https://virgool.ir/feed/@Xkatsushiroعلاقه مند به یادگیریfa2026-11-11 18:49:14https://files.virgool.ir/upload/users/3337557/avatar/0aBEWD.jpghttps://virgool.ir/@Xkatsushirohttps://virgool.ir/@Xkatsushiro/مرگی-که-دو-نفر-رو-نجات-داد-sq9nnupv0hfiمن نزدیک به هفت ساله که کتاب میخونم. از اونجایی که ساعت های زیادی هم در روز بهش اختصاص میدم، همیشه روی کتابام حساس بودم. مثل ادمایی که به اصطلاح بدغذا هستن و نمیتونن هر دستپختی رو بخورن، منم بدکتاب بودم(محض رضای خدا هنوزم هستم) و بعضی از ژانرها(تقریبا هشتاد درصدشون) هیچوقت جذبم نمیکردن و سمتشون هم نمی‌رفتم. پررنگ ترینشون، روانشناسی بود. از قضا، یه دوستی دارم که روانشناسی میخوند و همیشه سرش تو کتابای فروید و یونگ بود. من ایشون رو توی یه جلسه کتابخوانی که مربوط به در باب حکمت زندگی اثر شوپنهاور بود ملاقات کردم و اونجا باهم آشنا شدیم. همیشه باهم دعوا داشتیم(حتی تا به امروز، البته سر چیزای دیگه).+تو چرا سمت روانشناسی نمیری؟-تو چرا سمت فانتزی نمیری؟+خب نیازی به خوندنشون ندارم-منم نیازی به روانشناسی ندارم+ولی تو نمونه واقعی یه روانی ایو از اینجا به بعد فحشا شروع می‌شد. گذشت تا اینکه یروز خیلی یهویی بهم زنگ زد و گفت پایین منتظرتم. هرچی پرسیدم چی شده و ... فقط گفت بپوش بیا بهت میگم.وقتی سوار شدم هم حرفی نزد و فقط حال و احوالم رو می‌پرسید. تا اینکه وسطای راه گفت«اره خلاصه من چند ساله که پیش یه روانشناس میرم و اون منو به روانشناسی علاقه مند کرد. دوست دارم تو جلسه ی امروزم باهاش، توهم بشینی و فقط جلسه رو نگاه کنی»منم تو عمل انجام شده قرار گرفتم و قبول کردم. وقتی رسیدیم همه چی عادی بود. حرف خاصی نمیزدیم، یادمه شطرنج بازی میکردم. نوبتش شد و منم با خودش برد تو. وقتی وارد شدیم، تراپیستش یجوری رفتار میکرد که انگار منو میشناسه و منو به اسم کوچیک صدا میکرد. تو نگاه اول تنها چیزی که حس کردم اینه که اون خانوم پر پرش سی سالش باشه(چهل سالش بود).وقتی جلسه شون شروع شد، شطرنج بازی میکردم و احساس خوبی به اینکه حرف های خصوصی یه مراجع با روانشناسش رو بشنوم نداشتم، هرچند که با اصرار خودش وارد شدم. یجایی وسطای حرفاشون چشمم خورد به میز خانوم دکتر و عکس یه دختر تقریبا چهار پنج ساله رو دیدم. همون‌جوری که صحبت میکردن، از جام بلند شدم و عکس اون دختر رو توی دستم گرفتم. هیچ اهمیتی ندادم راجب چی صحبت میکردن، از خانوم دکتر پرسیدم«خداحفظش کنه، چند سالشه؟ اسمش چیه؟»خانوم دکتر با لبخند نگاهم کرد و گفت«اسمش رهاس و الان یه جایی تو اسمونا حدودا یازده سالشه»نام اثر:وقتی میفهمی همه چی جدیههنوزم وقتی به اون لحظه فکر میکنم کنترل همه چی از دستم در می‌ره..