https://virgool.ir/feed/@Withblackjacketآلاسکا یعنی جایی که موج دریا به زمین میرسه. این اسم من نیست فقط کلمه‌ی مورد علاقمهfa2026-11-11 09:58:08https://files.virgool.ir/upload/users/841478/avatar/g4niil.jpeghttps://virgool.ir/@Withblackjackethttps://virgool.ir/@Withblackjacket/یادداشتی-کوتاه-درمورد-فیلم-دندان-نیش-از-لانتیموس-qvnqaawvigitدریا همون سینک‌ظرفشوییه. گربه خطر جانی داره و شما زمانی آماده‌ای وارد جامعه شی که دندون نیشت افتاده باشه.تقریبا چهار یا پنج ماه پیش بود، توی یکی از صبح های زمستونی درحالی که شب قبلش هم نخوابیده بودم، دو ساعتی پای دندون نیش نشستم و با هرسکانس اون به وجد اومدم. بعد از اون، تا روزها ذهنم مشغولش بود و من عاشق فیلمایی هستم که اینطور ذهنم رو درگیر میکنن. درست بعد از تموم شدن فیلم، چند پاراگرافی نقدش رو خوندم که به بهتر فهمیدنش کمکم کرد. اینجا قراره مثل یادداشتِ یک سال پیشم، نظر خودمو درموردش بنویسم و اراجیف دوست داشتنی ذهنمو خالی کنم.دندان نیش از لانتیموس، یه فیلم اجتماعی و نمادینه. یک خانواده ی پنج نفره با پدر و مادری دیکتاتور رو نشون میده که با کشیدن حصاری دور تا دور خونه، برای همیشه فرزندانشون رو از ارتباط با دنیای بیرون منع میکنن. پدر و مادر میتونن نمادی از رهبران یه جامعه ی دیکتاتور باشن. اونها هرشب پسر و دو دخترشون رو روی میز مینشونن تا شعارهای خانواده رو تکرار کنن. پدر سوال میپرسه و بچه ها جواب میدن. جواب هایی که بهشون مشق شده. در آخر به بچه ها یاداوری میشه که شما زمانی آماده ی ورود به جامعه هستین که دندون نیشتون افتاده باشه. بعد، خانواده دور هم آهنگ la via en rose رو گوش میدن، درحالی که پدر متن آهنگ رو با جمله های "ما خانواده‌مان را دوست داریم" برای بچه ها ترجمه میکنه. در آخر سه بچه با توهم اینکه پدربزرگشون این آهنگ رو برای اونها خونده کف میزنن. (سو سیک:) )بخش دیگه ای از فیلم نشون میده چطور خانواده فقط به فکر رفع نیاز جنسی پسرشون هستن و حرفی از دختراشون زده نمیشه. این میتونه نماد تبعیض جنسیتی یک جامعه ی دیکتاتور باشه. پدر و مادر سربلند، خوشحال از اینکه فرزندان صالحی رو تربیت کردن که طبق افکار مریض اونها زندگی میکنن، هیچ خبر نداشتن که دندون یکی از بچه ها درحال لق شدنه:). دختر بزرگتر با ارتباط کمی که با دنیای بیرون برقرار میکنه(از روی کنجکاوی و گفتنِ جمله ی "چرا که نه" همونطور که غریزه ی آدمه) به چهارچوب های کهنه ی ساخته شده در مغزش(درست مثل حصارهای دور حیاط) شک میکنه. و با رفتارهای سرکشانه و مخالف جریان آب، اون رو بروز میده. البته که تنبیه میشه اما آدم چطور میتونه چیزی که درونش اینقدر هیاهو میکنه رو سرجاش بنشونه؟ توی یکی از سکانسا، توی یه جشن خانوادگی پنج نفره، وقتی که دو تا دختر درحال رقص بودن، دختر بزرگتر با انجام حرکات عجیب و غیرمعمول در رقص، شور و شعف سرکشانه خودش رو دربرابر پدر و مادر دیکتاتور نشون میده. اون، سکانس دوم مورد علاقه ی من از فیلمه. طوری که تمام احساسات پنهانش رو، احساساتی که مجبور به خفه کردنش بود رو با رقص در برابر چشمای گرد شده‌ی خانواده نشون میده، بدون شک فوق العاده بوده. و سکانس اول مورد علاقم وقتی هست که دختر بزرگتر، جلوی آینه، به دندون نیشش ضربه میزنه تا بیوفته‌. بعد با دهنی پر از خون و فکی پر از درد به آینه لبخند میزنه.