https://virgool.ir/feed/@Tahamtang...fa2026-11-10 19:41:50https://files.virgool.ir/upload/users/3690364/avatar/op8KIt.jpghttps://virgool.ir/@Tahamtanghttps://virgool.ir/@Tahamtang/مصاحبه-قیاسی-با-گلزار-r19n9i1gmyl1«بالاخره کسی که بیست و هشتْ نه سال کار کرده طبیعیه که نتیجشو تو زندگیش ببینه»-بخشی از مصاحبه محمدرضا گلزار با امیر حسین قیاسی.اولا این مصاحبه را به شکل کامل مشاهده نکردم بخشی از آن را دیدم و باقیِ آن را-حتی روی دور تند- مشاهده نکردم تا خیانتی به وقت ارزشمندم نکرده باشم.کاری با کلیت مصاحبه ندارم: آن‌که ساختار کلی و البته هدف آن چه بود. که خود نیاز به پستی جداگانه دارد.اما توجهم به صحبتی جلب شد حول جمله‌ای که ماه‌ها پیش در اینستاگرام باب شده بود:«پز نیست سبک زندگیه» جمله‌ای که جناب گلزار آن را ضمیمه یکی از پست های لاکچری صفحه اینستاگرام خود کرده بود.جناب گلزار با اعتماد به نفسی عجیب در دفاع از این جمله گفت:«من از ماشین و سفرهام عکس نمی‌ذارم من از زندگیم عکس میذارم. بالاخره کسی که بیست و هشت نه سال کار کرده طبیعیه نتیجشو تو زندگیش ببینه.» و در ادامه پندی به بینندگانِ به دید او نفهم داد که خوب است مردم در قبال موفقیت دیگران خوشحال شده و جای تخریب او چشم دیدن دسترنجِ کسی که سال‌ها کار کرده را داشته باشند.می‌دانم که پست‌هایی که در این سایت می‌نویسم چندان دیده و خوانده نمی‌شوند و برعکس بازدید ملیونی این مصاحبه شاید خیلی در کمالْ هزار بازدید بگیرد، اما صرفا برای بیان دردِدل و بررسی سخنانِ جناب گلزار می‌نویسم:«آقای محمد رضا گلزار، سوالاتی از خدمت شما دارم: شمایی که سال‌ها در سینمای ایران سوپر استار بوده‌اید. شمایی که بازیگری بد-از لحاظ ساختار و فن بازیگری-، خواننده‌ای بی‌استعداد-و بیشتر مایه تمسخر- و مجری‌ای نه چندان خوب بودید. شمایی که شاید سی سال هیچ نقدی را ندیدید و نپذیرفتید که البته نیازی هم به پذیرش آن نداشتید چرا که می‌دانستید در سینمایی نان می‌خورید که تنها باید همسوی تفکرات نظام بود تا در آن دوام آورد نه شایسته و هنرمند. می‌خواهم بپرسم چطور با چنین اطمینانی از موفقیت خود می‌گویید؟ شمایی که یک نقش آفرینی حتی خوب در تمام زندگی هنری خود نداشته و در سن و سالی که باید در اوج و پختگی هنری باشید تنها اسباب تمسخر و طنز رسانه بوده‌اید، البته که برای مخاطب دهه‌های هشتاد و هفتاد که به علت نبود امکانات جز چند بازیگر اندک ایرانی و اگر شانس می‌آورند خارجی هیچ نمی‌شناختند شما سوپر استاری قهار و والا بودید، اما برای مخاطب امروز چه؟ مخاطبی که از پلان های شما و از آن بازی مضحکتان به اصطلاح میم می‌سازد و آن را مایه تمسخر می‌داند. جناب گلزار می‌خواهم بپرسم: اگر در سینمایی عادل و درست بازیگر بودید باز هم به چنین جایگاهی دست می‌یافتید؟ یا آنکه با همان دو سه فیلم ابتدایی از کار خود رانده می‌شدید؟ اگر مانند خیلی از دوستانِ (احتمالا )سابقتان به شرایط موجود اعتراض می‌کردید اگر هم‌پای مردم جای استوری از «لندکروز» و «بی ام و» از بیچگاری و درد آنها سخت می‌گفتید، اگر مانند اندک هنرمندان عزیز ایرانی در پاسخ به نظام فکری حاکم نه می‌گفتید و مبارزه را جای انعطاف پذیری انتخاب میکردید، باز هم در این سینما جایگاهی داشتید؟ یا مشابه چندین هنرمند این سرزمین تبعید و سانسور می‌شدید؟ می‌خواهم بپرسم موفقیت از نظر شما چیست ؟ می‌خواهم بدانم شمار سال‌های فعالیت در سینمایی مستبد و خانه و ماشینِ ارزشمند آیا جایگاه هنری والا خلق می‌کنند؟ شاید الان خورده بگیرید که:«تو(نوعی)چشم دیدن موفقیت من را نداری، تو خود بیچاره و فقیری و کسی در این سینما و هنر به آدم حسابت نمی‌کند و از این بابت به من حسادت می‌کنی.» اما می‌خواهم بگویم موضوع من پول و ماشین شما نیست، موضوع من شمایی هستید که در کمال بی‌استعدادی اما هنوز روی پرده میروید در حالی که هزاران هنرمند مستعد آن بیرون در حسرت یک تست بازیگری هستند.در حالی که هزاران هزار دانشجوی سینما فارغ التحصیل می‌شوند و در کمال سرخوردگی به شهرها و شهرستان های خود بازمی‌گردند تا با شغل‌هایی غیر هنری نانی درآورند، همان هایی که شاید رویایشان لندکروز نبوده بلکه جایگاهی حقیقتا والا در این وادی هنر بوده است، وادی که همچون خاکِ سیاهِ لگد مال شده‌ است و امثال شما در آن جوالان می‌دهند...