https://virgool.ir/feed/@Taraneh.Tajikترانه تاجیک/نمایش نامه نویس/گرافیست/داوطلب و فعال اجتماعی در حوزه زنان و کودکانfa2026-11-11 14:58:45https://files.virgool.ir/upload/users/235503/avatar/FSicHl.pnghttps://virgool.ir/@Taraneh.Tajikhttps://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/پیراشکی-زرافه-مشاوره-vetce1rlk3blداریم با سپیده حرف جدی می زنیم می گم سه تا کلمه بگو می گه: پیراشکی، زرافه، مشاوره منم سه تا کله می دم و قرار می شه همون لحظه با این سه کمه ها یه چیزی بنویسیم:)«زرافه پیراشکی رو از دستم گرفت و کمی مزه مزه کرد و تف کرد بیرون دهنشو کج کرد و گفت این رو کی گرفته؟ گفتم سپی... هنوز اسم سپیده رو کامل نگفته بودم که یه هو جیغ زد و گفت به اون دختر مشاوره ای بگو اگه خودش می تونه پیراشکی درست کنه این چرت و پرتا چیه می خره هی! گفتم زرافه جان عزیزم سپیده تا الان هزار تا مدرک گرفته. پیراشکی یاد گرفتنش ایشالا در نوبت میلیاردمون مدرکی هست که باید بگیره سرشو خم کرد صورتشو آورد تو صورتمو و گفت: یکی قبل از میلیاردمون چه مدرکیه که می خواد بگیره؟ کمی فکر کردم و گفتم اومم... طبق آخرین صحبتی که با هم داشتیم مدرک میخ کوبی بود. لنگ های درازش رو جا به جا کرد و گفت مدرک میخ کوبی چیه دیگه؟ گفتم نمی دونم سپیده است دیگه احساس نیاز کرده میگه تا هزار سال آینده این مدرک به درد می خوره! زرافه همان طور که ذره های پیراشکی را در دهان اش می چرخاند شاخ هاش رو تکون داد و در افق میخ کوب شد برای همیشه، شایدتا میلیاردها سال آینده»(سپیده شخصیت حقیقی این متن است که هر مدرکی که شما نام ببرید را دارد و حتی برای هزار سال آینده اش هم برنامه ریزی کرده است. دیدم که می گم:)Tara_neveshtTara_neveshtSun, 08 Nov 2020 00:40:28 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/نویسنده-ها-خودشان-را-سانسور-نمی-کنند-mp1etq6xg0jxروز جهانی نویسنذهقسمت اول استاد با صدای بلند همان طوری که وسط کلاس از شنیدن نوشته های ما راه می رفت ناگهان بلند گفت نه نه خواهشا خودتون رو سانسور نکید... صدات نیاد پایین... از اول بخون همون چیزی که نوشتی رو بخون یکی از شاگرد ها صداش می لرزه کمی صدایش را بالا می برد و می گوید یه تکه گوشت... مدام ما توی متن ها خودمان را سانسور می کردیم و استاد قاطعانه و مهربانانه می گفت خودتان را سانسور نکنید بدترین کار این است که نویسنده خودش را سانسور کند! با خودم می گویم اخ جان چقدر دلم می خواست توی اون پاراگراف توی فلان داستان بنویسم پدرسگ! از اینکه احساس آزادی بیشتری داشتم خوشحال بودم. می گم ایول اول اون یکی نمایش نامه ام همان طوری شروع می شود که دلم می خواهد همان خود خود واقعی شخصیت اصلی اینجا باید محکم بگوید تخم حروم... وای باورم نمی شه چقدر این تخم حروم می شینه به کار اصلا اصلش هم همینه اگه اون نگه تخم حرومی پس کی بگه؟! مثلا می خواست بگه عزیزم بچه ناز حرومی تو شکمت و بکش! خب صد سال سیاه نمی گه والا! باید محکم پشت گوشی به دختره بگه: من کیه اون تخم حروم می شم که بخوای تو شکمت نگه داری....