نوشته های تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه

از چی بیشتر از همه میترسی؟

تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه — Mon, 04 Apr 2022 16:37:55 +0430

-از چی بیشتر از همه میترسی؟ این از زبان دختر وقتی که به ارامی به طرف تخت خوابش می رفتم در امد: خب! سوال جالبیه ولی نه برای اولین دیدار.–از چی بیشتر از همه میترسی؟ لحظه ای به سمت تردید رفتم اما خیلی زود دوباره به جاده ی اصلی بازگشتم: دیگه هیچ چیزی منو نمیترسونه. پوزخندی زد. اما شیرین. –چیز خنده داری وجود داره؟ همانطور که چشمانش محو نقطه ی نامعلوم بود گفت: دروغگوی مزخرفی هستی. نفس عمیقی کشیدم. تن دختر که با لباس سفید ساده ای پوشیده شده بود لحظه ای لرزید اما خیلی زود به همان حالت مسمم قبلی بازگشت. پرسیدم: چرا؟ دلیل اون صدا هایی که از اتاقت بیرون میومد چی بود؟ جوابی نداد... انگار دیگر در این دنیا نبود. ساکت، ساکت مثل سکوت من و مادرم وقتی که پدرم را زیر خروارها خاک دفن میکردند. دوباره پرسیدم: چرا به شیشه ی پنجره ضربه میزدی؟ مثل قبل سوال من را بدون جواب در سرزمین مخشوش ذهنم رها کرد. سری تکان دادم: باشه....پس بعدا باهم حرف می زنیم. بلند شدم و به سمت در اتاق رفتم که کلماتی از دهان دختر بیرون امد: میخواستم کمکش کنم..مایکل وین لحظه‌ای مکث کرد و ادامه داد: همونطور که تو اینجایی تا به تصورت کمکی باشی..برگشتم سمت دختر. انگشت اشاره اش را به سمت نقطه ای از اتاق که چیزی جز دیوار وجود نداشت بالا اورد، با کنجکاوی پرسیدم: کی؟ دختر به ارامی لبخندی زد و پاسخ داد: همون دختر...اونی که اونجاست...

دهمین روز از ششمین ماه سال

تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه — Sun, 03 Apr 2022 21:09:07 +0430

