https://virgool.ir/feed/@UHMIباز توصیه‌ی این خادم به آحاد ملّت آن است که به هیچ‌وجه اجازه‌ی بروز هیچ اختلافی را در بین خود ندهند. (رهبر معظم انقلاب)fa2026-11-11 12:51:45https://files.virgool.ir/upload/users/441060/avatar/Bc9B3x.jpghttps://virgool.ir/@UHMIhttps://virgool.ir/@UHMI/توسان-لوورتور-داستانِ-یک-انقلابی-n850bziuigvgفرانسوا دومینیک توسان لوورتور (François-Dominique Toussaint Louverture)، یک شهروند کشور هائیتی بود که زندگی پرماجرایی داشت. در این یادداشت، می خواهیم به زندگی توسان لوورتور بپردازیم.توسان لوورتورتوجه: گرچه این یادداشت به موضوعی تاریخی اشاره دارد؛ اما توصیه می شود برای به دست آوردن اطلاع دقیق‌تر و مستندتر در این مورد، به منابع تاریخی مراجعه کنید. این یادداشت را نمی توان چندان مستند و دقیق در نظر گرفت.توجه: توسان لوورتور معصوم نبوده و خطاها و اشتباه‌هایی داشته. بیان کردنِ اقداماتِ او، به منزلۀ تأیید یا رد آن‌ها نیست. همچنین این یادداشت به همۀ اقدامات او نپرداخته است.توسان اهل هائیتی بود. پیش از پرداختن به داستان زندگی توسان، بهتر است ببینیم سرزمین هائیتی در دوران توسان چه وضعیتی داشته است.هائیتی، کشوری کوچک در قارۀ آمریکاست. این کشور امروزه جزو کشورهای فقیر دنیا شمرده می‌شود. اما در زمان توسان، این کشور نه تنها فقیر نبود؛ بلکه بخش قابل توجهی از قهوه و نیشکر دنیا هم از آن تأمین می‌شد و بسیار ثروتمند بود.کشور کنونی هائیتی، بخشی از جزیرۀ هیسپانیولا است. در بخش غربی این جزیره، هائیتی و در بخش شرقی آن، جمهوری دومینیکن قرار دارد.جزیرۀ هیسپانیولااما در زمان توسان، هائیتی به شکل کنونی وجود نداشت. بخش غربی جزیرۀ هیسپانیولا را فرانسوی ها و بخش شرقی آن را اسپانیایی ها کنترل می کردند. فرانسوی ها به مستعمرۀ خود، «سن دومنگ» می گفتند. اما برای سادگی، بیایید از همان نام هائیتی بهره ببریم. در واقع، به جای «بخش غربی جزیرۀ اسپانیولا» یا «مستعمرۀ فرانسوی سن دومنگ» از واژۀ «هائیتی» برای سادگی بهره می‌بریم.گفته شد که هائیتی بسیار ثروتمند بود. برده داری، پایه و اساس این ثروت را تشکیل می داد. جامعۀ هائیتی، جامعه ای چند طبقه بود که بردگان سیاهپوست بیشتر جمعیتش را تشکیل می دادند. حدود پانصد هزار برده در هائیتی زندگی می کردند. بیشتر آن ها به کار طاقت فرسا روی مزارع نیشکر مشغول بودند.فرانسوی ها برای تأمین شکر و قهوۀ مورد نیاز شان به هائیتی نیاز داشتند. برای همین، این جزیره برای شان اهمیت بسیاری داشت.اروپاییان برده های بسیاری را به قارۀ آمریکا آورده بودند که چگونگی این کار و سود سرشاری که نصیب شان می شد، خود موضوع بسیار گسترده ای است.توسان در هائیتی زاده شد. نیاکان او، جایی در غرب آفریقا زندگی می کردند. او نیز یکی از بردگان آفریقایی‌تبار اهل هائیتی بود.با این حال، وضعیت برای توسان اندکی متفاوت بود. او کالسکه‌ران اربابش بود. به این معنی که می توانست در شهر زندگی کند و از کار طاقت‌فرسای مزارع نیشکر دور باشد.زندگی در شهر به او آزادی عمل بیشتری می داد. او می توانست به نقاط گوناگون شهر برود و با افراد مختلف صحبت کند. اگر چه در ظاهر او تنها برای اربابش کالسکه می راند؛ اما این موضوع به سودش نیز بود.او توانست از این فرصت بهره ببرد. او کم کم باسواد شد و کتاب هایی را مطالعه کرد. همچنین نکاتی در مورد پزشکی و درمان بیماران آموخت.توسان در سال 1776 میلادی، از بردگی آزاد شد و به جامعۀ سیاهپوستان آزاد هائیتی پیوست. این سیاهپوستان آزاد بودند؛ اما این به معنیِ داشتنِ حقوقی برابر با سفید پوستان نبود. با این حال، اکنون توسان می توانست زمین داشته باشد. توسان ازدواج کرد و دارای فرزند شد.پس از مدتی نیز زمینی خرید. یکی از نکته ها، این است که خودش برای مدتی برده دار هم بود و چندین برده داشت!کم کم به انقلاب فرانسه نزدیک می شویم. در سال 1791 میلادی و پس از انقلاب فرانسه، قیامی در هائیتی رخ داد. قیام سیاهپوستان. توسان نیز به این قیام پیوست. البته پیش از پیوستن به قیام، خانواده خود را به بخش اسپانیایی جزیره منتقل کرد.قیام کنندگان دیدند که توسان به درد خیلی کارها می خورد. او کمی پزشکی می دانست. از آن گذشته، با راه ها و وضعیت منطقه هم آشنایی خوبی داشت. او کتاب هایی را نیز مطالعه کرده بود. این شد که به سرعت پیشرفت کرد و به زودی، یکی از فرماندهان قیام شد.پس از آغاز قیام 1791، هائیتی رسماً وارد جنگی چند جانبه شد. مردم علیه فرانسه قیام کرده بودند. اما این همۀ ماجرا نبود. اسپانیا می خواست بخش غربی جزیرۀ هیسپانیولا (هائیتی) را از فرانسه بگیرد.توسان تصمیم گرفت طرفِ اسپانیا را بگیرد. او به بخش شرقی جزیره رفت و همراه را اسپانیا، با نیروهای فرانسوی جنگید.با این حال، قیام شکست خورد و چند تن از فرماندهان قیام به دست فرانسوی ها اعدام شدند.پس از مدتی، انگلستان نیز وارد جنگ شد. انگلیسی ها می خواستند هائیتی را از فرانسه بگیرند. فرانسه متوجه شد برای به دست آوردنِ پشتیبانیِ سیاهپوستان، باید برده داری را لغو کند. همچنین این نکته نیز مهم بود که ادامه یافتنِ برده‌داری، با سیاست فرانسه در تضاد بود. زیرا شعار برابری انسان‌ها سر داده می‌شد.یک فرمانده فرانسوی، در سال 1793 در شمال هائیتی برده داری را لغو کرد. دولت فرانسه در سال 1794 برده داری در مستعمرات فرانسه را لغو کرد.از این جا، اندیشۀ توسان کم کم دگرگون شد. توسان اکنون خود را دشمن فرانسه نمی دانست؛ بلکه دشمن «برده‌داری» می دانست.در نتیجه توسان تصمیم گرفت همکاری با اسپانیایی ها را کنار بگذارد و از آن پس برای فرانسه علیه اسپانیا بجنگد.سربازان توسان برتری هایی نسبت به سربازان اروپایی داشتند. آن ها به آب و هوای هائیتی عادت کرده بودند. از آن گذشته، توسان به خوبی با منطقه آشنایی داشت.توسان همچنین موفق شد یکی از فرماندهان فرانسوی را، که در پی سامان دادن به اوضاع منطقه به سود فرانسه بود، به عنوان نمایندۀ هائیتی به مجلس فرانسه بفرستد. توسان در انتخاب شدن او به عنوان نماینده نقش داشت. اما خود آن فرد، تمایلی به انجام این کار نداشت. ولی توسان به او فشار آورد. سرانجام آن فرد پذیرفت. در واقع توسان با انجام این کار، او را از هائیتی تبعید کرد.توسان سرانجام توانست تا سال 1797 به فرماندهی بسیار مهم تبدیل شود. اما فرانسوی ها به این نتیجه رسیدند که توسان دارد قدرت بسیاری می گیرد. بنابراین تلاش کردند میان توسان و فرماندهی دیگر به نام «ریگو» اختلافاتی بیندازند. وجود زمینه‌هایی برای اختلاف نیز باعث شعله‌ورتر شدن آتش دشمنی شد. برای توسان نیز کنترل کامل هائیتی مهم بود.ریگودر نهایت، کار این دو نفر به جنگ کشید. ریگو به برخی از مناطق زیر نظر توسان حمله کرد و نیروهای توسان را عقب راند. توسان این را یک تهدید مستقیم در نظر گرفت و به ریگو حمله کند. جنگی رخ داد که به نامِ «جنگ چاقوها» شناخته شد. توسان در این جنگ پیروز شد و عملاً به فرمانروای هائیتی تبدیل شد.پس از مدتی توسان تصمیم گرفت بر همۀ جزیرۀ هیسپانیولا فرمان براند. او به سوی بخش اسپانیایی جزیره لشگر کشید. البته نخست اعلام کرد که بر پایۀ قرارداد فرانسه و اسپانیا، باید این منطقه به فرانسه داده شود. اسپانیا چند سال پیش از آن، بخش شرقی جزیره را به فرانسه واگذاشته بود. اما هنوز فرانسه بر آن کنترلی نداشت و انتقال قدرت به طور کامل صورت نگرفته بود.این کار توسان، در کاهش مقاومت مؤثر بود. اما مقاومت هایی هم علیه او شد که در نهایت، این جنگ با پیروزی توسان به پایان رسید. بخش اسپانیایی جزیره، به دست توسان افتاده بود. پس از پیروزی، او بردگان بخش شرقی جزیره را هم آزاد اعلام کرد.با این حال، توسان همچنان هائیتی را بخشی از فرانسه می دانست. اما در عمل تقریباً از فرانسه مستقل شده بود.توسان لوورتور دارد از نیروهایش سان می‌بیندحکومت هائیتی با ادارۀ توسان، تصمیم گرفت بر بازسازی اقتصاد تمرکز کند. زیرا توسان پایداری آزادی را در داشتنِ اقتصادی نیرومند می دانست.توسان، بردگان پیشین را واداشت بر روی مزارع کار کنند. اما این بار به آن ها دستمزد می پرداخت. با این روی، برخی از بردگان پیشین نمی توانستند چنین چیزی را آزادی بنامند. از دید آن ها، آزادی به معنی داشتن زمینی هر چند کوچک اما برای خودشان بود.برخی از بردگان پیشین، این موضوع را تحمل نکردند. آن ها بر این باور بودند که باید زمین ها میان همه تقسیم شود و هر کس، زمین خودش را داشته باشد. نه اینکه بر روی یک مزرعه به اجبار کار کند. (البته توسان برای کارگران دستمزد در نظر گرفته بود؛ اما به آن ها اجازۀ کار نکردن روی زمین را نمی داد.)این موضوع به یک شورش مسلحانه منتهی شد. اما توسان موفق شد این شورش را سرکوب کند. یکی از نزدیکان توسان نیز که در این شورش نقش داشت و علیه سیاست های توسان به پا خاسته بود، به دست توسان اعدام شد.اکنون بردگان آزاد بودند. توسان نیز تصمیم گرفت برای هائیتی، قانونی اساسی بنویسد. در آن قانون اساسی، توسان فرمانده کلِ همیشگی هائیتی خوانده شده بود و برده داری نیز لغو گشته بود؛ اما همچنان توسان وفاداری خود به فرانسه را اعلام می کرد.با این حال، ناپلئون بناپارت نیز کم کم در فرانسه داشت قدرت می گرفت. برای ناپلئون، هائیتی آزاد و مستقل پذیرفتنی نبود. دستور های محرمانه ای نیز در زمینۀ حذف فرماندهان سیاهپوست از ساختار قدرت و برقراری کنترل مستقیم وجود داشت. ناپلئون فرماندهی نیروهای فرانسوی را به شوهرخواهر خود، شارل لوکلر، سپرد. فرانسوی‌ها به هائیتی آفندیدند. البته آن‌ها مدعی بودند که برای برقراری نظم آمده‌اند؛ اما در واقع دستورهای محرمانه‌ای وجود داشت.ناپلئون بناپارت در حال گذر از آلپلوکلرلوکلر با ناوگانی به هائیتی حمله کرد. اما توسان تصمیم گرفت مقاومت کند. راهبرد اصلی توسان این بود که نیروهایش را از شهر ها به کوهستان عقب بکشاند. توسان می توانست با جنگ‌های نامنظم، به ارتش فرانسه ضربه‌های کاری‌ای وارد کند. همچنین می‌خواست بیماری، سربازان اروپایی را از پا در آورَد.یکی از فرماندهان توسان، «کریستوف» نام داشت. او سیاست «زمین سوخته» را در برابر فرانسه در یکی از شهر ها اجرا کرد. بر این باور بود که نباید گذاشت امکانات شهر به دست دشمن بیفتد. در این سیاست، امکانات از دست رفته یا در خطر از دست رفتن ویران می شدند تا دشمن نتواند از آن‌ها بهره ببرد.کریستوفیکی دیگر از فرماندهان توسان، «دسالین» نام داشت. او به همراه نیروهایش در یک دژ، سرسختانه در برابر فرانسه مقاومت کرد؛ اما سرانجام ناچار شد دژ را تخلیه کند.دسالیناما فرانسوی ها نیز شکست هایی می خوردند. بیماری «تب زرد» نیز یکی از دشمنان آن ها بود. راهبرد های توسان به همراه مقاومت مردم هائیتی باعث شد که اروپاییان کاری از پیش نبرند. اما اروپاییان به روش دیگری متوسل شدند.فرانسوی ها به فرماندهان توسان پیشنهاد تسلیم شدن می دادند. برخی از فرماندهان توسان در ازای عفو شدن توسط فرانسه و حفظ درجه های شان تسلیم شدند و کنار کشیدند.کریستوف پس از مدتی تسلیم شد. آن گاه نوبت به دسالین رسید. توسان که چنین دید، تصمیم گرفت با اروپاییان مذاکره کند. قرار شد توسان از قدرت کنار بکشد؛ اما در کلبه ای به زندگی خودش بپردازد.از نظر توسان گویا ماجرا پایان یافته بود؛ اما اروپاییان چنین دیدگاهی نداشتند. فرانسوی ها می پنداشتند حضور توسان در هائیتی، به معنی خطری برای فرانسه خواهد بود. آن ها از قیام دوبارۀ توسان می ترسیدند.به توسان هشدارهایی در مورد احتمال دستگیر شدن توسط فرانسه داده شده بود؛ اما توسان می‌پنداشت فرانسوی‌ها زیر قولِ خود نمی‌زنند!یکی از فرماندهان فرانسوی، توسان را به مذاکره برای حل مشکلی دعوت کرد. اما این یک دام بود و پس از مدتی، سربازان فرانسوی، گردِ توسان را گرفتند و او را دستگیر کردند.وقتی که می خواستند توسان را با کشتی از هائیتی ببَرند، توسان جمله‌ای گفت با این مضمون که «آن‌ها فقط تنۀ درخت آزادی را بُریده‌اند؛ اما ریشه‌های آن عمیق و فراوان‌اند و دوباره رشد خواهد کرد.»البته نمی توان این جمله را با قاطعیت از توسان دانست.شماری از همراهان و افراد مرتبط با توسان نیز به همراه او دستگیر شدند.توسان به دژی در فرانسه برده شد. توسان بدون محاکمه در آن دژ زندانی شد. او می‌پنداشت پس از مدتی آزاد خواهد شد. اما فرانسوی‌ها توجهی به وضعیت او نمی کردند. توسان حتی نمی توانست با خانواده‌اش دیدار کند.توسان لوورتور در زندانسرانجام، توسان در 7 آوریل 1803 در فرانسه درگذشت.اما ماجرا اینجا پایان نمی یابد. فرانسوی‌ها تصمیم گرفته بودند برده داری را در مستعمرات فرانسه احیا کنند. این موضوع در تضاد با شعارهای انقلاب فرانسه بود. سرکوب قیام کنندگان در مناطق دیگر نیز به ترس مردم هائیتی افزوده بود.فرماندهان توسان (از جمله کریستوف و دسالین) نخست با فرانسوی‌ها همکاری می‌کردند؛ اما وقتی متوجه شدند که موضوع تنها بازگرداندن نظم نیست، علیه فرانسه قیام کردند و سرانجام هائیتی در سال 1804 مستقل شد.تصویر دسالین بر روی یک اسکناسِ کشور هائیتی | دسالین استقلال هائیتی را در سال 1804 اعلام کرد و به فرمانروای هائیتی تبدیل شد. البته این اسکناس مربوط به حدود یک سده پس از استقلال هائیتی است و سال 1916.نکتۀ تأسف‌آور، این است که برده‌داری و استعمار در ظاهر به پایان رسیده‌اند؛ اما در واقع استعمار به شکل‌های دیگری ادامه یافته است.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Fri, 02 Oct 2026 21:21:03 +0330https://virgool.ir/@UHMI/تفرقه-بینداز-و-حکومت-کن-rk7x7oyrrkoxمهدی میرکیایی در کتاب بسیار خواندنی‌اش ،یعنی «سرگذشت استعمار»، به نکته‌ای اشاره می‌کند که در سیاست های استعمارگران بارها دیده شده است.