https://virgool.ir/feed/@VahidBehradfa2026-11-11 04:23:07https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@VahidBehradhttps://virgool.ir/@VahidBehrad/سبز-مریم-گلی-pt9ix8oewct8چرا همیشه کفش مشکی؟!چرا همیشه مشکی پاشنه دار رسمی؟!من به خودم ظلم کردم.من به تمام رنگ ها ظلم کردم.من خسته ام از این رسمیت بی معنی.من کفش اسپرت می‌خوام؛ کفشی که رنگی باشه، نارنجی باشه، سبز باشه، آبی باشه، اونم آبی درباری.من خسته شدم از کفش مشکی بند دار با چرم براق.من کتونی پارچه آیی با رنگ سبز مریم گلی می‌خوام.خسته شدم از سیاهی بندها.من بند کفش لاوندر می‌خوام.من از هر چی پاشنه خسته شدم.من خیال تخت سدری می‌خوام.من رنگ می‌خوام...خسته ام از بی رنگی خودم ؛من خوده آبی مو می‌خوام؛خود صورتیمو می‌خوام...من حتی جیغ بنفش هم می‌خوام!من طناب دار سبز زیتونی می‌خوام..!وحید بهرادوحید بهرادSat, 25 Jul 2026 08:32:41 +0330https://virgool.ir/@VahidBehrad/بزرگوار-mtnahafrtyzcامروز داشتم رانندگی میکردم؛ توی حال و هوای خودم بودم ؛ یهویی عکس پشت شیشه ماشین جلویی نظرمو جلب کرد؛ عکسی که گوشه اش یه ربان مشکی زده بودن! با حفظ فاصله خودمو نزدیک ماشین جلویی کردم. خیره شدم به عکس؛ آره...من عکس رو شناختم؛ من این عکس رو می‌شناختم.آقای رضایی...با دستپاچگی ماشین رو گوشه خیابون نگه داشتم و بی اختیار دو دستمو گذاشتم روی فرمون و خیره به جلوم نگاه کردم. انگار توان هیچ کاری رو تو اون لحظه نداشتم.آقای رضایی رییس اداره ایی بود که سالها پیش، من اونجا کار میکردم، خوشتیپ و خوش‌چهره بود. همیشه کت شلوار می پوشید و عطر خاص خودش رو میزد؛  طوری که وقتی وارد اداره میشد همه می‌فهمیدیم آقای رضایی هست. یادمه تیکه کلامش « بزرگوار » بود. یه روز صبح اومد اتاقم؛ و روی صندلی کنار میزم نشست؛ به رسم احترام اومدم از پشت میز بلند بشم؛ با صدای آروم  گفت: بشین الان میرم. بدون مقدمه گفت: «فلانی خوش به حالت که ازدواج نکردی؛ ما که الکی داریم برای این زندگی زحمت میکشیم.» لبخندی زدم، گفتم چرا آقای رضایی چیزی شده؟ گفت: توی خونه با پسر دوازده ساله اش بحثش شده ؛ پسرش بهش گفته وقتی بزرگ بشم؛ تو هم پیر بشی؛ می‌گذارمت خونه سالمندان...! انگار این جمله اول صبح بدجور داغونش کرده بود، خواستم مثلاً دلداریش بدم گفتم بچه هست آقای رضایی شوخی کرده... یه مکثی کرد؛ و در حالی که به زمین خیره شده بود دو دستشو گذاشت روی زانو هاشو و در حین بلند شدن گفت آره می‌دونم بچه هست، و رفت.آقای رضایی نه پیر شد، و نه بردنش خونه سالمندان، اما رفت. فکر کنم با دل شکسته ایی هم رفت. شاید چون نمی‌خواست پیر بشه، چون نمی‌خواست ببرنش خونه سالمندان، برای همیشه رفت.خداحافظ آقای رضایی «بزرگوار...»وحید بهرادوحید بهرادSun, 12 Jul 2026 10:18:56 +0330https://virgool.ir/@VahidBehrad/قرار-بود-برگردد-iwdlfjdraabtده دوازده ساله که بودم پولامو سکه به سکه جمع کردم و یک روز رفتم بومرنگ خریدم.یه بومرنگ نارنجی. خیلی خوشحال بودم که بالاخره خریدمش، مدتها بود توی فکرش بودم؛ از لابلای فیلم ها و کتابها دیده بودم چه وسیله شگفت انگیزیه، پرتابش میکردن تو آسمون، میرفت و میرفت، یه دور واسه خودش میزد، اما یهویی انگار که دلش هواتو کرده باشه، راهشو کج میکرد و برمیگشت به طرفت، انگار رفیقته، انگار همراهته و دله کندن نداره.خریدمش و اومدم توی حیاط خونه، دم دمای غروب بود. بومرنگ رو توی دستم گرفتم و از ذوق هی نگاش میکردم.چند بار مثل فیلمها ژست پرتاب گرفتم، دو سه بار همه چی رو آزمایش کردم، به ظاهر درست بود، با هیجان خاصی بالاخره بومرنگ رویاهامو پرتاب کردم...رفت و رفت و رفت... با چشم دنبالش می کردم و با ذوق زدگی خاصی آماده گرفتنش بودم.