نویسنده باید حواسش باشه که آنچه واقعی است را به نمایش بگذارد وگرنه به نتایج یکنواختی دست پیدا می کنه. آنچه که در درونش ست رو بر کاغذ پیاده کند هیچ وقت نباید خودمان را سانسور کنیم شاید یکی از بهترین درس هایی که در کلاس نویسندگی گرفتم این بود.Tara_neveshtTara_neveshtMon, 02 Nov 2020 00:46:50 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/لحظه-ی-آزاد-سازی-بوسه-ها-jcw3iprfi0o4ایستگاه راه آهنشاید تمامی لحظات ایستگاه لحظه ی آزاد سازی بوسه هاست... و یا حداقل آن شب من در ایستگاه اینگونه احساس کردم. لحظه ای که بی اختیار میان هزاران انسان چمدان به دست، دستهایت را از دور، از روی لبانت بالا می بری و صدها بوسه در هوا پرتاپ می کنی که شاید که شاید با نامیدی تمام یکی از آنها در این میان مستقیم بر روی گونه های عزیز سفر کرده ات رسیده باشد و این بوسه ها و این بوسه های پر از مهر و پر از شک و تردید چگونه اشکهایت را بی اختیار سرازیر می کند چگونه قلبت را از درون سینه می درد و تو تا آخرین لحظه ی سوار شدن هزار بار سرت را می چرخانی و تردید از این داری که در آخر، آخرین نگاه به چشم های دور و همیشه منتظرش چگونه نگاهی خواهد بود؟! و باز اشک هایت سرازیر می شود و اینگونه می شود که انگار اتمسفر تمامی ایستگاه ها اشک، لبخند، آغوش بوسه است.اشک،اشک،لبخند و بوسه است و بوسه است.انگار دنیا در آنجا یا برای همیشه رفتن است و یا برای همیشه رسیدن یا وصل می شوی و یا فصل یا در آغوش کشیده می شوی و یا از آغوش جدا می شوی... (این متن تقدیم به دختر جوانی که در ایستگاه موقع برگشت تا آخرین لحظه برای جدا از شدن از مادر و خواهرش به دور از چشم همسرش ناامیدانه ایستاد اشک ریخت و بوسه فرستاد و من هنوز اون بوسه های داغ و پر از تریدش را که بی اختیار در هوا پرتاپ می شد بر روی گونه هایم احساس می کنم)Tara_neveshtTara_neveshtSat, 31 Oct 2020 22:58:19 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/اولین-باری-که-کلمه-ی-مقدس-نویسندگی-را-بر-زبان-آوردم-dirgw6dn0zrvمقطع ابتدایی بودم که تو موسسه ای که کلاس زبان می رفتم معلمون اولین جلسه گفت جلسه بعدی که اومدید شغل آینده اتون رو به انگلیسی پیدا کنید و بیارید. من از معلم زبانمون خیلی خوشم اومد و شاید برای اولین بار دلم خواست به یک معلمی خود واقعی ام رو نشون بدم احساس کردم دختر باهوش و مهربونی است که قطعا هم همینطور بود. از چهره زیبا و جوانش مهربونی می ریخت و حقیقتا رژ قرمزی که همیشه بر لبانش داشت به چهره جوانش پختگی خاصی می داد. جلسه بعدی شد و هر کسی شروع کرد به معرفی خودش به من رسید و گفتم: ورایتر معلممون گفت وات؟ گفتم ورایتر گفت:اوه یس رایتر/نویسنده! کمی خجالت زده شدم و گفتم بله نویسنده! خجالت من دو حالت داشت یکی از اینکه به انگلیسی اشتباه تلفظ کرده بودم که انگار تو تصورم این اشتباه از یک نویسنده بعید بود و یکی هم به این خاطر که به فارسی ترجمه شد و کلمه نویسنده ناگهان به گوش همه شنیده شد... همه منظورم همون چند تا دختر بچه ای بود که دور و برم نشسته بودن و نصف بیشترشون می خواستن پزشک بشن و یک نفرشونم می خواست ادبیات بخونه... از بین اون چند نفر سر کلاس تنها یکی اشون رو یادمه اونم نه چهره اش رو بلکه کفش تق تقی سفید اش رو که با یه جوراب تور توری پا کرده بود نمی دونم چرا اون رو هنوز یادمه شاید به این خاطر که با نوع پوشش من متفاوت بود:) اون گفت می خوام ماما بشم امیدورام به چیزی که می خواست رسیده باشه:)خلاصه در اون لحظه احساس کردم یک کلمه ی مقدسی رو بر زبان آوردم که اون موقع برای سن من خیلی زیاد بود. بر این باور بودم که هر کسی به راحتی نویسنده نمی شه مگر با سالها تلاش شبانه و روزی... سالها از اون موقع ها می گذره از زمانی که با اون جثه کوچیکم از عنوان نویسنده بودن روی یک صندلی چوبی از خجالت آب شدم و همه اش با خودم می گفتم چه حرف بزرگی رو از ته اعماق وجودم به بیرون پرتاب کردم! بعد از اون دیگه یادم نمیاد که تو اون دوران ها به کسی گفته باشم