کتاب سرگذشت استعمارآن هم تأکید بر ایجاد اختلاف میان مردم کشورهای دیگر و بهره بردن از این اختلاف است.انگلیسی ها اصلی داشتند به نام «تفرقه بینداز و حکومت کن». آن ها در طی استعمار هند، از این اصل بهره بسیار می بردند. آن ها بسیاری از قوانین را به دلیل مخالفت با این اصل، مردود می دانستند و کنار می گذاشتند.هر جا که مردم کشورها با هم یکپارچه و همبسته بودند، استعمارگران زیان می دیدند. برعکس، هر گاه آتشِ اختلاف شعله ور می شد، استعمارگران بیشترین سود را از این قضیه می بردند.از ترفند های استعمارگران برای غارت منابع سرزمین های دیگر و استعمار آن ها، بهره بردن از اختلافات میان حاکمان محلی آن کشور ها بود. آن ها از یک حاکم بر علیه رقیبش حمایت می کردند. استعمارگران توپخانه‌ای قدرتمند و ناوگانی مجهز داشتند. این موضوع می توانست به حاکمان محلی یاری رساند تا رقیبان خود را از میدان به در کنند.ماجرا همین جا پایان نمی یافت. حاکم پیروز، اکنون خود را مدیون استعمارگران می دانست. آن ها راحت تر می توانستند در سرزمین او نفوذ کنند و امتیاز هایی بگیرند.به راه انداختن جنگ میان دو گروه و سپس تأمین اسلحۀ یکی، از روش های دیگر می توانست باشد.در آفریقا نیز آن ها از اختلافات قبایل آفریقایی سود بسیاری می بردند. آن ها به یک قبیله در برابر قبیلۀ دیگری یاری می رساندند. قبیلۀ پیروز، برخی از افراد قبیلۀ شکست خورده را به بردگی می گرفت. اروپاییان این را به یکی از راه های اصلی شان برای برده گیری تبدیل کرده بودند.کاربرد سیاستِ «تفرقه بینداز و حکومت کن»، تنها ویژۀ انگلیسی ها نبود. بسیاری از استعمارگران از این سیاست بهره می بردند. پرتغال نیز پس از رسیدن به هند از این شیوه بهره برد. حمایت از حاکمی در برابر رقیبش و سپس گرفتن امتیاز از او. البته دوستی پرتغال و آن حاکمان چندان پایدار نماند؛ پرتغال برخی مواقع که آن حاکمان به یاری اش نیاز داشتند، عقب نشینی را عاقلانه تر تشخیص می‌داد!این روش را حتی روس ها نیز به کار گرفته اند. در جریان جنگ های ایران و روسیه، یکی از ترفند های روسیه در مرحله هایی از جنگ، بهره بردن از اختلافات حاکمان شهر های قفقاز بود. آن ها در پایان، سرزمین همۀ حاکمان را تصرف کردند.این اختلاف هایی که سود استعمارگران را در پی داشت، تنها در میان حاکمان محلی نبود. آن ها خیلی دوست داشتند تا کشورهای گوناگون با هم درگیر شوند. در این درگیری ها، دو کشور تضعیف می شدند. همچنین گاهی این اختلاف ها به طور مستقیمی به سود استعمارگران به پایان می رسید.به عنوان مثال، همزمان با روی کار آمدن فتحعلی شاه در ایران، پادشاهی به نام «زمان شاه» در افغانستان به حکومت رسیده بود. او آرزوهای بزرگی در سر داشت و می خواست پا جا پای پدربزرگش یعنی «احمدشاه درانی» بگذارد.در پی این جاه طلبی ها، زمان شاه به هند حمله کرد. آن روز ها، انگلیسی ها بسیاری از بخش های هند را تصرف کرده بودند و تهاجم به هند، تهاجم به منافع آن ها هم بود.پیشروی زمان شاه برای انگلیس بسیار نگران کننده بود. در این میان، انگلیس دست به کار شد و یکی از مأموران خود به نام «مهدی علی خان» را به ایران روانه کرد. این فرد توانست فتحعلی شاه را برای حمله به افغانستان تحریک کند. البته در نهایت فتحعلی شاه از حمله به افغانستان منصرف شد.با وجود این که زمان شاه لاهور را گرفته بود و قصد حرکت به سوی دهلی را داشت؛ اما برادرش محمود با او درگیر شد. اختلاف داخلی افغانستان به سود انگلیس بود. زمان شاه از برادرش شکست خورد. «محمود شاه» پادشاه افغانستان شد.از دیگر جنگ ها، جنگ میان ایران و عثمانی بود. جنگ میان دو کشور مسلمان به سود استعمارگران بود.بهره بردن از اختلافات میان قیام کنندگان نیز از شگرد های اصلی استعمارگران بود. آن ها قوم «ماراتا» را در هند همین گونه شکست دادند. آن ها مردمانی سلحشور و جنگجو بودند و به آسانی شکست نمی خوردند. اما انگلستان توانست میان چند گروه شان جدایی بیندازد و با جنگیدنِ جداگانه با هر گروه، سرزمین هر کدام را تصاحب کند.در جریان قیام 1857 مردم هند علیه انگلیس نیز چنین چیزی رخ داد. تا وقتی که مردم با یکدیگر یکپارچه بودند، انگلیسی‌ها زیان دیدند. اما با همراه کردن برخی از مردم هند و همچنین ناهماهنگی میان قیام کنندگان در شهرهای مختلف، توانستند انقلاب 1857 هند را سرکوب کنند.در جریان انقلاب سیاهپوست های هائیتی به رهبری «توسان لووِرتور» علیه فرانسه نیز چنین چیزی رخ داد. برخی از فرماندهان توسان به دشمنان پیوستند و فشار بر توسان افزوده شد. خود توسان نیز پس از مدتی با نیرنگی دستگیر شد. هر چند سیاهپوستان هائیتی نمی خواستند دوباره بردگی را بپذیرند. در نتیجه، فرانسه سرانجام پس از مدتی ناچار شد استقلال هائیتی را به رسمیت بشناسد.در جنگ ایران و روسیه نیز چنین چیزهایی رخ داد. گنجه از نخستین شهرهایی بود که روسیه به آن هجوم برد و آفندید. «جوادخان قاجار»، حاکم گنجه، و مردم شهر سرسختانه پایداری کردند. با این حال، برخی ها خیانت کردند. روسیه فرصت یافت تا وارد شهر شود. جنگ در شهر ادامه یافت؛ اما با پیروزی روس ها به پایان رسید. پس از تسخیر شهر، روس ها مردم گنجه را قتل عام کردند.ماجرای رخ داده برای «سراج الدوله» حاکم بنگال نیز می تواند جالب توجه باشد. به روایت میرکیایی، یکی از عوامل اصلی شکست سراج الدوله، خیانت فردی به نام «میرجعفر» و رفتنِ آن فرد به سوی نیروهای انگلیسی بود. اختلاف، کمرِ لشگر بنگال را شکست.در جریان محاصرۀ اصفهان به دست هوتکیان نیز رخدادی رخ داد. سپاه ایران از نظر شمار برتر از هوتکیان بود؛ اما اختلافات میان فرماندهان باعث شکست ایران شد. آن ها رقابت شدیدی با هم داشتند و هر کدام شان، تلاش دیگری برای عقب راندن دشمن را به شکست می کشاند. هر کس می خواست این پیروزی را به نام خود ثبت کند.آن ها به این نکته توجه نداشتند که دودمان صفوی ممکن است منقرض شود و تنها به سود شخصی خود می اندیشیدند.همچنین وقتی عباس میرزا می خواست لشگری آموزش دیده داشته باشد، شاهزادگان علیه او کارشکنی می کردند. به روایت میرکیایی، آن ها می خواستند در جنگ آینده میان ایران و روسیه، عباس میرزا شکست بخورد تا نتواند جانشین شاه شود. با این روی، پافشاری عباس میرزا نتیجه داد و سپاه مورد نظر آماده شد.در زمینۀ ملی شدن صنعت نفت نیز همین بود. نخست آیت الله کاشانی و دکتر مصدق با هم همکاری می کردند و همبستگی داشتند؛ اما به تدریج، اختلافاتی میان شان به وجود آمد. دشمنان از این اختلافات بیشترین بهره را بردند.خداوند می‌فرماید:وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ۚو همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد، و پراكنده نشويد؛سورۀ آل عمران، آیۀ 103رهبر معظم انقلاب می‌فرماید:«از جمله اصولی‌ترین امور در این برهه، اصرار بر وحدت کلمه و اتحاد مقدّس در همه‌ی سطوح مردم و مسئولان و در تمام عرصه‌ها برای تحقّق آرمان‌های بلند انقلاب اسلامی و تأمین عزّت و استقلال ایران عزیز خصوصاً در برابر دشمن جنایتکار و حیله‌گر امریکایی است.»«[دشمن خبیث] کِیدِ خود را در جنگ ترکیبی بر دو نقطه متمرکز ساخته است: یکی تاب‌آوری مردم؛ دیگری ایجاد خطا در دستگاه محاسباتی مسئولان کشور. ابزار اصلی او در این هر دو، کاشت بذر تردید، یأس، ترس، بدگمانی، و اختلاف است.»«لازم است تک‌تک جان‌فدایانی که دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران می‌تپد، از این پس، بیش از پیش برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم‌پیوسته ملّت اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند و قولاً و عملاً مظهر انسجام و یکپارچگی ملّت باشند، ان‌شاءالله.»«صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه و تنازع، اختلافات سیاسی و برجسته کردن تفاوتهای اجتماعی وظیفه‌ی همگانی است و البته نقش مسئولان و عناصر دلسوز و دلباخته‌ی انقلاب و امام و رهبر شهید در انسجام و یکپارچگی کشور، مهم‌تر و حسّاس‌تر است.»«بی‌تردید هر سخن ناامیدکننده و تضعیف‌کننده‌ی انگیزه‌های ملّی و عمومی و هر نوع دوگانه‌سازی‌ موهوم از قبیل جنگ یا مذاکره، وفاق یا تندروی، سازش یا جنگ‌طلبی که در گذشته به مردم عزیزمان خسارتهایی بی‌واسطه یا باواسطه وارد ساخته، از این پس هم میتواند همان تأثیر را به‌جا بگذارد. لذا بنده قاطعانه اعلام میکنم که ارتکاب هر آنچه به‌ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است.»آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Tue, 22 Sep 2026 18:13:30 +0330https://virgool.ir/@UHMI/بهشت-را-ندیده-بخر-flqyv0neyfsgگاهی عاشق می شویدر حالی کهمعشوق را می بینیکه دارد برای تو و دیگر عاشقانسخنرانی می کندگاهیدر کنارش هستیحضورش را حس می کنیدر کنار او هستییا بهتر است بگویم او نزد توستبرایت سخنرانی می کندو تو اشک شوق می ریزیو در دیدار های خصوصیدست طلب به نشانه ی ادب پیش می بری واز وی انگشتر می گیرییا وقتی که وارد می شودو به او سلام نظامی می دهییا وقتی که بدون عصا می آیدو با زبان بی زبانی به دشمنان می گوید«کور خوانده اید!»امابرخی هرگز او را از نزدیک ندیده بودندتنها تصویرش را دیده بودندچه در تلویزیونو چه در رایانه‌سپهر (=فضای مجازی)و چه عکسش را روی صندلی ای خالیدر حرم امام (ره)...ولی خیلی ها او را دیده انداز نزدیکو عاشقش شده انداما وقتی که معشوق را نبینی چه؟می توانی عاشق شوی؟گاهی می شود...گاهی می توان بدون دیدن ستاره ها، آن ها را دیدگر چه آسمان بی ستاره زیبا نیستولی گاهی آلودگی نوری ما، مزاحم استو گاهی نورافکن های بیگانه!گاهی هم دلیلی نامعلومشاید هم معشوق، دیدار را عقب انداختهشاید به جای سی روز، چهل روز نیامده!نمی دانماما ما آزمایش می شویمگاهی هم ماه را نمی بینی، هم ستاره ها رااما هنوز می توانی به آسمان شب خیره شویو به خشکی و دریا، نشانت باشنداگر به ستاره ها توجه نکنیسرگردان خواهی شدشاید به جای قله سر از مرداب بر آوریستاره ها قله را نشان می دهندزیرا از گذشته با هم همراه بوده اندبهشت ستاره ها را می توان به چشم جان دیدو بهشت را ندیده خریدو بهشت را ندیده خرید ...بهشت را ندیده بخر...آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Fri, 18 Sep 2026 19:05:20 +0330https://virgool.ir/@UHMI/ماه-را-گم-نکن-jaagnso05dxqماه خیلی زیباستهم شب های ما را روشن می کندو هم مایه جزر و مد استمردم گوناگون اندگروهی شب ها به خود چشم بند می زنندگروهی بی تفاوت انداما برخی مشتاق ماه اندو به روش های متفاوتی، اشتیاق خود را نشان می دهند.گروهی شب ها زیر آسمانی پاک، ساعت ها به آن خیره می شوندبرخی با تلسکوپ می بینندو گروهی به روشی دیگراما مگر می توان ماه را گم کرد؟شاید بگویید نهاما وقتی فضانورد هستیباید بیشتر مراقب باشی!اگر به سوی ماه حرکت کنیباید حرکات پیشین ماه را دیده باشیباید ماه را مطالعه کرده باشیو بدانی ماه، کجا می رودماه، ثابت نمی ماندبلکه ظاهراً به دور زمین می چرخداگر به جایی بروی و موقع رسیدنت ماه نباشد، سردرگم خواهی شدماه را گم خواهی کرداما اگر حرکات پیشین ماه را ندیده ایحرکات امروزش را ببیناز ماه پیروی کنباید به حرکت های ماه توجه کنیببین ماه کجا می رودماه را مطالعه کنهمگام با ماه بروو گر نه از راهت بیرون خواهی شدشاید ماه را گم کنیشاید با زباله های فضایی تصادف کنییا شاید همبه جای بالا رفتنبه سمت زمین سقوط کنی!با خامنه ای کسی نگردد گمراه / او در شب فتنه می درخشد چون ماهآرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Wed, 16 Sep 2026 19:05:03 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/دگرگون-گشته-ام-دیگر-نباشم-خویش-ِ-پیش-از-این-narajajfbggkچالشی جناب جوجه تیغی برگزار نمود به طور کلی در مورد تغییر آدم در گذر زمان. خودشان هم که چراغ اول را روشن کردند.چالش خوبی است. چالش اسم و رسم جناب جوجه تیغی هم خیلی خوب بود. از جناب جوجه تیغی و همه افرادی که در این چالش شرکت کردند، سپاس گزارم.میانگین طول عمر یک گویچۀ قرمز، 120 روز است. به عبارتی دیگر، هر چند وقت یک بار، گویچه های قرمز ما دیگر گویچه های قرمز پیشین نیستند.شاید اگر سال ها پیش به من در مورد برخی ها می گفتند، طور دیگری برخورد می کردم. شخص خاصی لزوما نه. به گونه ای، تفکر را از شخص ها می گرفتم. یعنی مثلاً می دیدم فلان فرد چه گفته. همان را هم می گفتم. واو به واو!دچار گونه ای شخصیت گرایی بودم. اما کم کم این رویه شروع کرد به سستی. نمی گویم اکنون دیگر دچار آن گونه شخص گرایی نیستم.اکنون می کوشم اگر سخنی هم از کسی شنیدم؛ بی پژوهش و چشم و گوش بسته نپذیرم. بلکه بپژوهم ببینم این سخن درست است یا نه؟برخی افراد بار ها در مواجهه با نظریات دیگران برچسب می زنند. شخصاً با برچسب زنی به دیگران موافق نیستم. اگر کسی حرفش اشتباه بوده، باید بگوییم به فلان دلیل حرفت اشتباه است. نه اینکه با برچسبی، دیگران را برانیم و پراکنده شویم.حتی بر فرض کسی واقعاً در مورد موضوعی اشتباه هم داشته باشد. حرفش در مورد آن موضوع غلط بوده. اگر به کسی چنین برچسب هایی بزنیم، کم کم باعث گونه ای مرز بندی می شود. در نتیجه، اگر آن فرد روزی حرف درستی هم بزند؛ ممکن است با پیش‌داوری به سراغ سخنش برویم و به اشتباه بیفتیم.البته پیروی بی چون و چرا هم می‌تواند خطرناک باشد. شاید این مسئله، به گونه ای با قدیس‌سازی هم بی‌ارتباط نباشد. به ویژه وقتی کتاب‌های بزرگان را می خوانی. افرادی که واقعاً بزرگ بودند. پرسش اینجاست که آیا می‌توان آن ها را نقد کرد یا نه؟