https://virgool.ir/feed/@Yazan.ffاِبداع کننده یِ (سبکِ عارفی) و ( منطِقُ التضاد).fa2026-11-11 11:06:10https://files.virgool.ir/upload/users/4939875/avatar/4Uns6r.jpghttps://virgool.ir/@Yazan.ffhttps://virgool.ir/@Yazan.ff/هیچ-بَدی-zhztoo7a0a3f دوستی اَمری مهم هست.....اِی دوست چرا قَدری تُو چرا چِنین کَردی ؟من تَمامیِ دوستی .وَقتی که شُدم دوستَتکَس را تو ندیدی چون چون مُن نَشود دوستت.هیچ کَسی دوستتهیچ کَسی دوستَتاین را تو بِدان دوستی!.این را تو بِدان حُتماًحَتماً تو بِدان دوستم .....بی قِید شَوی دوستی ، بی شَرط شَوی دوستی اَما که مُحافِظ شُو ، تُو مُحافظِ نامَشتُو مُحافِظِ نامِ ...تُو مُحافظِ نامَش ، نامی که بَرآن دوستی.بَر دوست مُحافِظ شو نامَش را مُحافِظ شُو این بَرتَر از  آن کُمک زِ ثِروَت این بَرتر از آن کُمک زِ قُدرَت .این را تُو بِدان دوستَم دیگر نَکُنی با کَس دیگر نکُنی هیچ بَد ، بَر او نَکُنی هیچ بَد .عارف مصباح / نیماییعارف مصباحعارف مصباحFri, 06 Nov 2026 08:52:34 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/وِبلاگِ-مثنوی-و-غزلیات-imd61999bantسلام و درود بیکران بر همه یِ نویسندگان.(( برایِ دیدنِ اشعارِ کلاسیک در دو قالب و خواندنِ اشعارِ فِکری)) ، در قالب های مختلف،که همگی تجربیات واقعی تر از واقعی هستند. را بخوانید،در گوگل جُست و جو کنید :(( وبلاگِ مثنَوی و غزلیات )) و (( اَدَبیات فکری )) بخوانید.ار توجه شما سپاسگزارم🙏💎عارف مصباحعارف مصباحThu, 05 Nov 2026 08:51:55 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/طِیفورِ-صوفی-olmujpt5l64yاین با دقت خوانده شود و با حوصله.......طِیفور باشَد نامِ آن ،صوفی بُدَش او هَر به جاناو اَوَّلین بودَش به این ،تَرکیبِ آن از هِند خوان.او بودَش آن قُطبُ البِهَر ،گُستاخی اَش هَر کَرّ و فَراو اَز عَلی بالا بُوَد ، گُفتارَم از جَعفَر بِدان .وَقتی بِگُفتَش رویِ او ،هَر گاه بینَم خویِ اوجَدَّم بِبینَم دَر به او ،چون او بِباشَد هَمچو آن.اِغراقِ این حَرفان بِبین ،هَر حَرف را هَر یِک بِچینآنگاه دانی راست را ، بَرتَر بُوَد اَز شیعَیان .مُولا عَلی رَهبَر بُوَد ، بَر شیعَیان اَکبَر بُوَد اَکبَر بِشُد او دَر جَهان ،طِیفور شُد اَکبَر زِ آن.وَقتی بِگُفتَش لَیسَ ما ،فی جُبَّتی گُفتَش به تانَبوَد که زیرِ اَلبَسَم ،کَس را به جُز اَز یِک خُدان.مُعجِز بِشُد بَعد از به این،خَنجاریان شُد طَرفِ اینخَنجَر نَشُد دَر او اَثَر ، بَرتَر شُدَش حَتی رُوحان .حَتی که او آیَنده دید ،مَرگَش به آسانی بِچیدگُفتَش به بَعدِ صَد سال ،او آیَدَش بَرتَر زِ آن .بَسطام بودَش زادِ این ،بالا بُدَش دَر هَر زِ دینآن کَس که آیَد تَر زِ این ،خَرقان بِباشَد زادِشانورِ صوفیعارف مصباحعارف مصباحMon, 02 Nov 2026 11:16:12 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/وِبلاگ-مَثنَوی-و-غَزلیات-pc3vxgrsmjt3سلام و درود بیکران بر همه یِ نویسندگان.(( برایِ دیدنِ اشعارِ کلاسیک در دو قالب و خواندنِ اشعارِ فِکری)) ، در قالب های مختلف،که همگی تجربیات واقعی تر از واقعی هستند. را بخوانید،در گوگل جُست و جو کنید :(( وبلاگِ مثنَوی و غزلیات )) و (( اَدَبیات فکری )) بخوانید..با تشکر💎🙏عارف مصباحعارف مصباحThu, 29 Oct 2026 09:35:10 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/چرا-نِمی-فَهمی-qkhc4suqhqlqاِی دوست چه کردَم مَن وَقتی که تو را دیدَم زَنگی وُ صِدایی را ،دَر گوش شِنیدَم مَنگُفتَم : که من آیا او کِی ما بِتَوانیم شددوستانِ صَمیمی هَم  .بُرون گِرایی دَر تو دَرون گِرایی در مَن که رَنج داشت بَر تَنبَعد اَز به وَصِلِ دوستی .آن دوستیِ مَعمولی ، آن دوستیِ مَعمولی لیکَن پَرده بود بَر صَمیمی که دَر ظاهِر بُدیم مَعمولی دَر واقِع بُدیم صمیمی .با آن هَمه اِشتِباهَتبا آن هَمه تِشنِگی با آن هَمه شَهوَتَتکه به خاطِرِ دوستی و دوست ماندَن با هَمهبا بَضیان وُ تَک‌ تَک آن .که تُو را خوب بِخوان ، که تُو را تُو را ، تُو را بَرایِ جَمالِ جِسمَت جَمالِ رویَت به این دَلایِل تو را خواهَند.چِرا نِمی فَهمی ؟ چرا نِمی دانی؟چِرا نِمی بینی چِرا نِمی خواهی بِدان هَمه آنها ، که با تُو دوستانَنداَگر نَگی چَشمی اَگر نَگی چَشمیکه چَشمِ چَشم لَفظان.بِدان هَمه آنها ، بِدان هَمه آنها دِگَر دوستی نَباشَندنَباشد آن دوستی چِرا تو مَنظورَم چِرا نِمی فَهمی؟ ، چِرا نِمی فَهمی ؟چِرا نِمی خواهی ، چِرا نِمی دانی ؟.چِرا نَخواهی تُو ، نَدانی مَنظورم ؟چِرا نِمی فَهمی ؟.عارف مصباحعارف مصباحTue, 27 Oct 2026 08:44:35 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/اِی-دوست-کمی-درکی-bso5sogbg32kاِی دوست سلام بَر تُوبَر تو که دُرودَم بادمَن دُرود ها گُفتمهَر روز به روز اَز نُو.آیا که به یاد داری ؟آن زمان ها بودیمآن زمان ها بودیمدَر خوشی و خُوشحالی.یک دَفعه چه شُد بَر تُووَقتی که خوش اَخلاق وُوَقتی که تو خوب بودیتُو بِگوتُو بگوبگو بگو بَر منبِگو چه شُد بَر تُو.چِرا چِنین کَردی ؟  چِرا چِنین رَفتار ؟چِرا چِنین سَردی؟مَگر که بَد کَردم ؟مَگَر که توهینی،مَگَر چه کَردم مَن؟ ، نَکَردَم آزاری.گُفتَم گُناهِ مَن :مُحبتِ بیش ازمُحبتِ بیش ازبه بیش اَز اندازهگُفتَم : که جُبرانی ، بِکُن تُو جُبرانیتُو گُفتی که : بَر مَن، نَدارَدَش رَبطی ....خودَت کَردی خوبینِمی کَردی خوبینِمی کَردی خوبیمَگَر که مَن گُفتَم ؟که خوب تَر از خوب باش ....اِی دوستِ من ،اِی دوست منکاشا تو می دیدیکاشا  " کَمی دَرکی "تو داشتی از مَن هَم ، کَمی از آن دَرکی." اِی دوست کَمی دَرکی "کاشا که تُو می دیدیمَن کِشیدَم هَر دَردیهَر دَرد اَز هَر اَطرافهَر دَرد بِداد هَر کَساِی دوست "کَمی دَرکی" ....اثر :عارف مصباحعارف مصباحعارف مصباحTue, 27 Oct 2026 08:34:43 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/مردمان-به-چه-خوش-اند-x8fiaf95qfem.مَردُمان را به چه خوش اند به سُخره وُ تَمَسخُر به دیگَران چِرا بَر اینان خوش و خوب اَند هِزاران سال هِزاران سالفَرهنگِ بَد را داده اَند پَروَرِش دَر ذِهن در فِکرِشان نَبوده در پَروَرِش بَرایِ سِنکه هَر سِنی ذِهنی در بَر داردکه بَعدِ گُذَشتِ زَمان نباید خورد حَسرَتِشحَسرَتِ نَدانِسته یِ ذِهن را پیشرَفت را پیشرَفت بَر ذِهن را در پیری چاره ای نیست بَر آن که پیر کرده ای ذِهن در زَمان غُرور بَر خود بَد است در خودغرور آمیز ترین کار، تَسلیم بَر نَفس خوب بِخوان این را با این کار خود را کُنی در زِندان و دامِ اَبَد و حَبس سُخَنانی یادگیر زِ کودَک‌بَر ذِهنَت یارگیر زِ کودَکآن وَقت دانی بزرگی زِ کودَک فَرماندِهِ یاران شَوی آن وَقت که بَر هَر کاری، ذِهنِ عَقلانی دارییارانِ با وَفا داریآن کَس بُزرگ است که خود را کوچَک کُند جِلوی کودَکشَخصیَت را نَه ذِهنش را پَس انداز کند اَفکار رااَفکارِ عِرفانی را در ذهنَش چون اَندرون قُلَّک که چونان پولکه پس اندازِ ان هَست، در اَندَرون قُلَّککودَک که حال نَدانَد چیزی یاد بَر شما دَهد و به دیگَرانبه وَقتَش چیزی وُ راهیبزرگی گُفت :سنَم است بزرگ هِیکَلَم بزرگ حِیبَتَم نیز هم هَر جَوانی را جاهِل است و بَس هَر که گویی و پُرسیاو گوید، همینی که هَسدَر زِندِگی قَرار مَدههَمِگان را با هَمِگان یِکسان بُزُرگی در بزرگانِ بزرگ بوده است بزرگانی زِ کودَکی و جوانی بوده اندهر جوانی را نیستَند با هم یِکسانبزرگ آن است هر چیز را مَگوید به تَجرُبهگَر هَمه چیز بگوید به تَجرُبه قبول نکند سُخَنانِ کَسی را کودکی را جَوانی راآن وَقت پیشرَفتِ ذهنی نکندگَر با آن باوَرِ ذهنی بَر بَرِ تَجرُبه رَوددر جَهل ماندبَر او حَق استغَرَضم جهلِ هیچ چیز دان نیست جَهلِ غُرور و نَفسَش گر دَر آن ماند بَر او حق است چون با آن نابود کُند خود را زِندِگیش راشُعار نیست این سُخَنان کَمی فکر کن در این سُخَنان زِندِگی را پُر زِ چون و چِراست هَر چیز را بَله گوییِ ظاهِری نباشد نباید باشدکه چیزی را به غَرَضِ یادگیری گویی،بَلی بَلیبَلی با این کار هَر کَس بَد کُند خویش را زِندِگیش را زو این یادگیرَند قَطره قطره جَمع گردند وانگَهی دَریا شَوَندکِشوَر و مردم را نیز هم بَر باد دهند بَس است این گونه بَلی بَلی بَلی گُفتَن ها را عارف      /       قالب :نیماییعارف مصباحعارف مصباحSat, 24 Oct 2026 02:31:24 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/داستانِ-عارفانِ-اسلامی-و-شَرقی-vkrcxio58nvpسه عارف شرقیاین داستانِ سه عارف که یکی اِسلامی وَ دو نَفَرشَرقی هَستند،که زَبانِ چینی، فارسی،هِندی را بَلَد هَستَند،مُهِم تَر اینکه:"یِک حَرف و مَنظورِ خوبی را می خواهَد نِشان دَهَد.".....روزی روزگاری سه نَفَر از اِمامانِ بزرگمَنظورَم اِمامانِ شیعه نیست،هَمان اِمامانی که دَر دَرَجه یِمَعنَویِ خود به جایی رِسیده اَند،گاهی فِکر می کَردَند با خُدا هیچ فَرقینَدارَند؛یَعنی آنقَدَر در خُدا مَحو می شُدَند،وَ شُده بودَند،که به خُداوَند چیزی نِمی گُفتَند،از خُداوَند و زَبانَش سُخَن می گُفتَند؛دَر کُل یِکی یکی آنها را نام بِبَرَم،"بایَزید بِسطامی"یِک عارِفِ مُسَلمانِ اِسلامی بود،دیگَری،نامَش،"بودهیدارما"یِک عارِف بودایی بود،دیگَری را هَم بِگویَم،نامِ او، "ژانگ سان فِنگ"یِک عارِفِ تائویی بود،اینها را که نام بُردَم،فَقَط یِک عارِفِ مَعمولی نَبودَند،بَلکه اِمامانِ بُزُرگِ هَر دین هَم به حِساب می آیَند؛شایَد بِپُرسید،چِگونه مُمکِن است،اِمامانِ هَردین،بَر اَساسِ قانونِ پَیامبَرِ آن،اِنتِخاب می شَوَد.خُب مَنظور دَر اینجا بَر اَساسِ،بالا بودَنِ مَرتَبه یِ مَعنَویِ هَر فَرد است،روزی این سه نَفَر به اِتِفاق در کِشوَرِ ایران،هَدیگَر را می بینَند،اَول ها،یَعنی در مُلاقاتِ اَوَلیه،هَمدیگَر را نِمی شِناختَند،اَما به هِنگامِ صُحبَت،هَر یِکی فَضیلَتِ دَرونیِ هَر،یِکی از آنها را می شِناخت،یَعنی می تَوانِستَند،تَشخیص دَهَند که مَعنَویَتِ هَر یِکی،چِقَدر است؛آنوَقت هُویَتِ هَر یِکی را میپُرسیدَند،وَقتی که خود را مُعَرِفی می کَردَند،آنوَقت می فَهمیدَند که تَشخیصِشان دُرُست بود،مَثَلاً،بایَزید که نامدار بود شِنیده بودَند،سان فِنگ هَم هَمان طور،بودی دارما را هَم آوازه اَش را شِنیده بودَند،آنها هَر کُدام از دیدَنِ یِکدیگَر خوشحال می شُدَند،و باهَم چَند ماهی هَمسَفَر شُدَند و با هَم زِندِگی کَردَندوَقت هایی که بایَزید از پیشِ،مَردُمان می گُذَشت،می دید مَردُم از کار و اِقتِصادِ زِندِگی،راضی هَستَند،اَما در بَرابَرِ آن،در مُقابِلِ مُشکِلاتِ،جامِعه ناراحت بودَند،وَ فِکر می کَردَند، مَردُمی که بودایی هَستَند،خُدا را نِمی پَرَستَند،بَرایِ هَمین است که هیچ رَحمی هَم نِسبَت به دیگَراننَدارَند،بایَزید در پیشِ مَردُمان،زَبان باز کَرد تا سُخَن بِگویَد،او گُفت:اِی مَردُم،مَن طِیفور اِبنِ عیسی هَستَم،می شِناسید؟