یه نگاه به عکس کردم، یه نگاه به خانوم دکتر؛دستام شروع به لرزش کردن..یه نگاه به دوستم انداختم و دیدم داره لبشو میجوئه. برگشتم به سمت خانوم دکتر و تنها چیزی که ذهنم رسید رو گفتم«چطور؟». شاید توضیح دادن برای کسی که عزیزش رو از دست داده خیلی ناراحت کننده و سخت باشه، اما منم اون لحظه توی حال خودم نبودم.«دوست داری بشنوی؟»فقط تونستم سرمو تکون بدم.«قرار بود بریم مسافرت. من پشت فرمون نشسته بودم منتظر همسرم، دخترمم داشت توی پارکینگ بازی میکرد. یه لحظه نفهمیدم چیشد و فقط یادمه هول شدم و پامو روز گاز فشار دادم».نام اثر:اونجا که تیر آخرو میخوریهیچوقت تو عمرم چنین حسی رو تجربه نکرده بودم. مثل اینکه نمیدونم.. مثلا دست بزنی تو جیبت ببینی گوشیت نیست یا نمیدونم؛ نمیتونم توضیح بدم دقیقا چه حسی بود. غریب ترین حسی بود که توی زندگیم تجربه کرده بودم.دوست داشتم میموندم خونه. داشتم به کارام میرسیدم، به زور آورده شدم اینجا. من نمی‌خواستم اینجا باشم، شاید اگه می‌دونستم مقصد کجاست هیچوقت سوار ماشین نمی‌شدم.«همسرم بعد چند ماه، اعتراف کرد و گفت دیگه نمیتونه باهام زندگی کنه. نه بخاطر اینکه منو دوست نداشته باشه، به گفته خودش هروقت منو میدید از خودش می‌پرسید چطوری میتونه باهام زندگی کنه؟ و اینکه دیگه هیچوقت قرار نیست حس قبل رو بهم داشته باشه و...»کم کم رفتم عقب و سرم رو روی مبل گذاشتم. گردنمو به عقب تکیه دادم جوری که بتونم سقفو ببینم. از خودم پرسیدم«میتونی همچین شرایطی رو تصور کنی؟». نمی‌تونستم. من هیچوقت نمی‌تونستم. من همیشه توی شرایط سختم پای خودم وسط بوده، نه یکی مثل بچم. اگه صدمه ای دیدم خودم دیدم نه کس دیگه ای. نمی‌تونستم زندگی جای خانوم دکتر رو حتی یه لحظه تاب بیارم.«حتی بعد یه مدت بیمارستان روزبه(یه بیمارستان روانپزشکی توی تهران)بستری بودم و اگه اون روزا اختیار داشتم، حتما خودم رو کشته بودم».سعی میکردم به خانوم دکتر نگاه نکنم. لحن مثبتش رو علی‌رغم بغضش حفظ کرده بود. به سقف خیره بودم. من یبار توی بچگی تصادف شدیدی کردم. چهره مادرم وقتی داشت منو می‌برد بیمارستان یادم اومد. بازم نمی‌تونستم خانوم دکتر رو درک کنم. دردِ زیادی بود. وقتی حافظت سیصد گیگ باشه، هرچقدرم زور بزنی نمیتونی یه ترا رو توی خودت جا بدی.به دوستم نگاه نمیکردم، نمی‌خواستم هم بکنم. نه بخاطر اینکه چرا منو آوردی، بخاطر اینکه دوست نداشتم اشکامو ببینه.نام اثر:من وقتی به سقف خیره بودمدستامو پشت سرم قفل کردم. پای راستم رو با سرعت نور بالا پایین میکردم. حس میکردم دارم میلرزم ولی هیچ اثری از سرما نبود. هر لحظه دوست داشتم پاشم و بزنم بیرون اما حس کردم بین من و مبل، چند لایه بتن وجود داره. یچیزی نگهم داشته بود که نمیدونستم چیه. هم دوست داشتم بمونم و هم دوست داشتم برم.