مدتی برایم پاسخ این پرسش، منفی بود. به یاد دارم کتابی از شهید آوینی می‌خواندم. بخشی از آن کتاب - که گویا به شکل بریده هم موجود است - در این مورد بود که هنرمند باطن خود را لو می‌دهد. به ویژه اگر فیلم‌ساز باشد. ایشان با گفتن این جمله، داشت اهمیت تزکیه و پاکسازی نفس را می‌رساند. جمله‌های دیگری نیز از ایشان در آن کتاب بود. اما پرسش اصلی اینجاست. آیا چون شهید آوینی گفته، همه غیرقابل‌نقد اند؟بسیاری از کتاب های دیگر نیز همین گونه بودند. مثلاً کتاب هایی که شهید مطهری نوشته بود. آن ها چطور؟ شهدای دیگر چطور؟روزی از جایی شنیدم که اگر کتابی از شهید مطهری خواندی و نقد نکردی، یعنی درست نخوانده ای! در مورد درستی یا نادرستی خودِ این جمله نیز می توان بحث کرد. اما بیایید فرض کنیم درست می گوید. یعنی چه؟ مگر می توان شهدا را نقد کرد؟از یکی پرسیدم. آیا می توان شهدا را نقد کرد؟ گفت شهید کسی ست که عاقبت به خیر شده. یعنی ممکن است حرفی زده باشد که بتوان به آن، نقدی محترمانه و علمی وارد کرد.گذشت. تا اینکه چند روز پیش، یکی، فرسته ای در مورد رزمنده ای گذاشت که گویا برخورد نامناسبی با یک عراقی در وسط میدان جنگ داشته. البته آن موقع شرایط جنگی بوده و من نمیدانم روحیه اش دقیقاً چگونه بوده و نمی گویم کارش درست بوده یا نادرست. اما اصل حرفش این بود که برخی رزمندگان نیز اشتباهاتی داشته اند.در زیر همان فرسته، یکی می‌گفت یکی از اشتباهات ما، قدیس‌سازی از شهدا بوده. می‌گفت بسیاری از شهدا اشتباه هایی داشته بودند.حتی در مورد اشتباه رهبر شهید در مسئلۀ جمعیت هم گفت. نخست نپذیرفتم. البته رهبران انقلاب هم معصوم نبوده اند و شاید اشتباه هایی انجام داده باشند. حتی امام خمینی (ره) هم در جاهایی فرموده بودند که من در فلان جا فلان اشتباه را کردم. اینکه آدم شجاعت داشته باشد و بگوید که فلان جا خطا کرده، خودش کار خیلی بزرگی است.اما در آن مورد خاص، مخالفت کردم. رهبری در آن زمان رئیس جمهور نبود. یا اگر پیش از آن بود، قدرت در دست نخست وزیر بود.تا اینکه رفتم و سخن خود ایشان در آن مورد را دیدم. نه تنها فرموده بودند که اشتباه کرده اند؛ بلکه از خداوند و تاریخ هم طلب بخشش کردند.در نتیجه پذیرفتم. واقعاً ایشان اشتباه کرده بود. خودشان هم با شجاعت تمام این را گفتند. رهبری حقیقت را گفتند و باید معیار و ملاک مان سخنان خود شخص (و در اینجا رهبر شهید) باشد؛ نه حدس و گمان های شخصی.به طور کلی باید به فرمایش رهبری نگاهی بیندازیم. نه اینکه آن را تفسیر به رأی کنیم.خداوند به کسانی که در راهِ او گام بر می دارند، یاری می رساند. به رهبری هم همینطور. یعنی خداوند به رهبران انقلاب کمک می کند.خلاصه پذیرفتم که اشتباه کردم. این موضوع به چه معنا بود؟ پذیرفتم که می توان همراه با احترام و بزرگداشت، افراد را نقد کرد.البته برخی هم از آن ور بوم می افتند و می گویند همه قابل نقد هستند! این در حالی است که چهارده معصوم (ع) انسان های کامل و فرستادگان خداوند هستند و سخن شان صد درصد درست می باشد. همچنین قرآن نیز کتاب خداوند است و مطالبش صد درصد درست هستند و همه بی کم و کاست از سوی خداوند هستند. خداوند نیز که کمال مطلق است.یک بار یکی از شبهه پراکنان داشت با ما صحبت می کرد. گفت در فلان موضوع، اصلاً روایتی نداریم! فردی آن روایت شناخته شده در مورد «امر بین الامرین» را یادآور شد. پس از آن که فهمید روایتی هست (شاید هم می دانست و می خواست ما را گمراه کند!) با جمله ای سعی کرد بگریزد و به عبارتی فرار کرد.بیایید برگردیم به همان بحثِ کانالِ فلان و بهمان. سال ها پیش در کانال هایی عضو بودم.روزگاری برای یکی از این کانال ها احترام بسیاری قائل بودم. پیام هایش را بازنشر می دادم. به سخنان شان گوش می دادم و ... اما پس از مدتی چیزهایی از آن ها دیدم. پیروی ام کمتر شد. پس از آن، در کانال یکی از مخالفان شان دیدم که مطلب هایی در نقد شان گذاشته بودند. انصافاً هم درست به نظر می آمد. واقعاً هم برخی از انتقاداتی که به آن ها می شود، درست است.اما تا اینجا چه تغییری کرده بودم؟ تقریباً هیچ. شخص گرایی هنوز سرِ جایش بود. تنها از کانالی به کانالِ دیگر. از جریانی به جریان دیگر.بعد ها یکی از کانال ها می گفت باید به دنبال «شاخص» بود، نه «شخص». درست می گوید تقریباً. زمانی به حرف های این یکی هم خیلی گوش می دادم. اما اکنون؟ حرف هایش را می خوانم. اما تا مدتی باز هم دچار شخص گرایی بودم.از زمانی که رخدادی رخ داد، حدس می زدم نوعی دوگانگی در رایانه سپهر - به ویژه پیام رسان های داخلی -شکل بگیرد. کار آن روحانی درست بوده یا نادرست؟ این بود بحث آن روز ها. گویی گونه ای لشگرکشی در برخی کانال ها به راه افتاده بود. «از کانالی که جزو دستۀ ما نیست، خط نگیرید ها»! این سخن اگرچه محدود گفته شد، اما نشانه‌ی خوبی نبود.زمانی پزشکیان را مسخره می کردم.اما باز هم تغییر کردم. شدم کسی که بیشتر پشتیبان پزشکیان بود تا منتقدش. هر چند همان زمان هم نقدهایی به او داشتم؛ اما تا مدتی در همان وضعیت بودم.اما در روز های اخیر، باز هم تغییر کردم. شنیده ام خود پزشکیان گفته که من بلد نیستم و از این حرف ها و آمده ام مشارکت را ببرم بالا و ... از درستی شان کاملاً مطمئن نیستم. اما گویا گفته. خب من چه بگویم؟ این ها که دیگر حرف های خودش است!این شد که باز هم تغییر کردم. اکنون چه می گویم؟ می گویم درست است. شاید پزشکیان آن حرف ها را زده باشد. شاید خیلی جاها عملکردش درست نباشد. اما من نمیتوانم خوبی های او را نادیده بگیرم. شاید اوضاع کنونی کشور چندان خوب نباشد. مشکلاتی که داشتیم، بیشتر هم شدند. اکنون واقعاً شرایط خیلی سخت و دشوار شده است. خدا به دادمان برسد. اللهم عجل لولیک الفرج.می گویم پزشکیان باز هم رئیس جمهور خوبی است. می گویم صادق است و مردمی. با مردم صمیمی است. هر چند رهبر انقلاب پیامی منتشر کردند در مورد اینکه ضعف ها را نگویید. گویی یکی از مخاطبان اصلی این پیام رئیس جمهور بوده. کارت در گفتن ضعف ها اشتباه بوده آقای پزشکیان! اما برخی ها هم چنان رفتار کردند که گویا مخاطبش فقط پزشکیان بوده و خودشان مسئولیتی ندارند.با اینکه پزشکیان بخواهد به عمد ضربه ای بزند، یا اینکه طرفدار ترامپ است و ترامپ از او راضی است و ... این ها به قطع مخالفم.البته برخی ها هم پیش از پیام رهبری می گفتند اینکه پزشکیان از ضعف ها می گوید خوب است. اما اکنون نادرست بودن حرف شان مشخص شده است. یعنی نباید از ضعف ها گفت.به این نتیجه رسیده ام که باید حرف رهبر انقلاب را مبنا قرار دهیم. هر چه ایشان فرمود.مثلاً رسانۀ ایشان آمد و سخنی از ایشان بازنشر داد با این مضمون که راهی جز جهاد و مقاومت باقی نمانده. همزمان، درگیری هایی میان ایران و آمریکا هم بوده. همان شب و چند شب پیش.پیشتر در همین ویرگول یادداشتی نوشته بودم در مورد کودتا نشدن علیه نظام. همین سخن رهبری را هم آورده بودم و می گفتم که منظور ایشان تنها جهاد نظامی نبوده. خب می شود اینطور هم گفت. البته اصل آن یادداشت در مورد دیگری بود. اما ای مردم! بدانید و آگاه باشید که من رسماً اعتراف میکنم اشتباه می کردم. در چه موردی؟ در مورد تفاهم نامه.آری تغییر کرده ام. پس از آتش بس فکر می کردم که ببینید چه شده. آتش بس را پذیرفته اند. اکنون هم قراردادی می بندند و ترامپ را مجبور می کنیم به آن پایبند باشد و هورا. همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود. بند های تفاهم نامه را که می دیدم، با خودم می گفتم به به. عجب قرارداد خوبی. کاری می کند کارستان که ملت ما خاطرۀ ترکمانچای و دیگر قرارداد های ننگین دوران قاجار و پهلوی را از یاد می برد. اما زهی خیال باطل!اگر چه تفاهم نامه سود هایی برای ایران و محور مقاومت داشت، اما بسیاری از بند هایش را طرف مقابل اجرا نکرد که نکرد و زد زیرشان. محاصره را هم برگرداند. منِ خوش خیال را بگو که فکر می کردم توانسته ایم شیطان بزرگ را مجبور کنیم. اکنون دیگر اوضاع درست می شود و ...سپس می گفتم کسی دنبال صلح و تفاهم نیست. اما چند روز بعد، پزشکیان گفت اکنون بهترین زمان برای تفاهم است چرا که انسجام و فلان و بیسار در کشور وجود دارد. البته تقریباً این را گفت. باز هم اشتباه کردم. ای مردم! من اشتباه کردم.چند روز پیش قالیباف صحبت از جنگ می کرد. می گفت که اگر لازم باشد برای باز کردن محاصرۀ دریایی می جنگیم و از این حرف ها. یعنی مسئولین هم به نتیجۀ مشابهی رسیده اند؟ شاید منظور رهبری از «علی الاصول نظر دیگری داشتم» هم همین بود. گرچه دور از ذهن می دانم ایشان به کل با تفاهم نامه مخالف بوده باشند؛ اما گویا با چیزی مخالف بوده اند که به ایشان تضمین دادند. این که چه بود را نمی دانم؛ ولی می دانم ایشان آموزگار بسیار خوبی ست.از آینده بی خبرم. در کل ما از آینده بی خبریم. اما خداوند می فرماید:وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَو اگر مؤمنيد، سستى مكنيد و غمگين مشويد، كه شما برتريد.(آیۀ 139 سورۀ آل عمران)نمی دانم در آینده مسئولین به کدام سو خواهند رفت. فکر نمی کنم بتوانیم دشمن را وادار به پذیرش تفاهم نامه کنیم. دست کم با شرایط کنونی. و فکر هم نکنم آن ها دست از سر ما بردارند. جنگ هم چندان دور از ذهن به نظر نمی آید. به هر روی، به نظرم باید منتظر فرمان رهبری باشیم. هر چه ایشان فرمود.اما از دیگر تغییرات من، تغییر در برخی دیدگاه هایم بود. نسبت به اشخاص خاص که گفته بودم. اما نسبت به شخصیت های تاریخی هم همینطور.متأسفانه برخی در کشور ما و البته در کشور های دیگر، در مورد تاریخ خودشان غلو می کنند. البته قطعاً تاریخ یک کشور ارزشمند است؛ البته تا وقتی که واقعاً «تاریخ» باشد. نه اینکه با افسانه ها در آمیخته شده باشد. این در آمیختگی، رگه هایی از نژاد پرستی را هم شاید در خود داشته باشد.به عنوان مثال، تندیس چنگیز در مغولستان را ببینیم شاید بد نباشد. در مغولستان، تندیسی از چنگیرخان مغول ساخته اند. گویا برایش احترام بسیاری قائل اند. اما او که یک جنایتکار بوده. چرا او را بزرگ می شمارند؟ چون مغول بوده؟ این گونه ای نژادپرستی نیست؟تندیس چنگیزخانمسئلۀ دیگر، روایت سازی هاست. گاهی با روایت های دروغ. و گاهی با همان قضیۀ «دی‌هیدروژن مونوکسید». گرفتن نتیجه ای نادرست از واقعیت هایی کاملاً درست.این مورد، مایۀ ناهمسانی بسیاری شده است. من در مورد کوروش هخامنشی، با پرسش ها و روایت های ناهمسانی مواجه شده ام.نمونه اش چیزی ست که ایشان گفته. البته برخی هم جمله هایی به او منتسب می کنند که منبع تاریخی ای ندارد. یا گل‌نوشتۀ او را به نادرستی ترجمه می کنند. در نادرست بودن این سخنان که شکی نیست. اما خودِ شخصیت کوروش چطور؟این پرسش، ذهنم را مشغول کرده بود. از استاد «کورش هادیان» گرامی پرسیدم. ایشان لطف داشتند و راهنمایی ارزنده ای به بنده کردند.ایشان نکته های بسیاری فرمودند. یکی از آن ها، این بود که به جای پرسیدن اینکه فلان شخصیت تاریخی خوب بود یا بد، بهتر است به گونۀ دیگری بپرسیم.بهتر است بپرسیم فلان فرد «که بود و چه کرد»، «چرا کرد» و «نتیجۀ کارهایش چه بود». البته پاسخ به این پرسش ها به درستی، با تکیۀ به منابع تاریخی و کنار گذاشتن تعصبات بیهوده و پیش داوری بهتر انجام می گردد.در مورد دیگر شخصیت های تاریخی هم می‌شود چیزهایی گفت.اصلاً همین محمود غزنوی. آیا واقعاً مسلمان بود؟ گمان نمی کنم. لشگرکشی هایش به هند به خاطر طلا بود، نه اسلام. شنیده ام با گماردن جاسوس، زمان پُر شدن معبد هندوها از طلا را درمی‌یافته و همان هنگام لشگر می‌کشیده.اما تغییر دیگرم چیست؟ در مورد جوانگرایی. به یاد دارم یکی متنی در مورد محافظه کاری نوشته بود. و گفته بود ساختار های پیر ما را به اینجا رسانده اند و تصمیم های محافظه کارانه می گیرند. با بخشی از حرفش اکنون نیز موافق نیستم. بر این باورم که تصمیم ها بر اساس عقل و مصلحت گرفته شده و مصلحت هم اصلاً چیز بدی نیست. البته نمی گویم خطا نکرده ایم. بلکه می گویم برخورد هیجانی با رخداد ها نیز اشتباه است که مورد نظر نویسنده بوده. البته این نظر شخصی من است.با این حال، بخشی از حرفش را پذیرفتم. اینکه ما به جوانگرایی نیاز داریم. نخست نمی پذیرفتم. اما گفتم بپژوهم ببینم سن مجلس و دولت چقدر است؟ متوجه شدم مجلس و دولت به طور کلی به سوی پیر شدن رفته اند. البته دولت سیزدهم کمی به سوی جوانی رفت و از دولت پیشینش 2 سال جوانتر بود. اما دولت کنونی ما بسیار پیر است. فکر کنم میانگین سن اعضای دولت، 60 سال است!میانگین سنی دولت و مجلس، افزایش چشمگیری داشته. این اصلاً خوب نیست. تازه آنجا بود که به ژرفای فاجعه پی بردم و درستی سخن نویسنده را دریافتم. ما به نیروی جوان نیاز داریم. به نظرم، ریختِ خوبی از جوانگرایی و تجربه می تواند اثرگذار باشد. البته جوانی بیشتر از سن، به شیوۀ اندیشه و عمل بستگی دارد.شاید یکی از دلایل مخالفتم، محافظه کاری خودم بود. شاید هنوز به جوانی نرسیده، پیر شده ام! البته امروزه دیگر همچون گذشته محافظه کار نیستم.همچنین من برکناری آقای پزشکیان در زمان کنونی را نیز صلاح نمی دانم. با اینکه تغییر کرده ام و نمی توانم حرف های پزشکیان در مورد خودش را نادیده بگیرم. نمی توانم عملکرد نادرستش را نادیده بگیرم در برخی زمینه ها. اما همچنان زحمت هایش را نیز نمی توانم نادیده بگیرم. این نظر شخصی من است. شاید تا اندازه ای تحت تأثیر فلان کانال هم باشم.در این زمینه‌ها، حکایت ها بسیار است. و تغییراتی که کرده ام بیش از آن چه بود که در این یادداشت آمده است.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Mon, 14 Sep 2026 21:36:22 +0330https://virgool.ir/@UHMI/در-نکوهشِ-کربن-مونوکسید-ها-ngipa3h9sxqsکربن مونوکسید (CO) گازی خطرناک است که متأسفانه سالانه در کشورمان، هزاران قربانی می گیرد.