https://virgool.ir/feed/@Yeganehshokrollahifa2026-11-11 20:24:27https://files.virgool.ir/upload/users/4384337/avatar/yAwH1y.jpghttps://virgool.ir/@Yeganehshokrollahihttps://virgool.ir/@Yeganehshokrollahi/نارنجی-oxhctn4z4z7uکیفِ وصله پینه‌اش را بغل گرفت و پرید توی تاکسی. من این سَر بودم. او آن سَر. سَرم را از توی گوشی درآوردم و به بهانه‌ی تماشای خیابان از شیشه‌ی پنجره‌ی سمت او، خوب نگاهش کردم. اگر او همین کار را می‌کرد، احتمالا توی ذهنم ملامتش می‌کردم و با یک چشم‌غره، به او می‌فهماندم که سنگینی نگاهش را حس می‌کنم. البته من نیت بدی نداشتم. من همه را نگاه می‌کنم. برای نوشتن، باید زیاد نگاه کرد.‌ طولانی نگار کرد. ولی از کجا معلوم که دیگران هم به همین منظور نگاه نمی‌کنند؟ چطور می‌شود فرقِ تماشا و تعرّض بصری را فهمید؟ نمی‌دانم‌. شاید چیزی در نورِ هر نگاه است که تمایزی غیرقابل توضیح ایجاد می‌کند...شاید هم دارم وقاحتم را توجیه می‌کنم...به هر حال، من نگاهش کردم. میان‌سال می‌زد. البته به نظرم آمد که رنج روزگار، سنش را چند سالی از آن‌چه در شناسنامه‌اش ثبت شده بود، بیشتر جلوه می‌داد. هرچند من آن را هم نمی‌دانستم. هر چه بود، جوان نبود. قوزکرده و چُمباتمه‌زنان، مسیر را با چَشم‌هایش می‌جورید تا یک‌وقت مقصدش را رد نکنیم. رَدّی از ناآرامی در نیم‌رخش نمایان بود. قدری که جلو رفتیم، یک اسکناس مچاله، مچاله‌تر از قامتِ تَکیده‌اش، گذاشت کف دست راننده و دُرست در وسط خیابانِ پُرازدحام، مثل پرنده‌ای تیرخورده از ماشین پرید بیرون. همین که رفت، باریکه‌ی سفیدی روی صندلی تاکسی افتاد. اول گمان کردم که پَری از بالَش را جا گذاشته. وقتی که در را بست، دیدم که سیگار است. تا بیایم به خودم بجنبم که ببینم باید با آن نخ چه کار کنم، پای راننده روی گاز بود. از درماندگی لبم را گاز گرفتم. اگر همان لحظه صدایش می‌کردم که سیگارش را بردارد، چیزی که حق او بود را به او برگردانده بودم. اما مسئله به همین سادگی نبود؛ و سرعتِ جنون‌آورِ جریان در خیابان، امان نمی‌داد که آدم قدری فکر کند. اگر صدایش کرده بودم و امانتی‌اش را کف دستش گذاشته بودم هم باز با وجدانم بی‌حساب نبودم‌. همدست می‌شدم در سیاه کردن ریه‌هایش. ولو با یک نخ بیشتر. باز دچار فلج فکری شده بودم. البته کسی که مرتب سیگار می‌کشد، نه با یک نخ کمتر فقیر می‌شود، نه با یک نخ بیشتر بیمار. می‌دانم. اما آن یک نخ سیگاری که او نکشید را من دودِ این دوراهی‌ اخلاقی کردم. آن یک نخ را من گذاشتم لای انگشت‌های نازکم که شما هم از این روایت، کامی بگیرید.وقتی به چهارراه رسیدیم، راننده گفت: "دختر! اون سیگارو بده من"؛ و در پیش چشم‌های ناباورِ این دختر، آن باریکه‌ی نکبت‌بار را از پنجره‌ی نیمه‌باز، انداخت توی خیابانِ شلوغ. چراغ راهنما، نارنجی بود، خورشیدِ غروب، از خشمِ خاموشِ من، خود را پشت کوه‌های ناپیدا پنهان می‌کرد، و من، با همه‌ی خونی که توی چشم‌هایم دویده بود، همچنان جرئت نداشتم که به راننده بگویم کاش زباله‌ را توی خیابان نمی‌انداخت. احتمالا می‌گفت: "مگه آشغال من بود؟ چی کارش میکردم؟ دودش میکردم یا میذاشتمش پشت گوشم؟". این‌ها را نگفت؛ ولی من شنیدم. از لحنِ خشنِ دودخورده‌ی خَش‌دار صدایش که صدایم کرد شنیدم. شاید اگر مسافری دیگر با ما بود، سیگار آن مرد میان‌سال را به او می‌داد. شاید او، برخلاف من که ضعیف و بزدل بودم، راننده را با حفظ احترام، بابت کارش بازخواست می‌کرد. به خدا من هم خواستم بگویم. اما نشد. در لحظه نتوانستم. در لحظه، سیگار از جیب مرد میان‌سال افتاد، و در لحظه، صدای من که معمولا علیه زشتی‌ها بلند است، در گلو خشکید‌...حالا به مقصد رسیده بودیم، و من در حالی که اسکناسی کثیف را تقدیم دست‌های کثیف‌ترِ راننده می‌کردم، در آن آلودگی که چشم، چشم را نمی‌دید، پیاده شدم،‌ و در کمال تعجب، دیدم که همچنان در آن چهارراهِ لعنتی، پشت آن چراغ راهنمای نارنجی، جا مانده‌ام...#دنده_عقب_با_اتو_ابزار- یگآنه ✍🏼@yeganeneveshtیگآنهیگآنهFri, 21 Nov 2025 21:17:06 +0330