https://virgool.ir/feed/@Tajrobeاینجا از تجربه‌های واقعی روزانه‌ام می‌نویسمfa2026-11-11 22:39:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Tajrobehttps://virgool.ir/@Tajrobe/روز-چهارم-تابآوری-dp88mdj93eaaیکی-دو هفته‌ی گذشته، پر از ماجراهای تازه و مواجهه با مشکلات مختلف بود که هرکدوم می‌تونست سوژه‌ی نوشتن مطلبی تازه باشه. این رخدادها هرکدوم به تناوب، مقادیری از فشار و استرس رو به من طبعا باقی نفرات تیم وارد کرد و حالا، از برخی از اون‌ها عبور کردیم و با برخی هم، کماکان دست به گریبانیم.پاراگراف بالا می‌تونه در همه‌ی نوشته‌های بعدی من هم عینا تکرار بشه. من فکر می‌کنم که اساسا مواجهه با دنیای واقعی -و بی‌رحم- کسب‌وکار، مترادف با قرار گرفتن‌های مستمر و پی‌در‌پی در موقعیتِ فوق‌الذکره. دو-سه باری در هفته‌ی قبل سعی کردم و خواستم که درباره‌ب مشکلات بنویسم، و از تصمیمات و اقداماتم حرف بزنم. اما هر بار به دلیلی نشد و به زمانِ دیگری موکول شد. حالا که تونستیم بر عمده‌ی مشکلاتِ این مقطع فائق بیایم و دارم به گذشته‌ی نه چندان دور نگاه می‌کنم، مهمترین آموخته و دستاوردِ قابل شرحم رو همین تاب‌آوری می‌بینیم. شاید کمی به کلیشه و حرف‌های تکراری نزدیک باشه، اما این باعث نمیشه که از اهمیت موضوع کاسته بشه. در شرایط اقتصادی و اجتماعی موجود، اداره‌ی یک کسب‌وکار، خصوصا نوپا و تازه بدنیا آمده، به طور قطع پر از چالش‌های پیش‌بینی و تجربه نشده‌ست. مستقل از اینکه در مواجهه با هرکدوم چه تصمیمی اتخاد و چه تدبیری در پیش می‌گیریم، اصلِ تاب‌آوریه که کمک می‌کنه ادامه‌ی مسیر ممکن باشه.در دو هفته‌ی گذشته، حداقل دو ماجرا پیش‌آمد کرد که هرکدوم به تنهایی، قدرتِ کافی برای به زانو درآوردنِ من رو داشتند. فارغ از اینکه تصمیم و اقدامِ من در مواجهه با هرکدوم چقدر درست بود و یا نه، همین ادامه دادن به کیفیتِ اون تصمیمات ارجحیت داشت.آخرین ساعاتِ روز پنجشنبه‌ست و از صبح به تنهایی سرِ کار بودم تا بخشی از انبوهِ کارهای عقب مانده ، که محصول اتفاقات هفته‌های پیش بود رو، هندل کنم. به احتمال خیلی زیاد، فردا هم به همین منوال خواهد گذشت تا شنبه، با خاطری آسوده‌تر به استقبال اتفاقات تازه و کارهای بیشتر بریم. با اینکه خستگی رو جسما و روحا در خودم حس می‌کنم و از حالا می‌دونم که هفته‌ی چندان آرومی در پیش نخواهم داشت، اما حسِ حالِ بد رو در خودم پیدا نمی‌کنم و همین تلاش کردن برای رسیدن به موقعیتِ بهتر، که نمودهای عینی هم داره، موجبِ ایجاد همین حس خوبه.نمی‌دونم چقدر تونستم حرفی که می‌خوام رو بزنم. عمده‌ی مقصودم از این نوشته این بود: شرایط سخت و موقعیت‌های پیچیده، بخشی جدایی ناپذیر از یک کسب‌وکاره. طبعا هرچه مدیر بهتری باشم و بتونم تصمیماتِ بهتر و درست‌تری بگیرم، مواجهه‌م با موقعیت‌های این‌چنینی کمتر میشه. اما معتقدم که نمیشه ضریب و مقدارش رو به ۰ رسوند. فلذا اصلِ اساسی در این ماجرا، تاب آورن در پذیرش و تحملِ سختی‌هاست.امیدوارم که حال حالا ها جا نزنم :)تجربه نگاری‌های یک مدیرعاملتجربه نگاری‌های یک مدیرعاملThu, 28 Nov 2019 20:14:40 +0330https://virgool.ir/@Tajrobe/روز-سوم-اخراج-کردن-gr22qbqw6b0qتو دل شلوغی‌های امروز تهران و ایران، شلوغی و آشوبی در دفتر کوچک ما هم بوجود آمد. آشوبی که البته، نه آتشی سوزاند و نه شیشه‌ای شکست. هرچه بود، در دل من ایجاد شد و نمی‌دونم تا کِی و کجا با من همراهی می‌کنه. در موقعیتی قرار قرار داشتم که باید، یکی از نیروهای جدید مجموعه