که می خوام نویسنده بشم هر چند که از شبانه روز نوشتنم و پشت سر هم دفترهای خالی پر کردنام بر همگان روشن بود که ارتباط عمیقی با نوشتن دارم گاهی با خود مرور می کردم کلنجار می رفتم که آیا واقعا شغل دیگه ای نمی خواستم؟! و هر دفعه مصمم تر به خودم می گفتم نه نه نه فرزندم کوچکم فقط و فقط همون نویسندگی به چیزی که با تمام وجودت اون رو میخوای چرا شک می آوری؟! به این ایمان قلبی به این کلمه ی مقدس و عظیم باور داشته باش به این چیزی که همیشه پناه تو بوده و نجات دهنده ی تو بوده باور داشته باش ...همه ی ما یه چیز هایی داشتیم تو وجودمون که همیشه بهش پناه بردیم به اون چیزی که به طور مستمر بهش پناه بردیم ایمان داشته باشیم همون نجات دهنده ی ما است شاید... نظر شما چیست؟ چه چیزی شما را با تمام وجود همیشه فراخوانده؟Tara_neveshtTara_neveshtTue, 20 Oct 2020 01:39:44 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/انسانیت-گمشده-در-دود-اعتیاد-bhaobmik5gfjتصویر بیابانی در محله ویره شهریار چاقوی تیز پدر در شب فاجعه...?انتهای شب بود. گوشی را برداشتم.فقط صدای فریادهایشان را از پشت گوشی می‌شنیدم؛«خاله تو رو خدا ما رو نجات بدید، دیدی بالاخره بابا پیدامون کرد، سرمون رو کوبیده به دیوار حالا هم چاقو رو گرفته سمتمون... » و بعد صدا قطع شد.?سالهاست که هر بار پای قصه‌ی زندگی هر کدام از کودکانمان که می‌نشینم با خودم می‌گویم این تلخ‌ترین قصه‌ای است که تا به حال شنیدم و دیگر امکان ندارد که بدتر از این اتفاق افتاده باشد. دیگر امکان ندارد که رد پای قرمز اعتیاد تا این حد پیشروی کرده باشد، در نقطه نقطه زندگی کودکانمان و تا این اندازه آنها را از پای درآورده باشد...دریغا که سال به سال این قصه‌ها تلخ‌تر و تاریک‌تر شدند؛ که روشن‌تر نشدند.?چند شب پیش حوالی ساعت ۱ بامداد، فریاد دختران را از تاریک‌ترین کوچه درست مقابل یک بیابانی که روزی هزار معتاد حضور دارند، شنیدیم...زمانی که همه در خواب بودیم دخترانمان ما را به فریاد می‌خواندند تا از دست پدرشان نجاتشان دهیم. پدری که قصد جانشان را کرده بود، چاقویش از شب‌های قبل تیزتر بود. می‌ترسیدند اگر به دادشان نرسیم سرشان را ببرد. همان‌طور که چند سال پیش آتش انداخت بر جان برادر چند ماهه‌شان و مادرشان را سوزاند، دست برادرشان را شکست و خواهر کوچک‌تر برای ساکت کردن پدر و نجات جان خود، از چند هزار تومان پولی که در کیفش برای مدرسه پنهان کرده بود، استفاده کرد تا خرج مواد پدر خشمگین شود و چند روزی رنگ آسایش به رویشان برگردد.دیشب به اندازه‌ی تمام فریادهایی که نزدیم نفرت‌انگیز بود. ساعت یک نیمه‌شب سراسیمه به ویره رسیدیم وقتی که پدر خانواده به جان بچه‌هایش افتاده بود و آنها را به قصد کشت زده بود.?آری آتش اعتیاد بر جان و مال زندگی زنان و کودکانمان افتاده، هرکدام از اعضای خانواده که قربانی اعتیاد می‌شوند دود آن به چشم بقیه‌ی اعضا خانواده هم می‌رود.?اعتیاد انسانیت را از انسان می‌گیرد پدری که تا قبل از آن دست نوازش بر سر کودکانش می‌کشید حالا چگونه گیسوان کودکانش را در چنگال خود می‌گیرد و بدن نحیف آنها را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهد؟چگونه با وجود این همه آمار بالای کودک‌آزاری و خشونت خانگی ناشی از اعتیاد، این‌گونه مواد مخدر در دسترس است و به راحتی دست به دست می‌چرخد و چرخه‌های زندگی را از کار می‌اندازد؟فرزندانمقصه‌های تلخی را که از درد یکایک شما می‌شنویم اگر به کوه زده بودیم متلاشی می‌شد،اگر به دریا گفته بودیم می خشکید،و اینکه شما چگونه هنوز با قامت کودکانه‌تان با وجود این همه درد همچنان ایستاده‌اید از درک ما خارج است!?