سعی میکردم نفس عمیق بکشم، نه واسه اینکه آروم شم، حس میکردم دارم خفه میشم.بلاخره به خودم جرعت سوال پرسیدن دادم«چطور تونستین بعد اون اتفاق برگردین به حالت عادی زندگی؟ چطور تونستین بقیه رو درمان کنین با دارا بودن چنین زخمی؟ اصلا چطور تونستین به زندگی ادامه بدین؟».بعد از سوال آخرم، احساس بدی به خودم پیدا کردم. شاید نباید چنین سوالی رو می‌پرسیدم. ولی خانوم دکتر حس خوبی بهم میداد، حسی که«تو قضاوت نمیشی، هرچی دوست داری بگو».خانوم دکتر برای یه مدت کوتاهی سکوت کرد و گفت«شاید اگه این کارارو نمیکردم، مرگ دخترم تموم نمیشد. روزایی که هیچ کدوم از این کارارو نمی‌کردم یادمه، هر روزش برام جهنم بود. بذار یچیزی بهت بگم، هیچ خیری توی هیچ کاری نکردن نیست. همه ی ما دوست داریم یه مقطعی از زندگیمون رو هیچ کاری نکنیم، و این بد نیست اما قرار نیست کار خاصی بکنه واسمون، صرفاً یه استراحته همین. قرار نیست اون اتفاق بی اهمیت بشه یا ما نسبت بهش بی تفاوت باشیم، فقط قراره به خودمون بفهمونیم انجام دادن کارهایی که بهمون حس خوبی میدن، جرم نیست. من تا سال ها نمی‌تونستم بخندم چون فکر میکردم قراره نادیده بگیرم که چه اتفاقی افتاده. اگه از من میپرسی، وقتی توی یه شرایط Fu*ked up(از سانسور بدم میاد، عین کلمه ی خانوم دکتر رو نوشتم)قرار داری، اتفاقا بهترین کار، انجام کارایین که حس خوب بهت میدن».نمی‌تونستم باور کنم جلوی چه کسی نشستم. حس میکردم خانوم دکتر تریاک میکشه(آخه خیلی سخته باهاش کنار بیای). یا مثلا پیاز داغشو زیاد می‌کنه و شاید اصلاً این اتفاق نیوفتاده. شاید همه اینا یه دروغن تا مراجعاش رو متاثر کنه. پارانویام به اوج خودش رسیده بود و به زمین و زمان شک داشتم.«خانوم دکتر، منم توی زندگیم اشتباهای زیادی کردم. و همیشه از خودم میپرسم اگه نمی‌کردم چی؟ چی میشد اگه زمان برگرده به فلان ماه فلان سال؟ چی میشد اگه ادامه پیدا میکرد؟ چی میشد اگه همونجا تموم میشد؟ شماهم باهاش درگیر شدیم یا هستین؟ وقتی توی چنین شرایطی قرار میگیرین چیکار میکنین؟».احساس کردم خانوم دکتر از اینکه متقاعد شدم ازش کمک بگیرم خوشحاله، چون لبخند زد. لباشو یکم برد بالا و گفت«اول اینکه ازت ممنونم چون داری سعی میکنیم به خودت کمک کنی. و اینکه من هنوزم این سوالا رو از خودم میپرسم. بعضی وقتا تا سه صبح بیدار نگهم میدارن، سمت چپمو نگاه میکنم و به خودم میگم اگه اون اتفاق نمیوفتاد، شاید رها کنارم خوابیده بود. بعضی وقتا وسط یه مهمونی، بعضی وقتا موقع خرید و حتی موقع مسواک زدن ذهنم شروع می‌کنه.چی میشد اگه اون لحظه تو پارکینگ بازی نمی‌کرد و پیش همسر سابقم بود؟چی میشد اگه قرار نبود بریم سفر؟چی میشد اگه طراح خودرو پدال ترمز رو سمت راست طراحی میکرد؟چی میشد اگه بجای من، همسرم پشت فرمون بود؟