امثال شمایی که با بی‌اعتنایی به شرایط جامعه ایران و با همسویی و انعطاف در برابر ایدئولوژی حاکم قدرت و پول و جایگاه دریافت می‌کنید و هیچ برای‌تان اهمیتی ندارد که متاسفانه هنرِ امروز ایران (هنری وام‌دار کیارستمی ها و هدایت ها و فردوسی ها) در حال رقم خوردن به دستان شماست.»سخن کوتاه می‌کنم و بیش نمی‌گویم ،کاش اینگونه نبود. پ.ن:آقای محمد رضا گلزار به شخصه آرزو می‌کنم هیچگاه به وقاحت و بیچارگی شما و امیر حسین قیاسیِ مقابلتان دچار نشوم، امیر حسینی که می‌گوید:«معیشت مردم یه ذره دچار چالشه و اینا» و این جمله در کنار واژهِ «یه ذره» درد و اندوهی است که شرح آن را ناگفته می‌گذارم.آقای محمد رضا گلزار مطمئن باشید همین شما اگر در سینمایی عادل بودید دو فیلم بیشتر دوام نیاورده و با وجود رقبای شایسته تر از این عرصه حذف می‌شدید یا لااقل به فکر می‌افتادید تا در آن رقابت تنگاتنگ خودی نشان دهید و با تمرین زیاد تبدیل به بازیگر شایسته‌تری بشوید.پ.ن2:خوشحال می‌شم اگر نظری دارید حتما برام بنویسید و این پست رو در صورت پسندیدن به دوستاتنون معرفی کنید. توجه شما رو به چند ویدیوی زیر(دو تا آخری در پلتفرم یوتیوب است) جلب می‌کنم و همچنین پیشنهاد می‌کنم پست پیشینِ من به نام «هنرمندان دروغین» را مطالعه بفرمایید.https://www.mp4.ir/Video?Watch=64334-332305531https://www.aparat.com/v/k11t74fhttps://www.youtube.com/watch?v=49lo85EjfQUhttps://youtu.be/ibujQPOZ1-Q?si=zPS7eliA9TXHF7R3تهمتنتهمتنMon, 02 Nov 2026 17:16:37 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/هنرمندان-دروغین-iurjj2yuzymeدر سوگ سینمای ایراناکثر ما ایرانی ها به خصوص از دهه هشتاد به قبل با سریال های کمدیِ صدا و سیما خاطره داریم. سریال هایی نظیر: پاورچین، لیسانسه‌ها، ساختمان پزشکان و شب‌های ببره . و طبعا با اسامی کارگردان‌های این آثار هم آشنایی داریم. هنرمندانی که با آثارشون به نقدهای سیاسی- اجتماعی می‌پردازن و اغلب اوقاب مخاطبِ استبداد دیده ایرانی رو از گفتن این کلید واژه‌های سیاسی متعجب می‌کنن.اما سوال اصلی اینجاست: افرادی امثال سروش صحت و مهران مدیری(با وجود این نقدهای سیاسی) چطور چندین و چند سال در سینما فعالیت کردند و با وجود اخراج‌های گستردهِ هنرمندان از سینما باز هم فعالیت می‌کنن و انگار هیچ خللی در کارشون ایجاد نشده؟با سواد ناقص سینمایی که دارم طبعا نمی‌تونم به نقد دقیق و ساختارمندِ این سریال ها بپردازم: نکاتی مثل بازیگری ها، فیلمانه، شخصیت ها و ... -که اکثرا از چشم غیر متخصصِ «همچو منی» پر از ایراد و اشکال است-، اما می‌تونم درباره سوال ابتدای متن صحبت کنم.این دسته سریال‌ها اکثرا حاوی نقدهای سیاسی و اجتماعی هستند. نقدهایی به ظاهر :دغدغه‌مند، جسورانه و نافذ اما در باطن: تقیل داده، توخالی، ریاکارانه و به دور از نگاهی جدید و جلوتر از جامعه. هنرمند ما در فضایی ایزوله و به اجبار «بی رقیب» مسائلی رو (در قالب ساختارِ ناقص سینمایی) بیان می‌کنه که کاملا در قالبِ چارچوب ِمجاز از دید نظم حاکم هستند. بذارید شفاف تر به مساله نگاه کنیم: شما هنرمندی رو در نظر بگیرید، هنرمندی که قراره با استفاده از ابزار هنر از دلِ ناخوآدگاه و زیستش سخن بگه-زیستی که از جامعه جدا نیست- .حالا شما سدی رو در نظر بگیرید که با اجبار و زور مقابل ذهن این هنرمند و اثر هنریش کشیده شده، هنرمند یا باید این سد رو بپذیره، و به دغدغه‌ها و عقایدش خارج از فیلتر نهاییْ اجازه خروج نده یا اینکه پتک برداره و این سد رو بکشونه. پس برای چنین هنرمندی دو راه باقی می‌مونه، یک: اونطور که ما -نظم حاکم- میگیم فیلم بساز. دو: یا کاریت می‌کنیم که اونطور که ما می‌گیم فیلم بسازی. تصمیم هنرمند بر سر این دوراهی: یا انتخابِ منفعت شخصی، تظاهر و کناراومدن با سانسوره یا رنج کشیدن، مخالفت کردن و در نهایت:اخراج از سینما و مجاز نبودن به فعالیت بیشتره.هنرمندانِ باقی مانده در سینمای امروزِ ایران، هنرمندانی بی خطر هستند: افرادی کوچک، عقب مانده از جامعه و آموزش دیده برای کار در فضایی استبدادی. چنین هنرمندانی به راحتی خود را با سیستم وقف میدهند چون ابزاری دارند بسیار کارساز و آن ابزار «دروغ» است. این هنرمندان به سادگی دروغ میگویند و به سادگی متقاعد میشوند که خیلی مسائل را اصلا نگویند. این هنرمندان تظاهر به دانایی و روشنفکری میکنند اما از درون پر از تار و از بیرون پر از زنجیر هستند. وجه ترسناک و تاریک ماجرا آنجاست که چنین هنرمندانی تبدیل به ابزار شده‌اند، ابزاری که نظم حاکم در بزنگاه‌ها از آنها بهره می‌برد. آن‌ها چون عروسکان خیمه شب بازی بازگو کننده و قربانی نظام فکری هستند که روزی در برابر آن منعطف بودند و مخالفتی نشان ندادند.