کربن مونوکسیداین گاز، بی رنگ و بی بو است و مسمومیت با آن به سادگی رخ می دهد. چگالی آن کمتر از هواست. این گاز از سوختن ناقص سوخت های فسیلی می تواند به وجود آید.از نشانه های سوختن کامل، شعلۀ آبی رنگ است. بنابراین شعله های زرد رنگ می توانند نشانه ای از سوختن ناقص باشند.برای شناخت آن، می توان حسگر هایی در خانه کار گذاشت.یک نمونه حسگر کربن مونوکسید. این حسگر، در مورد وجود دود و کربن مونوکسید هشدار می دهد.اما این گاز چگونه مایۀ مرگ می شود؟یکی از مولکول هایی که در انتقال گاز های تنفسی - به ویژه اکسیژن - خیلی مهم است، مولکول هموگلوبین است.مولکول هموگلوبینمولکول هموگلوبین جایگاهی برای اکسیژن و جایگاهی برای کربن دی اکسید دارد. اما وقتی کربن مونوکسید در هوا وجود دارد، این گاز به جایگاه های اکسیژن در مولکول های هموگلوبین می چسبد.تمایل کربن مونوکسید برای چسبیدن به جایگاه اکسیژن، بیش از 200 برابر تمایل اکسیژن است. بنابراین این گاز این جایگاه ها را اشغال کرده و به آسانی نیز نمی توان آن را جدا نمود.بنابراین در رسیدن اکسیژن به بدن اختلالی جدی ایجاد می شود. یکی از این اختلال ها، اختلال در سیستم عصبی است. به عبارتی دیگر، قدرت تصمیم گیری از فرد مسموم تا حد زیادی گرفته می شود. این گونه ممکن است باعث مرگ شود.برای کاهش خطر کربن مونوکسید، می توان از تهویۀ مناسب و کارکرد درست لوله ها و خروج مناسب دود اطمینان حاصل کرد.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Sat, 12 Sep 2026 21:02:09 +0330https://virgool.ir/@UHMI/گفتاری-نسبتاً-طنز-در-مورد-محمدرضا-شاه-brlxn6o0kp8sمحمدرضا شاه فرد بسیار شایسته ای بود و شایستگی از بر و رویش می بارید. این قدر که ابر های جنگل آمازون نمی باریدند.در سال ۱۳۲۰ وقتی خواست پادشاه بشود ، به او گفتند رادیو برلین گوش می دهی. شاه دید که بله. هیتلر چقدر جنایتکار است. پس به خاطر انسانیت، چنان رادیو برلین را کنار گذاشت که گویی اصلا آلمان وجود ندارد چه برسد به برلین و آن هم به رادیو اش. اصلا فکر نکنید به خاطر قدرت بوده ها. اصلا هم بیگانگان به او زور نمی گفتند سر این قضیه.برخی فکر می کنند بیگانگان شاه را آوردند ولی بسیار اشتباه است و این حرکت، کاملا نمادین و برای خفظ ابرو ی انگلیس بوده و در واقع این شاه یود که پادشاه انگلیس را اورده بود و انگلیس را کنترل می کرد. انگلیسی ها بدون اجازه شاه آب هم نمیخوردند. اما چون به هر حال ظاهراً ابرقدرت بودند، شاه گفت عیبی ندارد من را هم به گونه ای بیاورید انگار واقعاً آورده اید. البته انگلیسی ها که واقعاً او را آوردند. البته گویا به تنهایی، نه!در همان سال های آغازین سلطنتش، استالین و رزولت و چرچیل را به صرف چای و شیرینی دعوت کرد به تهران. به آن ها گفت یهویی بیایید تا وانمود کنم خبر نداشته ام. برخی فکر می کنند بیگانگان به شاه بی محلی کردند. اما در واقع وقتی شاه رفت پیش شان چرچیل از جا برخاست و به خاک افتاد و کف کفش شاه را بوسید. شاه گفت خب اینقدر هم لازم نیست ولی چرچیل ول نمی کرد که. آخرش به زور از کف پای شاه جدایش کردند.استالین که موش بود جلوی شاه. چند بار هم پیشنهاد داد گلستان و ترکمنچای بخورد تو سرم بیا روسیه کرملین به نامت کنم. ولی شاه اینقدر ساده زیست بود قبول نکرد.البته این موارد کاملا بی سند هستند و شاید سند شان بر اثر حمله مغول از میان رفته باشد.کنفرانس تهران | سران متفقین به تهران آمدند؛ در حالی که شاهِ ایران خبر نداشتشاه خیلی به مردم سالاری اهمیت می داد حتی از همان آغاز. می گذاشت نخست وزیر ها را مردم و مجلس برگزینند. مدیونید اگر فکر کتید آن موقع هنوز زورش نمیرسیده خودکامگی کند.خلاصه این قدر او مردم سالار بود که می خواست سلطنت را لغو و جمهوری اعلان کند. اما مردم التماسش می کردند که شاها واقعا دوستت داریم بمون. در نتیجه ماند.کم کم شد سال ۱۳۲۷ و یکی آمد شاه را ترور کند که نتوانست و شاه نه تنها مجازاتش نکرد بلکه شخصا رفت به دیدنش و حتی پیشنهاد واگذاری سلطنت را هم کرد، آن فرد هم بزرگواری شاه را دید و تحت تاثیر قرار گرفت و نپذیرفت. بعد از ان مردم به شاه التماس کردند شاها اگر ما خودمان مجلس انتخاب کنیم پررو می شویم تو بیا اختیار انحلال شون رو بگیر دست. شاه هم به خاطر مردم! قبول کرد.کم کم می رسیم به ماجرای ملی شدن صنعت نفت. باور کنید خود شاه به قلب موافق بود. همه اش تقصیر مصدق بود ها! شاه می خواست انگلیس هم کمی حال کند. بنابراین با مصدق مخالف بود!به طور کلی، شاه راهبردی داشت به نام «بده بره». بر پایه این راهبرد، هر جه بیگانه میخواست اجرا می شد. ثروت ملی را که کلا در این راهبرد می دادیم. آمریکا پایگاه داشته باشد؟ داشته باشد. کاپیتولاسیون می خواهد؟ بخواهد. نفت می برد؟ ببرد. البته این راهبرد خیلی هم نتایج خوبی برایش نداشت. پدرش را که از یاد نبرده بود؟ چطور افتاد جزیره موریس. خودش چطور شد؟شاه بسیار به «عروج» علاقه داشت. مثلا پس از کودتای بیست و پنج مرداد، «عروج شاهانه» کرد. این قدر سریع «عروج» کرد که نگو و نپرس. از تهران رفت و بعدش هم از ایران. کارشناسان توصیه می کنند در مورد «عروج شاهانه» ی شاه چیزی به زندانیان گفته نشود، چون ممکن است آن ها هم الگو گرفته و «عروج» کنند.تورم که اصلا آن موقع نبود. خودکار حدود ۱۳۰ سال یک قیمت بود. قیمت قوطی کبریت را که دیگر نگو و نپرس. هر سال نصف می شد. هر کارگر با حقوق یک روزش می توانست خانه، خودرو، سوپر مارکت، یخچال، تلویزیون، ساختمان شهرداری، ایستگاه فضایی بین المللی، کشتارگاه، سیلوی گندم، مزارع فرا سیاره ای، کل شترمرغ های استرالیا، ویلایی در مدار مریخ و ... بخرد. تازه این فقط حقوق بود. هر ماه شخص شاه به هر ایرانی یک تن طلا می داد. به به!برخی می گویند کودتای بیست و هشت مرداد. کودتا که نبود! خیزش همزمان شاه و ملت و آمریکا و انگلیس بنامیمش خیلی بهتر است. البته ملت که چه عرض کنم. شعبان جعفری خودش اندازه یک ملت بوده. دار و دسته اش بماند دیگر.پس از خیزش شاه و بیگانه، شاه دیگر خیلی بیگانه دوست شد. تصمیم گرفت کم کم به جای شاهی، رضاشاهی کند. بنابراین کم کم به سمت مردم سالاری یک نفره سوق پیدا کرد. اصلا همینگونه خوب است. چرا باید یک طرح چند ماه برود مجلس یا درمورد فلان موضوع میان وزیران صحبت شود؟ خب ببرند پیش شاه بخواند امضا کند دیگر! خیلی سرعت کار می رود بالا.شاه این قدر به مردم و مردم سالاری اهمیت می داد که حزبی به نام «رستاخیز ایران» ساخت. همه را هم میخواست مجبور کند بیایند آنجا. تک حزبی چیست دیگر؟ نه، تک حزبی که بود. یعنی تک حزبی خوب است. اگر فقط یک حزب باشد، کشور منظم میشود. چند تا باشد هر کدام یک خرفی می زنند اختلاف می شود جنگ جهانی میشود. یکی باشد ان هم عروسک خیمه شب بازی شاه. عالی ست!جای کسی که با قانون اساسی، نظام شاهنشاهی و انقلاب 6 بهمن مخالف است در زندان است یا خروج راحت برای همیشه از کشور!برخی فکر می کنند جان اف. کندی علی امینی را به شاه تحمیل کرده! نه، برعکس! شاه اتفاقا کندی را تعیین کرد. چطور؟شاه پنهانی رفت آمریکا با لباس مبدل و تغییر چهره. کسی او را نمی شناخت. رفت سخنرانی کرد و همه شناختند اش و اینقدر کف مرتب زدند که شاه خسته شد همانجا خوابید. فردا دید هنوز هم دارند کف می زنند. با هزار خواهش و تمنا مردم را بازداشت. گفت نکنید خواهشا راضی به زحمت نیستیم. گفتند باشه شاهنشاه آنگلوساکسون مهر . از ما چه می خواهی؟ گفت رفیقی از دوران کودکی دارم دورادور با آیفون هفده پرومکس مان همدیگر را می شناختیم. آن وقت ها خیلی باهوش بودم. مثل الان. خلاصه رفیق ما آقای کندی هست. لطف کنید بهش رای بدید.وقتی مردم شنیدند، دوباره شروع کردند به کف زدن و اینبار شاه بیهوش شد. او را بردند بیمارستان و بعدش به ایران آمد. در انتخابات آمریکا هم اینقدر مردم به کندی رای دادند که رقیبش هم گفت من هم هستم و رای داد به کندی. در واقع جریان این بود. خود شاه هم برنامه داشت برای آوردن امینی. حرف های کندی و این ها هم نمایش بوده و ظاهر سازی.آیا شاه پس از مدتی نرفت بگوید که خودم برنامۀ تان را اجرا می کنم بگذارید امینی را بردارم؟ یعنی شاه می خواست به همه ثابت کند که چقدر باهوش و با درایت است و کاردان. می خواست بگوید دست امینی باشد کار ها خوب نیست. باید همه اش را من انجام دهم. به هر حال در نوکری هم گوی سبقت را می ربود دیگر!هر چه هم میگویم مستند است و منبع موثق دارم. خودم منبعش را دیده ام. البته یک خورده بلند است و ستون هایش هم پوسیده بروی بالا خطرناک است. البته چند تا منبع دیگر مثل همین هم در چند جای دیگر شهر گذاشته اند. حالا منبع کنار خیابان دیگر نمیدانم چرا. به هر حال رهگذران هم تشنه می شوند دیگر. آب نباید بخورند؟ همه منبع ها هم موثق اند ها. همه شانشاه یک انقلابی تمام عیار بود اصلا. تازه انقلابش را رنگ هم میکرد. مثلا انقلاب سفید. اصلاحات ارضی هم داشت. اصلا هم ربطی به کمونیسم نداشت ها. فقط مردم. خلاصه کشور را وابسته تر کرد. وابستگی هم شاید همان راهبرد «بده بره» باشد. خوب بود که. نبود؟اصلا وابستگی چیست؟ مونتاژ چیست؟ آن زمان کل خودروسازی جهان دست ما بود. می ساختیم صادر میکردیم کره مریخ. یخچال و تلویزیون هم که نگو و نپرس. صفر تا هزارش را در داخل می ساختیم. کلا تولید مان داخلی بود. لپ تاپ و گوشی هوشمند هم که نگو و نپرس. همه داخلی. همه قطعاتش هم داخلی.فضانورد های مان سیاره ها را یکی یکی فتح میکردند. مسافر جا به جا میکردیم به مدار زمین. همه گونه مسافرت. دریایی، هوایی، زمینی و حتی زیرزمینی. این قدر مترو داشتیم دیگر زیر زمین پر شده بود هوایی شده بودند. ماشین ها هم همه برقی. که گفته اقتصاد مان به صادرات نفت خام و واردات بی رویه متکی بود؟ اتفاقا شاهنشاه آنگلوساکسون مهر اینقدر نفت فروخت که نفت مان تمام شد. سپس رفتیم که نفت بسوزانیم، دیدیم نداریم که. شاه گفت خودم بزرگترین دانشمند جهانم. در سه روز چنان نیروگاه خورشیدی زد برق افزوده آوردیم. آن موقع مردم که هیچ، سگ ها و گربه ها هم همگی ۳۰ ساعت در ۲۴ ساعت شبانه روز برق داشتند. برای پرندگان مهاجر هم ایستگاه های بین راهی زده بودند تا گوشی های شان را شارژ کنند.خود شاه هم خیلی می کوچید. هر جا هم می رفت همه احترامش می گذاشتند. ارتش ششم جهان بود. که گفته یک قطعه هم نمی توانست بسازد؟ این قدر تجهیزات پیشرفته ساخته بود که نگو و نپرس. حتی ربات انسان نما هم ساخته بود. چون نامردی نشود از شان بهره نمی برد.در قضیه واگذاری ها هم همان «بده بره» بود. خیلی عاقلانه!این قدر این راهبرد «بده بره» خوب بود که. البته برای بیگانگان.در زمینه فرهنگی که دیگر نگو و نپرس. در زمان شاه این قدر کتاب چاپ می شد که به خاطر ترس از قطع بی رویه درختان، چاپ کتاب را متوقف می کردند. هر کتابی هم چاپ می شد به هر ایرانی به رایگان داده می شد. همه هم کتاب های خوب.البته رایگان هم نمی دادند این قدر ایرانی ها پولدار بودند که نگو و نپرس. حقوق ها بالا. کار هم نمی کردی از هدیه ها بی نصیب نبودی زندگی ات می چرخید.در آن زمان ایران از نظر ورزشی هم خیلی قوی بود. در فوتبال که هر سال دو سه بار جام جهانی را می بردیم. اصلاً اینقدر قوی بودیم فیفا میگفت شما خودکار بروید دیدار پایانی. نیازی به دیگر مسابقه ها نیست. چون همه را معلوم است می برید. دیدار پایانی را هم البته مشخص است ولی باید بازی ای انجام بدهید دیگر. خلاصه آن موقع اصلاً دو جام جهانی داشتیم. یکی میان بقیه کشور ها. یکی میان برندۀ بقیه کشور ها و ایران.در والیبال هم تقریباً همین بودیم. کشتی را که دیگر نگو و نپرس. زیر منتخب کهکشان راه شیری را اصلاً به عنوان حریف قبول نداشتیم. آن را هم حریف تمرینی می پنداشتیم. با تیم سوم چهارم مان می رفتیم قهرمان بودیم.در مسابقات دوی صد متر که کولاک بودیم. دوندگان ما در سه ثانیه صد متر را می دویدند. البته این رکورد ها هیچ جا ثبت نشده. چون مسئولان گینس خیلی میانۀ خوبی نداشتند با ما.در زمینۀ راه سازی و شهر سازی هم که دیگر حرفش را نزن. شهر می ساختیم شهر هوشمند. ربات ها در شهر های مان قدم می زدند. خود شاه این ربات ها را اختراع کرده بود. رایانۀ شخصی هویدا اصلاً پوشش بود. پشتش یک ابررایانۀ فوق پیشرفته که هنوز دانش بشری به آن نرسیده بود.در زمینۀ هوش مصنوعی هم به چنان پیشرفت هایی رسیده بودیم که برای غول های فناوری امروزه حتی در خواب هم قفل است. یک هوش مصنوعی ای داشتیم که خودش، خودش ار به روز رسانی می کرد. شاهنشاه به طور کاملاً زیرزمینی و پنهانی از آن بازدید نمودند و تا دیدند، گفتند نه به خاطر مردم و امنیت شان به فرمانی ملوکانه از برق می کشیم ش. خلاصه به خاطر مردم پناهنش کرد.شاه خیلی حرف ها هم میزد. مثلاً میگفت «کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم». شاه این قدر بیدار بود و از کشور پاسداری می کرد که کاپیتولاسیون آورد بحرین داد و فلان و فلان. صبر کن ببینم. این متن چاپلوسانه است یا هجو؟ سرانجام کدام؟ اصلاً صبر کن. خیلی کار خوبی هم کرد. آن ها را دیده ای میگفتند بحرین سال ها پیش جدا شده بوده! اما شاه چرا استقلالش را به رسمیت شناخت؟ چرا از نیروی نظامی استفاده نکرد؟ مگر انگلیس نمی خواست از خلیج فارس برود؟ آهان فهمیدم. این هم همان سیاست همیشگی و جوابگوی «بده بره» بوده. شاهنشاه با این کار، جلوی برخورد شهاب سنگ بزرگی به کرۀ زمین را گرفت. چه ربطی داشت را نمی دانم. شاید شهاب سنگ به زمین که می رسیده، می دیده شاهنشاه چه می کند. راضی بود، فرار را بر قرار ترجیح داده و کلاً در سامانۀ خورشیدی هم دیگر پیدایش نمی شود، چه برسد به زمین. احتمالاً آن شهاب سنگ هم انگلیسی بوده. آخر خانوادگی شغل شان خدمت به بیگانه بوده دیگر.