https://virgool.ir/feed/@TurinTurambarfa2026-11-11 04:16:50https://files.virgool.ir/upload/users/79206/avatar/1hAuyG.pnghttps://virgool.ir/@TurinTurambarhttps://virgool.ir/@TurinTurambar/نوشته-های-نیمه-شب-دوم-aa8be7lh8t8qدر باز بود. وارد شدم و در سمت راست در ایستادم. کارگاه را برانداز کردم و مرد نجار را، که داشت تخته چوبی را به زیر تیغ گردان اره هل میداد و صدای جیغی که برمیخواست و به احتمال زیاد تا یک ساعت دیگر موجب سردرد من میشد. خاک اره بود و بوی چوب و خاطراتی که به سطح میامدند. نمیدانم چرا اما همیشه به نجاری علاقه داشتم. درواقع همیشه یکی از کارهایی بوده که برایش احترام قائل بوده ام. و ازان عجیب تر همیشه نجارها برایم مردمانی قدرتمند، و با شرافت بوده اند. به طرح عجیبی که با خاک اره روی زمین نقش بسته بود نگاه میکردم، سعی میکردم صورتی را بیابم میانش.«آقا کاری داری اینجا وایسادی؟»در پس اینکه ذهن آدم میخواهد تصویر شناخته شده ای را جا دهد میان ابر و برگ درختانِ وسط نیمه شب و خاک اره ی روی زمین چیست؟ اول جوابم این بود که همان ترس از ناشناخته است. اما در کودکی ام خاطراتیست از نیمه شب های تابستان که درختان باغچه را به شکل هر موجود ناشناخته و وحشتناکی میدیدم و ازان بدتر، بعد از غرق شدن میان این هراس موهوم،آنجا که به مادرم نگاه میکردم،موهای پیچ در پیچش و چهره ی به خوابش میشدند همان هیولا های موهوم میان درختان.سرم را آوردم بالا و دیدم نجار هنوز در حال اره کرده چوب است. تخته ها را با دقت و خیلی صاف هل میدهد زیر تیغ. نگاهی به من کرد و بی تفاوت به کارش ادامه داد. در نگاهش کدورت خاطر بود. مطمئن نبودم چرا. راستش نمیدانستم که از من سوالی پرسیده و من جوابش را نداده ام. نمیدانم کی متوجه این موضوع شدم اما دران لحظه فقط غرق شدن دران خاطرات و این رشته ی فکر بود که ذهن من را کامل حصار کشیده بود. روی در چوبی کارگاه شماره تلفن و اسم مرد نجار نوشته شده بود. سیاوش براهنی. انتظار داشتم اسم نجار ها احمدی، ابراهیم چیزی باشد. تفکر طبقاتی ریشه دوانده به ناخوداگاه همه آدمیان. سمت راست کارگاه الوار و تخته های روی هم انباشته شده بودند. جالب است، این درختانی که حالا تن لختشان در هم لولیده است یحتمل قبلا دورترین شاخه هایشان هم یکدگر را لمس نکرده بودند. به گور دسته جمعی میمانست.« داداش کارت چیه دوساعته اینجا مزاحم ما شدی؟»دقیقا بعد از گفتن کلمه دوساعته بود که برگشت و اره را خاموش کرد. حق داشت. زیاد پیش میاید که بدین سان کسی از مکدر میشود. اخلاق بدی است که چندسالیست در من ایجاد شده. گم میشوم در رشته ی فکری و...