گُفتَند، خِیر.گُفت:من بایَزید هَستَم،بایَزید بَسطامی .مَردُم شُروع کَردَن به اِعتِراض دادَن،دَرباره یِ مُشکِلاتِ جامِعه،که هَمه یِ آن را تَقصیرِ بودایی ها می دانَند،بایَزید گُفت:اِی مَردُم،مَن را خوب می شِناسید،که من اِی وای، اِی وای کُنان را دوست نِمی دارَم،مَن فَردی اِسلامی هَستَم،این را می دانید،مَن فَردی یِکتا پَرَست هَستم،وَ عاشِقِ خُداوَند هَستَم.اَما این را بِدانید،بودایی ها نیز،خُداوَند را قَبول دارَندآنها به جایِ اِی وای گُقتَن به مُشکِلات،بَر رویِ خود شِناسیِ خود کار می کُنَند،که خود شِناسیِ آدَمی،بَر دو قِسمَت است،یِکی دُنیَوی،یِکی مَعنَوی.بَرخی از مَردُمِ بودایی،به خود شِناسیِ دُنیَوی فِکر می کُنَند،تا مُشکِلاتِ دُنیا را حَل کُنَند،دَر آن خود شِناسی هَم، نا خود آگاهکَمی از ذرّه هایِ وُجودیِ خُداوَند را اِحساسمی کُنَند،آنجاست که دَر تَلاش هایِ خود هَم،به خُداوَند ایمانِ کامِل هَم می آوَرَند.اَما بَرخی دیگَر،به خود شِناسیِ مَعنَوی فِکر می کُنَندکه این بالاتَرین استوَ آن بودایی هایی که به خود شِناسیِ مَعنَویفِکر می کُنَند وَ دَر تَلاش بَرایِ رِسیدَن،به دَرَجه یِ آخَرِ آن هَستَند،که مُنجَر به،شِناختِ خُداوَند و مَبهوت ماندَندَر بُزُرگیِ او می شَوَند،حَتی گاهی هَم در خُداوَند مَحو می شَوَند،اَلبَته زاهِدانِ آنها.پَس رَبطی به اِسلامی یا بودایی نَدارَد.هَمین ماجَرا به سُراغِ سان فِنگ هَم می آیَد،سان فِنگ به مَردُمی که،عِلَّتِ دَعوا هایِ بی مورِد را وُجودِ مُسَلمانان می دانِستَند،به آنها گُفت:شُما تائوئیست هَستید،به هیچ عُنوان جایِز نیست، این حَرف را بِگویید،هَمه یِ مَردُم و اَدیان یِکی هَستَند،تائو بَرتَرین مُعَلِم دَر هَمه یِ دین هاستفَقَط اَگَر این تَجزیه طَلَبی را کِنار بُگذارید،نَتیجه یِ مُعجِزه آسایی می بینید،یَعنی تَمامیِ دین ها یِکی بِشَوید.بودی دارما وَقتی دید،بایَزید و سان فِنگ،اوضاعِ اِجتِماعی را،آرام کَرده اَند،به مَردُمِ بوداییِ خود گُفت:به هَردینی که بِرَوید،فَقَط بایَد دُرُستکاریِآن را یاد بِگیرید،که وَحدَت در تَمامیِ دین هایِراستین وَ واقِعی وُجود دارَد،یِکی وَحدَتِ وُجود،بَرایِ دَرونِ اِنسان،یِکی هَم وَحدَتِ اِجتِماعی است،این را دَر یاد داشته باشید،با هَر یِکی از مَردُمِ هَر دینیدوست شَوید،اَما به شَرطِ دُرُستکاری و ساختَنِ دُنیایی،بِهتَر، بَرایِ آخِرَتِ بِهتَر،هیچ دینی فَرق نَدارَند..نویسنده : عارف مصباحعارف مصباحعارف مصباحMon, 19 Oct 2026 12:12:23 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/مِعماریِ-پایتَختِ-روحبا-واژه-یِعِقش-c7fmxq6mlakoبا حوصله خوانده شود جدید ترین نوآوری تاریخ بشر.روزگاری دراز، همه‌جا سخن از دل بود و قلب؛ .اِنگار پایتخت تمام عواطف، تصمیم‌ها و شورهای انسانی در میان سینه‌گاه جا خوش کرده بود. .اما «عارف» در خلوت سلوک و تفکر خود، به نقطه‌ای رسید که نگاهش را به درون انسان چرخاند..او دید که جهان درون ما به تغییر و بازنگری بزرگی نیاز دارد..عارف در روزگاری که واژه‌ها گاه کهنه و فرسوده می‌شوند، واژه‌ای تازه آفرید؛.واژه‌ای به نام « عِقش ». .مردم تعجب کردند و پرسیدَند: «عِقش یعنی چه؟ این چه واژهٔ تازه‌ای است؟» .او با آرامش و صبوری پاسخ داد: .«این واژه، هم‌تایِ عشق است، اما از جنسی دیگر؛ .جنسی که ریشه در شناخت و خرد دارد.» و واژه را بخش کرد تا همگان بفهمند:.« عِ »از علاقه می‌آید.« عِق » از عقل سرچشمه می‌گیرد.« شِ » نشانه‌ای از شدت و استواری است..پس «عِقش» یعنی(علاقهٔ عقلی شدید)؛.پیوندی عمیق که بر پایهٔ آگاهی و اندیشه استوار است،نَه صرفاً شور و هیجان زودگذر دل..عارف برای اینکه این تحول فکری را روشن کند، .**دست به یک جابجایی بزرگ در (پایتخت وُجود) انسان زد :.او پایتخت روح را از «قلب و دل» به «مغز و عقل» انتقال داد. .او دریافت که مغز و عقل با هم تفاوت‌های بنیادینی دارند؛ .** مَغز، ابزاری مادی و قابل دیدن است، اما عقل، جانی معنوی و نادیدنی است..** عقل در درون مغز جای دارد، درست مانند روح که در کالبُدِ تن حُلول کرده است؛ .عقل همچون جانی است که در قاب مغز جای گرفته و رَوان شده است..این روایت، داستانِ سفری است از هیجان‌های ناپایدار به سوی عقلانیتی آگاهانه؛سفری که در آن، خرد، مسنددارِ راستین وجود انسان می‌شود..عارف مصباحعارف مصباحSun, 18 Oct 2026 02:12:22 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/نُو-آوَری-عِقشدر-تقابلِ-عِشق-dqgfnyzm4cjoاین یک نو آوری در تاریخِ بشریت است. جالب است ...