البته بیگانه هم برایش کم نگذاشته. مثلاً همان خیزش همزمان شاه و بیگانه در 28 مرداد. البته دلشان که برای شاه نسوخته بود. می خواستند ایران را ببلعند... نه صبر کن. چه دارم می گویم؟ ایران را ببلعد یعنی چه؟ شاه دوباره سیاست «بده بره» را اجرا می کرد. هدیه های شاهانه بودند!شاه در برخورد با مردم و حتی مخالفانش هم بسیار آرام عمل می کرد. وقتی افراد می رفتند به زندان کمیتۀ مشترک ضد خرابکاری، مأموران نوازش شان می کردند و بهترین غذا ها را برای شان می بردند. این قدر غذا می گذاشتند جلوی شان می ماندند کدامش را برگزینند. تازه چیزی هم داشتند به نام «آپولو». برخی فکر می کنند صندلی شکنجه بوده؛ اما سخت در اشتباه اند. نه تنها شکنجه نبوده، بلکه همان برنامۀ فضایی معروف آپولو بوده! زندانیان با آن می رفتند تعطیلات کرۀ ماه و بر می گشتند.یک دستگاه شکنجه که «آپولو» نام داشتاصلاً خود شاه اولین مسافرش بود. خیلی سال ها زودتر از آرمسترانگ روی کرۀ ماه پیاده شد. از آن جا هم برای مردم دست تکان می داد. تازه شاهنشاه تجربۀ بدون لباس فضایی قدم زدن در کرۀ ماه را هم دارند. پوست پولادین دارند. قوانین فیزیک خیلی اینجا کار نمی کند! هر چه باشد شاه هست دیگر! فرق دارد. ندارد؟ اصلاً در داستان رستم و اسفندیار هم در واقع این شاه بوده که رویین تن بوده و چندی رفته بود در کالبد اسفندیار!اصلاً شاه در تیراندازی و خلبانی و دوچرخه سواری هم حرف نداشت. با دوچرخه در سه روز کل کرۀ زمین را می پیمود. حتی پرواز هم می کرد با دوچرخه اش. در تیزاندازی که نگو و نپرس. با یک تیر صد نشان می زد. آن هم در حال جنبش با دوچرخه. یک تانک را با نوک انگشت بلند می کرد و از آن به عنوان سپر هم همزمان بهره می برد. در خلبانی که چه بگویم که تخصص اصلی شاهنشاه بود. چشم و گوشش را محکم می بست و حتی جلوی بینی اش و همچنین دهانش را هم می گرفت. تا یانجا چهار حس از حواس پنجگانه رفته اند کنار. حتی قرار بود حس تعادلی اش را هم از کار بیندازند. چاکران چنان خواهش و التماس کردند که شاها قبولت داریم همینجوری هم، منصرف شد. خلاصه شاه بهترین خلبان زیر دریا ها بود. حتی در زیرزمین ها هم با هواپیما خلبانی می کرد.خلاصه در آن زمان خیلی پیشرفته بودیم و افتخارات شاه بسیار است و بسیار و بسیار. هر چه هم گفتم کاملاً معتبر و موثق است. همه هم منبع دارند. منبعش هم خیلی بزرگ است. فقط می ترسم سوراخ باشد. شنیده ام درونش هم زنگ زده است. ولی مهم نیست. ما می گوییم منبع موثق، شما هم بگویید!یک نمونه از این منبع های کاملاً موثق!آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Tue, 08 Sep 2026 23:25:52 +0330https://virgool.ir/@UHMI/پارادوکس-تپه-شنی-noij80miszakبا داشتن چند دانه شن، می توانیم مطمئن باشیم که یک تپه شنی داریم؟برخی پرسش ها، بسیار ساده و پیش پا افتاده به نظر می رسند، اما در واقع پرسش های بسیار ژرف و عمیقی هستند.یکی از آن ها، متناقض نمایی است در مورد تپه های شنی.مسئله این است. فرض کنید یک دانه شن داریم. مسلما به آن تپه نمی گویند. اکنون فرض کنید دانه دیگری هم به آن بیفزاییم. مسلما آن دانه در کنار دانه دیگری نیز تپه ای نمی سازد. در واقع با افزودن یک دانه، نمی توان گفت که تپه‌ای داریم.این کار را بار ها و بار ها انجام می دهیم. هر بار نیز با همین استدلال می توانیم بگوییم که تپه ای نداریم. اما سرانجام چه؟ دانه های بسیاری گرد هم می آیند. آیا می توانیم به آن تپه بگوییم یا نه؟بگذارید به گونه دیگری این را بپرسیم. کی می توان به گردایه ای از دانه های شن، تپه گفت؟به نظرم پاسخ این متناقض نما در همین پرسش نهفته است. یعنی باید برای تپه، عدد مشخصی در نظر بگیریم. مثلا بگوییم اگر ۲۵۰ دانه شن گرد آمدند، به آن تپه می گوییم.بنابراین اگر ۲۴۹ دانه هم داشتیم، نمی توان به آن تپه گفت. این موضوع برای جلوگیری از سوءاستفاده و همچنین مطرح شدن اینگونه پارادوکس‌ها، ضروری می نماید. دست‌کم در عمل.البته این موضوع گویا منجر به بحث هایی ژرف‌تر نیز می گردد. زیرا به این بحث می توان از نظر مسئلۀ «ابهام» پرداخت. اما چنین پرداختی مورد نظر نگارنده نیست.مثال دیگری نیز می توان برای این قانون زد. قانون آفساید در فوتبال. زمزمه هایی از تغییر این قانون به گوش می رسد. زیرا این قانون را انسان ها گذاشته اند. مثلا می گویند بیایید از این پس این قانون را تنها در یک سوم دفاعی هر تیم اجرا کنیم. یا اینکه در صورتی آفساید را بپذیریم که بازیکن به کلی از مدافع یکی مانده به آخر، رد شده باشد.اما به هر روی، حتی در صورتی که چنین نیز شود، باز هم تعیین خطی مشخص برای آفساید ضروری می نماید. به نظر نگارنده، این موضوع چندان با پارادوکس تپه شنی بی ربط نیست.این پاسخ به پارادوکس تپۀ شنی، پاسخی دقیق نیست. بلکه بر روی این موضوع می توان سخن بسیار گفت. اما در واقع، منظور چیز دیگری است.در مورد این پاسخ می توان باز هم سخن گفت. مثلا اینکه عدد ۲۵۰ دانه شنی، یک عدد دلخواه است و تفاوت چندانی با عدد ۲۴۹ ندارد. می توان گفت که این مرز را باید بر پایه استدلال تعیین کرد. یعنی باید پیش و پس از مرز، تفاوتی کند. اینکه بر چه اساس تعیین می شود، ممکن است متفاوت باشد.البته این معما شکل های دیگری هم دارد و در واقع به شکل های متفاوتی بیان می شود.این مسئله با نام «پارادوکس خرمن» نیز شناخته می شود و در موارد گوناگونی بیان شده است. اما پایه و اساس همگی، یکی‌ست.با این وجود، این مسئله می تواند به چیزهای بسیاری مربوط باشد. دست‌کم نه از دیدگاه این‌که بخواهیم به طور فلسفی به ابهام برخی تعریف ها بپردازیم. بلکه وقتی بخواهیم در عمل این مشکل را حل کنیم.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Thu, 03 Sep 2026 22:42:46 +0330https://virgool.ir/@UHMI/تفسیر-دقیق-دیوان-حافظ-طنز-eahqpquyw8ydبرخی می پندارند که حافظ شاعری بوده که در سده های گذشته می زیسته اما این حرف کاملاً اشتباه هست و حافظ یک شاعر معاصر بوده و به انواع و اقسام فناوری های روز هم دسترسی داشته!لسان الغیب حافظ شیرازیحالا این نکته ها را از کجا می شود فهمید؟دقیقاً خیلی پرسش بجایی هست. از خود دیوان حافظ!نکتۀ جالب قضیه اینجاست که تا کنون هیچ حافظ شناسی نتوانسته به این نکته ها پی ببرد؛ اما یک غیر حافظ شناس توانسته با توجه به دیوان حافظ بفهمد که حافظ در روزگار خودمان زندگی می کرده!تفسیر های این غیر حافظ شناس هم قطعاً درست هستند! اصلاً شک نکنید!!!حالا مثلاً چه گفته؟اولین نکته این است که حافظ گوشی داشته! خب این را از کجا می توان فهمید؟ به این شعر نگاه کنید:مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمدهدهد خوش‌خبر از طَرْفِ سبا بازآمدهمان طور که می بینید واژۀ «باد صبا» در این شعر به کار رفته که دراد به برنامۀ «باد صبا» اشاره می کند. (این یک تبلیغ نیست!!) و این یعنی که حافظ گوشی داشته که هیچ روی گوشی اش باد صبا را هم نصب داشته!اما برنامه های گوشی حافظ که به باد صبا محدود نمی شود که! اینجا را ببینید:تا نگردی آشنا زین پردی رمزی نشنویگوش نامحرم نباشد جای پیغام سروشببینید واژۀ «سروش» هم آمده که دارد به پیام رسان سروش اشاره می کند و از قضا واژۀ «پیغام» هم آمده که همان «پیام» است و یعنی پیام رسان و شاعر چون «پیام رسان» خیلی طولانی بوده گفته «پیغام»!بنابراین حافظ قطعاً گوشی داشته. حتی می توانیم بفهمیم روی گوشی اش چه برنامه هایی هم داشته.اما آیا تنها وسیلۀ نوی حافظ، گوشی بوده؟ نه! ببینید:حیف است طایری چو تو در خاکدان غمزین جا به اشیان وفا می فرستمتبله! کاملاً دارد به تایر اشاره می کند. حافظ دارد با تایرش صحبت می کند که آن را به کار بگیرد - البته احتمالاً به عنوان یدکی! - آری! همچنین «تایر» را به شکل «طایر» نوشته که در زمان حافظ به آن «طایر» می گفتند. اما صبر کنید. مگر حافظ معاصر نیست؟ خب نوشته دیگر! دوست داشته از گذشته تقلید کند!مثلاً اینجا را ببینید:طایر دولت اگر باز گذاری بکندیار بازآید و با وصل قراری بکنددارد رسماً به تایر دولتی اشاره می کند! فکر کنم به حافظ به عنوان یارانه، تایر تعلق می گرفت! دارد به زمان واریز شدن یارانه ها توسط دولت اشاره می کند. مشخص است که معاصر بوده!اما حافظ تنها خودرو و گوشی نداشت. خیلی چیز های دیگر هم داشت! ببینید:در کارخانه ای که ره عقل و فضل نیستفهم ضعیف رای فضولی چرا کندبله حافظ دارد به کارخانه اشاره می کند. یعنی در زمان حافظ، کارخانه هم داشته ایم. یعنی در زمان معاصر بوده حافظ! دارد از این گله می کند که چرا مدیر عامل کارخانه، فرد شایسته ای نیست. احتمالاً خود حافظ را از آن کارخانه برداشته اند و کسی دیگر را به جایش گذاشته اند!حالا چگونه کارخانه ای بوده؟به نوک خامه رقم کرده ای سلام مراکه کارخانۀ دوران مباد بی رقمتبله! وجود واژۀ «خامه» نشانگر این است که آن کارخانه، کارخانۀ لبنیات بوده!ظاهراً پس از مدتی خود حافظ می شود مدیرعاملش اما رخدادی پیش می آید. ببینید:بیا که رونق این کارخانه کم نشودبه زهد همچو تویی یا به فسق همچو منیقصه از این قرار است که کارخانۀ حافظ داشته ورشکست می شده و حافظ این بیت را سروده که نیروی کار به کارخانه‌اش جذب کند و کارخانه اش را از ورشکستگی برهاند! می گوید شرایط کاری هم خیلی آسان است احتمالاً حقوق بالا هم می داده! اما مگر ورشکست نشده بود؟ خب مهم نیست. زورش می رسید!اما حافظ علاوه بر داشته های خودش، به فناوری های روز هم اشاره کرده! ببینید:آخر ای خاتم جمشید همایون آثارگر فتد عکس تو بر نقش نگینم چه شود؟بله. در زمان حافظ نه تنها دوربین عکاسی و عکس‌برداری بوده، بلکه می توانستند عکس ها را به سرعت چاپ کنند! آن هم نه فقط روی کاغذ. مشخص است که حافظ معاصر بوده!مثلاً دیگر چه؟ ببینید:برقی از منزل لیلی بدرخشید سحرده که با خرمن مجنون دل افگار چه کردبله کاملاً دارد به برق و انرژی الکتریکی اشاره می کند! یعنی چه؟ یعنی این که وقتی شب ها به نور نیاز داشتند، چراغ روشن می کردند! حافظ دارد به وضوح معاصر بودن خودش را می گوید!دیگر چه؟سال ها دل طلب جام جم از ما میکردآن چه خود داشت ز بیگانه تمنا میکردبله حافظ روزنامه هم می خوانده. آن هم روزنامۀ جام جم!موارد بسیاری از این دست است! تنها این ها نیست!حافظ از سرایندگان بزرگ ایران و چه بسا بزرگ‌ترین سرایندۀ ایرانی بوده. این نوشته طنز بود و اصلاً هدفی دیگر داشت و خدای ناکرده نمی‌خواستم حافظ را مسخره کنم. بلکه منظورم چیز دیگری بود. بسیاری از سروده های حافظ بسیار پرمعنا و پرمفهوم‌اند و گنجینۀ بسیار ارزشمندی هستند.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Fri, 28 Aug 2026 09:56:21 +0330https://virgool.ir/@UHMI/شکلات-آغشته-به-زهر-بررسی-واژۀ-کودتا-در-سخنان-رهبران-انقلاب-aodot72gqdj0رهبر شهید انقلاب از کودتا نام بردند؛ اما برخی به گونه ای وانمود کردند که مسئولین کودتاگر هستند. اکنون می‌خواهیم ببینیم واقعاً ایشان به چه چیزی کودتا گفته اند.رهبر شهید در دیدار با مردم آذربایجان شرقی در بیست و هشتم بهمن 1404 | منبع: خامنه‌ای دات‌آی‌آربرای این کار، بایستی نخست ببینیم ایشان در کجا از کودتا نام برده اند. برای این کار، بررسی سخنرانی های ایشان پس از دی ماه می تواند راهگشا باشد. اگر اشتباه نکنم ایشان پنج سخنرانی پس از رخداد های دی ماه، که منجر به وارد آمدن خسارت به کشور و شهید شدن گروهی از هموطن‌های مان شد، انجام داده اند.در دو تا از این سخنرانی‌ها، واژۀ «کودتا» به کار رفته است. یکی در دوازده بهمن و دیگری در بیست و هشت بهمن. رهبر جدید نیز در پیام نوروزی خود به واژۀ کودتا اشاره کرده اند. این پیام در بیست و نهم اسفند پخش شد.اما با توجه به بیانات ایشان، چه برداشتی می توان کرد؟نخستین مسئله این است که ایشان از کودتا به عنوان رخدادی در گذشته نام می برند نه به عنوان آن چه که اکنون نیز در جریان است.زیرا اگر مسئولین کودتاگر بودند، این رخداد اکنون نیز داشت رخ می داد؛ نه این که رخدادی مربوط به گذشته و به پایان رسیده باشد.در پیام نوروزی رهبر کنونی، این رخداد، به عنوان یکی از سه جنگی که دشمنان علیه ما تحمیل کردند، یاد شده است. همچنین بهره بردن از فعل «بود» به خوبی نشانگر مربوط به گذشته بودن این کار است.جنگ دوم، کودتای دی ماه بود که آمریکا و نظام صهیونی به تصور اینکه مردم ایران در اثر مشکلات اقتصادی تحمیل شده، نظر دشمن را عملی مینمایند، با استفاده از مزدوران خود فجایع بیشماری را رقم زدند و عده بیشتری از هموطنان عزیزمان نسبت به جنگ سابق را به شهادت رسانیده و خساراتی فراوان وارد کردند.بیست و نهم اسفند 1404چگونگی اجرای کودتا نیز مهم است و یکی دیگر از پایه های سخنان ایشان در مورد کودتاست.ایشان مسئله را اینگونه می بینند که طرحی در ایران در حال اجرا بود که برخی بنا بود به کشور، خسارت های مادی و معنوی وارد کنند و این را کودتا نامیدند.به عبارتی دیگر، اینجا نیز به گونه ای به به-گذشته-مربوط-شدن این رخداد اشاره شد. البته در اینجا تأکید ایشان بیشتر بر چگونگی انجام کودتاست.ایشان فتنۀ دی‌ماه را به کودتا همانند کردند و ویژگی های مشترکی را میان این فتنه و کودتا بر شمردند. همچنین تعریف کودتا از نظر ایشان، به صراحت آمده است و فکر نکنم شک و شبهه‌ای باشد.یک خصوصیّت دیگر اینکه این فتنه شبیه کودتا بود؛ یعنی بعضی‌ها هم در دنیا از این فتنه‌ای که اتّفاق افتاد، تعبیر کردند به کودتا؛ گفتند در ایران کودتایی راه افتاد که البتّه سرکوب شد، امّا کودتا بود. یعنی چه کودتا بود؟ یعنی هدفِ تخریب، مراکز حسّاس و مؤثّر در اداره‌ی کشور بود. به پلیس حمله کردند، به مراکز سپاه حمله کردند، به بعضی از مراکز دولتی حمله کردند، به بانک‌ها حمله کردند؛ این از جهت مادّی؛ به مساجد حمله کردند، به قرآن حمله کردند؛ این هم از جهت معنوی. آنچه کشور را اداره میکند اینها است؛ به اینها حمله کردند. این شد کودتا.