برای فرزندانمان درخواست امنیت داریم، درخواست آرامشی که سال‌هاست رنگ آن را ندیده‌اند، پناهی که بتوانند ساده‌ترین و ابتدایی‌ترین نیازهای خود را برآورده سازند.(این تنها یکی از قصه های درد آور کودکان ما در محلات حاشیه است.)Tara_neveshtTara_neveshtMon, 19 Oct 2020 01:06:38 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/موسیقی-درون-2-mkuj4vq3yrxmنقاشی خوان میرو(قسمت دوم)مرور کوتاهی از قسمت اول:«بزرگ تر که شدم به مرور با سبک های مختلف موسیقی های ایرانی و غیر ایرانی آشنا شدم. حتی اگر آهنگ غیر ایرانی ای بود باید ترجمه اش می کردم تا بفهمم چه می گوید؟! اینکه شاعرش کیست؟ موزیسین اش کیست؟ خوننده اش کیست؟ بعد ها حتی سبک موسیقی آدم ها هم برایم مهم شد و هنوز هم همین طور است. سبک و سیاق و علایق آدم ها در مورد موسیقی شناخت خیلی خوبی از اون فرد به ما می هد...»آنچه در قسمت دوم می خوانید:فک نمی کنم هیچ کسی توی دنیا باشه که یک آهنگ و یا یک سبک موسیقی ای رو به اجبار گوش بده اونم برای یک مدت طولانی!به نظرم آدما با موسیقی درون اشون برعکس خیلی از چیزها، چه با خودشون و چه با بقیه صریح، قاطع و صادق اند!اگر یک آهنگی رو دوست نداشته باشند بدون معطلی قطع می کنند و اگر دوست داشته باشند هزار بار میزارن روی تکرار و گوش میدن و زمزمه میکنن. سالها است که با ظرافت خاصی به سبک موسیقی و شنیداری آدما دقت می کنم و کلی تمرین کردم که فقط یک مشاهده گر باشم...نه قضاوت گر!گاهی ناخودآگاه اگر می خواستم برای اولین با کسی صحبت کنم یا کار و یا پروژه ای رو شروع کنیم دلم می خواست ازش درخواست کنم که اگر اجازه می ده پلی لیست آهنگ هاش رو ببینم که شاید تو تصمیم گیری هامون تاثیر بهتری گذاشت!سه رقصنده اثر پابلو پیکاسوموسیقی خیلی راحت میتونه همه ی ما ادم ها رو که از هر قشر و زبان و نژاد و یا هر کشوری که هستیم به هم بشناسونه و در حال حاضر برای من یکی از راحت ترین شناخت ها و ارتباط با آدمها اطلاع از سبک موسیقی اونهاست.مثلا میشه فهمید که تو خاطرات گذشته گیر کرده یا داره آینده پروری می کنه یا درگیر چه عواطف و احساساتی هست؟ این درگیری احساست، قدیمی است یا جدید؟در حال گذر از احساسات قدیمی یا در حال ورود به دوران تجربیات و کشف جدید است؟و یا حتی می شه تشخیص داد که دوستان و یا اطرافیانشان چه خصوصیاتی دارند...زندگی کردن در دنیای مدرن رو بیشتر دوست داره یا سنتی؟بیشتر آدم لطیفی است یا خشن؟احساساتی یا منطقی..عاشق شده؟ شکست خورده؟ یا دنبال یک عشق جدید است (که کاش همیشه همه عاشق باشند و عشق بورزند) از زن گریان تا گرنیکا اثر پابلو پیکاسویک روزی دو سه سال پیش تو یک مسیر یک ساعته توی پاییز با یک دوستی سر رو شونه های هم با هندزفری اش آهنگ گوش دادیم. آهنگ هاش همه قدیمی و تقریبا برای 7 یا 8 سال پیش بود چیزی که من دریافت کردم از پخش شدن پشت سر هم اون آهنگ ها این بود که انگار شدیدا دلش می خواست به 7 یا 8 سال پیش اش برگرده به خاطر خاطرات شیرینی که در آن دوران داشته و حالا اونها رو از دست داده و سعی می کنه با گوش دادن اون آهنگ ها اون خاطرات رو در دلش زنده نگه داره(این تنها می تونه برداشت شخصی من باشه) رویا اثر پابلو پیکاسوتا اینکه دوباره اون دوست رو دیدم بعد مدتها سبک موسیقی و آهنگ هایی که گوش می داد کلی فرق کرده بود همه و همه اش جدید پر انرژی و رو به جلو و روشن بود. نقشه ها و ایده های زندگی اش هم همینطور.