اِی مردُمان واژه ی ( عِقش )این واژه را هَمتایِ ( عِشق )مَن سُخَن گویَم از، از سخن وُ واژه یِ نواِی مَردُمان وُ اِی دوستسَلامی بَر شما ، سلامی بَر تُو بَعد از به این( علاقه ) رابِدانید در دُو نوعِ خُود بدانید در دو نوعِ خود بِدانید این( عِقش ) را عِقش به معنایِ چیست؟عِقش به اَشکالِ چیست؟فَلسَفه گویَم زِ این؟ رَوانشناسی گویَم؟ از این به بَعد بدانید اِی مَردُمان بِدانیداِی مردُمان وُ دوستان، آگاه وُ آگاهانیدشُما به آگاهانیدبَعد از به این بدانیداین واژه یِ(:عِقش ) راکه عِقش را به مَعنیِ مَعنی و به مَعنا ""عِ : باشد آن عَلاقهعِق : باشد آن به عَقلیشِ : باشد آن شَدیدِ آن""یِکپارچِگی به مَعنا گویَم مَن این به معنا،عَلاقهِ عَقلی شَدیدعَلاقه یِ عَقلی شَدید شُد هَر به معنا در به این شُد هَر به مَعنا دَر به دیناین مَغز وُ عَقلِ ما بِدارَند آن تَفاوُتبِدانید آن که دارَند آن، تَفاوُت ها تَفاوُتاین مَغز وُ عَقل، عَقل وُ مَغز خِیلی تَفاوُت دارند، خیلی تَفاوت بَر خُود که عَقل را بالاتَر این زِ مَغز استمَن گویَم آن فَلسَفه یِ( عِقش ) را :بَعد آن که در سُلوکِ خود این پایتَختِ روح را اَز قَلب و دِل به مَغز وُ عَقل مَن در به اِنتِقالَش این (پایتَختِ روح) را دَر (مَغز وُ عَقل) جا دادَمَش که مَغز را به ( ماّده ) استوَ عَقل را به مَعناستیکی به مادیان وُ یِکی به مَعنَوی استکه مَغز دیده میشود ،این مَغز دیده میشود اَما که عَقل نادیده می شود این عقلِ نادیده را ،چُون ( روح در جِسمِ ما )،این عَقل در مَغزِ ما این عقل در مَغزِ ما حُلول شُده به قاب شُده این را بدان که عَقل رادَر قالِبِ این مَغزِ ما جایَش به چُون به آب شُدهعارف مصباحعارف مصباحSun, 18 Oct 2026 02:03:04 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/آن-ازل-را-به-بزرگی-szcsicxoxdrrاین هم نمونه یِ پنجُم از شعر سبکِ عارفی(غزل نو عارف) است. با حوصله خوانده شود. ریتمیک است..خدا خدا مکن مکن بر سرت نکوب نکوب .یاد گیر فهمِ خدا را یاد گیر فهمِ ازل را .آن ازل را به بزرگی بزرگیِ آن ازل را .کیست باشد رهنما رهنما در هر کجا .هر کجا و هر کجا در چه مکان در کجایاد گیر در خودت روان شود آن خوَیت .در خودِ ذهن جای ده در خودِ خویش جای ده.مگو مگو من چه کنم من آن خدا را چه کنم.من چه کنم با خودِ ذهن با خودِ ذهن رو سر وُ سحر .با خودِ ذهن خود را ساز خود را ساز با خودِ ذهن.ذهنم شده گنه کار شده ذهنم تبه کار .گر ببخشد ذهنم را خوب شود خویم را.به جای آورم شکر را شکر را به جای آورم.ببخش منِ گنه کار خدا خدا ببخش ای یار .کار ها کارِ یارِ جهان آن کارِ یارِ جهان .همسری نیست، چون آن دانایی هیچ ندارد غفلت و نادانی .هر که داند دانایی و آگاهی آگاهی و دانایی ، بینایی و شنوایی .زور شود آگاهی، آگاهی در جانِ تو دانایی بر خویِ تو ، زیبا شود رویِ تو .بینش رو دان بیناییبیناییِ چشمانت، بینا شود به خدایی .خدایی که داد شنوایی شنواییِ گوشانت، بشنود هر صدایی .نیست جز آن خدایی خدایی در این جهانی .شکر شکر خدا را بشنود این صدا را تو بزن مرحم بران زخم عقلان را .عارف          قالب : قدیمی..عارف مصباحعارف مصباحFri, 09 Oct 2026 16:46:22 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/سَبکِ-عارِفی-پلی-میانِ-اِصالَت-و-مُخاطَب-pryqvkcz9jbxاین بخش دوم از توضیحات است، در پایین نمونه یِ ۳ و ۴ هم‌گذاشته شده با حوصله خوانده شود.🙏.در جهانِ پرشتابِ امروز که واژگان گاه در حصارِ دشواریِ آرایه‌هایِ دیریاب حبس می‌شوند، «ادبیات» نیازمندِ بازگشتی دوباره به قلبِ مخاطب است. شعر، نردبانی است برای صعودِ جانِ آدمی، و چه دردی بالاتر از آنکه مخاطب، پیش از چشیدنِ شهدِ معنا، در پیچیدگیِ صورت گرفتار شود و عطشِ فهمیدن، جای خود را به خستگیِ خواندن بدهد..«عارف مصباح» در ابداعِ سبکِ «غزل نو عارف»، کوشیده است تا این گسستِ تاریخی میانِ شاعر و مخاطب را ترمیم کند. این سبک، نه یک نمایشِ تکلف، که تلاشی است صادقانه برای جاری کردنِ رودِ احساس در بسترِ کلماتی که با زندگیِ روزمره‌ی مردم پیوندی ناگسستنی دارند..((ویژگی‌هایِ متمایزِ سبک)):.(سهولت در انتقالِ معنا) : در این سبک، دشواریِ کلمات و پیچیدگیِ مفاهیم، در حدِ متعادلِ سی تا چهل درصد تنظیم شده است. هدف، آن است که خواننده‌یِ مشتاق، تنها با یک دقیقه تأمل، به لایه‌هایِ درونیِ شعر نفوذ کند و «ضربه فنیِ معنایی» را در انتهای کلام دریابد.(تلفیقِ اصالت و آزادی) : «غزل نو عارف» بر پایه‌ی پیوندِ چهار قالبِ اصیلِ کلاسیک (غزل، مثنوی، قصیده و نیمایی) بنا شده است. در «قالبِ قدیمی»، شاعر با بهره‌گیری از ۱۰ تا ۳۰ بیت، فرصت می‌یابد تا مقصودِ خود را بی‌واسطه بیان کند؛ و در «قالبِ جدید»، با رعایتِ قوانینِ نیمایی، آزادیِ فرمی را برای روایتِ احساسات به کار می‌گیرد.  (نوعِ ادبی) : این سبک، خود را از چارچوب‌هایِ حماسیِ دور از ذهن رها کرده و تمرکزِ اصلیِ خود را بر گونه‌های «غنایی»، «تعلیمی» و «نیمایی» قرار داده است.*   شکستنِ قیدهای عروضی: «عارف مصباح» با تکیه بر واج‌آرایی، جناس و تکرار، وزن‌هایِ عروضی را به نفعِ ضرب‌آهنگِ کلام تغییر داده تا موسیقیِ شعر، فدایِ محتوا نگردد..