یاد و خاطر هنرمندانی نظیر: عباس کیارستمی، بهرام بیضایی و داریوش مهرجویی گرامی که هیچگاه هیچ ساختاری آنها را به بند نکشید(چه قبل و چه بعد از انقلاب)... هنرمندانی که به دور از تظاهرْ دغدغه های خود را بیان کردند، هنرمندانی به دور از حرص و طمع و با دیدی اصیل. هنرمندانی که در این ساختارها رنج کشیدند، سرکوب شدند و در نهایت با دیدگانی پُر از اشک پَر کشیدند.پ.ن: نقاشی از Edvard Munch.پ.ن2:ابتدای متن به اسم مهران مدیری و سروش صحت اشاره کردم. اما ابدا متن حول محور این دو اسم نچرخیده و هنرمندان بسیاری منظور این متن هستند... از امیر حسین قیاسی و ابوالطالب حسینی گرفته تا بازیگران و فیلنامه نویس‌های امروز سینمای ایران. پ.ن3: خوش‌حال می‌شم نظراتتون رو درباره این متن برام بنویسید. اگر نقدی به صحبت‌های گفته شده دارید با گوش باز می‌شنوم.تهمتنتهمتنSun, 01 Nov 2026 17:02:44 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/سیب-eaj7itsk7x9aصحنه اول:هوا آفتابی.آسمان صاف.ایوان خانه‌ای روستایی.بند رخت. گلدان های شمعدانی.دختری جوان با پیراهن زنانه محلی-قرمز رنگ با پولک های درخشان- در حال پهن کردن لباس ها روی بند رخت.صدای زمزمه مانندی از بیرون به گوش می‌رسد.صحنه دوم:همان هوا.در ورودی خانه. طاق خشتی.باغچه پر گل. پرده ی جمع شده سفید رنگ کنار در ورودی . از لبه بالای خانه سر پسری جوان مشخص است.«نازگل خانم... نازگل خانم»صحنه سوم:همان صحنه اول.نازگل پشت پارچه‌ی سفید با طرح گل‌های آبی پنهان است.پس از زمزمه چند باره صدا. پارچه را کنار زده و پسر را می‌بیند.صحنه چهارم :همان جزییات صحنه دوم.نازگل به طرف در میرود، سر پسر با لبخند پایین رفته و پنهان می‌شود. صدای قدم های تندی شنیده شده.نازگل پرده را می‌کشد و پشت آن پنهان میشود.صحنه پنجم:در خانه از جلو. در چوبی با طرح های برجسته. کوچه روستا است.سمت راست و چپ خانه های خشتی روستا.مرد جوانی مقابل در. سر به زیر افکنده. پیراهن سفید . شلوار سیاه . پلاستیکی پر از سیب در دست دارد.صحنه ششم:جزییات صحنه پنجم.درِ خانه باز میشود.چهره نازگل از لای در. پیچ انتهای کوچه مشخص است .پسر جوان سرخ شده: سلامنازگل اطراف را نگاه می‌کند.آرام: سلام ... چی شده ؟پسر جوان با سر به پلاستیک اشاره میکند: سیب آوردم برات.نازگل سرخ میشود:سیب؟ برای...پسر جوان در حرفش میپرد: از باغ خودمون کندم ...همشو خودم کندم نگاه کن.پسر جوان پلاستیک را بالا می آورد و لبخند می‌زند.نازگل به پلاستیک نگاه کرده لبخند می‌زند.پسر جوان پلاستیک را جلو میگیرد: بیا بگیرش. خوشمزس.نازگل پلاستیک را میگیرد: آخه من الان چی بگم؟... (با سر به داخل اشاره میکند.)پسر جوان دستش را تکان میدهد: بگو خریدم...نازگل لبخند محوی میزند.آرام: مرسی.( عقب میرود تا در را ببندد)پسر جوان جلوی در را گرفته: یه لحظه وایسا..از جیب جلوی پیراهن خود سرِ گل زردی را بیرون می‌آورد: بیا اینم بگیر.هر دو سرخ میشوند، نازگل آرام و سر به زیر: مرسی.در را میبندد.تهمتنتهمتنSat, 31 Oct 2026 16:45:02 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/آدم-میتواند-بیاندیشد-wwhy8dtuixqkآدم می‌تواند راه برود و به مسائل گوناگونی بیاندیشد.میتواند در کافه بنشیند-مقابل زنی زیبا -باز به مسائل گوناگونی بیاندیشد .یا سوار اتوبوس کنار پیرمردی غرغرو بنشیند.یا در صف نان یا کنار پیاده رو یا در دکه روزنامه فروشی یا هنگام مطالعه کتابی-آنگاه که چشمانش جز کلمات را می‌بیند-یا در حال خندیدن با دوستی یا هنگام گوش سپردن به موسیقی یا زمان دیدن فیلمآدم میتواند بیاندیشد زیر این کالبد نیکبخت میتواند ذهنی خوابیده باشد که مدام می‌اندیشد و این اندیشه گاه-چون موج دریا- آرام و گاه خروشان است و بعضا حتی طوفانی می‌شود آنگاه چشمان -چون ساحل این دریا-نمایانگرِ:این دریای بی ثباتندتهمتنتهمتنWed, 28 Oct 2026 00:12:54 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/هنرمند-ایرانی-mocaeoyxdo4xدو پاراگراف پایین نقل شده از جناب داریوش مهرجویی -کارگردان و هنرمند ایرانی- هستش: اگر در رشته هنری‌ام به عقب برگردم آنچه آرزو می‌کنم؛ آزادی است. آرزویم این است که وقتی کاری می‌کنم، در بند این نباشم خودم را سانسور کنم و به قضاوت دیگران فکر کنم، بلکه دلم می‌خواهد در کمال خونسردی بنشینم و آنچه در درونم هست را بیرون بریزم؛ چیزی که در همه این سال‌ها از آن محروم بودم، چون از همان ابتدای کارم، دائم با سانسور درگیر شدم. گاو که یک‌و‌نیم‌سال توقیف بود و دایره مینا هم که سه سال توقیف بود و دیگر فیلم‌ها هم هرکدام مدتی در تنگنا بوده‌اند. اینکه فیلمی اول توقیف می‌شود و بعد از آن استقبال می‌شود و شاهکار قلمداد می‌شود، نشانگر عمق روانشناسی شیزوفرنیک است که چطور یک جامعه در سه سال زیر و رو می‌شود و اثری که بد تلقی شده، تبدیل به اثری خوب و محبوب می‌شود.مهم‌ترین آرزوی زندگی‌ام این است که یک روز از خواب بیدار شوم و بشنوم، دیگر فیلم‌هایی که ساخته می‌شوند، توقیف نمی‌شوند. منِ مهرجوییِ فلسفه‌خوانده که اسلام و جامعه و کشورم را به‌خوبی می‌شناسم و تشخیص می‌دهم چه‌چیزی برای جامعه خوب است و چه‌چیزی خوب نیست چرا باید توسط اظهارنظر فردی که پایه سوادش معلوم نیست، از کار بیکار بشوم و نهایتا کسانی که هیچ‌چیزی، نه نوشته‌اند و نه ترجمه کرده‌اند و نه‌سواد هنری‌شان معلوم است، بشوند داور کار ما و تصمیم بگیرند فیلم‌های ما اکران بشود یا نشود. کسی هم نیست بگوید شما چه‌کسی هستید و اصلا پایه سوادتان چیست؟پ.ن:چقدر زیبا گفتن جناب مهرجویی، هنر در ایران بسیار غم‌انگیزه ... هنرمندی که به جای بیرون ریختن درونیات و تفکرش -به اجبار- باید به سانسور تن بده و اون بخشی از وجودشو به نمایش بذاره که مورد پسند قدرت بالاتره.هنر -مثل یکی از فرزندانش- شبیه موسیقیه ، که اگر یک کلید خطا فشرده بشه با هر گوش غیر متخصصی قابل تشخیصه اون وقت چیزی وجود داره به نام سانسور {که} مثل تیغی چندیدن خط از نت ها رو جدا و نابود می‌کنه.من هم مثل جناب مهرجویی آرزو دارم روزی از خواب بلند بشم و ببینم هنرمند ایرانی بی سانسور و بی‌اجبار می‌نویسه و می‌سازه و می‌نوازه. به امید اون روز .تهمتنتهمتنSat, 17 Oct 2026 00:27:51 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/چه-روزگار-سختی-است-tj4l6m2aj5raچه روزهای سختی است که چون خورشیدی فروزان در اوان جوانی پشت کوه‌های سترگ گم می‌شویکم فروغ می‌شویتمام می‌شوی آوایم مگر کوه را می‌شکند؟ تا دینامیت ها هستند !بال‌هایم که ریش ریش شده‌اندمگر چقدر تاب پرواز دارند ؟چه روزهای سختی است در اوان جوانی به پای شمع درونت می‌سوزی به پای افقی که هیچ نمی‌دانی کجاست به پای نیک‌بختیکه هیچ پیدا نیستچه روز های سختی است ابرها سوی دورها جاری‌اند و شب سیاه‌پوش و ملا‌ل‌آلود از خروش چشمه به راه افتاده استمن در این پنجره غبار آلود و در این شب بی‌کار رو به چه سویی بگریزم ؟پ.ن: نقاشی طوفان از ادوارد مونش.تهمتنتهمتنSun, 04 Oct 2026 23:42:00 +0330https://virgool.ir/The_Unwritten_Archive/روزگار-تلخ-ایران-a2czg9oh7czoشرایط امروزِ ایران خوب نیست و استیصال و درماندگی بخش عمده جامعه به شمار می‌رود . یقینا تاریخ نویسان از امروزِ ایران به عنوان زمانه ای تلخ یاد خواهند کرد و از آن نتیجه‌هایی خواهند گرفت که بتواند به ملل آینده جهان کمک کند. اما پرسش اساسی آنجاست : آنکه امروز استیصال و عقب نشستن در جامعه ایران رواج دارد ، آنکه از نظر اقتصادی مردم ایران بیش از گذشته از کار خود استعفا داده ، خانه نشین شده و منتظرِ روزی خوش با امیدی البته آمیخته با اظطراب و ترس هستند ، امیدی که همچون مسافری گرفتار در تونل به نوری می‌نگرد که مشخص نیست نور قطار است یا هوای آزاد ، پس در اینجا تکلیف هنرمند چیست ؟ اینها را گفتم تا به هنرمند ایرانی برسم ، البته که هنر از باقی مسائل ایران جدا نیست و اوضاع خوبی ندارد، از سینما که برای عوام ملموس تر است تا ادبیات و نمایش صحنه ای و موسیقی ، که هرکدام به نوعی دست‌آوردِ چنانی در چند دهه اخیر نداشته‌اند... اما پرسش آن است ، آیا هنرمند امروز ایران، باید گوشه ای بنشیند به انتظار شرایط روشن و نیک تا بعد شروع به خلق کند ؟ آیا نه آنکه جهان فردا با همین دست‌رنج هنرمندان امروز به رنج مردمان زمانه ما پی خواهد برد؟ هنرمند امروزی چه وظیفه ای دارد؟ ... آیا حداقل نمی‌تواند بازتابی باشد ، حتی از یک شخص که در چنین دورانی زیسته ، آنکه لااقل آیندگان بدانند که چه شد و چه بر سر ما آمد ؟ چرا که تاریخ بی‌رحم است ، تاریخ نه با جزییات و ترحم بلکه با سردی و تیتروار رنج ها را نشان می‌دهد ، همانگونه که خواننده تنها در‌می‌یابد لابد مردمانی مرده‌اند یا در شرایطی سخت زیستند و از این می‌گذرد و به ادامه تاریخ می‌پردازد . اما این میان ادبیات و هنر است که تیتر را شرح می‌دهد و رنج را نشان ، اوست که خواننده را وا‌می‌دارد به ایستادن ، به گریستن، به فکر و خیال کردن ، که زمانی چه بر سر ملت من یا ملل دیگر کشور ها -که به هر حال آدمیزادند- آمده.از آن است که هنرمند امروز ایران باید در حد توان و وسعش بنویسد، باید خلق کند و لااقل نوشته ای به جا بگذارد و اجازه ندهد این روزهای ایران در دفترِ تاریخ و در نگاه آیندگان نقطه کوری باشد... باید لااقل اعداد سرد تاریخ را به سرگذشتی در قامت انسان - که رنج کشید و زندگی کرد- وصول کند و نگذارد این اعداد در ذهن خوانندهِ ادبیات صرفا سرد و خشک و بی عاطفه باقی بماند.نظر شما چیست ؟ آیا شما به عنوان هنرمند یا لااقل علاقه‌مند به خلق آثار هنری ، کاری -برای شناساندنِ زمانه امروزِ ایران به آیندگان- انجام داده اید؟ منتظر نظرات ارزشمندتون هستم .پ.ن: نقاشیِ«کارگران در بازگشت به خانه» اثر «ادوارد مونش».تهمتنتهمتنSat, 03 Oct 2026 13:46:12 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/باد-مرا-خواهد-برد-w9vn4ttcc297در این پاییز سرداگر مقابل دریا بایستمموج مرا خواهد برداگر مقابل خورشید بایستمگرم خواهم شداگر مقابل مزارع گندم بایستمکاشته خواهم شداگر مقابل کوه بایستمباد مرا خواهد بردخواهم رفتتا انتها خواهم رفتاگر مقابل کلمات بایستمغرق خواهم شداگر مقابل تصویر بایستمنیست خواهم شداگر مقابل عشق بایستمباد مرا خواهد بردخواهد بردتا نهایتخواهد برد تا سیاهی و روشنیخواهد برد ورای مواج دریاورای تلاطمورای هستیتا حوالی مرگ .تهمتنتهمتنFri, 02 Oct 2026 15:15:30 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/چیست-آن-نیستی-گنگ-jekkdah1edhbچیست آن نیستی گنگ ؟که تماما پُرِ ترس و لذت است .ریسمانی که فرو می‌افتدبه نور روشنیدر ته چاه .گاهی هموسط قهقهه هاوسط رقص طربوسط عشق و عریان بدناین همان آینه ترسو هستکه تازه پیدا می‌شودتا تو را فرو کشد درون خودتا تو را گنگی لختی بخشدچیست آن نیستی گنگ ؟تهمتنتهمتنFri, 02 Oct 2026 15:12:59 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/خونهِ-ما-بی-رنگ-شده-gxpogcc4pnfjخونه مافرش دارهپرده دارهدیوار دارهستون دارهمامان دارهآبجی دارهگلدون دارهباغچه دارهاما صفایی ندارهبابا تا صب سرکارهمامان داره آب می‌شهآبجی دیگه گل نمیگه گل بشنفهماهی روی آب اومدهگربه دیگه لم نمی‌دهلباسا تارنما شدهخونه بوی نم می‌دهآبجی دیگه شعر نمی‌گهمامان املام نمی‌گهبابا ریاضی درسم نمی‌دهچی شده ؟چرا اینطوری شده؟کاشکی یکی به دادم برسه!یکی به دادم می‌رسه ؟تهمتنتهمتنThu, 01 Oct 2026 01:34:11 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/یادداشتی-بر-هرمان-و-دوروته-آ-vdubxetduoxzعشق در خِلال جنگ و ناآرامی.گوته در این کتاب؛ تحت فضاسازی ، دیالوگ و شخصیت‌های شاعرانه رنجی را به تصویر می‌کشد که همواره در تاریخ بشر موجود بوده: رنج ترک وطن و آوارگی به سبب سرنوشتی شوم که جنگ رقم زده.گوته رنج را نشان می‌دهد اما مخاطب را رها نمی‌کند، او در خِلال این ناآرامی به دنبال ریسمانی می‌گردد تا به آن چنگ بزند و باز نشان دهد که زندگی ارزش زیستن دارد .او ابتدا از طبیعت کمک می‌گیرد؛ همانسان که درخت گلابی را نشان می‌هد ، قرص مهتاب را به تصویر می‌کشد ، از میان تاکستان و انگورستان می‌گذرد و پیچ و تاب رشته‌های گندم‌زار را می‌نماید.سپس سفر می‌کند و در دل آن آوارگی‌ها ، مردمانی را می‌نماید که بی‌چشم داشت، دست یکدیگر را می‌گیرند و موجب کاهش رنج یکدیگر می‌شوند.غصه کسانِ آرام را نشان می‌هد در حال مردمان آواره ، و ابر چشمِ هرمان که زیر درخت گلابی برای آنها گریه سر می‌دهدو در نهایت فراتر رفته عشقی پاک را می‌نماید ، بین دو جوان رعنا که این خودش لبخندی‌است میان همه رنج‌ها و غصه‌های کتاب.این کتاب را بخوانید؛خصوصا در زمانه امروزِ ایران ، که ما نیز کم‌‌وبیش رنج آن جنگ‌دیده‌ها را درک می‌کنیم.از اصل کتاب بگویم که خب واضح است؛ داستانی که گوته آن را نگاشته باشد یقینا خواندنی و جذاب است. بعد از کتاب رنج‌های ورتر جوان ، این کتاب را خواندم و بیش از پیش به قدرت قلم گوته پی بردم.