همینطور که مات تماشای پروازش بودم یهویی احساس کردم بومرنگ نارنجیم، توی نارنجی غروب آفتاب گم شد.محو شد.برنگشت.آسمون رو زیر و رو کردم اما اثری از بومرنگ نبود.دم غروب بود رفتم بالای پشت بوم و تا تاریکی هوا چشم دوختم به آسمون ، منتظرش شدم! امابرنگشت.به همین سادگی. بومرنگ من هیچ وقت برنگشت و من موندم و تمام رویاهام.هنوز یادم نمیره که روی پشت بوم خونه در حالی که زانو هامو بقل کرده بودم، با بغض نشسته بودم و چشم از آسمون بر نمی‌داشتم. اون روز فهمیدم بعضی چیزها  اصلاً قرار نیست برگردند.بعضی از آرزوهافقط می‌روند و می دوند... و تو فقط می‌مانی،  با دست‌های خالی  و آسمانی که هرگز پس نمی‌دهد آنچه را که به او داده ایی.اما نمیدانم، چرا هنوز هم بعد از سالها وقتی غروب میشه به آسمون نگاه میکنم که شاید بومرنگ من برگرده!وحید بهرادوحید بهرادSun, 05 Jul 2026 11:14:50 +0330https://virgool.ir/@VahidBehrad/panahgah-abi-rzpi9qivxr49دوران راهنمایی را در مدرسه ای بسیار بزرگ و عجیب درس خواندم. به این صورت که از در ورودی که وارد می‌شدی تا آخر مدرسه اگه پیاده می‌رفتی ده دقیقه ای راه بود، مدرسه دو خوابگاه داشت، یه سالن آمفی تئاتر، یه سالن غذا خوری بزرگ، یه زمین والیبال، یه زمین فوتبال و یک استخر و چند تا آب انبار قدیمی!اما جالب‌ترین قسمتش، حیاطش بود که بیش از آنکه شبیه حیاط مدرسه باشد، شبیه یک مزرعه بود؛ پر از گل‌های آفتابگردان و درختان بلند کاج.دورانی جالب و پر از خاطره که هنوز هم آرزوی بازگشت به آن روزها را دارم. هر گوشه‌ای از آن مدرسه، روایتی از آن سه سال شیرین کودکانه بود.در میان آن مزرعه آفتابگردان، در گوشه ای از حیاط آن مدرسه بزرگ، یک مینی بوس آبی رنگ بود، که انگار سالها خراب شده بود و همان گوشه افتاده بود و توان حرکت نداشت؛ این را میشد از چهار تا لاستیک پنچر و پوسیده اش فهمید.داخلش که می‌رفتی بوی تند گازوئیل و بوی کهنگی میداد. صندلی هایش پاره و کهنه، اما هنوز نرم و راحت بودند. شیشه هایش گرد و غبار تنهایی این چند سال را به دوش می‌کشیدند.آن فقط یک مینی بوس خراب و فرسوده و رها نبود، بلکه قسمتی از خاطرات مدرسه من بود.زنگ های تفریح با عجله به آن پناه می‌بردم تا مشق های ننوشته شب قبل را، دور از چشم معلم، بر روی صندلی هایش، در حالی که در کف مینی بوس زانو می‌زدم بنویسم.زمانی که موقع امتحان به یک مکان امن و ساکت نیاز داشتم تا دور از هیاهوی بقیه بچه ها بتوانم درس های نخوانده را بخوانم؛ به آن مینی بوس آبی رنگ پناه می‌بردم.حتی به خاطر دارم که چگونه آن چند زنگ ریاضی را از ترس تمرین‌های حل نکرده، فرار کردم! و از دست معلم و ناظم در پناهگاه آبی‌رنگم پنهان شدم و تا پایان زنگ، از ترس بیرون نیامدم.گاهی هم با چند نفر از بچه‌ها آن را تمیز می‌کردیم و ناهار را به جای سالن بزرگ غذاخوری مدرسه آنجا و در کنار هم می‌خوردیم.آن مینی‌بوس، دیگر فقط یک ماشین فرسوده و خسته نبود؛ بلکه آن پناهگاهی امن و تنها محل آرامش و دنیای کوچک و شاید بزرگ من بود.کم‌کم، آن مینی‌بوس تبدیل به پاتوق ثابت من شد. گویی از همان کودکی، ناخودآگاه در جستجوی یک کنج بودم؛ کنجی که فارغ از تمام دنیا، لحظه‌ای را فقط برای خودم زندگی کنم.آن مینی‌بوس، دنیای موازی من بود؛ دلخوشی ساده آن سال‌های زندگی، که مدتها حرکت نکرده بود و وارد دنیای زمان نشده بود، گوشه ای مانده بود در ساعت خودش، در دنیای خودش ، و من را هم تا به امروز در خودش نگه داشته بود.اکنون آن دوران گذشته و من سالهاست که در جستجوی مینی‌بوسی دیگر هستم؛ تا لحظه‌ای در پناهگاهش آرام بگیرم، ساعتی از ترس‌های زندگی پنهان شوم و در سکوتی خیال انگیز ، خودم را بهتر بدانم.اما انگار آن مینی بوس، آخرین ایستگاه آرامش من بود؛ ایستگاهی که دیگر تکرار نمی شود.وحید بهرادوحید بهرادThu, 02 Jul 2026 00:49:51 +0330