دوازدهم بهمن 1404ایشان در فرمایشی دیگر، به «شکست خورده بودن» کودتا اشاره می کنند. مسئله‌ای که به روشنی بر پایان یافتن کودتا تأکید می‌کند.ایشان همچنین هدف کودتا را بار دیگر به گونۀ روشن تری بیان نمودند. ایشان، به دست گرفتن مرکزهای حساس نظام را از جمله اهداف کودتا برشمردند. همچنین کودتا را برنامه ریزی دشمن دانسته بودند و به له شدن آن به دست ملت ایران اشاره کردند.امّا راجع به این فتنه، من در یک کلمه به شما بگویم: عزیزان من! آنچه اتّفاق افتاد، یک «کودتا» بود که شکست خورد. این‌جور نبود که فرض کنیم یک عدّه جوان یا غیر جوان در یک جایی عصبانی شدند، حرکتی کردند، اقدامی کردند، اعتراضی کردند یا اغتشاشی کردند؛ نه، بیش از این حرفها بود؛ کودتا بود، منتها این کودتا زیر پای ملّت ایران له شد.هدف چه بود؟ هدف این بود که پایه‌های نظام را سست کنند، متزلزل کنند، مراکز حسّاس را بگیرند، صداوسیما را بگیرند و از این قبیل؛ این کاری بود که اینها میخواستند بکنند. نیروهای انتظامی، بسیج، سپاه و تعداد زیادی جوان که نه جزو بسیج بودند، نه جزو سپاه بودند، در مقابل اینها قرار گرفتند. بعضی با دست خالی با اینها برخورد کردند، بعضی هم شهید شدند؛ لکن در نهایت چه شد؟ در نهایت، دشمن چه قبول بکند، چه قبول نکند، این کودتایی که با این‌همه زحمت، با این‌همه خرج، با این‌همه پیش‌بینی، آن را در داخل کشور فراهم کرده بودند، به خاک نشست و شکست خورد و ساقط شد. این اتّفاقی بوده که افتاده. قضیّه، قضیّه‌ی مهمّی است، قضیّه‌ی‌ کوچکی نیست.بیست و هشتم بهمن 1404اما نکته چیست؟ آیا امکان کودتا هرگز وجود ندارد؟خیر. چنین حرفی را نمی توان زد و خدا می داند دشمن چه خواب هایی برای ما دیده. احتمال این که بخواهند دوباره در کشور آشوب به پا کنند، هست. ان‌شاءالله تیر شان به سنگ خواهد خورد و پیروز نخواهند شد.در این زمینه سخن بسیار است و به موضوع های بسیاری مربوط می شود. شاید نتوان به همۀ آن ها در یک فرسته پرداخت.ان‌شاءالله در دیدگاه های همین فرسته، پیوند سه سخنرانی رهبر شهید و رهبر کنونی قرار خواهد گرفت. می توانید متن کامل را آن جا بخوانید.اللهم عجل لولیک الفرجآرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Wed, 26 Aug 2026 20:57:34 +0330https://virgool.ir/@UHMI/دی-هیدروژن-مونوکسید-bxveklce58mzاگر روزی فردی در ظرفی شفاف آب بریزد و آن را به مردم نشان بدهد، مردم چه واکنشی نشان می دهند؟البته بستگی دارد. مثلاً آن فرد چه کسی باشد یا چه حرفی بزند. چه درخواستی از مردم داشته باشد و چه چیزهایی به مردم بگوید.مردم نیز در این زمینه نقشی مهم دارند. آن افراد چه کسانی باشند؟ آن فرد به چند نفر آن را نشان دهد؟ و البته پرسش های بسیاری که می توان مطرح کرد.دی‌هیدروژن مونوکسیداما چیزی مانند این رخداد، واقعاً پیش آمده است. قصد دارم برای تان تعریفش کنم. البته به طور دقیق مطمئن نیستم جزئیاتش و ... دقیقاً هیمنگونه باشند.روزی در کشور آمریکا مسابقه ای میان دانشجویان برگزار شد. قرار بود تا آن ها طرحی را اجرا کنند و بهترین طرح، برنده شود.یکی از دانشجویان تصمیم به انجام کاری شگفت آور و خلاقانه گرفت. کاری به ظاهر ساده اما پیچیده!آن دانشجو در ظرفی آب ریخت و تصمیم گرفت آن را به پنجاه نفر نشان دهد. اما به آن ها نگفت این آب است. او به آن ها، گفت این دی‌هیدروژن مونوکسید (DHMO) است.راست هم می گفت. آن ماده، وقعاً دی‌هیدروژن مونوکسید بود! اما آن دانشجو دیگر چه به مردم گفت؟به آن ها جمله هایی دربارۀ این ماده گفت. جمله هایی مانند:این ماده در همۀ تومور های مغزی و یاخته های سرطانی یافت می شود!تماس با حالت گازی آن، می تواند باعث سوختگی شدید شود!تماس با حالت جامد آن، می تواند باعث آسیب رسیدن شدید به پوست شود!این ماده از دهانۀ آتشفشان ها خارج می شود!می تواند باران اسیدی ایجاد کند!تماس با حالت مایع آن می تواند باعث خفگی شود!هر سال، این ماده عامل فرسایش بسیاری از سنگ هاست و مقدار های بسیاری از خاک را جا به جا می کند!این ماده باعث زنگ زدن آهن و پوسیدگی آن است و عامل خسارت به سازه ها می تواند بشود!این ماده از میلیون ها سال پیش در قطب شمال و قطب جنوب ذخیره شده است. به طوری که دانشمندان به کانی آن دسترسی می توانند داشته باشند.این ماده بسیار وابسته کننده است و در صورتی که به آن وابسته باشید، تنها با چند روز قطع کردن مصرفش ممکن است جان خود را از دست بدهید!تاکنون هیچ کشوری در جهان، مصرف آن را غیرقانونی اعلام نکرده است!بله! این ماده در واقع همان ماده ای است که آتش نشان ها سال ها پیش یکی از خواص آن را کشف کرده و از آن برای خاموش کردن آتش بهره می برند و در واقع همان «آب» است!اما آن دانشجو پس از گفتن این چیزها از مردم چه درخواستی داشت؟از مردم خواست تا درخواستی را امضا کنند که در واقع، درخواست غیرقانونی اعلام شدن یا محدود شدن مصرف دی‌هیدروژن مونوکسید در آمریکا بود!از آن پنجاه نفر، چهل و سه نفر امضا کردند آب غیرقانونی شود! شش نفر علاقه ای نشان ندادند؛ اما یک نفر فهمید که در آن ظرف، چیزی جز آب نیست! آب، مایۀ حیات!آری!آیا این تنها یک داستان ساده در مورد یک دانشجوی آمریکایی (به نام ناتان زونر) بود؟ خیر!بلکه می توان گفت در واقع این دانشجو داشت نکتۀ خیلی خوبی را به ما یادآوری می کرد.برگزار کنندگان آن مسابقه نیز مقام اول را به ناتان زونر دادند.در واقع، چیزهایی که گفته شد همگی واقعیت داشته و از خواص آب بودند.اما گزینشی به واقعیت نگاه شده بود و داشت از واقعیت هایی کاملاً درست، نتایجی اشتباه گرفته می شد.تازه این از واقعیت های درست بود.وای به حال وقتی که بخواهیم از گزاره های نادرست نتیجه بگیریم!پ.ن: چند روز پیش مطلبی دیدم. نویسنده - نمیدانم به طنز یا جدی - داشت می گفت کره شمالی کشور خیلی خوبی هست به دلایلی همچون داشتن فلان ورزشگاه و ...! البته دلایلش چندان درست هم نبودند! یعنی از گزاره های نادرست و درست داشت نتیجه ای نادرست می گرفت. البته به نام «کره شمالی» در متن خود اشاره نکرده بود.پ.ن۲: چند وقت پیش، مطلب هایی در مورد دی‌هیدروژن مونوکسید و این داستان خواندم. گفتم شاید آموزنده باشد.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Thu, 20 Aug 2026 14:59:48 +0330https://virgool.ir/@UHMI/شکلاتِ-زهرآگین-علیه-رهبری-کودتای-سیاسی-شده-teneowzqcxinامروز چیزی جالب توجه دیدم. به طور دقیق نمیخواهم اشاره کنم؛ اما به طور کلی داشت با تحریف و عملکردی قابل انتظار از جریان «تخریبگر»، رهبری را تحریف می کرد و با پرداختن گزینشی به بیانات ایشان، به این نتیجه می رسید که علیه رهبری کودتای سیاسی شده.(همین آغاز عرض کنم که منظورم از «تخریبگر»، هیچ کدام از کاربران ویرگول و یا مردم عادی نیستند.)اکنون نیز می خواهیم به این موضوع بپردازیم. آیا علیه رهبری کودتای سیاسی شده؟در پاسخی کوتاه می گوییم: خیر. اما چرا؟برای بررسی دقیق تر، بهتر است اول پیام رهبری را بخوانیم و ببینیم چه فرموده اند. این را می توانید در منبع (1) بخوانید. (این منابع ان‌شاءالله در بخش دیدگاه های همین فرسته قرار خواهند گرفت.)پیش از این که برویم سر اصل مطلب، بهتر است یک سؤال اساسی کنیم. آیا رهبری نمی تواند به صراحت بگوید که پزشکیان، قالیباف و اژه ای کودتاگر هستند؟ آیا رهبری که فرمود «علی الاصول نظر دیگری داشتم» و همان جمله هم تحریف شد و ... بگذریم که جای بحثش نیست. آیا نمی تواند همچین حرفی بزند؟؟ فعلاً این را داشته باشید.اکنون بیایید ببینیم رهبری چه فرموده اند. به این بخش از سخن رهبری برای کوباندن مسئولین - آن هم برخلاف توصیۀ صریح ایشان - استناد شده است!امروز که ملّت‌های جهان از ظلم و بیداد دولت امریکا و صهیونیست‌های جنایتکار و نابودکننده‌ی حرث و نسل به ستوه آمده‌اند، راهی جز جهاد و مقاومت، پیشِ ‌رو نمانده است و پایداری در این راه، نصرت موعود الهی را نصیب مجاهدانِ راه حق خواهد کرد «...وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ»از این نکته به این نتیجه رسیده اند که چون رهبری فرموده راهی جز جهاد و مقاومت پیش رو نمانده و ایران در پندار صد درصد غلط آن ها راه مذاکره و صلح!! را برگزیده! پس علیه رهبری کودتا شده!اما این استدلال بسیار بی پایه است.یکم، چرا وقتی به این بخش از پیام استناد می کنید، چند خط پایین ترش را نمی خوانید؟ رهبری در همین پیام فرمودند:جمهوری اسلامی ایران نیز در راستای خطّ‌مشی رهبر معظّم و شهید انقلاب امام سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌تعالی‌‌علیه دفاع از این مجاهدان مظلوم و مقتدر را سیاست راهبردی خود تعیین کرده، و حفظ تمامیّت ارضی لبنان و رفع کامل و بدون قید و شرط تجاوز رژیم صهیونیستی را به‌عنوان شرط اوّل تفاهم‌نامه‌ی پایان جنگ تحمیلی با امریکای متجاوز قرار داده است.از این چه نتایجی می توانیم بگیریم؟ مثلاً می توانیم نتیجه بگیریم که:یک این که تفاهم نامه از سوی جمهوری اسلامی ایران بوده. یعنی صرفاً توافقی از طرف دولت نبوده. یعنی از طرف نظام بوده.دوم این که رهبری اعلام کردند جمهوری اسلامی ایران، حفظ تمامیت ارضی لبنان را به عنوان شرط اول تفاهم نامه تعیین کرده.به عبارتی دیگر، ایشان راه دفاع از لبنان را گذاشتن شرط اول تفاهم نامه بدان شرح دانسته اند. و این موضوع را «دفاع از این مجاهدان مظلوم و مقتدر» دانسته اند. این یعنی تفاهم نامه، راهی برای دفاع بوده، نه راهی برای صلح و فایده هم داشته.اگر بی فایده بود، چرا رهبری بر چنین چیزی تأکید می کند؟خب الان می توان چه گفت؟یعنی می توان گفت چون بالاتر فرمودند راهی جز جهاد و مقاومت پیش رو نمانده...رهبری در بالا به روشنی بر شرط اول تفاهم نامه تأکید کردند و همچنین مشخص شد از سوی نظام بوده، نه دولت. پس مسئلۀ جهاد و مقاومت چه می شود؟اشتباه دقیقاً هیمنجاست. چه کسی گفته مذاکره لزوماً به معنی صلح است؟؟ صلح هم باشد، چه کسی گفته صلح یک روش مبارزه نیست؟؟ (تعجب کردید؟)چرا می گویم صلح می تواند یک روش مبارزه باشد؟ (این با فرض این است که ایران بخواهد صلح کند، که در حال حاضر چنین چیزی از گفتار و رفتار رهبری و دیگر مسئولان دیده نمی شود گویا.)و چرا صلح می تواند یک روش مبارزه باشد؟ (باز هم میگویم، اکنون کسی به فکر «صلح» با آمریکا نیست.)مثلاً می توانیم صلح حدیبیه را بگوییم. البته شرایط آن روز، با شرایط امروز خیلی متفاوت بود. ولی باز هم عرض می کنم این صرفاً برای نشان دادن این است که صلح هم می تواند یک روش مبارزه باشد.تاریخ گواه است که این صلح، چقدر به سود اسلام بود و شمار بسیاری از افراد مسلمان شدند. همچنین صلح امام حسن (ع). در مورد این دو موضوع، می توان به تفصیل سخن گفت. اما نکتۀ مهم این است که صلح نیز می تواند یک روش مبارزه باشد و نگارنده، این مطلب را اثبات شده در نظر می گیرد؛ چرا که موضوع بحثی دیگر است.اما آیا اصلاً ایرانیان اکنون به فکر صلح اند؟ خیر!در این روز ها، عملیات هایی به اندازۀ کافی از سوی ایران انجام شده که گمان صلح را از میان ببرد.به عنوان مثال، می توانم به منبع (2) اشاره کنم. و همچنین منبع (3). در این دو منبع، به چیز هایی مانند سرنگونی سه فروند F-35 ، خسارت دیدن سه فروند دیگر، به آتش کشیده شدن دو آشیانۀ پهپادی و یک مخزن سوخت هواپیما و بالگردهای نظامی در پایگاه علی السالم، مورد هدف قرار گفتن پایگاه هوایی و مرکز فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا در اردن با چند فروند موشک بالستیک اشاره شده است. این موضوع، قطعاً نشانه ای از صلح نیست. این رخداد ها، در چند روز گذشته به وقوع پیوسته اند. تقریباً همزمان با پیام رهبر معظم انقلاب.البته رهبری پیشتر نیز امضای ترامپ را بی ارزش خوانده بودند و از گسترده شدن درگیری ها خبر داده بودند. این پیام را می توانید در منبع (5) بخوانید.)همزمان با این حماسه، نقض عهد‌های مکرّر شیطان بزرگ نسبت به تفاهم‌نامه امضا شده بین رئیس‌جمهوران ایران و امریکا بار دیگر این حقیقت را به همگان ثابت کرد که امضای رئیس‌جمهور امریکا چقدر بی‌ارزش و نامعتبر است و زورگوئی، تمامیّت‌خواهی و وحشی‌گری، اجزاء لاینفک مرام و مسلک امریکایی می‌باشد. امروز شیطان بزرگ بار دیگر چهره‌ی واقعی و بدون نقاب خود را آشکار کرده تا این تجربه ی تاریک از جنایت و بدعهدی، سند محکم دیگری بر دروغگویی، غیرمنطقی و غیر قابل اعتماد و پلید بودن امریکا باشد. اکنون که دشمن امریکایی به دنبال جنگ‌افروزی و تحمّل هزینه‌های سنگین‌تر و بی‌آبروئی بیشتر است، بداند که ملّت عزیز ایران و جبهه‌ی مقاومت، درسهای فراموش‌نشدنی برای او دارد که رشادت‌های رزمندگان اسلام و غیرت مردمان شجاع خطّه ی جنوب در این روزها نمونه‌هایی از آن را نشان داده است.البته در این زمینه باید خیلی بیشتر حرف زده شود. بگذریم.حالا به سؤالی اساسی تر می پردازیم. آیا مسئولان در راه دیگری جز راه رهبری قدم می گذارند و گام بر می دارند؟ اگر چنین نباشد، فاتحۀ شبهۀ کودتای سیاسی علیه رهبری را باید خواند.واقعیت این است که این موضوع، چندان با سخنان رهبری جور در نمی آید. با کدام سخنان؟ مثلاً سخن رهبر شهید چنین است: (نسخۀ کامل تر را می توانید از منبع (4) بخوانید.)مسئولان کشور بخصوص مسئولان سه قوّه که بحمدالله امروز آنها هم در کمال اتّحاد و همدلی دارند با هم کار میکنند، این را حفظ کنند. خدمتگزاران کشور را مردم حمایت کنند؛ رئیس‌جمهور را حمایت کنند. رئیس‌جمهور، پُرکار و پُرتلاش و پیگیر است؛ عناصرِ این‌جور که پُرکار باشند، پُرتلاش باشند، پیگیر باشند، اینها را باید قدرشناسی کرد. 1404/06/02بنابراین، رئیس جمهور «پرتلاش»، «پرکار» و «پیگیر» است؛ نه «خائن»، «نفوذی» یا «کودتاگر». همچنین رهبر شهید توصیه نموده که مردم از خدمتگزاران کشور حمایت کنند که بر پایۀ فرمایش ایشان، رئیس جمهور نیز جزوی از آنان است.