https://virgool.ir/feed/@TheEliteآدمی که انتخاب کرد بداند اما بهای دانستن در این دنیا از همه چیز بیشتر بود و پرداخت بهایش از هر چیزی سخت تر...فکر میکردم فقط قرار است متفاوت باشم اما معنایش "تنهایی" بود.fa2026-11-10 23:33:42https://files.virgool.ir/upload/users/2068364/avatar/oGiFGn.jpghttps://virgool.ir/@TheElitehttps://virgool.ir/@TheElite/این-یک-نشانه-ست-iya5l6cbbhkfگاهی همه نشانه ها از بین می‌روند، گویی دنیا سکوت کرده و دیگر به من کمک نمی‌کند، اما این دنیا نیست که سکوت کرده. این، من هستم که گوش هایم را گرفتم و چشمانم را بستم. نه چیزی میبینم و نه چیزی می شنوم.می‌خواهم بدانم دنیا در این مواقع چه حسی دارد، چه حسی دارد وقتی فریاد می‌زند تا کسی را نجات دهد ولی او دوان دوان به سوی پرتگاه می رود، او به دنیا نگاه می‌کند اما انگار به زبانی دیگر صحبت می‌کند، نمی فهمد چه می‌گوید. گاهی زبان دنیا را فراموش می کنم، حتی فکر می کنم هنوز آن را یاد نگرفته ام و اغلب آن را نمیفهمم. درواقع بهتر است بگویم فقط گاهی می فهمم چه می‌گوید، فقط گاهی نشانه ها را می‌بینم، اما برایم عجیب است که چطور او همیشه ادامه می‌دهد، همیشه بازمی‌گردد تا به من کمک کند، فکر میکنم اصلا هیچوقت نمی‌رود و باز هم این من هستم که او را ترک میکنم.نمی‌خواهم، دیگر نمی‌خواهم. دیگر نمیتوانم در منجلاب افکارم غرق شوم. کافی ست. باید از خیالاتم فاصله بگیرم، واقعیت ها را ببینم. باید رویم را به پنجره برگردانم تا ببینم بیرون باران می آید،  اما، هنوز هم پشت به پنجره نشستم، می‌دانم بیرون باران می آید، صدای رعد و برق را می‌شنوم، تاریکی هوا را می‌بینم، حتی حس نم خاک لب پنجره ها را حس میکنم، اما هنوز هم پشت به پنجره نشستم، هنوز هم صورتم را برنمی‌گردانم تا باران را ببینم.می ترسم. می ترسم. از چه چیز نمی‌دانم، ولی شاید از ویرانی اطرافم، از ویرانی واقعیت می ترسم و فرار می کنم، شاید واقعیت آنقدر ها هم ترسناک نباشد، صدای رعد و برق ترسناک است اما باران زیباست، قطرات باران که می‌ریزد، گلبرگ هایی که با افتادن قطرات باران روی آنها تکان می‌خورند، برگ هایی که با وزیدن باد می افتند، همه ی اینها زیباست، این پدیده ای که اسمش را ویرانی گذاشتم ترسناک نیست ، فقط یک تغییر اساسی ست، فقط یک تغییر برای بهتر شدن، برای دوباره روئیدن، و زیباست.افتادن برگ زرد شده ی عادت هایی که زندگی ات را از بین می‌برد زیباست، باور کن. نترس. برگرد و ببین. اجازه بده بعضی شاخه ها در باد بشکنند تا با گذر زمان از ترک درخت شکسته شده در بهار جوانه ای نو بروید، رها کن دنیای‌ ساختگی ذهنت را و با واقعیت وجودت رو به رو شو.یا الان یا هیچوقت.این، یک نشانه ست.Unknown EliteUnknown EliteSun, 01 Nov 2026 16:23:52 +0330https://virgool.ir/@TheElite/چه-چیز-هایی-رو-به-رویم-است-bntz3h9fs6xpساعت ۷:۵۵ شب، آبان ۱۴۰۵، می نویسم.