«سلام، ببخشید معذرت میخوام. من یه میز خیلی ساده و معمولی میخواستم در ابعاد 1 در 1.618034»هیچ حرفی نزد، نه اخمی نه تغییری در جزئیات چهره اش. رفت نزدیک میزی که ته کارگاهش بود، از سررسید به گمانم قهوه ای رنگی کاغذی پاره کرد و آمد سمتم. مرد تنومندی با ریش های بلند و ابروهای پرپشت. موهایش بلند و بود و بسته بودشان. بیش از اندازه برای نجار بود خوش چهره بود. این تصویر آمدنش شبیه شروع فیلم های قرون وسطایی قهرمانی هالیوودی بود. و خب تا چند دقیقه بعدش از همه آن ها غیرواقعی تر میشد. کاغذ را به من داد و گفت که ابعاد میز و اسم و شماره تماسم را یادداشت کنم. و رفت سر کارش. ماشین روشن شد و اره با نمیدانم چند دور در دقیقه چرخید. خودکار نداشتم و نمیدانم چرا او فکر کرده که من همراه خودم خودکار دارم. نیمخواستم مزاحمش شوم دیگر. رفتم سمت میزش که ببینم آنجا خودکاری چیزی هست یا نه. تا ته کارگاه. هر قدم که برمیداشتم هجم خاک اره در هوا چنان فزونی میافت که تنفس با حس خطر همراه میشد. عجیب بود که این آقای سیاوش چطور میتواند بدون ماسک نفس بکشد. در همان لحظه متوجه شدم که ماسک روی صورتش است. و نمیدانم که از ابتدا بوده یا حالا گذاشته. رفتم در انتهای کارگاه. روی میز خودکار بیک سیاهرنگی میان ابزارها افتاده بودم. برداشتمش و خواستم ابعاد را بنویسم و در همان حال، من پشت میزی پر از ابزار، در انتهای کارگاه نجاری آقای سیاوش براهنی شاهد اتفاقی بودم که اطمینان من را از تمام خاطراتم مخدوش کرد.«سیاوش! من زندگیتو آتیش میزنم حرومزاده»این ها کلماتی بود که با فریادی پر از خشم و حقیقتا ترسناک، صدای اره و جیغ چوب ها را برید. مردی با ظاهر دقیقا مانند همین سیاوش در درگاه ایستاده بود. با دبه ی بیس لیتری خالی در دست. سیاوش همانطور زل زده بود به آن آقای دقیقا شبیه سیاوش. حضور من آنجا اضافی بود. حضوز من درانجا خیلی خیلی اضافه بود. این دو خودشان میدانستند که چرا باید زندگی کسی آتش بگیرد و چرا یکی حرامزاده است. ابعاد را یادداشت کردم و اسم وشماره تماسم را. خودکار را گذاشتم سرجایش. دقیقا همانطور که بود. میخواستم کمترین نقش ممکن را در بلبشویی که قرار است رخ دهد داشته باشم. برگشتم و یک قدم برنداشته بودم که آقای شبیه سیاوش با فقط دست چپش کبیریتی را روشت کرد و پرتابش کرد سمت  راست کارگاه. زبانه های آتش در کمتر از دو سه ثانیه کل سمت راست کارگاه، همه آن تخته ها و الوار ها را گرفت و چنان باطمع و با سرعت پیشروی میکرد که نیم ساعت دیگر جز خاکستر بجا نمیگذاشت. اینجا اتفاق عجیبی در من رخ داد. به جای اینکه بترسم و نگران شوم و یا بخواهم عمل از روی غریضه ای انجام دهم. آرام قدم برداشتم به سمت در کارگاه. پنج متر جلوتر، من وسط کارگاه بودم و این دو مرد مانند طلایه داران دوسپاه در جنگی که ریشه در تاریخ هر دوطرف سپاه دارد، بهم حمله کردند و من همانطور قدم زنان و با آرامش به سمت در رفتم. سمت راست در ایستادم. همانجایی که از اول بودم. فاصله ام با شعله های آتش به اندازه ای بود که نگران جان خود نباشم. اول خواستم به آتش نشانی زنگ بزنم. و بعد به این فکر کردم که شاید حق سیاوش باشد