و اما دیدگاه رهبر جدید در این خصوص چیست؟با توجه به دیدگاه رهبر جدید و تقریباً یکسان بودن محتوای این دو پیام، می توان متوجه شد مسئولان کودتاگر نیستند. ایشان می فرمایند: (پیام کامل را می توانید از منبع (5) بخوانید.)براین اساس ملّت عزیز، با تداوم بر اعتماد به مسئولان دلسوز در هر سه قوّه که تلاش ایشان برای رفاه و سعادت ملّت، مشهود می‌باشد، همچنان برای تضمین صیانت از منافع ایران اسلامی، هوشیار و فعّال در میدان خواهد بود. ممکن است کسانی با اخلاص تمام و از سر خیرخواهی، انتقاداتی نسبت به عملکرد بعضی از مسئولین داشته باشند. به نظر بنده، در عین اینکه این اهتمام و نگرانی ایشان برای نظام همچون اشخاصِ خودشان، سرمایه‌ی ارزشمندی بشمار می‌آید و فی‌نفسه امری مطلوب قلمداد می‌شود، این عزیزان که بعضی از ایشان از زمره‌ی‌ پیشروان بصیرت هستند باید مراقب باشند تا این رویکرد، اوّلاً ظلمی را بر بی‌گناهی روا ندارد که آن خود منشأ محرومیّت از برکات و عنایات می‌گردد. و ثانیاً موجب شکست در وحدت و انسجام اجتماعی نگردد؛ که با حفظ این جهات، انتقادها موجب رونق و شکوفایی امور خواهد شد. دشمن نباید هیچ علامت ضعفی و از جمله این ضعف را از ما دریافت کند؛ که هرگاه ما این مراقبت‌ها را به طور کامل مراعات نماییم، او به ناچار رو به هزیمت خواهد گذارد. رهبری به صراحت تلاش مسئولان سه قوه را برای رفاه و سعادت ملت «مشهود» می دانند. آیا ممکن است مسئولین خائن یا کودتاگر باشند و رهبری چنین حرفی بزند؟در این زمینه، سخن ناگفته بسیار است و بسیار باید بیشتر به این موضوع پرداخته شود.در پایان، نظر شما را به برخی از سخنان رهبری در زمینۀ «اتحاد مقدس» جلب می کنم: (این را نیز می توانید از منبع (5) بخوانید.)لازم است به شما مردم باوفا و سرافراز ایران عرض شود که از جمله اصولی‌ترین امور در این برهه، اصرار بر وحدت کلمه و اتحاد مقدّس در همه‌ی سطوح مردم و مسئولان و در تمام عرصه‌ها برای تحقّق آرمان‌های بلند انقلاب اسلامی و تأمین عزّت و استقلال ایران عزیز خصوصاً در برابر دشمن جنایتکار و حیله‌گر امریکایی است. همانگونه که پیش از این مکرّراً و مؤکّداً تذکر داده شد، صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه و تنازع، اختلافات سیاسی و برجسته کردن تفاوتهای اجتماعی وظیفه‌ی همگانی است و البته نقش مسئولان و عناصر دلسوز و دلباخته‌ی انقلاب و امام و رهبر شهید در انسجام و یکپارچگی کشور، مهم‌تر و حسّاس‌تر است. مبادا با رفتار خود، ضربه ای به این اتحاد مقدس بزنیم. این هم توصیۀ سردار سرافراز اسلام، سید مجید موسوی، خطاب به ما در این مورد: (این را می توانید از منبع (6) بخوانید.)بسم الله الرحمن الرحیمملت بصیر و غیور که در خونخواهی امام شهید مبعوث گشتید و در راه تحقق ارمانهای بلند انقلاب اسلامی و اقتدار و سرافرازی ایران عزیز، با امام حاضر عهدی تازه بستید، هوشیار باشید که از شئون متعهد بودن تبعیت کردن است. پس نه یک گام جلوتر و نه یک گام عقب‌تر، بلکه همراه با ولی خویش باشید. درست در مسیری که امام خمینی کبیر رحمه الله علیه فرمودند: پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما اسیب نرسد.گوش به فرمان ولایت بوده و از هر کلامی که اتحاد مقدس شما را به خطر می‌اندازد دوری نمایید.سرباز ولایت و جانفدای ملتسید مجید موسویباز هم می گویم. در این زمینه حرف ناگفته بسیار است و باید خیلی بیشتر سخن گفت.و به نظرم اگر با دیدگاه های رهبری از سایت خود ایشان آشنا شویم، خیلی بهتر است. چون گامی مهم است برای اینکه برخی از تخریبگران نتوانند از بیانات ایشان سوءاستفاده کرده و آن را به نفع خود تفسیر کنند. بسیاری از این تفسیر به رأی ها، با خواندن ناقص و گزینشی بیانات رهبری انجام می شود.این فیلم جالب است. فکر کنم بخشی از مستند «غیر رسمی» است. می توانید تارنمای مورد نظر را از منبع (10) باز کنید و این بخش از مستند را ببینید.ایوب‌ آقاخانی، کارگردان تئاتر در گفت‌وگو با رهبر انقلاب : برخی مسئولان صحبت‌های شما را تفسیر به رای می‌کنند؛ درخواست داریم که مسائل فرهنگی را به مسئولان با صراحت بگویید.رهبر انقلاب: کسی که تفسیر به رای می‌کند، حرف صریح را هم تفسیر به رای می‌کند.پ.ن: در آغاز این ویدیو، شهید لاریجانی را دیدم... چقدر مظلوم بودی و هدف تهمت ها... اما تو عاقبت بخیر شدی و با کمال تأسف، برخی حتی پس از شهادت هم تو را تخریب می کنند... ای شهید بزرگوار، ما را ببخش و حلال مان کن...رسانۀ رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران، در تاریخ 24 فروردین 1405، این عکس را در کانال ایتای خود گذاشته (منبع (7)) و به روشنی بر این نکته تأکید می کند که میدان، خیابان و دیپلماسی در یک راستا هستند. مواضع مسئولین در این زمینه را هم در نظر نگیریم، این پیام به خوبی ثابت می کند که دیپلماسی از میدان جدا نیست.رسانۀ مقام معظم رهبری با گذاشتن تصویر سران قوا و پیام رهبری، به روشنی بر حمایت و پشتیبانی از سران قوا تأکید می کند. (منبع (8)) ان‌شاءالله سخنان رهبری را از رسانۀ ایشان بخوانیم و نگذاریم برخی تخریبگران، ایشان را تحریف کنند.نکتۀ بسیار مهم: بایستی اعلام کنم که منظور من از «تخریبگر»، هیچ یک از کاربران ویرگول نیست. منظورم هیچ کدام از مردم عادی هم نیست. بلکه منظور، جریانی خاص است که شاید از هزار نفر هم کمتر باشند و برخی از پیام رسان ها را متأسفانه تا اندازه ای در اختیار دارند و منظورم، آن جریان رسانه ای است.پیام اخیر رسانۀ رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز قابل توجه است. آن را می توانید از منبع (9) بخوانید.🔲 توصیه‌های مهم رهبر معظم انقلاب خطاب به ملت ايران، مسئولان و عناصر دلسوز برای غلبه بر دشمن در مقطع فعلی:1️⃣ اصرار بر وحدت و اتحاد مقدس در همه سطوح و تمام عرصه‌ها2️⃣ پرهیز از تفرقه، تنازع، اختلافات سیاسی و برجسته کردن تفاوتهای اجتماعی3️⃣ تداوم اعتماد به مسئولان دلسوز در هر سه قوّه4️⃣ حضور فعال و هوشیارانه در میدان5️⃣ پرهیز از ظلم نسبت به افراد در انتقادات6️⃣ پرهیز از خدشه بر وحدت و انسجام در انتقاداتاگر اشتباهی در نگارش این یادداشت رخ داده، پوزش می خواهم. بنده معصوم نیستم و گاهی خطا می کنم. برای پیروزی ایران عزیزمان و جبهۀ حق دعا بفرمایید. اربعین حسینی را نیز تسلیت عرض می نمایم. اللهم عجل لولیک الفرج.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Mon, 03 Aug 2026 22:45:37 +0330https://virgool.ir/@UHMI/عصمت-پیامبر-اکرم-صل-الله-علیه-و-آله-tulo1bbz4r19مرحوم علامه مصباح رحمة الله علیهعصمت پیامبر (ص) مسئله ای بسیار مهم است. شاید خیلی مهم تر از آن چه به نظر آید. در این زمینه، می توانید این فرسته را بخوانید. پاسخی است دندان شکن به یک شبهه افکن.علامه مصباح در مورد اهمیت پاسخ دادن به این شبهه می گوید:اوایل انقلاب، ما با بعضى از اشخاصى كه اصرار زیادى بر القاى این شبهه داشتند، مواجه مى شدیم. اما آن موقع متوجه نبودیم كه چرا آنها بحث خود را از چنین مسأله اى شروع كرده اند. موضوعات فراوانى براى بحث وجود دارد; اما چرا باید كسى كه از ایران به دانشگاهى در خارج از كشور مى رود، درباره این موضوع سخنرانى كند كه پیامبر(صلى الله علیه وآله)معصوم نبوده است؟ استادى از دانشگاه كه عنوان نمایندگى امام(ره) در ستاد انقلاب فرهنگى را با خود یدك مى كشید، از ایران به كانادا رفت و در دانشگاه مك گیل سخنرانى كرد و این موضوع را مطرح كرد كه پیغمبر(صلى الله علیه وآله) و ائمه اطهار(علیهم السلام) معصوم نبودند! این مسأله براى ما مبهم بود كه این مطلب چه خصوصیتى دارد و چرا آن آقا چنین موضوعى را انتخاب كرده است؟ بعد از مدتها متوجه شدیم كه این بحث ریشه همه مباحث و شبهات است.خود ایشان در سخنانی نسبتاً کوتاه ولی پرمغز، به این شبهه پاسخ داده است. یعنی ایشان، عصمت پیامبر(ص) را تبیین نموده. ترجیح دادم اصل متن را بدون تغییر بیاورم.این است:مقدمه پاسخ به این شبهه، اثبات وجود خداوند و قدرت و حكمت اوست كه ثابت كردن آنها با ادله عقلى در حد فرصت این جلسه نیست، از این رو، این مسأله را ثابت شده در نظر مى گیریم و بحث در مورد وجود خدا و صفات او را به محل خود واگذار مى كنیم. اگر ما پذیرفتیم كه خدا وجود دارد و او علیم و حكیم است، در این صورت مى توانیم به شبهاتى كه در مورد راستگویى خدا و عصمت پیامبران و ائمه(علیهم السلام) مطرح مى شود، پاسخ دهیم.پاسخ این شبهه، این است كه خداوند حكیم انسان را آفریده تا بتواند صراط مستقیم را از مسیر انحراف تشخیص دهد و با اراده و اختیار خود، راه درست را انتخاب كند. «انا هدیناه السبیل امّا شاكراً و امّا كفورا»(1)، «فمن شاء فلیؤمن و من شاء فلیكفر»(2). هم چنین این ویژگى به انسان اختصاص دارد كه براى تأمین این هدف علاوه بر عقل، پیغمبران نیز براى هدایت او فرستاده شده اند. چون عقل به تنهایى براى ارشاد بشر كافى نیست. البته عقل براى حل بعضى از مسایل به تنهایى كافى است و كسانى كه عقل را به طور كلى عاجز مى دانند و در اعتبار آن خدشه مى كنند، در عمل تصدیق مى كنند كه بسیارى از مسایل به كمك عقل قابل فهم است. اما از سویى عقول انسانها به تمام آنچه كه براى رسیدن به سعادت، به آنها نیاز دارند، نمى رسد و از سوى دیگر قوه تعقل افراد مختلف در یك سطح نیست. از این رو، خداوند براى تكمیلِ زمینه لازم براى هدایت تمام انسان ها، وحى را از طریق پیامبران به یارى بشر فرستاده است. بنابراین، نقش پیامبران جبران نواقص عقل و هم چنین حل اختلاف میان انسان ها در مورد مسایلى است كه بشر براى رسیدن به سعادت، به آنها نیاز دارد. ما اگر پذیرفتیم كه خداوند حكیم است، حكمت چنین اقتضا مى كند كه اسباب لازم براى هدایت انسان را در اختیار او قرار دهد. در غیر این صورت مانند میزبانى است كه كسى را با اصرار به منزل خود دعوت كند، اما آدرس خود را در اختیار او قرار ندهد. چنین كارى از شخص حكیم سر نمى زند.انبیا آمده اند تا راه سعادت را به بشر نشان دهند و آنچه آنها گفته اند آدرسهایى است كه ما را در رسیدن به قرب خداوند و رحمت و رضوان الهى كمك مى كند. گاهى ممكن است میزبانى كسى را به جایى دعوت كند، اما خود او هم آدرس آن محل را نداند یا توانایى تفهیم آدرس را نداشته باشد. در این صورت خود میزبان از راهنمایى میهمان عاجز است. اما اگر میزبان با وجود اینكه قادر به راهنمایى میهمان است، از ارائه آدرس خوددارى كند یا آدرسى را در اختیار او قرار دهد كه احتمال خطا در آن باشد و میهمان به صحت آن اطمینان نداشته باشد، آیا چنین كارى حكیمانه است؟ آیا شخص حكیم، چنین كارى را انجام مى دهد؟ اگر كسى قصد آزار و اذیت دیگرى را دارد و یا درصدد انجام كار لغو و عبث است، چنین كارى را انجام مى دهد. اما خداوند حكیم كار لغو و بیهوده انجام نمى دهد. «لو أردنا أن نتخذ لهوا لاتخذناه من لدنا إن كنا فاعلین»(3)، «أفحسبتم أنما خلقناكم عبثاً»(4). خلقت انسان براساس حكمت است، هم چنین تمام كارهایى كه خداوند براى هدایت انسان انجام مى دهد، براساس حكمت است، به همین جهت باید راههایى كه به وسیله انبیا به ما نشان داده شده است، درست باشد. به عبارت دیگر اگر در وحى، تا هنگام رسیدن آن به پیامبر یا ابلاغ آن توسط پیامبر به مردم اختلالى ایجاد شود، در این صورت باید در قدرت خدا و یا در حكمت او تردید كرد و اگر به كمك ادله عقلى ثابت شده باشد كه خداوند عالم، قادر و حكیم است، این مسأله با صفات خداوند سازگار نیست. بنابراین، اگر خداوند از قدرت بى نهایت برخوردار است و كارهاى خود را براساس حكمت انجام مى دهد، باید زمینه لازم را براى درست رسیدن پیام خود به مردم و تفسیر و تبیین صحیح آن فراهم سازد. در غیر این صورت، اگر خداوند قادر باشد كه ابزار هدایت مردم را فراهم سازد، اما این كار را به درستى انجام ندهد و امور مشتبه و خطابردارى را در اختیار بشر قرار دهد، این كار برخلاف حكمت خواهد بود.بنابراین، دلیل عصمت پیامبر(صلى الله علیه وآله) و امام(علیه السلام) حكمت خداوند است. چون اگر خداوند زمینه لازم را براى درست فهمیدن و درست فهماندن پیامبر(صلى الله علیه وآله) فراهم نكند، یا باید گفت خداوند از انجام این كار عاجز است و یا باید گفت كه او حكیم نیست و كار عبثى را انجام داده است. اما چون با ادله عقلى ثابت كردیم كه خداوند قادر و حكیم است، باید پیامبرى را براى هدایت مردم مبعوث كند كه پیام الهى را به همان صورت كه خدا فرموده، به مردم برساند و آن را مطابق خواست خدا براى مردم تفسیر و تبیین كند; نه اینكه در فهمیدن و یا بیان آن براى مردم مرتكب اشتباه شود، در این صورت وجود و عدم چنین راهنمایى كه گفته هاى او قابل اعتماد نیست، برابر است و فرستادن او براى هدایت مردم كار حكیمانه اى نیست. بنابراین، عصمت انبیا بر اساس حكمت خداوند ثابت مى شود. البته اگر كسى اصل عقل را انكار و ادله عقلى را از اعتبار ساقط دانست، جایى براى چنین استدلالهایى باقى نمى ماند. در این صورت با سفسطه بازى روبرو هستیم و باید به صورت دیگرى رفتار كنیم. اگر كسى بگوید من عقل ندارم، یا نمى توانم نسبت به مسأله اى یقین پیدا كنم، بحث با چنین كسى، كار عاقلانه اى نیست. كسى كه اعتراف مى كند كه نمى تواند به هیچ چیز یقین پیدا كند و نسبت به همه مسایل تردید دارد، بحث با چنین كسى چه فایده اى دارد؟ تنها باید به او گفت: اگر تو به هیچ مسأله اى یقین ندارى، با چه انگیزه اى شكیات خود را براى دیگران بازگو مى كنى و اصرار دارى آنها هم سخن تو را بپذیرند؟ اگر شما معتقد هستید كه به كمك عقل نمى توان به معرفت یقینى رسید و در تمام شناختها، به خصوص در زمینه متافیزیك و امور غیر حسى، عقل اعتبارى ندارد، در این صورت این چه سخنانى است كه شما مى گوئید؟ این قبیل موضوعات از مسایل متافیزیكى است، با این وجود چرا شما اصرار دارید كه چنین حرفهاى مشكوكى را مطرح كنید؟با فرض این نكته كه بپذیریم عقل داریم و عقل مى تواند وجود خدا و قدرت و حكمت او را اثبات كند، در این صورت عصمت انبیا، هم در فهم و هم در تفسیر كلام خدا ثابت مى شود. هم چنین راستگویى خدا هم به كمك اصل حكمت خدا ثابت مى شود.كلام خدا و نازل كردن قرآن و احادیث قدسى به چه منظورى است؟ آیا این كار، عبث و بیهوده است یا خداوند قصد دارد مطلبى را به مردم بفهماند؟ خداوندِ حكیم قرآن را نازل كرده است، تا مردم راه راست را بشناسد و آن را انتخاب كنند و از این راه، مستحق رحمت بى نهایت او شوند. حال اگر خداوند مطلبى را بیان كند كه مردم نسبت به آن اطمینان پیدا نكنند و احتمال خطا و دروغ در آن وجود داشته باشد، ارائه چنین مطلبى چه ثمره اى دارد؟ اگر در كلامى كه خدا براى هدایت انسانها نازل كرده است، احتمال خطا و دروغ وجود داشته باشد و یا گفته شود كه او درصدد فریب ماست در این صورت نمى توان به این كلام اعتماد كرد و وجود و عدم آن برابر خواهد بود. بنابراین، نزول وحى بر پیامبر زمانى حكیمانه است كه از ضمانت صحت برخوردار باشد; یعنى هم خدا در كلام خود صداقت داشته باشد و هم پیامبر در فهمیدن، ابلاغ و تفسیر آن مرتكب اشتباه نشود. اگر در هر یك از این موارد اختلالى ایجاد شود، فرستادن كلام از جانب خداوند لغو و خلاف حكمت الهى است. بنابراین، دلیل عصمت انبیا و صدق گفته خدا، حكمت خداوند است. چگونه ممكن است كسى كه از قدرت بى نهایت برخوردار است، به دروغ متوسل شود؟ چون كسى كه دروغ مى گوید، براى این كار خود انگیزه اى دارد. اما خداوند با قدرت بى نهایت خود، داعیه اى براى دروغگویى ندارد و اگر كلام او كذب باشد و یا احتمال كذب در آن وجود داشته باشد، نقض غرض و خلاف حكمت او خواهد بود. ممكن است، كسانى براى اثبات این مسأله به آیاتى از قبیل «من اصدق من الله حدیثاً»(5) و یا «من اصدق من الله قیلا»(6) استناد كنند، كه این كار استدلال دورى است. چون براى اثبات صداقت خداوند به كلام خود او استناد شده است.نتیجه بحث این شد كه اگر كسى واقعاً اصل وجود خدا و قدرت و حكمت او را بپذیرد، چاره اى جز پذیرفتن راستگویى خداوند ندارد; هم چنین باید قبول كند كه پیامبر در تلقى وحى و رساندن آن به مردم، مرتكب خطا و اشتباه نمى شود. چون اگر پیامبر در فهمیدن و فهماندن وحى اشتباه كند، یا خداوند نخواسته و یا نتوانسته است از اشتباه پیامبر جلوگیرى كند; و به هر حال، مستلزم جهل و عجز یا نقض غرض و خلاف حكمت خداوند خواهد بود.بنابراین، اگر ما از اثبات اصل وجود خداوند و قدرت و حكمت او بحث را آغاز كنیم، به صورت منطقى باید راستگویى خداوند را هم بپذیریم، عصمت انبیا و تمام كسانى را كه خداوند كلام آنها را معتبر دانسته است نیز باید بپذیریم. با توجه به این مسأله ما ابتدا صحت آیات قرآن و معجزه بودن آن را به كمك دلیل عقلى اثبات و پس از آن، با اتكا به آیات قرآن صحت كلام پیامبر(صلى الله علیه وآله) را ثابت مى كنیم. هنگامى كه قرآن مى فرماید: «من یطع الرسول فقط اطاع الله»(7)، این گفته به معنى اعتبار بخشیدن به تمام كلمات پیامبر(صلى الله علیه وآله)است. بنابراین، از این آیه فهمیده مى شود كه پیامبر (صلى الله علیه وآله) معصوم است و اطاعت او اطاعت خدا است. علاوه بر این آیه، دلایل دیگرى نیز براى اثبات عصمت پیامبر(صلى الله علیه وآله)وجود دارد كه عرض شد; از جمله این دلیل عقلى است كه اگر پیامبر(صلى الله علیه وآله) معصوم نباشد، غرض الهى از خلق بشر نقض مى شود، و خداى متعال به هدف خود از آفرینش انسان و هدایت او به وسیله وحى نخواهد رسید و اگر این هدف تأمین نشود، یا خداوند نتوانسته مقدمات لازم براى رسیدن به این هدف را فراهم كند و از این كار عاجز بوده است، یا اینكه قصد آزار و اذیت انسانها را داشته و هدف حكیمانه و عاقلانه اى از آفرینش انسان نداشته است. و همچنان كه بیان شد، تمام این احتمالات از ساحت قدس الهى به دور است. بنابراین، پیامبر(صلى الله علیه وآله) و به تبع او ائمه اطهار، كه پس از پیامبر(صلى الله علیه وآله) مرجع تفسیر و تبیین آیات قرآن هستند، از خطا و اشتباه مصون مى باشند...1. انسان، 3.2. كهف، 29.3. انسان، 17.4. مومنون، 115.5. نساء، 87.6. نساء، 122.7. نساء، 80.از آن جا که به لطف ویرگول عزیز(!) نمی شود به طور مستقیم و با آسودگی خاطر در فرسته ها پیوند نهاد، ان‌شاءالله در دیدگاهی قرار داده خواهند شد. دو پیوند به تارنمایی که دارای سخنان آیت الله مصباح در مورد این شبهه و پاسخ به آن است و دو متنی که از آیت الله مصباح نقل قول شده، از آن دو گرفته شده است.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Mon, 13 Jul 2026 21:38:51 +0330https://virgool.ir/@UHMI/واکنش-قاطع-عباس-عراقچی-در-پاسخ-به-تهدید-اسرائیل-qlqlyzqy0epsعباس عراقچی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در شبکه اجتماعی ایکس در پاسخ به تهدید وزیر دفاع اسرائیل مطلبی نوشت. گفت:مفاد تفاهم‌نامه اسلام‌آباد کاملاً روشن است و همه می‌توانند آن را ملاحظه کنند.رئیس‌جمهور آمریکا، ایالات متحده را متعهد کرده است که این جانور دست‌آموز خود در تل‌آویو را مهار کند. اگر آنها از فرمان ارباب خود سرپیچی می‌کنند، ایران به آنها درس لازم را خواهد داد.هرگونه تهدید علیه مردم و رهبری ما با پاسخی فوری و قدرتمند مواجه خواهد شد.منبع: تابناکآرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Wed, 01 Jul 2026 16:05:18 +0330https://virgool.ir/@UHMI/عنوان-آزمایشی-fa2dotgq1x2b-fa2dotgq1x2bویرگول! لطف کن بگو این کامنت چه مشکلی داشت که پخش نکردی؟دقیقا چه مشکلی دارد؟بعید می دانم و دور از ذهن که این تایید و عدم تایید ها خودکار باشد. کامنت بالا چه مشکلی دارد؟شما که اینقدر خوب! بیانیه می دهید، لطف کنید یک اطلاعیه ای چیزی هم در این مورد منتشر کرده شفاف سازی کنید!بگذریم.به روز رسانی:ای ویرگول! حالا «اللهم عجل لولیک الفرج» را سانسور میکنی؟پ.ن: ان شاءالله هر چه زودتر ایران عزیزمان و جبهه حق به پیروزی برسد.اللهم عجل لولیک الفرجآرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Tue, 19 May 2026 21:13:18 +0330https://virgool.ir/@UHMI/معرفی-کتاب-حسنی-و-گرگ-ناقلا-rlokctzwxcjd-rlokctzwxcjdشیخ نعیم قاسم دبیر کل حزب الله لبنان در پیامی به آیت الله اعرافی مدیر حوزه‌های علمیه ایران اعلام کرد: از پیام شما که بیانگر نگرانی، عشق و حمایت شما از حزب‌الله لبنان، مقاومت اسلامی آن و حامیان ثابت قدم و مقاوم آن بود، سپاسگزاریم.شیخ نعیم قاسمدبیر کل حزب الله لبنان بیان کرد: در لبنان، ما با یک دشمن وحشی اسرائیلی روبرو هستیم که به دنبال توسعه‌طلبی، اشغال و غصب حاکمیت ملت‌های منطقه ما است، همانطور که در فلسطین اشغالی و قدس چنین می‌کند. این دشمن توسط رژیم ظالم و ستمگر آمریکا با تمام توان و منابع خود، در میان سکوت کرکننده جهانی و همدستی برخی در غرب که تسلیم این دشمن هستند، پشتیبانی می‌شود.در این پیام تاکید شده است: حمایت جمهوری اسلامی ایران، از همان ابتدای تأسیس حزب‌الله در سال ۱۹۸۲ به فرمان امام خمینی(روحش پاک و مطهر باد) و حمایت مستمر آن تحت نظارت امام خامنه‌ای(روحش پاک و مطهر باد) از طریق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و به ویژه نیروی قدس، ما را قادر ساخت تا جنوب لبنان را در سال ۲۰۰۰ آزاد کنیم و با تجاوزهای مکرر دشمن اسرائیلی تا به امروز مقابله کنیم. همه اینها در سایه حمایت و پشتیبانی مردم عزیز ایران محقق شد.شیخ نعیم قاسم بیان کرد: از ایران به خاطر تحمل هزینه های فراوان در نتیجه حمایت از حقوق ما بر سرزمین، کرامت و عزتمان سپاسگزاریم.وی تاکید کرد: تجاوز وحشیانه آمریکایی-اسرائیلی به جمهوری اسلامی ایران با هدف ضربه زدن به پرچم آزادی و استقلال، حمایت از مظلومان و دفاع از فلسطین و قدس صورت می‌گیرد؛ اما مقاومت شجاعانه ملت ایران، نیروهای مسلح و رهبری حکیمانه ایشان تحت رهبری آیت‌الله سید مجتبی (حفظه الله) در کنار نقش مؤثر علما، به خواست خدا ، پیروزی را به ارمغان خواهد آورد و دوران جدیدی را در منطقه و جهان آغاز خواهد کرد.دبیر کل حزب الله لبنان بیان کرد: از خداوند متعال پیروزی جمهوری اسلامی ایران و همه نیروهای مقاومت در منطقه و تسکین آلام امت اسلامی، به ویژه ملت شجاع و عزیز فلسطین را مسئلت داریم.منبع و متن کامل تر: اینجامنبع: کلیک کنیدآرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Sat, 16 May 2026 20:40:56 +0330https://virgool.ir/@UHMI/مشکل-این-کامنت-چیست-marhq3qt9vzu-marhq3qt9vzuیک: «هر چی دوست داری بنویس؟!!»دو: شما که در دوران رویدادهای تلخ دی ماه بخش «این روزها» را راه انداختید، چرا برای جنگ رمضان این کار را نکردید و حتی به بسیاری از نوشته‌ها اجازۀ انتشار ندادید یا حذف کردید؟سه: چطور ویرگول در دورانی که حتی ایتا قطع بود (دی ماه) باز بود؟! انتظار دارید باور کنیم پست‌ها را به دلیل فشار از سمت نظام حذف می کنید؟چهار: چرا در اعلان خود نوشته بودید مدتی ناخواسته ویرگول را قطع کردید؟ این که کار خودتان بود!39 روز از قطع اینترنت در ایران می‌گذرد. در این مدت، انتشار نوشته‌ها متوقف شد و فاصله‌ای ناخواسته بین ما و شما ایجاد شد؛ فاصله‌ای که برای ما، که همیشه به خواندن و شنیدن صدای شما عادت داشته‌ایم، بسیار سنگین بود.پنج: چرا اعلام کردید با هر گونه فیلترینگ و قطع دسترسی به اینترنت در قرن بیست و یک مخالفید (اینجا و اینجا) اما خودتان حدود چهل روز ویرگول را قطع کردید! (خدا را شکر فقط ویرگول دست شماست!!!)هرچند که امکان اتصال به اینترنت برای کسب و کارهای اینترنتی فراهم بوده است، اما ما در ویرگول، دسترسی به اینترنت طبقاتی را برخلاف ارزش‌ها و اصول اخلاقی می‌دانیم. باور ما این است که دسترسی به اینترنت باید برای همه افراد کشور و به شکل برابر فراهم باشد، نه به‌صورت محدود یا گزینشی.***ما بر این باوریم که دسترسی به اینترنت آزاد، در قرن بیست و یکم، یکی از حقوق اولیه و انسانی است. به همین منظور، صراحتاً اعلام می‌کنیم که با هرگونه محدودیت، فیلترینگ و قطعی اینترنت به شدت مخالفیم و آن را مانعی بر سر راه رشد و تعامل جامعه می‌دانیم.شش: چرا در اینجا در متن اصلی (اینجا) گفته‌اید 39 روز از قطع اینترنت در ایران می گذرد، اما در خلاصه اش نوشته‌اید 36 روز؟!!! (اینجا)هفت: وقتی خودتان دورکاری می کنید به دلیل سالم ماندن در شرایط جنگی (اینجا)، پس چرا ناخواسته (یا شاید خواسته!) در جهت منافع کسانی گام بر می دارید که جان ایرانیان (از جمله خودتان و کارکنان تان) را تهدید کرده و می‌کنند؟در حال حاضر به خاطر شرایط جنگی و برای حفظ سلامت همکاران، شرکت ویرگول به صورت دورکار کار می‌کند و ممکن است در پشتیبانی تلفنی اختلالاتی وجود داشته باشد.هشت: چرا در (اینجا) نوشته اید به دلیل محدودیت در دسترسی به اینترنت، امکان فعال سازی بخش نظرات وجود ندارد، اما اکنون که اینترنت هنوز وصل نشده چرا نظرات باز است؟ جز این است که دارید به کاربران تان دروغ می گویید؟متاسفانه در حال حاضر، به دلیل محدودیت در دسترسی به اینترنت، امکان ایجاد تغییرات و فعال‌سازی بخش نظرات برای ما وجود ندارد.نه: چرا فرسته‌های برخی از کاربران را از بخش «جدیدترین‌ها» حذف می کنید؟ده: چرا اکنون دیکتاتوری و خودکامگی خود را به اوج رسانده‌اید و علناً با جمهوری اسلامی ایران به دشمنی برخاسته‌اید؟مافیا نشده دیکتاتور گشتی، احسنت!اطلاعیه ویرگولاطلاعیه پیشین ویرگولپ.ن: البته سوالات فقط همین‌ها نیست...پ.ن۱.۵: از کاشفان بزرگ ممنونم، مخصوصا آنها که روش های دور زدن تحریم را کشف کرده اند!پ.ن۲: این کامنت دقیقا چه مشکلی دارد که آن را منتشر نکردی ویرگول؟چه مشکلی دارد؟آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Sat, 16 May 2026 20:31:07 +0330https://virgool.ir/@UHMI/پویانمایی-طوفان-آغاز-یک-پایان-lcv0ahbnsjoqپویانمایی «طوفان : آغاز یک پایان» در استودیو فراز در طول سال های 1402-1404 به کارگردانی حسین مالکی تولید شده است و برگرفته از عملیات طوفان الاقصی است.برای تماشای این پویانمایی وارد نشانی زیر شوید:https://www.aparat.com/v/sspk24rپ.ن: لطفاً از این پویانمایی تا حد توان حمایت کنید. سازندگان برای آن زحمت بسیار کشیده‌اند.پ.ن2: ان‌شاءالله هر چه زودتر ایران عزیزمان و جبهه حق به پیروزی برسند.پ.ن3: اللهم عجل لولیک الفرجآرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Wed, 15 Apr 2026 20:05:19 +0330https://virgool.ir/@UHMI/پیروزِ-زخمی-cpwmljm6hsacپردۀ اولمی‌گویند (فکر نکنم سندیت تاریخی داشته باشد! پیام داستان مهم است!) به ناپلئون خبر دادند در جنگ پیروز شده‌ایم. ناپلئون پرسید چند درصد از سربازان ما کشته شدند؟ گفتند: شصت درصد! ناپلئون گفت: اگر یک‌بار دیگر این‌گونه پیروز شویم، نابود می‌شویم!پردۀ دومامپراتوری بریتانیا در اوج گسترۀ خود در سال 1921بریتانیا و آمریکا هر دو پس از جنگ جهانی دوم، برندگان جنگ بودند. اما هزینه‌های جنگ برای بریتانیا باعث شد که آمریکا به ابرقدرت جهان تبدیل شود. چون این کشور خسارت چندانی از جنگ، نسبت به بریتانیا، متحمل نشده بود. بریتانیا دو سال پس از این جنگ، پرجمعیت‌ترین و باارزش‌ترین مستعمرۀ خود، هندوستان، را از دست داد.آرگون (UHMI)آرگون (UHMI)Thu, 11 Sep 2025 13:12:32 +0330