رو تعدیل کنم. فرد مذکور، اون چیزی نبود که باید باشه. فرصت کافی برای اصلاح لازم رو داشت و از طرفی، مشخصا نمی‌تونست اون کاری که لازم بود ر و انجام بده. خبر هم دفعتی و بدون اطلاع قبلی بهش داده نشد. طی یکی-دو ماه گذشته، مراتب نارضایتی خودم رو بهش، مستقیم و غیر مستقیم رسونده بودم و سعی کردم که مسیر رسیدن به نقطه‌ی ایده‌آل رو براش هموار کنم. اما شوربختانه، نه تنها این رسیدن حاصل نشد، که حتی در مسیری هم قرار نگرفتیم که بشه امیدوار بود تهش به نقطه‌ی مطلوبی می‌رسیم.جلسه‌ی توضیح و اعلام این تصمیم که امیدوار بودم خیلی طول نکشه، بیش از یک ساعت زمان برد و در طول این مدت من سعی کردم که بیشتر شنوده باشم تا گوینده. تلاشی نکردم که طرف مقابل رو از اشتباهات و کمبودها و کاستی‌هاش مطلع کنم. در واقع، نیتم (پیش از جلسه) این بود که اگر شکل مواجهه‌ش با مساله، سوال‌مندی بود، توضیح و شرح و دلایل تصمیمم رو بهش بگم. اما متاسفانه، موضعش عموما به این سمت بود که من رو متقاعد که تصمیمم اشتباهه. استخدام، یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های من در همه‌ی سال‌های کاری‌م بوده. عموما اشتباه نکردم و تونستم نیروهایی رو جذب کنم که باهاشون در بلندمدت به مشکل خاصی بر نخورم. این تجربه شاید، دومین یا سومین باری بود که باید عذر یکی رو می‌خواستم و حقیقا، هربار که در این موقعیت قرار گرفتم، درمونده شدم. برای من طرد آدم‌ها سخته، حتی اگر که یقین داشته باشم این تصمیم چه برای خودم و چه سازمان و چه اون فرد تصمیم درستیه. ناخداگاه، به این فکر می‌کنم که چه حجمی از احساسات منفی رو به اون فرد منتقل می‌کنم و ممکنه این تصمیم و اقدام موجب بشه که اون فرد چه آسیب‌های احتمالی‌ای رو متحمل بشه. از طرفی، در مقوله‌ی منابع انسانی، رسیدنِ به قطعیتِ ناکارآمدی یک نیروی انسانی واقعا کار آسونی نیست. این همکار، امروز حرفی زد که واقعا من رو به فکر فروب رد و با گذشت دو-سه ساعت از زمانِ این صحبت، هنوز ذهنم بهش درگیره: چقدر مطمئنی که این تصمیم به شرکت کمک می‌کنه؟ چیزی که موجب میشه روی تصمیمم راسخ بمونم و نخوام که تغییرش بدم، این نیست که سعی کنم خودم رو نسبت به درست بودنِ تصمیم مطمئن‌تر کنم. به نظرم، حداقل با دانش من و با در نظر گرفتن ساختار سازمان کوچک‌مون که درش خبری از متخصص منابع انسانی نیست، من باید سعی کنم که مسئولیت تصمیم‌گیری‌های این‌چنینی رو بپذیرم. روشی که در پیش گرفتم و می‌خوام که سازمان رو بر این مبنا توسعه بدم و البته، منابع قدیمی رو هم ازش مطلع کنم این شکلیه:در وهله‌ی اول، خودم نسبت به انتظاراتی که از افراد دارم با خودم شفاف باشم. صادقانه اعتراف میکنم که در مورد همین نیرویی که مجبور به تعدیلش شدم، شرح شغلی و انتظارات خیلی شفافی وجود نداشت و حاصل ده‌ها جلسه‌ی مشترک و... تبدیل به یک سند قابل استناد نشد. متاسفانه در گرماگرم این همکاری من به این نتیچه رسیدم که اساسا پوزیشن شغلی این فرد درست طراحی نشده و نیازمند بازنگری در ساختار سازمانی‌مون هست.مرحله‌ی بعد اینه که مطمئن بشم نیروهای موجود نسبت به انتظار من آگاهی کافی رو دارند. تا حدودی زیادی مطمئنم که نفرات باقیمانده چندان فاصله‌ی زیادی با پوزیشنی که درش مشغولند ندارند و احتمالا، با توسعه‌ی مهارت‌های عمومی می‌تونن به خوبی و سرعت به نقطه‌ای که باید برسند. اگر به فرض محال این اتفاق نیافتاد و من هم نتونستم کمکی بکنم، بسته به اون فرد، یا باید شرح شغلی رو تغییر بدم و یا اینکه با اون فرد نیز خداحافظی کنیم.