وقتی از خونه بیرون زدم هوا سرد بود و الان درحالیکه لاته ی گرمم را با کیک هویج می خورم، فکر میکنم از شدت گرما عرق کردم.این اولین نوشته ام است و امشب درحالیکه با اعتماد به نفس کامل و شادی مثل همیشه تصمیم گرفتم تنهایی به کافه بیایم و همچنین درحالیکه کاملا معتقد بودم که من از هر کس دیگری بهتر بلدم با تنهایی خودم کنار بیایم  و هیچ مشکلی با آن ندارمهمین چند لحظه پیش، خودم را درحالی پیدا کردم که نامیدانه میان تنهایی هایم و صدای پیانوی ملایمی که در کافه پخش می شود، خیره به عکس های قدیمیِ روی دیوار و میز چوبی روبه رویم به امید دیدنِ اتفاقیِ آشنایی در آن کافه هستم، منتظر باز شدنِ دَر، ولی هیچکس اینجا نیست، هیچکسِ هیچکس. منم، باریستایی خسته، یک کافه ی محلیِ خلوت و ملاقات های خیالی ام که آنها را متصور می شوم، قژقژ دَرِ کافه به صدا درمیاد اما فقط باریستا است که احتمالا از سکوت کافه خسته و تصمیم گرفته دقایقی به بیرون برود.باعث می شود کمی از دنیای خیالم بیرون بیایم و متوجه می شوم کیکم سرد شده و دیگر میلی به خوردن آن ندارم اما بازهم باید تمامش کنم. به فکر فرو می روم؛ باید...کلمه عجیبی‌ست. این باید ها را چه کسی می‌سازد و چرا باید؟مثل همیشه ذهنم در کسری از ثانیه با سوالات فلسفی پر میشود و تمام دنیای اطرافم را زیر سوال می برم، اما الان خسته تر از آنم که به فکری عمیق فرو روم پس فقط به نوشتنم ادامه می‌دهم و لاته ام را تمام میکنم. راستش هیچوقت طعم لاته را دوست نداشتم ولی امشب بنظرم خوب بود، گرم  و همانطور که باید می‌بود، بهترین حالتش در این زمان و مکان، همانطور که به لیوان آبی رنگ روبه رویم که اکنون دیگر خالی ست نگاه میکنم، چشمانم به اسم کافه که بزرگ روی میز کنارم حک شده می‌افتد، رو به رو، 'رو' دوم برعکس نوشته شده، با فونتی عجیب، طوری که انگار 'ب' یک میز است و حروف 'رِ' و 'واو' صندلی های آن. جالب است، هیچکس رو به روی من نیست، وقتی شروع به نوشتن کردم، شعله های کوچک آتش به اندازه نور یک شمع درونم روشن بود و احساس غم لذت بخشی از تنهایی ام درونم شکل گرفته بود اما الان حس متفاوتی دارم، حس میکنم درونم سرد شده، شمع ها خاموش شدند و وجودم خالی شده، اما این هم برایم لذت بخش است. نمی‌دانم چطور باید متنم را تمام کنم اما فکر می‌کنم باید نوشتن را بس کنم و سعی کنم خودم را قانع به پست کردن این متن بکنم. احتمالا نوشته ام به طور قابل توجهی پراکنده باشد، پیشاپیش از هرکس که آن را می‌خواند عذر می خواهم و خوشحال می شوم اگر ایراداتم را بشنوم تا بتوانم نوشتنم را بهتر کنم، اما برای لحظه ای به ذهنم می‌رسد که آیا هیچکس این را می‌خواند؟و جوابم را دوست ندارم پس ذهنم را ساکت میکنم و خیره به قاب سیاه و سفید رو به رویم، صحنه نوشته هایم را ترک میکنم.Unknown EliteUnknown EliteSat, 31 Oct 2026 21:11:07 +0330