که زندگی اش آتش بگیرد. نیاز به اطلاعات بیشتری داشتم برای دخالت در چنین جنگی. دعوای زیبایی بود. دو مرد بالغ با تمام نفرت باهم کشتی میگرفتند. پس زمینه این تصویر شعله های آتش بود و زیر پایشان خاک و چوب ریزه های در حال سوختن. عجیب ترآنکه دعوایشان فقط  به یک سبک نبود. چند دقیقه بوکس بود و چند لحظه بعد کشتی. نمیدانم چرا هیچ کسی به غیر از من آنجا نبود و این جنگ وآتش را مشاهده نمیکرد. دیگر نمیتوانستم تشخیص دهم کدامشان سیاوش است و کدامشان احتمالا برادرش. البته میشد. سیاوش لباس کار تنش بود و ماسک دور گردنش. بعد از حدود 7 دقیقه دعوای جانانه سیاوش به زمین افتاد، پای همان ماشین. وبرادرش نشست روی سینه اش و گلویش را چنگ انداخت. اگر اخلاقیاتم اجازه میداد ازان لحظه فیلم میگرفتم. سیاوش در همان بهبوهه خفه شدنش مشتی خاک اره برداشت و ریخت در چشم برادرش. قابل پیشبینی بود. و بعد اتفاق غیرقابل پیش بینی افتاد. اقای نجار ایستاد و چنان هوک راستی به فک برادرش زد که برادرش درجا افتاد. من فکر کردم اینجا دعوا تمام میشود. اما اقای نجار زبانه ها آتش را که دید و فهمید که نه واقعا زندگی اش آتش گرفته. دست آن مرد بی جان را گرفت، کشیدش سمت اره. دست چپش را گذاشت روی صفحه ماشین. و هلش داد زیر تیغ. همانقدر که این اتفاق وحشتناک بود زیبا هم بود. خون و گوشت تن و پی و استخوان میپاشید در هوا و پشت سر آتش زبانه میکشید. و حالا دیگر جیغی از تخته چوب ها در نمیامد. سوختنشان بی صدا بود. اما فریاد از هنجره همان که آتش افروخته بود در می آمد. همه چیز سریع اتفاق افتاد. دست از مچ قطع شد. آقای نجار دست مثله شده را برداشت نشست روبروی تن بی جان مرد آتش افروز.«دفعه بعد اول بیا از خودم بپرس چیشده بعدش تهمت بزن بی همه چیز»دست بریده شده را انداخت میان آتش.من همانطور ایستاده بودم. به نظر میرسید جنگ پایان یافته. حالا میتوانستم به آتش نشانی زنگ بزنم. همینکار را هم کردم. در همین حین هم بود که سیاوش اول تن آن مرد را از کارگاهش آورد بیرون و بعد هم یک سری وسایلش را. حرفی نزدیم. مکالمه ی دیگری در نگرفت. ایده ای نداشتم که چه بگویم. آمد سمتم و کاغذی که دران ابعاد را نوشته بودم را به من نشان داد و گفت دو هفته دیگر با من تماس میگیرد. خداحافظی کردم و آمدم بیرون. در کارگاه هم داشت میسوخت آن آخر. حوصله نداشتم که بمانم و بمینم اسم سیاوشی که روی در نوشته شده قرار است بسوزد یا نه.Turin TuramabarTurin TuramabarFri, 28 Feb 2020 16:48:55 +0330https://virgool.ir/@TurinTurambar/نوشته-های-نیمه-شب-اول-cl55t9pd0yqpرخ به رخ ایستاد روبروی من. چند ثانیه زل زد و نگاهش از هفت لایه چشمم رد شد و در پشت کاسه چشمم، مسیر عصب چشمم را دنبال کرد و رفت تا لوب پس سری مغزم و آنموقع فهمیدم که واقعا عصبانی است. ترسیدم. نه ازینکه در پس عصبانیتش آسیبی به من برساند یا چیزی مشابه آن. ازین ترسیدم که نکند واقعا همانطور که چندباری به من گفته شده، انسان بیشعور و وقت­ناشناسی باشم.