«غزل نو عارف» دعوتی است به یک هم‌نشینیِ صمیمانه؛ دعوتی به شعری که در عینِ تازگی، اصالتِ پیشینیان را نیز پاس می‌دارد. این سبک، نه برای فخرِ نویسنده، بلکه برای «فهمِ خواننده» ابداع شده است تا ادبیات دوباره به جایگاهِ حقیقی‌اش، یعنی میانِ مردم، بازگردد..نمونه یِ سوم : قالِبِ (قَدیمیِ مُفرَط) :شَخصیَت و اِنسانیت چهار گانه .به این سِن بپُرسی شَخصیَت چیستساز و بَرگ آن شَخصیَت زِ چیست ؟.بیانَت بود هزاران نفر بی شَخصیتخود  داری  زِ  آن  شَخصت؟.بیانت بود هزاران مَرّه بی مَعرفتلیکَن بَیانت بود بِشَخصه با شَخصیَت .غَرَض زِ معرِفت و شخصیت چیستسُوالِ هَمه زان چیست؟.مَعانی را گُستَرده بگویَم زِ هَمه چیز گُستَرده بگویم .عَناصُرِ چَهارگانه وُجودِ اِنسانی استاَخلاق، اَدَب، مَعرفت، شخصیَتی است .که عُنصُرِ اَصلی دَر اِنسان ذِهن که هَست دَر آن چَهار سِحر .سِحرِ نَخُست را با ذهنَت دوست کُن اَخلاق دوست شَود با تو .سحر دویُم را با اَخلاق دوست کناَدَب دوست شود با تو.سِحرِ سوم را با اَدَب دوست کنمَعرِفت دوست شود با تو. سِحرُ الرّابِع را با مَعرِفت دوست کنشخصیَت دوست شود با تو .اینان هستند عَناصُرِ چهار گانهچون باد و آب و آتَش و خاک خانِواده.تَبارِ زورمَند در زَمین چونان عَناصُرِ چهارگانه بابِ زَمین .اَلرّابِعُ العُنصُر هستند سَبکِ اِنسانیَت زورمَندین سَبکِ بَشریَت ..نُمونه یِ چَهارُم : قالبِ ( جَدید ) : ذات از اول خوب یا بَد.ذات، کَلَمه ی پُر تِکرارِ روزگار ذات ،واژه یِ نوک زُبانیِ هَمه که گُُفته ذاتِ هَر کس زِ اول بَد است ؟که گُفته بَر دیگرَی زِ اول خوش است ؟ذات را تُهی در روزگار تُهی را به مَعانی خالی خالی را به مَعانی بی چیز و بی بَدی و خوبیذاتِ هَر کَس بر خود رَبط داردکَسی که ذاتِ خوب دارد،حَتمی بینَد سودیذاتِ بَد را آگاهیِ ذهن سازدآگاهی به سویِ بَد باشد حَتمی است ذاتِ بد سازد آن ذاتِ بَد گَر خود خواسته باشدعَمَلی است ،ذاتِ خوب هم چون اوستگَر خود خواسته باشد عَمَلی است ،گَر ذاتِ بَدی از دَم بَد است آنگَه بَر آگاهیِ ذِهنِ تَر چون سَد استفقط فَرد خود خواهَد ذاتِ زِ دَم بَد را خوب کندکه تَصمیم گیرد ،گَر ذاتِ خوب خواهَد بَد شود باز فَقَطِ فقط ،فَرد خود خواهَد ذات آن وَقت خوب نََشَود که چون دَریا در ان غَرق شوی راهِ نَفَس نَیابیشِناگَر نَباشیآن وَقت دِگَر نَشَود به که گُفتی ذاتَش بَد است اَز کُجا گُفتی؟زِ اَخلاق و ادب؟یا زِ مَعرفت و شخصیَت؟همه ی اینان تَغییر کُنند در هَمه حَتی آن شَخص اِمام باشدپِیغَمبَر باشد،یا در رُتبه یِ بودا باشدذات را زِ ذِهن بِفَهم ذات را زِ سِن نَفَهماَخلاق و ادب و مَعرِفت و شخصیَتهَمه تَغییر کنند با ذِهنِ عَقلیَتقاضیِ ذاتِ مَردُمان و دِگران مَباش دَر شِناختِ ذاتِ خویش،سَرگَردان مَباش.اَثَر : عارف مصباحعارف مصباحعارف مصباحFri, 09 Oct 2026 16:37:31 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/غزل-نو-عارف-پلی-میان-مردم-و-ادبیات-yzcedzu8xjvrبا حوصله خوانده شود. .در جهانِ پرشتابِ امروز که واژگان گاه در حصارِ دشواریِ آرایه‌هایِ دیریاب حبس می‌شوند، «ادبیات» نیازمندِ بازگشتی دوباره به قلبِ مخاطب است. شعر، نردبانی است برای صعودِ جانِ آدمی، و چه دردی بالاتر از آنکه مخاطب، پیش از چشیدنِ شهدِ معنا، در پیچیدگیِ صورت گرفتار شود و عطشِ فهمیدن، جای خود را به خستگیِ خواندن بدهد..«عارف مصباح» در ابداعِ سبکِ «غزل نو عارف»، کوشیده است تا این جداییِ تاریخی میانِ شاعر و مخاطب را ترمیم کند. این سبک، نه یک نمایشِ تکلف، که تلاشی است صادقانه برای جاری کردنِ رودِ احساس در بسترِ کلماتی که با زندگیِ روزمره‌ی مردم پیوندی ناگسستنی دارند..((ویژگی‌هایِ متمایزِ سبک)):.(سهولت در انتقالِ معنا) : در این سبک، دشواریِ کلمات و پیچیدگیِ مفاهیم، در حدِ متعادلِ سی تا چهل درصد تنظیم شده است. هدف، آن است که خواننده‌یِ مشتاق، تنها با یک دقیقه تأمل، به لایه‌هایِ درونیِ شعر نفوذ کند و «ضربه فنیِ معنایی» را در انتهای کلام دریابد.(تلفیقِ اصالت و آزادی) : «غزل نو عارف» بر پایه‌ی پیوندِ چهار قالبِ اصیلِ کلاسیک (غزل، مثنوی، قصیده و نیمایی) بنا شده است. در «قالبِ قدیمی»، شاعر با بهره‌گیری از ۱۰ تا ۳۰ بیت، فرصت می‌یابد تا مقصودِ خود را بی‌واسطه بیان کند؛ و در «قالبِ جدید»، با رعایتِ قوانینِ نیمایی همراه با قالب های، غزل ، مثنوی ، عارفی(قدیمی معمولی)، استفاده کند و آزادیِ فرمی را برای روایتِ احساسات به کار می‌گیرد.  (نوعِ ادبی) : این سبک، خود را از چارچوب‌هایِ حماسیِ دور از ذهن رها کرده و تمرکزِ اصلیِ خود را بر گونه‌های «غنایی»، «تعلیمی» و «نیمایی» قرار داده است.*   شکستنِ قیدهای عروضی: «عارف مصباح» با تکیه بر واج‌آرایی، جناس و تکرار، وزن‌هایِ عروضی را به نفعِ ضرب‌آهنگِ کلام تغییر داده تا موسیقیِ شعر، فدایِ محتوا نگردد..«غزل نو عارف» دعوتی است به یک هم‌نشینیِ صمیمانه؛ دعوتی به شعری که در عینِ تازگی، اصالتِ پیشینیان را نیز پاس می‌دارد. این سبک، نه برای فخرِ نویسنده، بلکه برای «فهمِ خواننده» ابداع شده است تا ادبیات دوباره به جایگاهِ حقیقی‌اش، یعنی میانِ مردم، بازگردد.نمونه یکم :شِکَستِ غم، پیروزیِ صَبر.