اون موقع بدون اینکه چیزی بهش بگم کلی تو دلم براش شادی کردم و خوشحال شدم که حالش خوبه و حداقل دیگه درگیر گذشته ای که هرگز برنمی گرده نیست و مطمین تر از قبل داره مسیر رهایی و رویاهای حقیقی زندگی اش رو ادامه می ده و حال موسیقی دلش کوک کوکه.خلاصه که در تمام عرصه های زندگی امان سراغ هنرمندانی برویم که در رساندن روشنایی به تاریکی قلب انسان ها رسالت و اصالت خاصی داشته باشند.و مهم تر از هر چیز هیچ کسی جز خودمان نمی تواند زندگی هنرمنده ای را برای ما بسازد در گذشته و حتی آینده کسانی هستند که می توانیم ازشون الهام بگیریم تا مسیر درستری رو انتخاب کنیم. مسیری که خود حقیقی ما را نشان دهد.چهره روبرت شومان موسیقی دان آلمانی قرن 19و در آخر صحبتم رو با یک جمله زیبا از روبرت شومان آهنگساز و نوازنده پیانو اهل آلمان تمام می کنم.(رسالت اصلی یک هنرمند، ارسال روشنایی به تاریکی قلب انسان است.)پی نوشت:خوان میرو (Joan Miró)نقاش اسپانیایی سبک سوررئالیسم است.پابلو پیکاسو نقاش اسپانیایی سبک کوبیسم اسپانیایی است.❤بعد از خواندن این متن اگر شما هم تجربه ی اینچنینی داشتید حتما با من در میان بگذارید.?? Tara_neveshtTara_neveshtMon, 12 Oct 2020 19:04:33 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/رندان-مست-atrb9miipwhkمستان سلامت می کندقسمت اول(در این چند روزی که از درگذشت صدای آواز ایران استاد شجریان می گذرد خاطراتی دور در ذهنم مرور می شود از صدایی که هرگز خاموش نمی شود و جاویدان خواهد ماند.)اولین بار که با خوانندگان سنتی همچون شجریان و شهرام ناظری و... آشنا شدم با صدای قلم خطاطی برادرم بود. صدایی که در تمام خانه طنین انداز می شد. گوش دادن به این نوع از سبک موسیقی آن هم همراه با صدای قلم خطاطی که برادرم همیشه عادت داشت هنگام خوشنویسی به آنها گوش دهد تجربه ی جدیدی بود که به من احساس بی نظیری می بخشید. در حالی که دیگر سر از پا نمی شناختم، در روح کودکانه ام غوغایی به پا می شد و به آرامش دست نیافتنی ای می رسیدم. چندین بار با خود تکرار می کردم مستان سلامت می کند جان را غلامت می کند... معنی و مفهوم این شعر چیست؟ که اینگونه احساس یکی شدن با تمام دنیا را پیدا می کنم. آواز خوانش کیست؟ که به یک باره مرا از میان تمام اسباب بازی ها، بازی با عروسک های مجسمه گون، نقاشی های رنگارنگ رو به دیوار چسبیده بلند می کند به فلک می رساند به رقص در می آورد و دوباره به همان عالم کودکی آرام باز می گرداند بدون اینکه ذره ای آسیب به روح و جسم و حتی به خیال بافی های کودکانه ام وارد شده باشد. و همین برایم بسیار با ارزش و ستودنی بود.بزرگ تر که شدم به مرور با سبک های مختلف موسیقی های ایرانی و غیر ایرانی آشنا شدم حتی اگر آهنگ غیر ایرانی ای بود باید ترجمه اش می کردم تا بفهمم چه می گوید؟! اینکه شاعرش کیست؟ موزیسین اش کیست؟ خوننده اش کیست؟ بعد ها حتی سبک موسیقی آدم ها هم برایم مهم شد و هنوز هم همین طور است. سبک و سیاق و علایق آدم ها در مورد موسیقی شناخت خیلی خوبی از اون فرد به ما می هد.(در قسمت بعدی بیشتر در این مورد می نویسم)نقاشی رقص های ادگار دگاتا کنون خیلی تجربه ی نواختن ساز و یا آواز خواندن را بر خلاف میل شدید باطنی ام نداشتم اما با تمام وجود می توانم بگویم در انتخاب موسیقی دقت کنیم و گوشمان را به شنیدن هر آهنگی عادت ندهیم و حتی مشاور خوبی برای کودکانمان باشیم! موسیقی هر روحی را به پرواز در می آورد کوچک و بزرگ نمی شناسد! بگذاریم از همان سن کم همیشه با شنیدن موسیقی های مفهومی و اصیل، پرواز با اصالت تری را تجربه کنیم.