https://virgool.ir/feed/@The_21st_lawچیزی به نام قانون بیست و یکم در هیچ کتابی و مکتبی وجود ندارد. قانون بیست و یکم برای من، قانون مواجهه لحظه‌ای با «طبیعت انسان» است. چیزی که «انسان شدن انسان» را رقم می زند.fa2026-11-11 23:52:04https://files.virgool.ir/upload/users/163787/avatar/u9r4XO.pnghttps://virgool.ir/@The_21st_lawhttps://virgool.ir/@The_21st_law/نامه-دوم-درباره-تغییر-و-امکان-تغییر-mq4goajkf9ylاگر همین طور پیش برود، روزی می نویسم: چیزی به نام «تغییر» اساسا وجود ندارد.گاهی فکر می کنم سهمی که به «اراده» و «عاملیت» انسان برای تغییر داده‌اند کمی اغراق آمیز است. انسان اراده می کند. آغاز می کند. حتی می داند وضع موجود چیست و وضع مطلوبش کدامست. اما نتیجه نمی گیرد. تازه اگر شانس بیاورد و نتیجه «ندهد». چون حالت بدترش این است که نتیجه «عکس» بگیرد.ما باید «تاریخ» را دوباره بخوانیم. باید بخوانیم و ببینیم آن ها که وعده های رهایی بخش داده اند و از قضا در آن مقطع بسیاری از توده ها با آن ها همراهی کردند، نتایجش به کجا رسید. این که می گویم صرفا درباره چنین پروژه های کلان تاریخی و ملی و جهانی نیست. آنچه که ذهن مرا همیشه به خود مشغول می کند، عمدتا «زندگی های شخصی» ماست. چه کسی می تواند با اطمینان بگوید تصمیمی که امروز انسان گرفته است - از تغییر یک شغل، وارد شدن به یک رابطه عاطفی یا خارج شدن از آن و امثالهم- در آینده حتما همان نتایجی را خواهد داشت که انسان امروز برایش متصور است و انتظارش را دارد؟ نه. بعید است. کسی اگر بگوید «بله حتما!» ادعایی است بس گزاف.عکس از صفحه اینستاگرام: all2epicتقصیر انسان نیست البته. جهانی که امروز در آن زندگی می کنیم، انسان را بیش از اندازه جدی گرفته است. اراده انسان را در زندگی بیش از اندازه بزرگ کرده است. نمونه هایش فراوان:موفقیت می خواهی؟ بلند شو و تغییر بده!عدالت و رهایی می خواهی؟ بلند شو و تغییر را ایجاد کن!ثروت می خواهی؟ خودت باید بخواهی! خودت! فقط خود تو!این «خودت، خودت» کردن ها کمی انتزاعی و غیر واقعی اند. تغییر، تابع چیزهایی است که بسیاری اش خارج از اراده انسان است. ساده ترینش؟ اراده «دیگری»! اراده «دیگری» اگر نبود و اگر مانعی بر سر راه تحقق اراده «من» نبود، نه جان لاک و توماس هابز و ژان ژاک و روسو صحبت از «قرارداد اجتماعی» می کردند، نه سال ها بعد دانشی به نام «مذاکره» به وجود می آمد، و نه در شغل و کسب و کار و سیاست مفهومی به نام «Stakeholder» (با ترجمه نه چندان دقیق «ذی نفع» ) خلق می شد.چه باید کرد حالا؟ نمی دانم.خانمی در یک کنفرانس در نهاد ویلسون آمریکا پارسال درباره ایران می گفت ما آمریکایی ها اشتباه می کنیم که تصور می کنیم می شود رفتار ایران را با «توافق از بیرون» تغییر داد. باید گذاشت آن ها خودشان در بعضی چیزها «تغییر» کنند.اهل سیاست نیستم. سوادش را هم ندارم. مثال زدم فقط. اما شاید گاهی باید خیلی چیزها را رها کرد. شاید باید به «تاریخ» و به «زندگی» بیشتر اعتماد کرد. باید در تخمین قدر و اندازه «اراده» انسان را بیشتر تامل کرد.The_21st_lawThe_21st_lawSat, 18 Apr 2020 16:27:03 +0430https://virgool.ir/@The_21st_law/نامه-نخست-درباره-دردها-شادی-ها-و-معنای-زندگی-glxaspfogyezبه دنبال معنای زندگی و خود زندگی گشتن، به نظر کار بیهوده ای است. زندگی کردن «اتفاق» است. اتفاقی که هر لحظهتکرار می شود و انسان گمان می کند که «فرآیند» است. چنین نیست. زندگی چیزی جز همین اتفاق های لحظه ای نیست. یک «سلام چطوری» من با تو، یک دلتنگی ساده ام برای تو همان قدر «زندگی» است که یک مذاکره طولانی و پر از رفت وبرگشت با آن‌هایی که فکر می کنند تو برای اینکه چیزی گیر خودت بیاید می جنگی. درد روزهایی که تو دیر بیدار می شویو من با دیوارها حرف می زنم تا برسی، همانقدر به تجربه زندگی کردن اضافه می کند که روی هوا رفتن تمام آنچه سال هابرایش تلاش کرده ایم.این اتفاق ها، زندگی اند. بی گمان اما، هیچکس از حالی که تک تک این رخدادها در قلب و ذهن انسان به پا می کند خبرندارد. بدی زندگی - اگر اساسا زندگی بدی داشته باشد- اینجاست. از دردها و رنج ها و زخم ها با هیچکس نمی شودسخنی گفت. درد، تا آن زمان که در وجود انسان است، مقدس است. تجربه است و مایه زندگی و جلو رفتن و آینه ای برایباز-دیدن خود و احیاناً، تغییر خود و تغییر جهان پیرامون. اما به محض آنکه دردها و رنج ها را بازگو کنیم، از قداست خودتهی، و دست مایه ای می شود برای قضاوت شدن . برای آنکه دیگران شروع کنند به همان عادت همیشگی شان. عادت حرف زدن از خود. که در اصل حرف زدنی هم در کار نیست. دیالوگی در کار نیست. تمامش «تک گویی» است. تک گویی آدم هایی که توهم ارتباط دارند، برای آنکه دردهای تو را با تجربه ها و زخم های گذشته خود بسنجند - که اساسا قابل سنجش نیست و حتی تصورش، توهمی هم بیش نیست-دیدن این تک گویی ها و قضاوت شدن ها از خود دردهای انسان، بیشتر درد دارد.این برعکس «شادی» است. شادی ها را هرچقدر بیشتر به اشتراک بگذاری، مقدس تر می شوند. بیشتر تبدیل به امریجمعی و رستگاری همگانی می شوند. آدم ها گمان می کنند آن لحظه که به این جایگاه رسیدند که دانستند «شادی امریدرونی است» دیگر تمام است و وه! عجب اکتشافی!اما چرا انسان باید دریغ کند؟ خروار خروار شادی در دل - چه بسا تماما از درون نشات گرفته باشد- بماند و خاک بخوردکه چه؟ انسان می خواهد شادی هایش را با خود به گور ببرد تا با کرم ها تقسیم کند؟چه کژطبع انسانی. چه کژطبع جانوری!دردها و شادی ها و لحظه لحظه اتفاقات...زندگی همین استمعنای زندگی همین استهر اتفاقی در زندگی خود زندگی است. زندگی چیزی اتفاق این لحظه و لحظات بعدش نیست.The_21st_lawThe_21st_lawWed, 15 Apr 2020 19:10:10 +0430