و اما از ترجمه اصیل و بی‌نظیر این کتاب بگویم ؛ دوستی دارم که در وصف جناب حدادی میگوید :«خوشحالم که تو زمانی زندگی می‌کنم که محمود حدادی زنده هستن» و این وصف درست و درخور شان برای این مترجم توانمند است . جناب حدادی حقیقا که شایستۀ گوته قلم می‌کشد و نثر فارسی را درست و غنی در ترجمه به کارمی‌برد ، طوری که خواندنِ گوتهِ بزرگ را دوچندان لذت‌بخش می‌کند.خواندن دیالوگ‌های این کتاب ، تجربه‌ای به یادماندنی بود.گوته با نبوغ خود ، مسائل زندگی را به شیوه‌ای متفاوت نشانِ مخاطب می‌دهد و در این -همچو سعدی- پند‌هایی خفته که مخاطبِ هوشیار با دریافت آنها (یقینا) نیک‌تر زندگی خواهد کرد .«نشر گویا و کتاب کنج» هم بسیار خوب عمل کرده‌اند: از طرح جلد تا کاغذ ها و البته بخصوص انتخاب مترجم.سفر با گوته لذت زیادی داشت.تهمتنتهمتنTue, 29 Sep 2026 00:07:05 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/پیسی-zojhbo7km1iwچند وقت پیش درگیر سوالی شدم : آدمیزاد تا کجا می‌تواند مرز‌های اخلاقی خود را برای بدست آوردن منافع زیر پا بگذارد؟این سوال مدتی در ذهنم گشت زد ، با خواندن جنایت و مکافات تقویت شد و با دیدن ویدیویی در فضای مجازی برایم تا حدودی هولناک آمد .در جنایت و مکافاتِ داستایفسکی ، راسکولنیکف برای تحقق رویایی ناچیز که از یک نظریه نسنجیده آمده بود ، دست به جنایتی هولناک زد ، او اصول اخلاقی خود را زیر پا گذاشت و با بهانه تراشی پیرزنی را کشت که بعدتر باعث گره عظیمی در زندگی او شد.اما این زیر پا گذاشتن مرزهای اخلاقی ، تنها جنایت و آدم کشی نیست و گاهی به شمایل دیگری ظاهر می‌شود .چندی پیش ، ویدیویی در فضای مجازی دیدم ، از بلاگری که خود را بیمار سرطانی می‌خواند -که ادعا داشت علت غیبت طولانی مدت او ، دست و پنجه نرم کردن با این بیماری بوده- او با ظاهری بیمار مقابل دوربین ظاهر شد و با اشک و فغان به شکلی از مردم درخواست کرد از او حمایت کنند تا باز مثل سابق به کار خود بازگردد .اما چرا این را گفتم ؟ به عقیده من این پدیده را می‌توان «پیسی» نامید . پیسی نه به معنای بیماری که به معنای انسانی فرو رفته در لجن. آدمی که تصمیم می‌گیرد از هر چه دارد بگذرد تا تنها در معرض دید باشد یا منفعت به خصوصی دریافت کند .مثال این افراد زیاد هست: از پیروان ایدئولوژی ویرانگر تا همین امثال این بلاگر. آدمیزاد باید فکر کند باید مسئولیت رفتارش را بپذیرد ، آزادی در سایه همین معنا میابد ، نه آنکه کورکورانه عملی انجام دهد که موجب آسیب به دیگران است ؛ همان پیروان ایدئولوژی ویرانگر ، آنها هم دقیقا به همین شکل پای عقیده ای ایستاده اند که موجب ویرانی است ... همانند پیروان ایدئولوژی شوروی ، یا نازی ... اینها شاید به خیال خود - که منشا آن بلاهت و بی‌خردی بوده- پیرو عقیده‌ی راستینی بودند و حتی شاید با اطمینان و غرور سر به فلک کشیده ای از آن سخن می‌گفتند ، اما در نهایت تاریخ دید بلاهتشان را و به آنها خندید چرا که از عقل و خردشان استفاده نکردند.اندیشیدن به عمل این بلاگر مهم و ضروری است . چرا که لایه های پنهان و مهمی دارد -که شاید بر من هم پوشیده باشد-.منتظر نظرتون در این باره هستم :به نظرتون یه انسان تا چه حد می‌تونه به پیسی برسه ؟ و آیا شما اون دسته ای که با حماقتشون پیرو عقیده ای ویرانگر هستند رو گناهکار می‌دونید یا صرفا اون رو بخشی از آزادیشون تصور می‌کنید ؟ آیا اگر انسانی به حد زیادی از بیچارگی -مالی- برسد ، باز هم مجاز به انجام عمل این بلاگر هست ؟ ودر نهایت : اقتصاد امروز ایران تا چه حد در بروز رفتار های اینچنینی نقش داره ؟ و همچنین این سوال رو درباره فرهنگ ایران هم می‌شه پرسید ، اون تا چه حد نقش داره ؟ اگه تمایل داشتید پاسخ سوالاتو در کامنت بفرمایید ، برای خودم هم سواله .تهمتنتهمتنSat, 26 Sep 2026 23:15:23 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/عشق-زینت-طبیعت-است-ocikeuapx9chبه‌راستی که عشق زینت طبیعت است .اگر پری‌رویی باشد ،که در کنار زیبایی بی‌حد خود ، اطواری نیکو اختیار کند ، آن‌وقت کدامین مرد است که چون رومئو یا چون فرهاد عاشق نشود؟ پری امروز ما ، اگر نخواهم اغراق کنم : در بهشتی می‌زیست که از نهر ها شهد و از آبشار ها شراب افشان بود .