بذار صادقانه بهت بگم که این اگه ها هیچوقت قرار نیست تموم شن، درست وقتی که داری خوش میگذرونی، پیدات میکنن و گلوتو فشار میدن.ولی میتونی یسری به اصطلاح«اگه»هاییم خودت بهشون اضافه کنی. مثلا من از خودم میپرسیدم«اگه رها منو ببینه، خوشحال میشه از اینکه صبح تا شب گریه میکنم و شب با چهار تا قرص میخوابم؟»«اگه رها منو ببینه، بهم افتخار می‌کنه که هیچ کاری نمیکنم و عملاً تبدیل به یه مرده متحرک شدم؟»«اگه قراره تغییرش ندم، پس یعنی دوست دارم این وضعیتو؟»و اینجوری شد که تغییر دادن اون سوالا، باعث شد یه روز به خودم بیام و الان جلوی تو بشینم. بعضی وقتا با خودم فکر میکنم رفتن رها توی بعضی مسائل، منو نجات داد».احساس کردم دیگه گنجایش ندارم...کل زندگیم از جلوی چشمام رد شد و من همش به این فکر میکردم که چقدر اشتباه با مشکلاتم رو به رو میشدم. چقدر بخاطر یسری چیزا خودم رو محاکمه کردم تو دادگاهی که ذهنم بود و قاضیش خودم بودم. خودم به خودم اتهام میزدم و خودم برای خودم مجازات تعیین میکردم.اول نشدی؟ انتظار بیشتر از اینم نداشتم ازت.خراب کردی؟جای تعجب نداره که.اصلاً کی گفته چیز عجیبیه؟ مگه غیر از این نیست که همیشه از پسش بر نیومدی؟«هستی(اسم دوستم)چند باری دیده بود که بخاطر چیزای الکی چطور خودتو عذاب میدی و اینارو توی جلسه هامون چند باری مطرح کرده بود. اگه اوردتت اینجا فقط دوست داشت کمکت کنه».برگشتم به سمت دوستم. حس کردم داره نگران نگاهم میکنه. شاید پیش خودش فکر میکرد کلی ازش دلخورم. بهش لبخند زدم. خیلی غیر منتظره بود براش. اول ابرو هاشو بالا برد و بعد چند ثانیه، اونم لبخند زد.در حد نیم ساعت سه تایی صحبت کردیم که محتواش ارتباطی به پست نداره. داشتیم می‌رفتیم بیرون که به خانوم دکتر گفتم«رفتن رها دو نفرو نجات داد».وقتی برگشتیم تو ماشین، دوستم ازم پرسید«یادته همیشه میگفتی تراپیستا اهمیتی به مشکلاتت نمیدن و هدفشون یه چیز دیگس؟ خواستم بگم خانوم دکتر امروز یه ساعت خالی داشت و تصمیم گرفت به توی بیشعوری که اصن نمیشناختت کمک کنه و بابتشم حرفی از هیچی نزد».اومدم بگم راجب همه صدق نمیکنه که ترسیدم از ماشین بندازتم پایین و مجبور شم با مترو برگردم.اون یه ساعت باعث شد خیلیارو ببخشم، اول خودم رو.خانوم دکتر راست می‌گفت، هیچ خیری توی هیچ کاری نکردن نیست. وقتش شده بود بلند شدم و ادامه بدم. تا وقتی هیچ کاری نکنم، همیشه اون زخم تازه میمونه...آهنگی‌ که دوستم گذاشته بود رو دوست داشتم. صداشو زیاد کردم و سرمو تکیه دادم به صندلی ماشین، مثل مبل مطب خانوم دکتر. چشامو بسته بودم و خواننده تکرار می‌کرد؛Are you gonna leave me now?Can't you be believing now?نام اثر:تجاوز به کپی رایت -تو چراMehrawdMehrawdSun, 29 Jun 2025 09:25:06 +0330