« تو واقعا شعور نداری؟»« یعنی چی، میشه بپرسم دقیقا از چی ناراحت شدی؟»حرفم تمام نشده بود که چرخید و رفت. دنبالش هم نرفتم. متاسفانه خبر نداشت که در چه فلاکت بی­پایانی گیرکرده ام و حالا تنها جایی که نباید باشم اینجاست. روبروی بیمارستان.نه اتفاقا اینجا یکی از جاهاییست که مجبورم باشم. تا حدود سه ساعت دیگر. ولی بعد ازآن بلافاصله باید بروم سراغ آن مردک کلاهبردار. ساعتم را نگاه کردم، درواقع میخواستم نگاه کنم؛ نبود. احتمالا چند دقیقه دیگر فرصت باقیست. نشستم روی جدول و جیب هایم را گشتم به دنبال سیگار و فندکم. نبودند. همیشه از توانایی زندگی برای بدتر­شدن غافلگیرشده ام.«آقا تاکسی میخوای؟»زل زدم به سیگار توی دستش و جوابی ندادم. نمیدانم این بدبختی اخیرم پادافره کدام کارم بوده. و اصلا چرا تمام نمیشود و اصلا چرا خنده دار است.«آقا به نظرتون من آدم بیشعوری ام؟»زیر لب فحشی داد و رفت. منصفانه نبود. من در جواب سوال بیجایش فحشی نثارش نکرده بودم. که واقعا هم بیجا بود. منِ با روپوش سفید خونی، روی جدول نشسته، بعید است که تاکسی بخواهم. لکه خون بزرگی روی بازوی چپم بود. به کله سیلوهت شده ی وودی آلن میمانست. سرخ سرخ. ایستادم روپوشم را درواردم و مچاله اش کردم. رفتم سمت ردیف تاکسی ها، به مردی که کنار همان آقایی که به من فحش داده بود گفتم که ماشین میخواهم. راننده به سمت ماشین رفت و من هم پشت سرش.«آره به نظرم آدم بیشعوری هستی»لبخندی زدم و سوار شدم. با این حرفش توانستم برای مدت کوتاهی خودم را قانع کنم که من بیشعور نیستم و این سخنی که گاها میشنوم عکس العمل طبیعی انسان هاست به چیزی که برایشان ناخوشایند است.وگرنه گفتن این جمله که «من چرا باید اهمیت بدم؟» نباید آنچنان عصبانی اش میکرد که زل بزند به چشمم و آنطور به من بگوید بیشعور. البته نگفت بیشعور. پرسید که آیا من واقعا شعور دارم یا نه. و حتی منتظر نماند که جوابش را بگیرد. جوابش این بود که آری من بیشعورم که آنهمه وقت فکر میکردم ما باهم دوستیم. که همانطور که من می­ایستم و میخواهم و ادامه میدهم و جا نمیزنم و میبینم. اوهم همینکارهارا میکند. و حالا که دیر شده و میاید و میبیند من دیگر توان ایستادن ندارم، همه ی بار و بدبختی اش را خراب میکند روی شانه های خمیده ی من.و من هم فروریختم. واقعا برایم سوال بود. من چرا باید اهمیت بدهم؟ چه ارزشی در پس این کار من است. اخلاقیاتم، رویاهایم، جهان بینی ام تا جایی پشتوانه­ی من میتواند باشد. ازان به بعد گم میشوم و وقتی که گم شوم، به تنها چیزی که میتوانم نگاه کنم، یک پرتو نور است. و اگر انتظار داشته باشی، آنجا هم ... شاید هم باید بیشتر تلاش میکردم. نمیدانم. نمدانم.«آقا من همینجا پیاده میشم»«مسخره کردی مارو؟ این که صدمترم نشد»«شما چیکار دارید، بگید چن شد بی زحمت»پیاده شدم و رفتم داخل مغازه، سه نخ سیگار خریدم و یک کبریت. ساعتم را نگاه کردم. بود، اما در دست راستم. اینهم نوبرست، کاملا رندوم است که ساعتم روی کدام دستم باشد. هجده دقیقه زمان داشتم. پیاده راه افتادم به سمت بیمارستان. کبریت را روشن کردم و سیگار در دهان، سرم را خم کردم به خیمه ی میان انگشتانم که بوق وحشتناک و بلندی تمام تنم را لرزاند. از جا پریدم و کبریت از دستم افتاد. با نفرت و انزجار نگاه کردم به حرامزاده­ای که پشت فرمان بود.«بشین باید جرف بزنیم»«من هجده، نه هفده دقیقه دیگه باید تو بخش باشم»«بخدا اگه الان سوار نشی دیگه منو نمیبینی»مشکل دقیقا همین است، اولتیماتوم دادن، تهدید کردن، خراب کردن، تمام کردن. و بعد آن کسی که مقصر است منم. اگر سوار میشدم حقیقتا در بدبختی تازه ای می­افتادم. البته نه حتما، اما دامنه­ی اتفاقات بدی که میتوانست در اثر غیبت کردنم اتفاق بیفتد از این بوقی که زد ترسناک تر بود. اما از همه این ها ترسناک تر همین تهدیدش بود. سوار شدم. داشتم در را میبستم که متوجه شدم کبریت روی زمین است و بعدش هم فهمیدم توی ماشینش نمیشود سیگار کشید و بعد هم فهمیدم که این مکالمه قرار است چند تار مویی از من سفید کند. کمربندم را بستم. روپوشم را از روی دوشم انداختم روی صندلی عقب. دست هایم را فرو کردم در جیب هایم و محکم تکیه دادم به صندلی. سرعت ماشین بیشتر میشد. این را ازانجا فهمیدم که من از عمد محکم تکیه نداده بودم. شتاب ماشین بود که من را چسباند به پشتی چرمی ماشینش. نگاه کردم به او و دیدم با عصبانیت به من زل زده. ترسیدم و نگاهم را چرخاندم که جاده را چک کنم که پایش را کامل گذاشت روی گاز و جیغ زد. انگار امواج صوتی ای که خارج میشد مسیر حرکت فوتون ها را تغییر میداد. به معنی جیغ بنفش فکر کردم و حتی دیدم، همه چیز ته رنگ بنفش تیره گرفت. اینجا من بخشی از شنوایی گوش چپم را از دست دادم. چشمانش بسته بود و دهانش باز. حالا دیگر ماجرا جدی بود، خیلی جدی. یعنی اگر چند ثانیه دیگر ادامه میداد به این کار دیوانه وار، هیچ کداممان زنده نمیماندیم. به ذهنم رسید که کمربندم را باز کنم، بپرم روی صندلی اش، هلش دهم کنار و ماشین و خودم و خودش را نجات دهم. ترسناکی ماجرا همین باز کردن کمربند بود. راه دوم این بود که هیچ کاری نکنم. سفت بچسبم و امیدوار باشم که اتفاق تقریبا غیر ممکنی رخ دهد. من اهل قهرمان بازی ام، همیشه بوده ام، یا حداقل میخواستم باشم. اما در دنیای نظری، در تنهایی، نه در چنین موقعیتی. جایی که کس دیگری هم باشد. نه، راه دیگری نبود. ضربان و تپش قلبم طوری قدرت گرفت که انگار آژیر خطری برای ذهنم بود، که کاری کنم. نه من واقعا نمیخواهم این چنین بمیرم و احتمالا آخرین باری که این جمله را به خود میگویم خواهم مرد. اما حالا آن روز نیست. کمربندم را باز کردم.Turin TuramabarTurin TuramabarFri, 28 Feb 2020 16:45:29 +0330