چه کُنم زِ روزگاری که دَهَد تَن آزاری .چه کُنم زِ روزگاری به قِضاوَت که گویَند بَر من ناراحَتی و شِکایَت .تا کِی سُکوت بِنمودَم زِ آزاری که در آیَند هَمِگان به قاضی .سَر کُنم زین روزگا را بُگذرد رَنجان ها را .تو چون من صَبوری کُن همگان را به صبوری یاد کُن.عارِف چه گویی به هَمِگان چه گویی به مَنِ عُضوگان .که هَستم زین هَمِگان اِی شاعِر هَست زان حَلَمِ بُرد باری زِ هَمِگان.این تو هَستی جَوان صَبوری هَست جَوانه .نَزار غَم شَود در تو چیره که غم در تو پیره پیره.پیریِ غَم ، شِکَستِ غم صَبرِ تو ، پیروزیِ تو .خوشحالی است زِ خودَت پیروزی است زِ صبرَت .تَداوُل مَکُن زین ها(۱)مَشو نومید زین ها .۱ : تَداوُل : رَها.اثر: عارف مصباحقالب: قدیمی معمولیعارف مصباحعارف مصباحWed, 07 Oct 2026 01:34:33 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/چرا-رفتی-y5kpvkwqrwbbبا حوصله بخوانید و نظر خود را بگویید ...واقعا دوستی در این زمانه باید اینگونه باشد؟؟؟یک دوستِ صَمیمی داشتآن کَس که صَمیمی بودبودَش که محبت هادر عَقل و عَقیقی بودبا من که بِشد رَفقیگفتم که بمان و نَرو از پیشَم و رفتَشاما که چرا رَفتَش؟هر مُحبتی کَردمهَر رفاقتی کردماو چرا بِبودَش من،او چرا چِنین کَردَش؟....گر داشت نیازی رابَر طرف کردم نیازَش را((چون نیازِ او شَهوَت ))((بَر طَرف نشد  رَفتَش)) !گفتَم که چرا چِنین؟گفتم که چرا دیگر با من که چرا نیستی؟گُفتَش که به قَبل اَز تو((یک دوست بِداشتَم مُن))((این را خودَت هم دانی ))گفتم که آری من ،آری که من این دانم ...اَما که چه عِیبی است ؟صَمیمی شَوی با منصمیمی شوی هَر دَم ، هَر دَم بِشوی خوبانگُفتَم که چرا دیگر ، دیگر به نَخواهی مَن ؟؟((گُفتَش که به یک دِل مَن ))(( دُو سُودا نَگُنجَد من )) ....گُفتَم که چه عِیبی است؟؟داری تو داداشی هاگَر تُو (دُو داداش داری))اِفتِخار کن بَر خویش ،افتخار کُن بَر منهَر به کاری که کَردَم((گَاها که به هَر کاریغِیرِ مُمکِن هَم بودَش ))مُمکِن شُدَش از دَستممُمکِن شُدَش از عَقلَمگُفتَم که کُدامین ها ،‌ ...آن کُدامین از دوستان ، غیرِ مُمکِن را مُمکِن ؟؟غِیرِ مُمکِن را مُمکِن، کَرده است وُ تو دیدی؟؟آیا که کُدامین ها ایا که کُدامین هااین کار بِکَردَند این؟گُفتَم که چرا دیگر صَمیمی نَشی با مَن؟گُفتَش که نَدانم مَنگُفتَش که نَدانَم مَنگُفتم که جَوابی گوگُفتا که نَدانَم مَنآخَر که چِرا دیگَر ، اخَر که چرا نیستی ؟؟اِی دوست چرا نیستی؟.اثر :عارف مصباحاِی دوست چِرا رَفتی ؟عارف مصباحعارف مصباحTue, 06 Oct 2026 06:11:12 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/عشق-چگونه-است-ujcqjwsjsupnبا حوصله خوانده شود و ( نظرتان) را بگویید..💎💎عِشق مخفف است ،به حروف ها و معنا هایِع: علاقه وُ  ش: شدید  وُ ق : قلبیکه میشود ،(علاقه یِ شدیدِ قلبی)،و انجام دهنده یِ این عشق ،را عاشق خوانَند او را عاشق بنامَند کسی را که به کَسِ دیگَری عِشق وَرزَداین را همه باید بدانند.که خِیلی ها فکر کنند که میشود عشق را آزمایش کردکه آزمایش کرد با دستگاه و سیم ها و نرم افزار هااما آن کسی که آن کسی که آن کسی که عاشق میشودناگهان عاشق میشودناگهانی به کسی دل میبندد و او را به علت ها دوست میداردو بعد از آن بی علت محبت می ورزد.اینجاست که این را که امری ذهنی و دِلی است را نمیتوان آزمایش کردنمیتوان نمی توان آزمایش کردچون عِشق معنایی است ،وُ عاشق را باید با معنا در گوشه هایِدِل در گوشه های عَقل درک کرداینگونه ها باید عاشق را دَرک کردپس این را هم دانندعِشق در دنیایِ تکنولوژی ثابت کرده استبا ((پول هم نمیتوان عشق را آزمایش کرد))).با پول هم نمیتواننمیتوان با میلیوننمیتوان با میلیاردنمیتوان با تِریلیون نمیتوان و نَتَوان کرد آزمایش این عشق را.عِشق ثابِت کرد هَنوز هم چیزی به نامیبه نامی (معنویَت در این جهانِ وجود دارد)وجود داردکه از باستان گفته شدهگفته شده و عمل شده((چیز هایی هستن که با تجربه)) نمیتواننمیتوان اصلا نتوان با تجربه بدست آورد.این را که دانید عِشق ثابِت کردکه عِشق امری ((معنَوی)) استعارف مصباحعارف مصباحSat, 03 Oct 2026 05:33:34 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/فِراق-میکشد-mdljcdqhcibmنظرتون رو بگید ....این عِشق مَرا میزَنَد اَز، اَز به فَراقَتمَن را بِکُشَد، گَر که نَبینَم رُخ وُ جانَت.آیا تو نَفَهمیدی که جانَم چو تَنِ تُوست؟نیرویِ مَن آن عِشق بُوَد هَمچُو تَوانَت.این عِشق مَرا گُفت که مَن هیچَم وُ پوچَممَن کور وُ کَرَم ؛ دَر به دَرونِ هَر عَذابَتاثر : عارف مصباحعارف مصباحعارف مصباحTue, 29 Sep 2026 11:34:24 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/بگو-چه-کردم-gaysttp7iproدر جهانِ تِکنولوژی که بِسیار باید دوستهای خوبی بر یکدیگَر باشیم،،، بیشتر جُدا می شَویم ، این حکایَتِ خیلی هاست ....خوانده شود با حوصله :.به او گُفتَم بیا با من بیا با مَنوَلی او دوست می داردرِفاقَت های کَم طاقَترفاقت هایِ با لِذَت به دوستی هایِ با تَنمَگر من نیز بَلد نیستم؟مَگر مَن نیز نِمی دانَم؟.نَه نَهبگو بگومَگَر مَن نیز نِمی دانَم؟مَگَر مَن نیز نَتوانَم؟