https://virgool.ir/feed/@Y.MDfa2026-11-10 16:04:02https://files.virgool.ir/upload/users/4771533/avatar/Fd13as.pnghttps://virgool.ir/@Y.MDhttps://virgool.ir/@Y.MD/اختر-خانم-چنگیز-قصاب-و-روح-سرگردان-wx4yvdew6uqbدیشب نه، شب قبلش هم نه، یک شب قبل‌‌ترش خوابیده بودم که حوالی ساعت ۱۱ با صدای نعره‌ای از خواب بیدار شدم. یکی از ارواح سرگردانی بود که این آخرآخری‌ها احضار کرده بودم. از قضا حضرت‌‌والا یک رگ کلمبیایی داشت و خواست تلویزیونم را روشن کنم، فوتبال کلمبیا – نمی‌دانم کی‌کی ببیند. کنترل تلویزیون را برداشتم و روشنش کردم، صدایش را هم حتی المقدور کم کردم و رفتم به ادامه خوابم برسم. دیدم که یک جور مظلومانه‌ای نگاهم می‌کند، دلم سوخت. خلاصه توی رودربایستی گیر کردم و بیدار ماندم. گفتم نود دقیقه است دیگر، عوضش روح یک عزیزی شاد می‌شود. بیست دقیقه گذشت، نیمه اول گذشت، نصف نیمه دوم هم گذشت… رفت وقت اضافه.دیدم این جماعت علاف ول کن معامله نیستند. رفتم بساط طلسم‌‌نویسی‌‌ام را آوردم که سفارش‌های عقب‌مانده‌ام را تمام کنم، حداقل وقتم به بطالت نگذرد. هی من می‌نوشتم، این‌ها می‌دویدند، روحه هم جیغ می‌زد. دوباره می‌نوشتم، می‌دویدند، جیغ می‌زد. آخرش هم نفهمیدم چه شد. از ناله‌های کریهی که روح ما سر می‌داد، می‌شد حدس زد خاک بر سر کلمبیا شد. علی‌ ای‌ حال من که اعصابم خرد شده بود این بار دستش را گرفتم و پرتش کردم بیرون.بگذریم. آخرین طلسم ناتمامم را تمام کردم و رفتم کپه‌ام را بگذارم. ساعتم را روی ۱۲ ظهر تنظیم کردم تا مزاحم خوابم نشود، یک طلسم سرسری هم نوشتم که خواب‌های خوب خوب ببینم. جای شما خالی، عجب خوابی بود. حیف که دستم بسته است، وگرنه برای شما هم مفصلا شرحش می‌دادم. به جاهای جالبش رسیده بود که ناگهان با صدای مشت و لگدی از سمت در کلبه درویشی‌ام بیدار شدم.از جایم بلند شدم بروم ببینم کدام بی‌‌پدرو‌مادری پشت در است. بازش که کردم، با یک مرد سبیل کلفت روبه‌رو شدم‌. آب دهانم را قورت دادم. مرد من را به کناری هل داد و رخصت‌گویان آمد داخل. چنگیز قصاب بود، مشهور است که تا الان ۹۹ نفر را قصابی کرده. همچنین می‌گویند در به در دنبال یک قربانی می‌گردد که رکوردش را سه رقمی کند.فورا یک بهانه‌ای جور کردم و پریدم داخل مستراح. آنجا هول‌هولکی یک گوسفند فربه احضار کردم، سپس در را باز کردم و گوسفند را تقدیم چنگیز قصاب کردم، به این امید که پیشکش مرا بپذیرد و دست از سرم بردارد. گوسفند را گرفت و پخش بر زمین کرد، سپس آرنجش را روی شکم گوسفند گذاشت و لم داد. من هم دیدم زشت است چیزی نگذارم جلوی مهمان، آن هم جلوی چنگیز قصاب. آمدم به طرف یخچال بروم که یادم آمد اصلا یخچال ندارم، چرا که... خدای ناکرده ریا نباشد ها، در سفر سال پیشم به خاوردور نزد استادی گمنام، هنر فتوسنتز آموخته و به زنجیره اول غذایی پیوسته بودم. همان موقع هم یخچال قراضه‌ام که شب‌ها صدایش برای خوابم مزاحمت ایجاد می‌کرد را به انضمام تمام وسایل آشپزی‌ام از پنجره به بیرون پرتاب کردم و ضمنا، دادم چند جن کاربلد دیوار مطبخم را بکوبند تا پذیرایی‌ام بزرگ‌تر شود.نهایتا رفتم و صبحانه مفصلی برای چنگیز قصاب – کارد به شکمش بخورد – سفارش دادم. سفارشم آمد و سفره‌ای پهن کردم، او هم شروع به لمباندن کرد. بالاخره به خودم جرئت دادم علت آمدنش را بپرسم. گفتم چه خبر آقا چنگیز، چه شد که به ما افتخار دادید، قدم روی تخم چشم ما گذاشتید... از این‌جور حرف‌ها. دیدم دست از کوفت کردن کشید، اشک در چشم‌های شومش حلقه زد و با صدای نکره‌اش گفت: ز چشمِ من بپرس اوضاعِ گردون، که شب تا روز اختر می‌شمارم.حرفم را کوتاه می‌کنم. کمی از عشقش به اختر خانم گفت... بعد هم از من خواست یک طلسمی بنویسم که این خانم هم عاشقش بشود. گفتم جسارتا مگر شما همین چند سال پیش بابای بزرگوارشان را به دیار باقی نفرستاده بودید؟ حالا چه شده دلباخته‌اش شده اید؟ در جواب گفت که مگر عشق این چیزها حالی‌اش می‌شود؟ بعدش هم حساب آن بانو از پدر بی‌پدرش جداست.سپس بقایای صبحانه گران‌بهایش را هم جارو کرد، بلند شد و گفت: یک هفته بهت مهلت می‌دهم، اگر زنم شد که شد، نشد تو را هم می‌فرستم دیار باقی. بعد گوسفند را زد زیر بغلش و رفت. بی‌حیا در را هم پشت سرش نبست.اختر خانمآخر مرد حسابی، بالاخره طلسم و جادو هم یک ظرفیتی دارد. زدی بابای یارو را کشتی، از من چه توقعی داری؟ مانده بودم چه کار بکنم، چه کار نکنم، آخر سر گفتم بله، از چت‌جی‌پی‌تی گشاده گردد این در! رفتم و ماجرا را برایش شرح دادم…پس از چندی از این بی‌سروپا قطع امید کرده، تصمیم گرفتم هوش طبیعی خودم را به کار بگیرم. یک ذره فکر کردم، بعد یک ذره دیگر هم فکر کردم... دیدم اینجوری نمی‌شود، از من کاری ساخته نیست. باید به سراغ یک غول بی‌شاخ‌‌ودم بروم. یادم افتاد روح کلمبیایی‌الاصل یکی‌شان را می‌شناخت. پس لباس‌هایم را پوشیدم، سر راهم هم یک جعبه شیرینی و یک دسته گل گرفتم و رفتم سر قبرش منت کشی. تا لحظه نگارش این متن که سروکله‌اش پیدا نشده، شب های گورستان هم جای فرزندان آدم نیست و من باید بروم، اما من دلم روشن است. بالاخره الکی که نیست، پیش ما حق آب و گل دارد.غروب یک روز تابستانی - ۱۴۰۵Y.MDY.MDFri, 10 Jul 2026 22:08:13 +0330