این‌فیلم بدون شک فوق العاده س. گاهی حتی نمیتونم تعریفش کنم. نمیتونم تمام حس‌هایی که ازش میگیرم رو توصیف کنم. میتونم بگم چقدر عالیه و چقدر عاشقشم اما نمیتونم بگم چرا و چطور. یادمه وقتی برای مامانم تعریفش کردم میگفت: ما هم همینیم. توی دنیای بسته ای که توسط افراد مختلف مجبور شدیم طوری فکر کنیم که حتی نمیدونستیم درسته یا نه. که حتی نمیتونستیم شک کنیم آیا درسته یا نه؟AlaskaAlaskaSun, 19 Jun 2022 03:19:11 +0430https://virgool.ir/@Withblackjacket/آهنگ-fernando-از-بند-abba-farr2qkdkwwcموزیک، احتمالا جزو معدود چیزهاییست که میتواند ذهنم را از محدودیت های زمانِ حال بِکَند و در محلی دور از جایی که هستم بیاندازد. چه هنگام گوش دادنش، چه زمانی که میخوانم. موزیک قدرتی فوق العاده در دگرگونی حال من دارد. و من به دنبال مکانی امن بوده ام که بدور از هرگونه هیاهویی، بتوانم نظرات غیرمتخصصانه ام را درمورد آهنگ هایی که گوش میدهم بنویسم. فکر میکنم الان آنجا هستم. تاکید میکنم اینها نظرات شخصی من است که میتوانید بهشان اهمیتی ندهید یا ، بدهید!بسیار برایم پیش آمده، نام آهنگِ دل نشینی را سرچ کنم و به دنبال داستانِ پشتش در ویکیپدیا و بقیه ی سایت ها بگردم و بعد دیگر آن موزیک، زیبایی قدیم را در نظرم نداشته باشد. شاید این برمیگردد به عادت داستان سازی هایم هنگام گوش دادن موزیک یا هر دلیل دیگری، مهم نیست. اینگونه شد که تصمیم گرفتم دنبال داستان پشت "هر" آهنگی نگردم تا مزه ی شیرینِ گوش دادنش را حفظ کرده باشم. آهنگ فرناندو یکی از همان هاست. داستانش را نمیدانم. درمورد اینکه نویسنده اش و خوانندگان، هنگام نوشتن و خواندنش به چه چیز به خصوصی فکر میکردند هیچ ایده ای ندارم. اما فکر میکنم بتوانم درمورد حسّ آزادی آهنگ، با آنها همذات پنداری کنم.در ابتدا موزیک با آوازِ نوستالژی مانندی شروع میشود. با ولوم کم شروع شده و بلند تر میشود. درست مانند یک خاطره که به ذهن خطور میکند و کم کم پررنگ تر میشود. بعد خواننده شروع میکند به یادآوری روزهای زیبای قدیم. آهنگ ترس و آزادی دارد. به همراه باری از خاطره. کورس، روح و جسم را به رقص در میاورد و در آخر با بیان اینکه از هیچ چیزِ گذشته با وجود ریسکِ شکست پشیمان نیست، بهمان این حس را میدهد که آنها(هر کس یا کسانی که آهنگ از زبانشان خوانده شده) واقعا زندگی کرده اند. :)به نظرم زیبایی آهنگ همین است. اگر ترانه ای را در نظر بگیریم که فقط و فقط درمورد آزادی و سرکشی و پیروزی باشد، میدانیم که این زندگیِ واقعی نیست. همچنین اگر تنها از ترس و پشیمانی و حسرت باشد هم. چرا که هیچ "فقط" ی در زندگی وجود ندارد. زیبایی و واقعی بودن ترانه آنجاست که آزادی خواهی و سرکشی همراه با ترس و در آخر بدون هیچ حسرتی است. که اگر برگردم با وجود تمام این بالا و پایین ها و سختی ها باز هم همین کار را انجام میدم. در آهنگ، درخشش و موسیقی را میتوان دید. گویی با جمعی از بهترین دوستان زیر آسمانِ درخشان جمع شده اید و به صدای موسیقی گوش میدهید. و احتمالا لباس هایتان خاکی است و آرنج یکی تان زخمی.پایانAlaskaAlaskaSun, 23 May 2021 11:10:06 +0430