که این پرواز امن ترین و بهترین خوراک برای رشد و بهتر زیستن مان خواهد شد.یاد بگیریم و تمرین کنیم که به شنیدن هر موسیقی ای تن ندهیم!Tara_neveshtTara_neveshtSun, 11 Oct 2020 19:31:42 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/مهر-بریز-بر-دستانت-qzf5mxpvdp2pقسم به تو ای انسان که روزی به ضربتی جان خواهی داد و زندگان برای مردگی تو ضجه ها خواهند زد همانند لحظه ای که با رنج از به دنیا اومدن ضحه ها و گریه هایت رو به فلک رفت و خون آبه ها را از دهانت بیرون کشیدن تا نفسی تازه کنی و با آبی پاک مطهرت کردن و بدن خورد و کوچکت را در دستان مادرت گذاشتن تا ذره ای شیر تازه از پستان خود در حلق تشنه ات بریزت تا از گرسنگی جان ندهی!ای انسان ای انسانی که به خاک برگردانده خواهی شد و جسم بی جانت خوراک موجودات کوچک و گرسنه ی زیر زمینی خواهد شد برای که ظلم می کنی؟ برای چه ظلم میکنی؟ چگونه خون ها می ریزی؟ آیا لحظه ای که برای خوردن قطره ای شیر له له میزدی را یادت نمی آید آیا لحظه ای که قدرت تکان دادن دستهایت نداشته ای را یادت نمی آید! پس آن دستها آن دستهای نحیف چگونه می تواند انقدر ظالم شده باشد ای انسانی که به خاک برگردانده می شوی چگونه میتوانی یک سرزمین را با خاک یکسان کنی و دریایی از خون هزاران زن و کودک برپا کنی تو با آن جسم نحیفت چگونه توانستی انقدر درنده باشی... چگونه چگونه؟؟؟ آیا در کنار هم به گرد آمدن سخت تر از،از هم گریزی است؟؟ آیا محبت کردن سخت از ظلم کردن است؟آیا گرفتن دستی برای کمک رسانی بنده ای خالقی هم وطنی دوستی و یا حتی دشمنی سخت تر از پس زدن دستهای اوست؟؟؟ ای انسان به کودکی خود بازگرد و دستان بی جانت را به یاد آور که هر انسانی از دیدن زیبایی و ظرافت انگشتانت بر آنها بوسه می زد و بر پاکیزگی و معصومیتش قسم می خورد.مهر بریز مهر دوباره بریز بر آن دستانت...Tara_neveshtTara_neveshtFri, 09 Oct 2020 18:23:21 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/حرف-حساب-مثقالی-چند-xvdvlvaplu3bتنم تو گور لرزید! وقتی شنیدم که زهرا قیمت مثقال به مثقال مواد شیشه رو می دونه-شیشه الان چند شده؟گرون شده خاله مثقالی...-تو از کجا میدونی زهرا؟داداشم هر روز که برمی گرده خونه از گرونی مواد می ناله منم می شنوم. از وقتی گرون شده جای شیشه خاک پر می کنه می ده دست مشتری هاشتنم تو گور لرزید!وقتی شنیدم که زهرا قیمت مثقال به مثقال مواد شیشه رو می دونهآره تو گور، اگه زنده بودیم که این فجایع رو نمی دیدیم و نمی شنیدیم!مادر زهرا وقتی حرف های دختر پانزده ساله اش را شنید اشک ریخت فقط و فقط اشک ریخت و بعد با بدن لرزان می گفت: به خاطر نوه ی دو ساله ام بعد بیست سال که مواد مصرف می کنم، مصرف موادم رو کمتر کردم. اون تنها کسی هست که بهم انگیزه میده و شبها دستش رو به دور گردن ام می اندازه و می خوابه. می دونم که همه راحت می شن وقتی من و پسر معتادم دیگه نباشیم اما من به امید این بچه زنده ام!.زهرا وقتی حرف های مادرش را شنیدگفت: نه مامان نه! شیشه هم دیگه نکشمادر: دوا رو ترک می کنم شیشه رو می کنم چند روز یک باراما زهرا بار هم‌ اصرار می کرد: نه مامان خواهش می کنم شیشه هم دیگه نکشاینجا کودکان ما قلب هایشان خیلی زود مثل شیشه می شکند وقتی پدر و مادر هایشان را می بینند که شیشه مواد مصرف می کنند خمار می شوند و حتی دیگه هر حرفی و یا حرکتی که انجام می دهند اختیارش دست خودشان نیست‌.زهرا چند ساله هر موقع دیدیمش یکی از بزرگترین آرزوهایش این است که مادرش هیچ وقت مواد مصرف نکند.