بِگُفتَش : مَن خُوشَم نایدنایَد نِمی آیَد زِ تواین را بِدان مَن از به توخوشَم نِمی آیَد زِ تومُشکِل زِ مَن باشَد شایَد.گُفتَم که شاید امتحانِ مَعنَوی و الهی است،امتحانی که برایِ طاقَتِ معنوی منیا چالِشِ وفاداریِ تو باشدشاید امتحانِ من امتحانِ زَجرِ خُدایی است،گُفتَم بِمانلُطفاً بِماندیگَر مَرو.به حَرفِ هیچ کَسی گوش نَدههیچ کَسی گوش نَدهوَلی به حَرفِ مَن گوش بِدهفَرقِ مَرا با دِگران آن بِدانتُو را برایِ تو خواهَمتو را بَرای عَقل خواهَم((آنان تو را به جِسم خواهََند)).گُفت : مُهِم آن استحالَم خوش استآنان طَرف دارَم اندآنان به دوستارَم اندگُفتَم مُوَقت خواهی؟؟.گفتَش : نَدارَد رَبطی((رَبطی به تو نَداردبه تو رَبطی نَدارَد))این را خُودَم بِه خواهَمرَبطی به تو نَدارد((خواهَم فُروشَم این جِسم))((بازا رَبطی نَداردرَبطی به تو نَدارد ))گُفتَم مَگر چه کَردَم؟بِگو اَگر چه کَردَم ؟.بگو بگوچه کَردم؟؟بِگو که مَن چه کَردَم؟گُفتَش : خوشَم نَیاددیگَر زِ تو نَیایَدخوشَم دیگَر نیایَد.خُوشی به مَن نَداریلِذت به مَن نَداریاین را بِدان که اَز توخُوشَم دیگَر نَیایَدگَر بی وَفام زِ زَحمَتات.خوب کَرده امخوب کَرده اماَز تو اِستِفاده کَرده امدیگر نیازی مَن به تودیگر ندارم هیچ نیاز.هیچ آن نیازی مَن به توگُفتَم نَرو گفتَم بمان ...گُفتَم چِنین نَکُن به مَن ...گُفتَم چنین نباش زِ مَن ...رَسمِ به دوستی این نَبودرَسمِ به دوستی دین نبود.نویسنده :عارفعارف مصباحعارف مصباحSun, 27 Sep 2026 18:35:11 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/منطقِ-تضاد-معماریِ-عبور-از-سطح-به-ذات-zdekbogvrnurاین هم با دقت خوانده شود، جذاب است..در قَرنِ بیست و یکم، جایی که زمان به قطعاتِ ریزِ پیکسل‌ها تقسیم شده بود و حقیقت، در میانِ انبوهِ داده‌ها گم شده بود، «عارف مصباح» حضور نداشت؛ او «حضور» بود..او در میانه‌ی اقیانوسِ قَرنِ نویزهای دیجیتال، ایستاده بود؛ نه به عنوان یک منزوی، بلکه به عنوانِ معمارِ یک نظمِ پنهان..(عارف مصباح)،می‌دانست که جهانِ امروز، دنیایِ «تضادهای سطحی» است؛ جایی که آدم‌ها در میانه‌ی هزاران تصویرِ کلی و سطحی، معنا را از دست داده‌اند. .او می‌خواست برای انسانِ عصرِ سرعت، مسیری طراحی کند که از «جزئیاتِ کلی» عبور کند تا به «کُلِ کلیات» برسد..او می‌گفت: «ما در میانه‌ی انبوهِ نمونه‌ها غرق شده‌ایم، اما هنوز هیچ‌کس، خودِ حقیقت را لمس نکرده است.».او منطقی را ابداع کرد که نامش را «تضاد» گذاشت، اما نه به معنای جنگ، بلکه به معنای «هم‌گرایی در حرکت». .او به مردم می‌گفت: «از ظاهر نترسید؛ تضاد، پُلِ عبور است، نه دیوارِ جداکننده.».((در خلوتِ اندیشه‌اش، با خود می‌گفت : که این "منطق" ، از (چارچوب‌هایِ صلبِ ارسطو) و حتی از (ساختارِ تقابلیِ هگل)، ((فراتر رفته و قدرتمندتر)) است؛ چرا که تنها به دنبالِ برخورد نیست، بلکه به دنبالِ تجلیِ حقیقت در دلِ تضمن است.)).روش او، یک رقصِ دقیق با پرسش‌ها بود. او می‌گفت زندگی، نه یافتنِ پاسخ، بلکه هنرِ «پرسیدنِ درست» است..او از آن‌ها می‌خواست که در میانه‌ی شلوغیِ تکنولوژی، دست به «شکافتن» بزنند. او یک روش‌شناسیِ مقدس برای زندگیِ مدرن بنا کرد:.ابتدا، باید جهانِ شلوغ را به دو دسته تقسیم کرد؛ آنچه را که به نظر می‌رسد «درست» است و آنچه که «نادرست» می‌نماید. اما این پایان کار نبود. او می‌گفت: «باید با سوالاتِ تند و تیز، این دو دسته را در هم کوبید.».در گام‌های بعدی، او یاد می‌داد که چگونه از میانِ ((ده پرسش، پنج پرسشِ)) صیقل‌خورده را نگه دارند؛.  وَ چگونه در تقابلِ ((این پنج پرسشِ درست و پنج پرسشِ نادرست))، تضادهای بنیادین را عیان کنند..او به شاگردانش می‌گفت: «در این برخورد، پاسخِ نهایی به دست نمی‌آید؛ بلکه، سؤالاتِ جدیدی زاده می‌شوند. این یعنی حیات. اگر سؤالت تغییر نکرد، یعنی تو در جای خود یخ زده‌ای.».(عارف مصباح)، با دقتِ یک جراح و نگاهِ یک فیلسوف، آن‌ها را به سوی «سؤالِ کلیدی» هدایت می‌کرد؛ همان نقطه‌ای که در آن، تمامِ پیچیدگی‌ها به یک هسته‌ی صلب و بی‌طرف تبدیل می‌شوند..او می‌گفت: «وقتی به کانونِ مسئله رسیدی، آنجا جایی است که حقیقت، خود را از میانِ تضادها آشکار می‌کند. آنجاست که آن لحظه‌ی ناگهانی، آن درخششِ «آها»، نه از آسمان، بلکه از دلِ کارکردِ عمیقِ ذهنِ تو سر برمی‌آورد.».او به مردمِ عصرِ تکنولوژی آموخت که پیچیدگی، دشمن نیست؛ بلکه، شکلی از زیباترین رازهای جهان است..او به آن‌ها یاد داد که به جای نگاه کردن به نمودارها، به «ذات» بنگرند؛ به جای جستجوی الگوهای تکراری، به دنبال «روابطِ پنهان» باشند..(عارف مصباح)، در میانه‌ی عصرِ ماشین‌ها، راهِ رسیدن به «انسانِ عمیق» را با ابزارِ «پرسش‌های هدفمند» باز کرد. .او ثابت کرد که می‌توان در عینِ غرق بودن در جزئیات، به کُلِ کلیات رسید؛ و می‌توان در عینِ حضور در تضاد، به وحدتِ حقیقت دست یافت..او نه یک پیام‌آورِ کلمات، بلکه پیام‌آورِ «نگاه» بود. نگاهی که از سطح عبور می‌کند تا به ماهیت برسد..اَثَر : عارف مصباح.