشقت بار زندگیتون رو پشت سر بگذارید و نشاط و انگیزه رو به زندگی برگردونید چه کار میکنید؟ و چه راه حلی براش دارید؟زهرا عظیمیزهرا عظیمیSun, 05 Mar 2023 22:20:26 +0330https://virgool.ir/@Z.A69722/بهانه-ی-زندگی-ex5ssn3fx390برای تو مینویسم دخترکم، برای تویی که حالا از همه کس به من نزدیک تری، برای تویی که از همه چیز تو این دنیا برام باارزش تری، وجود منی، دلیل زندگی و زنده بودنمی، روشنایی و سوسوی امید زندگیمی و چه دیوانه وار دوستت دارم.شنیدن صدای تپش قلبت از هر نوایی برام دلنشین تر، و لحظه شماری برای دیدن اجزای بدنت و تصویر قشنگت، شیرین ترین لحظه ی زندگی.همه ی فکر و ذکر من تویی، حال و آینده ی تو بزرگترین دغدغه ی این روزهامه. وقتی حرکاتت را حس میکنم آسوده ترینم، وقتی نتایج بررسی ها و آزمایش هات خوبه، با تمام وجودم خوشحالی میکنم و لبخند میزنم.شب هایی که از درد پا خوابم نمیبره، وقتی تغییر وضعیت و مدل خوابیدن اذیتم میکنه، تو را که کنارم تصور می‌کنم و فقط به بودنت فکر میکنم، آروم میشم و صبورانه گذشتن این دوران را انتظار میکشم.از وقتی تو را درونم دارم، به خوابم به خوراکم به سر وقت خوردن داروهام، به حال درونیم، و حتی فکر و ذهنم بیشتر اهمیت میدم چون تو بزرگترین انگیزه ی این روزهای منی.دلبرکم، برای خون رسانی بهتر و سرحال بودنت، هر روز سر زمان مشخص، آمپول تزریق میکنم و داروهای تقویتی و ... میخورم. گاهی خسته و کلافه میشم اما به خودم میگم مگه مادر شدن تحمل این سختی ها نیست؟ به راستی که مادر شدن چه مسئولیت بزرگیست و چه رنج های شیرینی داره، حقیقتاً مادر شدن تولدی دوباره است.مادرانه میگم،‌ کسایی که مادر شدن میدونن که چی میگم، درست از روزی که مادر میشیم مدار گردش روزگارمون تغییر می کنه. آسمونمون آبی عشق کودک شده و عطر گل های بهاری، عطر تن او.میوه ی دلم، امروز ۲۱ هفته است که تو درون منی، با من نفس میکشی، میخوابی، بیدار میشوی و از خون من تغذیه میکنی. هرچقدر بیشتر میگذره، راه رفتن، نفس کشیدن و خوابیدن برام سخت تر میشه اما شوق و اشتیاقم برای دیدن تو بیشتر و بیشتر.هر روز بهت قول میدم که مراقب خودم و خودت هستم و زیباترین لحظه ها را با هم میسازیم. من و بابایی کلّی برات برنامه داریم و از لحظه های سه تاییمون حرف می‌زنیم و عشق میکنیم و غرق شادی میشیم.لباساتو که میبینم، دستای کوچولوت را تو دستام تصور می‌کنم و تو خیال خودم با عشق میفشارمشون و به تک تک انگشت هات بوسه میزنم. عطرتو، حس میکنم و شکوفه های لبخندتو میبینم، آخ که چقدر فکر کردن به تو هیجان انگیزه. این روزها کمی نگرانم اما به خدایی که تو را به من هدیه داده ایمان دارم و از ته قلبم آرزو میکنم که شرایط همیشه و همه جا برات رضایت بخش و آسوده و آرام باشی.امیدوارم در کمال آرامش و صحت و سلامتی به دنیا بیای و دنیا رو برای من و بابا مصطفی رنگین کمونی کنی. https://aparat.com/v/yAj5T زهرا عظیمیزهرا عظیمیSun, 05 Mar 2023 00:07:18 +0330