اینایی که می شنیدم مثل کابوسه اما حقیقتی است محض سخته که ببینی اعتیاد مثل یک حقیقت روشن شده توی محله ها توی خونه ها حضور داره و مثل اتش هر روز زبانه می کشد و بلای جان کودکانی است بی دفاع! زنان و مردانی است که وقتی به چهره اشان نگاه می کنی چیزی جز عشق و زیبایی نمی یینی اما اعتیاد چنان رنگ از رخسار پرانده چنان مغز و جسمشان را پوک کرده که دیگر حتی توان این رو ندارند که سالم زیستی را انتخاب کنند به محض اینکه ترک کنند دوباره مواد راحت تر از هر چیزی در محله به سراغتان می رود.لیاقت کودکان و مادران و پدران ما در محلات حاشیه اینگونه زندگی کردن نبوده و نخواهد بود.(این تنها و تنها روایت گوشه ای از زندگی خانواده هایی در محلات حاشیه است که در این سالها شاهدش هستیم محلاتی که به راحتی مواد در دسترس کودکان قرار دارد و به عبارتی از نان در دسترس تر است.)Tara_neveshtTara_neveshtWed, 07 Oct 2020 01:43:53 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/زینب-مادر-15-ساله-ی-سیستان-و-بلوچستانی-qqazmp2jvgvrشاید گفتن کلمه ی' مادر 'کمی سخت باشد برای زینب، دختر 15 ساله ای که یک کودک 2 ساله به نام گلی، که در اثر سوء تعذیه بیشتر به شش ماهه ها شبیه بود در آغوشش داشت و یک کودک 2 ماهه در شکمش. پدر بزرگش او را در سن 12 سالگی به پسر 18 ساله ی مشهدی شوهر داده بود و همسرش در تمام دوران زندگی اشان زینب و صابره را به زور در سر چهارراه ها و خیابان ها برای گدایی می فرستاده تا خرج زندگی اشان را در آوردند. هنگاهی که صابره را باردار بوده او را به شدت کتکش می زده و حالا صابره را هم که وقتی شبها گریه می کرده گلویش را فشار می داده و بچه را به قصد کشت می زده که با تمامی این تفاصیل احتمال می رفت که شوهرش مشکوک به مصرف مواد مخدر باشد...اما حالا زینب، دیگر از دست آزار و اذیت های مداوم همسرش عاصی شده بود و پا به فرار گذاشته بود و می خواست که هم خودش و هم فرزندانش به بهزیستی بروند و به آنجا پناه بیاورند...در تمام مراحل، او اميدوارانه با آن شرایط سختی که داشت با ما هم قدم می شد.سخت بود دیدن زینبی که سالها از ما کوچکتر بود برای بالا و پایین شدن پله های دادگستری و بهزیستی دستش را به نرده ها می گیرد و در خیابان ها مدام از ما عقب می ماند و لنگان لنگان راه می رود که خودش می گفت به خاطر بارداری است و هر جا که پا می گذاشتی و هر بی احترامی ای که به زینب می شد را باید چشم پوشی می کردی و اشک هایت را در دلت فرو می ریختی و از خودت استقامت نشان م یدادی و از حقش دفاع می کردی تا بیش از این احساس نا امیدی نکند و مدام می گفت خاله ای کاش لباس بلوچی ام را در می آوردم و لباس فارسی می پوشیدم تا مردم اینگونه نگاهم نکنند، خاله خوش به حال این آدما که آزادانه زندگی می کندد اما ما چی...درد آور بود! دختری راببینی که در عین حال که خودش هنوز کودک است یک کودک دو ماهه در شکم دارد و یک کودک دوساله ی دیگری هم در آغوشش که گاهی کودکانه در مقابل چشم مردم، مادر و فرزند با یکدیگر دعوا و کتک کاری می کردند گریه می کردند و می خندیدند و شاید تنها کاری که از دستم بر می آمد این بود که برای چند دقیقه ای صابره را از بغل زینب جدا و آرامش کنم و یا تو مسیر برایش بلند بلند شعر بخوانم اما...بیشتر از اینکه صابره ی دوساله از شعر ها لذت ببرد، زینب مادرکوچکش از شنیدن شعرها ذوق زده میشد و مستانه میخندید!بلاخره کارهای پرونده سازی اش تمام شد و قرار شد که به یکی از بهزیستی های اطراف فرستاده شود و آخرین لحظه ای که سوار بر ماشین بهزیستی بود لبخند شیرینی بر لبانش داشت و دندان های سفیدش در صورت آفتاب سوخته اش می درخشید.