عارف مصباحعارف مصباحFri, 25 Sep 2026 09:23:22 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/دَر-بابِ-معراجِ-حقیقت-در-منطقِ-تضاد-xejwqsxg1gqa((این نو آوریِ دیگری در منطق است،با دقت و حوصله خوانده شود،که برایِ زندگی فَردی و خانوادِگی و اجتماعی وُ ( فلسفی و..... ) خیلی کاربُردی است.))در جهانِ پرآشوبِ کلمات، جایی که حقیقت غالباً در پسِ زرق‌وبرقِ پاسخ‌هایِ زودگذر پنهان شده است، (عارف مصباح)با ابداعِ «منطقِ تضاد»، دریچه‌ای به سویِ سکوتِ پُرمعنا گشوده است. این منطق، نه تازیانه‌ای برایِ شلاق زدن بر پیکره‌یِ باورها، که آیینِ شستشویِ جان است؛ راهی است برای اینکه آدم، از میانِ لایه‌هایِ غبارآلودِ پدیده‌ها، عبور کند تا به چشمِ دیدنِ حقیقت، برسد..تحلیلِ این روش، ما را به نقطه‌یِ عجیبی از اندیشه می‌برد: جایی که «پرسش»، دیگر نه یک نیازِ کنجکاوانه، بلکه یک «فعلِ هستی‌شناختی» است. .در منظومه‌یِ فکریِ (عارف مصباح)، ما با یک حفاریِ مقدس روبرو هستیم. آغازِ کار، با غوغایِ پرسش‌هاست؛ ده پرسشِ روشن و ده پرسشِ مبهم، که همچون سنگریزه‌هایی در رودخانه‌یِ ذهن، مسیرِ جریانِ نور را می‌سازند..این مرحله، مرحله‌یِ «غربالگری» است؛ جایی که ما با گذشت از انبوهِ پرسش‌هایِ سطحی، بارِ ذهن را سبک می‌کنیم تا به پنج هسته‌یِ مرکزی و بنیادین برسیم. این همان فرآیندِ «تراشیدن» است؛ تراشیدنِ کلمات برای رسیدن به معنا..اما شکوهِ اصلی، در تلاقیِ این پنج ستونِ فکری نهفته است. «منطقِ تضاد» بر این اصلِ باشکوه استوار است که حقیقت، نه در میانه‌یِ میان‌رویی‌ها، بلکه در «برخوردِ اضداد» متولد می‌شود..ما این پنج پرسش را در برابرِ هم می‌ایستانیم؛ نه برای آنکه یکی را به خاکِ سیاه بنشانیم، بلکه برای آنکه از اصطکاکِ این دو قطب، جرقه‌یِ آگاهی بتابد. این همان لحظه‌یِ «تولدِ سؤالِ کلیدی» است؛ پرسشی که نه از سرِ سوگیری، که از سرِ بی‌طرفی، همچون ترازویی از جنسِ نور، بر ذهنِ ما تکیه می‌زند تا توهمات را از میان ببرد..این انضباطِ فکری، ذهن را از یک میدانِ جنگ، به یک «باغِ اشباع‌شده» بدل می‌کند. در این نگاه، حقیقت، پاداشی نیست که پس از پیروزی به دست آید، بلکه «میوه‌یِ خودبخودِ» صبوری و انضباط است.وقتی پرسش‌ها به پختگیِ کامل می‌رسند، ذهن از تکلفِ پاسخ‌گویی رها شده و در سکوتی پرشکوه، جای را برای «شهود» باز می‌کند. در این دم، حقیقت دیگر نه به مثابه‌یِ یک کلامِ بیرونی، که همچون نوری از درونِ تاریکی، در همه‌یِ ابعادِ هستی رخ می‌نماید..در نهایت، «منطقِ تضاد» تنها یک روشِ شناخت نیست؛ بلکه یک «مرامِ زیستن» است. مرامی برای کسانی که به دنبالِ «کلِ کلیات» هستند؛ .برای آنان که جرأت می‌کنند از مرزهایِ امنِ اندیشه‌یِ معمول فراتر روند و در اعماقِ هستی، به تماشایِ حقیقتی بنشینند که دیگر هیچ حجابی بر آن نیست. این همان معراجی است که(عارف مصباح) برای انسانِ پرسشگر ترسیم کرده است؛.اثر : عارف مصباح اثر : معراجی از پوسته‌یِ ظواهر تا جانِ پدیده‌ها.عارف مصباحعارف مصباحFri, 25 Sep 2026 08:36:57 +0330https://virgool.ir/@Yazan.ff/منطِقُ-التَضاد-معراجِ-پرسش-و-تجلیِ-حقیقت-igvnmmfisfqdمنطق، میدانِ نبردی برای فرسایشِ باورها نیست؛ بلکه راهی‌ست برای تماشایِ پیوسته‌یِ حقیقت. ما در جستجویِ حقیقت، نه به دنبالِ یک پاسخِ ناگهانی، که در پیِ عمق‌بخشیدن به کاوش‌هایِ خویش هستیم. در این مسیر، «منطقِ تضاد» قطب‌نمایی‌ست که ما را از پوسته‌یِ ظواهر عبور می‌دهد و به جان‌مایه‌یِ پدیده‌ها می‌رساند..شالوده‌یِ این روش، بر هنرِ «پرسشگری» استوار است. پرسش، ابزاری برای دانستن نیست؛ کلیدی‌ست برای گشودنِ درهایِ بسته. ما در «منطقِ تضاد»، با آنچه آن را موتورِ پرسشگری می‌نامیم، به پیش می‌رویم. کارِ ما مانندِ حفاری در سنگلاخِ نادانی است؛ ما با انبوهی از پرسش‌ها باده پرسشِ درست و ده پرسشِ نادرست – آغاز می‌کنیم. این، آغازی برای غربال کردنِ نور از تاریکی است. هرچه پیش می‌رویم، بارِ این سؤالات را سبک‌تر می‌کنیم، تا آنجا که تنها پنج پرسشِ بنیادین در دستانمان باقی می‌ماند..سخت‌ترین و در عینِ حال زیباترین مرحله، همین‌جاست: هم‌نشین کردنِ تضادها. ما این پنج پرسشِ کلیدی را در برابرِ یکدیگر قرار می‌دهیم، نه برای آنکه یکی بر دیگری پیروز شود، بلکه برای آنکه در برخوردِ این تضادها، جرقه‌ای متولد شود. در تلاقیِ این تقابل‌ها، ما به دنبالِ «سؤالِ کلیدی» هستیم؛ همان پرسشِ برهنه و بی‌طرف که همچون ترازویی دقیق، ذهن را از سوگیری و توهم می‌پیراید..این انضباطِ فکری، ذهن را به زمینی بدل می‌کند که از بارانِ پرسش‌ها اشباع شده است. حقیقت در این روش، جایزه‌یِ نهایی نیست؛ بلکه محصولِ جانبیِ همین انضباط و صبوری است. وقتی پرسش‌هایِ ما به کمالِ پختگی می‌رسند، ذهن در سکوتی سنگین و پرمعنا، آماده‌یِ رویشِ «شهود» می‌شود. آن‌گاه، حقیقت نه به شکلِ یک پاسخِ بیرونی، که همچون نوری که از درونِ پدیده‌ها می‌تراود، رخ می‌نماید..«منطقِ تضاد» بیش از آنکه یک فن باشد، مرامی برای دیدنِ «کلِ کلیات» است؛ برای آنان که جرأت دارند از مرزهایِ معمولِ اندیشه بگذرند و در عمقِ هستی، به تماشایِ حقیقتی بنشینند که دیگر هیچ حجابی بر آن نیست..اثر :عارف مصباحنویسنده : عارفعارف مصباحعارف مصباحFri, 25 Sep 2026 08:23:41 +0330