مرحله‌ی سوم در مورد جذب نیروهای تازه‌ست. ما تا به امروز، متاسفانه، عموما نیروها رو با قید فوریت استخدام کردیم. در مراحل مختلفی از کار نیازمند نیروی تازه بودیم و زمان کافی برای مصاحبه و تست و... نداشتیم. قطعا از این به بعد، مصاحبه‌های ما چندمرحله‌ای خواهند بود و در این مراحل سعی می‌کنم نسبت به متناسب بودن فرد با این پوزیشن اطمینان کافی کسب کنم. ضمن اینکه تلاش میکنم نفرات دیگری رو هم درگیر فرایند مصاحبه کنم که احتمالا اگر نکته‌ای از ذهن من پنهان موند، فرد دیگر هم بتونه مشورت بده.مرحله‌ی آخر، همکاری آزمایشی یک‌ماهه‌ست. معتقدم که تا زمانیکه فرد در محیط واقعی و بر سر کار واقعی قرار نداشته باشه، تخمین موفقیت اون فرد در اون پوزیشن ممکن نیست. لذا با تمام نفرات جدید، یک دوره‌ی یک ماهه‌ی آزمایشی تعریف می‌کنم و سعی می‌کنم که محک‌های لازم رو در این مدت بزنم.آخرین نکته اما، نیاز یک مدیر به تعمق بیشتر روی مبحث منابع انسانیه. من، خیلی کمتر از چیزی که باید در این خصوص می‌دونم. احساس می‌کنم که سهم و نقش من هم در رسیدنِ کارِ ما با این همکار چندان کم نیست و شاید اگر من مدیرِ بهتری بودم، می‌تونستم اون رو به چیزی که مد نظرم هست نزدیک‌تر کنم.خوشحال میشم اگر در موقعیت مشابهی بودید من رو مطلع کنیدو از تجربه‌های نزدیک و مشابه‌تون بنویسید.تجربه نگاری‌های یک مدیرعاملتجربه نگاری‌های یک مدیرعاملSat, 16 Nov 2019 23:16:08 +0330https://virgool.ir/@Tajrobe/روز-دوم-به-اعصابت-مسلط-باش-wun2poobwhoqاتفاقات مختلفی در روز می‌افته که اصیل‌ترین احساسات آدم رو، مثل عصبانیت، برمی‌انگیزه. گاهی، دلت می‌خواد که داد بزنی و اشتباه فاحش و تکراری کارمندت رو بهش گوشزد کنی. گاهی وقتی از عدم انجامِ کاری ساده اما مهم مطلع میشی، دلت نزدیک‌ترین دیوار رو می‌خواد که سرت رو حواله‌ش کنی.اما تو، وقتی که مدیر و راهبر تعدادی آدمِ دیگه‌ای، حق نداری هیچکدوم از این کارها رو بکنی. قالبا لبخند پیشه می‌کنی برای nامین بار، بدیهیاتی رو توضیح و تشریح می‌کنی.قاعده‌ی بشری (به نظر) این شکلیه که عموم کارها، اونطور که تو می‌خوای یا باید، پیش نمیره. هزینه‌ی عدم تطابق خروجی کارها با چیزهایی که از پیش تعریف شده، علاوه بر افزایش هزینه‌ها، ناراحتی و عصبانیت و گاهی افسردگیه!شما در موقعیت‌های این‌چنینی بودید؟ معمولا چه واکنشی نشون میدید؟تجربه نگاری‌های یک مدیرعاملتجربه نگاری‌های یک مدیرعاملTue, 12 Nov 2019 21:51:08 +0330https://virgool.ir/@Tajrobe/روز-اول-شخصی-به-نام-مدیرعامل-kaqdvkgpyulkمدیرعامل بودن شاید، رویا و هدف خیلی از آدم‌ها باشه. عنوان و شکل قشنگی داره و اینطور به نظر می‌رسه که فردِ منصوب به این سمت، توی پول غلط می‌زنه و کامِ زندگی تماما براش شیرینه. مدیریتِ مجموعه‌ای از آدم‌ها و منابع مادی و ... برای ساختن یا توسعه دادن چیزی، پر از دشواری و چالشه. موقعیت‌هایی پیش میاد که پیش‌تر باهاش مواجه نبودی و در لحظه باید براش تصمیم بگیری. شاید بدترین بخش از این سمت/ مسئولیت اینه که، فرصت‌های کمتری مسبت به سایر پرسنل برای اشتباه داری، علاوه بر اینکه اشتباه بقیه به نوعی به پای تو نوشته میشه.اینجا رو بی‌نام و نشانِ واقعی از خودم ساختم تا احتمالا درگیر بحث‌های حاشیه‌ای نشم و بتونم صادق و صریح، تجربه‌های مکسوب‌م رو به اشتراک بگذارم و ساده، نظر و کمک بگیرم. سعی‌ام بر اینه که روزانه و خلاصه بنویسم.تجربه نگاری‌های یک مدیرعاملتجربه نگاری‌های یک مدیرعاملMon, 11 Nov 2019 19:08:09 +0330