7 سال...درست 7 سال از 10 جولای سال 2000 میگزره. سال ورود نخستین گروه فضانوردان به ایستگاه فضایی بین المللی یا درست سالی که من فهمیدم که همه ی ما به یک تی11 تیمارستان کریبتون نیاز داریم... تی11 ای که بعد از اینکه چشم شمارو به حقیقت ها باز میکنه برای اخرین بار اوج میگیره و پرواز میکنه.من ملاقاتش کردم، درست روز دهم شیشمین ماه سال. داخل اتاق 11 تیمارستان کریبتون..در حالی که با توهماش دست و پنجه نرم میکرد.....بارانی که امروز می بارید و اسمان خاکستری نمای خوبی را برای ساختمان بزرگ و بتنی تیمارستان به ارمغان اورده بود.<< تیمارستان کریبتون، وابسته به خیریه >>وارد ساختمان شدم. سکوت بود و هر از گاهی صدای چکه ی اب می امد، سرد بود..به سردی دستانم در زمستان هنگامی که بدون دستکش به طرف مدرسه میدویدم. خاطرات تلخ...بخشی جدایی ناپذیر از زندگی همه ی ما. -اقای وین تشریف بیارید از این طرف... با صدای زن به خودم امدم: اه خانم شما کجا هستید؟ -اینجا، میز پذیرش. به طرف میز رفتم. بعد از رسیدن متوجه ی زن کوتاه قدی با اندام های درشت شدم که با چشمان ریزش به من خیره شده بود. عجب پس اینجا قایم شده بود: سلام خانم من مایکل... –بله اسمتونو شنیدم اقای وین...من لیزا پین هستم. از اشنایی باهاتون خوشبختم و ورودتونو به اسایشگاه خیر مقدم میگم. مدیر اینجا اقای جان سایرسه. متاسفانه امروز نتونستن برای خوش امد گویی به اسایشگاه بیان و اسایشگاه رو به شما نشون بدن پس اینکارو به من واگزار کردن. اینجا متشکل از.... صدای وحشتناک بلند و گوش خراش ضربه های محکم به شیشه صحبت های زن را قطع کرد. زن با وحشت از جا پرید و همانطور که اسم << واتسون>> را فریاد میزد به طرف اتاقی یورش برد...ضربات هر لحظه شدید تر میشد و مرد پیری که گویا واتسون نام داشت به سرعت برای کمک به طرف همان اتاق حرکت کرد.... 11 ، عددی بود که بالای اتاق حک شده بود... 11 مثل یازده روزی که پدرم از شدت گرسنگی توان صحبت نداشت. تلخ و سوزناک درست مثل زجه هایی که حالا از اتاق به گوش میرسید... به قدری برایم عجیب بود که توانایی حرکت نداشتم. بعد از گذشت چند دقیقه صداها ارام تر شد و بالاخره زن و مرد از اتاق بیرون امدند... زن به ارامی گفت: این دختر هر روز داره بدتر میشه! نمیدونم باید باهاش چیکار کنیم.... مرد با تاسف سری تکان داد و همراه زن به طرف میز پذیرش حرکت کرد. زن دوباره نگاهی همراه لبخند به من کرد: واتسون ایشون اقای وین هستن...همون دکتری که دیروز بهت گفتم. مرد پیر نگاهی سرزنده جوری که انگار چند دقیقه ی پیش اتفاقی نیوفتاده بوده است به من انداخت و گفت: سلام..سلام..خوش امدید اقای وین. من واتسون هستم..واتسون پیر. با این حرف هم مرد و هم زن خنده ی کوتاه تلخی کردند.... به ارامی گفتم: سلام...اقای واتسون...از اشنایی باهاتون خوشبختم... هنوز به خاطر اون زجه ها در شوک بودم. زن که متوجه ی حالات من شده بود به ارامی گفت: اه بله، اون صداها...ما دیگه عادت کردیم. اون دختر مشکلاتش هر روز بیشتر و بیشتر میشه...واقعا تلخه...یادم میاد وقتی همسن این دختر یعنی 17 سالم بود.... حرفش را قطع کردم: اسمش چیه؟ -اوه بله..خب ما نمیدونیم..یعنی هیچکس نمیدونه... همه به اسم تی میشناسنش.... بدون توجه به ادامه ی حرف های زن به طرف اتاق حرکت کردم....در نیمه باز بود و نور خورشید به داخل اتاق میتابید...چه باران کوتاه مدتی! در کنج اتاق دختری همانطور که پرتو های نور بر موهای تازه روییده ی سرش میتابید، زانوهایش را بغل کرده بود و به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود...

آخرین پرواز دلقک سیرک

تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه — Sun, 03 Apr 2022 17:56:27 +0430

سلامفکر میکنم یه آشنایی کوتاهی با تابلوی مورد علاقتون پیدا کرده باشید...الان که دارم اینو مینویسم تصمیم گرفتم یکی از رمان های قدیمیمو که توی وبلاگم منتشر میکردم اینجا هم منتشر کنم...و البته کامل نیست هنوزدرباره یک روانپزشکه که برای یه دوره به یه تیمارستان که زیر مجموعه یه خیریه هست فرستاده میشههمه چی درباره اون محل طبیعیه به غیر از یکی از بیمارا که وضعیت وخیمی دارهروانپزشک ما تصمیم میگیره که یجورایی از زندگی اون بیمار که مثل کلاف بهم پیچیده شده‌ سر در بیاره و نزدیکای ابنه که همه قطعات پازلو کنار هم بزاره که متوجه حقیقت به شدت تکون دهنده ای میشه....خوشحال میشم اگه نظرتونو بگید و اینکه دوست دارید اینجا بزارمش؟

اولین گفتگوی کوتاهت با من

تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه — Sat, 02 Apr 2022 14:35:17 +0430

دوباره برگشتی؟حتما حالا وحشت زده به قسمت هایی از صورتم که پنهون نیست خیره شدی و عقب عقب میری...ولی جای نگرانی نیستهر هفته تماشات میکردم وقتی وارد این سالن میشدی و از کنار آثار مختلف می‌گذشتی ولی چشمات بهم میگفت چقدر دلت میخواد زودتر به من برسیمثل یه اعتیادخودتم نمیدونی چرا انقدر تصویر من بین این قاب های چوبی برات اسرارآمیزه....نیاز نیست انقدر قیافتو چپ کنیو و جوری رفتار کنی انگار متوجه حرفام نمیشی‌میدونی اهمیتی ندارهمیتونی هربرداشتی که خواستیو از حرفام بکنیهر برداشتی که ارومت میکنه یا بهت امید میده و حتی به نظرت درسته...فقط پای حرفام بشینمنو تو راه طولانی ای در پیش داریم