به بهزیستی می رفت همان بهشت برینش همان آخرین امید دخترک بی پناه، همان جایی که شاید در رویایش میتوانست سالها سرش را آرام بر بالین بگذارد و به ارزویش که همان درس خواندن بود برسد و یا از دست آزار و اذیت های همسرش و آدمهایی که به قول خودش در سر چهارراه ها به او و کودکش تعرض میکردند در امان بماند. بهزیستی...بهشت!؟!؟ چه استعاره ی بی مناسبتی. بهشت را نخواستیم...، به امید روزی که بهزیستی واقعا بهزیستی باشد...*زینب نام مستعار کودک می باشد.خاطره ای از سال 95 در #جمعیت_امام_علی دختر 15 ساله ای که برای نجات جانش به ما پناه آورده بود.Tara_neveshtTara_neveshtTue, 06 Oct 2020 01:24:50 +0330https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/آتش-در-بیروت-bz34kwnia2j3انفجار بیروت«بلقیس!رفته بودی سر کوچه انار بگیریدانه هایت را آوردندآن‌ها بیروت را رها کردندو آهویی را از پا در آوردنداز وقتی چشمهای تو بسته شددریا استعفا دادبلقیس !وقتی کیفت را از لای خرابه های بیروت در آوردندفهمیدم با رنگین کمانی زندگی می‌کردم»«اگر آنان درخت زیتونی را از ربع قرن پیش آزاد کردندیا میوه لیمویی را بازگرداندندو پلیدی را از تاریخ محو نمودنداز قاتلان تو تشکر خواهم کرد ‌ای بلقیس،اما آنان فلسطین را ترک کردند تا آهویی را بکشند...»نزار قبانی(اشعاری که شاعر عرب،نزار قبانی برای همسرش بلقیس که در یک بمب گذاری در بیروت کشته شد سرود)Tara_neveshtTara_neveshtWed, 05 Aug 2020 23:34:08 +0430https://virgool.ir/@Taraneh.Tajik/عبور-از-کار-کودک-یا-ایستادن-در-کنار-کودک-کار-pjshhtlm5ys7قسمت اولآیا تا به حال دریک چهارراه در کنار یک کودک کار ایست کرده اید؟!اگر بله چند ثانیه؟ چند دقیقه؟ چند ماه؟ چند سال؟ چند بار؟آیا تا به حال برای وزن گرفتن سنگینی بدن تان بر روی یک ترازوی کودک کار و شکم خالی رفته اید؟آیا تا به حال با خوشحالی تمام و حس خوب فال حافظ را از دستان کوچک و خسته ی یک کودک کار گرفته اید؟آیا تا به حال به چهره ی غمگین یک کودک کار نگاه کرده اید؟ ازش پرسیدید که حالت چطور است؟ اسمت چیست؟ خانه ات کجاست؟ مدرسه می روی یا نه؟ اصلا چرا غمگینی؟ اگر زخمی کبودی ای بر روی صورت یا بدنش ببنید برایتان ناراحت کننده نمی شود؟ نمی پرسید که جای این زخم ها برای چیست؟ یا ما به عنوان یک شهروند چکار می توانم بکنم؟ وظیفه ی ما چیست؟آیا تا به حال برایتان سوال شده که چرا گاهی باید کودکی را از صبح تا شب در خیابان ببینیم اون هم تا ساعت یازده شب یا حتی یک نصفه شب؟ اصلا در آن ساعت شب تا حالا تنهایی در خیابان ها بوده اید که آنها را در آن موقع دیده باشید؟آیا تا به حال شده که خواسته باشید به کودک کاری محبتی کنید اما او از شما فاصله گرفته باشد؟ اگر بله فکر می کنید دلیل آن چیست؟ آیا نحوه بررخورد با کودکان کار را می دانید؟یا به نظرتان چرا باید کار کودکی وجود داشته باشد و کودکان از صبح تا شب در کارگاه ها و خیابان ها و... کار کنندیا چه مواردی باعث می شود که کودکان به مشاغل سنگین روی بیاورند و یا مجبور به کار کردن شوند؟یا..من ترانه هستم به مدت هفت سال فعالیت داوطلبانه می کنم در زمینه کودکان کار و بدسرپرست و کودکانی که در محلات حاشیه در معرض خطر هستند.در قسمت های بعدی سعی می کنم به تمامی این سوال ها که گاهی ممکنه در ذهن ما روشن شده باشد و جوابی برایش نداشته باشیم در حد توانم پاسخ دهم.نسبت به کار کودکان حساس باشیم و این را بدانیم که حق هیچ کودکی کار کردن نیست!Tara_neveshtTara_neveshtThu, 23 Jul 2020 20:23:14 +0430