روزی بود ، آبشار چون نوازنده دوره‌گرد می‌نواخت. بلبلان و پرندگان آسمانی در رفت و آمد بودند و سبزی اطراف چون پر قویی صورت را نوازش می‌کرد .پریِ ما نشسته بود ، روی سنگی ستبر ، آن میان گیسوان افشانش را در آب می‌دید و شانه می‌زد ... آبی که آن‌طرف به شکل شرابی از آبشار جاری بود.من آن‌سان او را دیدم و از برای تنگ وقتی -چرا که با فرد مهمی دیدار داشتم و می‌توانست سرنوشت کاریم را رقم بزند-تند دویدم سویش. دستم را به درختی تکیه دادم ؛ همان‌سان او بازگشت ؛ با نگاه کنجکاوی که می‌توانست حامل معمایی باشد .سری که مملو از ادب و متانت بود پایین آورد و باز نگاهش را به آب رودخانه برد که آن هم از حجب و حیایی نشئت میگرفت که تنها پریدختان آن را آموخته اند .در اینجا قلبم تکانی خورد که چگونه دختر عامی چون او توان آن‌قدر ادب و متانت دارد و از هر اطوارش گرد گلی می‌فشاند ،مردها در برابر اینگونه رفتارها چون زنبوری می‌شوند که از طبیعت و غرایز خود دور گلی می‌گردند تا بالاخر او توجهی نثارشان کند و مثل گلبرگی باز شود تا آنها بتوانند در جهت طبیعت خود سهمی از او ببرند و موافق سرشت آدمیزادی که تولید مثل است ، همانسان که جویی جاریست و در نهایت به دریای بزرگی که همان هدف است ختم میشود ؛ آنها نیز از آن به هدفی دست یابند که یحتمل از بزرکترین اهداف وجودشان روی این کره خاکیست .آنکه میگویم چون بهشتی است آن سرزمین ، نه از برای شهد و درخت و آسمان، که از آن پری نشسته روی سنگ است، چرا که هر کجا بروید ، آبشار و گل و درخت می‌یابید ، اما آنکه کسی قلب مرا اختیار کرده ، امری محال و دور است . چرا که تنها پریان کمی هستند که چون او تمام اطوارشان هماهنگ با چهره زیباشان باشد و چون موسیقی شاهکاری در قلب من رخنه کنند و تمام سلول های وجودم را به رقص طرب وادارند .از توصیف آن پری رو خارج شویم و بگوییم که چه شد .ابتدای امر کمی سخن گفتم ، سخنانی به گوش آشنا.در این بین این پری نه سر بلند می‌کرد که با گستاخی نگاهم کند و نه جز تایید چیزی می‌گفت ، همانطور شانه می‌زد و مرا که سرتاپایم به هیچان آمده بود، وادار به بیش سخن گفتن می‌کرد.سخنان به حالی دیگر ادامه یافت: -آبشاری که از آن سو می‌آید ، میتواند جام عشاق را پر کند و سرمستشان کند در این هوای دلپذیر، میخواهم بر ضد آنکه وقتی تنگ اختیار دارم ، دستانم را چون کاسه ساقیان در این آب کنم و شراب را آنگونه که بخشی از وجودم است فرو دهم.در این حال پری خنده ای خارج از اختیار کرد ، اما آنچنان با مهارت آن‌را به سرانجام رساند که هیچ مخاطب را دل‌سرد نمی‌کرد و اتفاقا انگار که نتی خارج از عرف در سمفونی باشد ، آدمی را به غرشی بیشتر وامیداشت.-آری ... آه که چه خنک و گواراست. شرابی که انعکاس خوب رویان در آن بیوفتد ، نوشیدنی و جان بخش است...اکنون اگر واژگانی کج بر زبان راندم ..... آن را به حساب مستی این شراب بدانید و عفوم کنید.-من نیز می‌خورم .و او خم شد و اندکی نوشید ، اما به حدی که ذره ای مست نشود و تنها در این شراب نوشی مرا همراه ساخته باشد.-بانوی زیبا، این طبیعت بکر را بنگرید ، به‌راستی چه در جهان جز کسالت دارد ؟ آن یا عشق است یا طبیعت . طبیعتی که عشق را آفریده و عشقی که طبیعت را گوارا می‌کند.و او سر تکان داد.- بانوی من ، وقت من تنگ است و در وادی قلمرو مرا فرمان داده اند . میعاد ما باشد فردا در همین نقطه . این را گفتم و سر خم کردم تا به آن قرار کاری مهم برسم .در راه بازگشت با خود گفتم به‌راستی که عشق زینت طبیعت است .پ.ن: متن استفاده شده در یکی از چالش های باشگاه نویسندگی.جز یک پاراگراف.( که چون قانون چالش : متن کمتر از ششصد کلمه بود . مجبور به حذف اون شدم .)پ.ن2: از هوش مصنوعی در نوشتن این متن کمکی گرفته نشده.پ.ن3:نقاشی «جدایی از معشوق» ؛ اثر ادوارد مونش .تهمتنتهمتنTue, 22 Sep 2026 14:43:41 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/تصادفی-در-شب-ebtw3infyzuuمی‌خواهم واقعه ای را شرح دهم که از تلخ ترین های زندگیم بوده است ، از آن وقایع که ذهن آدمی را دو شقه میکند و تاثیری شگرف بر دید او تا پایان عمر می‌گذارد .روایتی که امروز برایتان بیان می‌کنم ، در شب سرد و برفی زمستان دو سال پیش رخ داده ، راستش در این دو سال نه توانستم از آن بنویسیم و نه به کسی جزئیاتش را شرح دهم ، تنها امروز است که بعد از مدتها گوشه ای خلوت یافته ام و جرئت آن را در خود دیده ام تا شرح ماوقع دهم ..مدتی بود که از آدمیان بریده بودم و در انزوای کامل به‌سر می‌بردم.خانه ام دو کیلومتری با شهر فاصله داشت-خانه ای آجری و کوچک- ، آن شب که می‌خواستم به خواب بروم ، نیروی سنگین و غم‌باری روی سینه ام حس کردم ، از چند روز پیش می‌دانستم دچار مرضی شده ام ، خودم را می‌شناختم و تا آن روز اینگونه ندیده بودم ، رنگم به مثل برف بیرون سفید بود و عرق سردی بر پیشانیم نشسته بود ، اما آن شب به اوج علائم مرض رسیده بودم ...آدم گاهی دچار جنون می‌شود ، گویی بخواهد از بندی رها شود و از نیرویی ناشناخته که یحتمل طبیعت یا روزمرگی باشد ، بگریزد ...من آن شب چنین حسی داشتم ، با لباس خواب بیرون زدم ، با آن لباس تک ، میان آن برف و سرمای سوزان ، اما در عین تعجب هیچ سردم نبود ، دویدم و ماشین را حاضر کردم و جاده تاریک را گرفتم به سمت مقصدی نامعلوم ...همانطور که می‌راندم ، دانه های درشت برف به شیشه برخورد می‌کرد و سخت میتوانستی بیرون را ببینی ...در همان حال ناگهان جسمی سیاه مقابل چراغ های ماشین دیدم ، ابتدا خیال کردم وهم است اما تا صدای سخت برخورد را شنیدم پا روی ترمز زدم و با رعشه ای از ماشین پیاده شدم ، نمی‌دانستم چه شده انگار که در خوابی باشم نگاهی به زمین صاف جاده انداختم .در آن تاریکی دیدم جسم سیاهی روی زمین افتاده ، چراغ قوه را از داشبورد برداشتم و به سویش رفتم ... انسان بود .در همان زمان که به حال غش بودم ، آتشی در درونم شعله کشید ، انگار نیرویی ناشناخته مرا به تکاپو واداشت ، جنازه را برگرداندم ، چراغ را جلوی صورتش گرفتم ، صورت خودم بود ...او را به آن طرف خواباندم و چراغ را زمین گذاشتم ، دو بازویش را گرفتم و تکانش دادم ، عینهو خودم بود ، با آن چهره رنگ پریده و آن ریش های بلند و اصلاح نشده ... ابتدا ندانستم کیست اما به محض آنکه دریافتم دستم را کنار زدم و عقب عقب به پشت حرکت کردم ، در آن حال جنازه تکانی خورد و نیم خیز شد ...پ.ن : این متن برای یکی از چالش های باشگاه نویسندگی نوشته شده ....تهمتنتهمتنSun, 20 Sep 2026 17:02:03 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/من-به-نومیدی-خود-معتادم-ztqodit38nnp-حضرت آقا ، آدم به همه چیز عادت می‌کند ، حتی به عذاب،بعد هم معتادش می‌شوی‌‌... اصلا طبیعت آدمیزاد همین است ، اولش درد میکشی و بعد دیگر نمیتوانی رهایش کنی ، مگر نمی‌گویند سندرم استکهلم ، اینها که دروغ نیستند ، آدم وابسته شکنجه گرش می‌شود ... اینها را که از خودشان در نمی آورند...-یعنی جناب عالی می‌فرمایید دلیل همواره افسرده بودنتان همین است ؟ اینکه کاری نمی‌کنید و اطرافینتان را عذاب می‌دهید ... دلیلش آن است که معتاد عذاب شده‌اید ؟-آقای عزیز ،می‌دانم از نظرتان این حرف‌ها مسخره می‌آید اما خب ... من گرفتارم ... گرفتار و بیچاره ... شما نمی‌د‌انید چه زجری خودم می‌کشم زمانی که می‌بینم هیچ کاری از دستم برنمی‌آید ، هزاران بار شده خودم را لعن کرده‌ام، روی دستانم تف انداخته ام ... شما نمی‌دانید این بیچارگی و این اعتیاد به بدبختی چیست ... باور بفرمایید پنج سال پیش بود کاری برایم جور کردند ... همین خواهر بیچاره‌ام کار برایم گیر آورد ، آن هم کاری آبرودار ... در یک کارخانه سیمان سازی بود ... رفتم و سه ماه نشده برگشتم ...دیدم خوش خوشانم شده و حالم خوب است ... پول دستم آمده بود ... مادر خدابیامرزم مثل پروانه ای دورم می‌گشت ... نمیدانید چه مدل غذاهایی برای پسرکش بار می‌گذاشت که مثلا بعد سرکار نوش‌جان کند ... اما دیدم نه ‌.. من باید همان بدبخت و مفلوکی باشم که پیشتر بودم... این شادی ها و نشاط ها برای من نیست که نیست ...-شما مریضید عزیزم ... مریض و بیمارید و ببخشید عذر میخواهم .. به هر حال میخوام کمکتان کنم که این را می‌گویم ... کمی هم احمق تشریف دارید ...نه از آن نوع احمق هایی که چیزی بارشان نیست ... از آن دسته احمق هایی هستید که اتفاقا خیال کرده اند خیلی بارشان است ...-آقا جان چرا عذر خواهی میکنید .... احمق برای یک دقیقه من است ... از همان اول هم احمق بودم، مگر نبودم ؟ ، اگر همان کار را می‌گرفتم و پیش می‌بردم الان برای خودم کسی شده بودم ...مدیر آن کارخانه یک روز به کناری کشیدم ،گفت : تو آدم با استعدادی هستی، اگر همین طور کار کنی میدهم کار دفتری برایت مهیا کنند ، اما منِ کودن ، منِ احمق، زدم بیرون و ده روز غیبم زد تا دست آخر عذرم را خواستند ....-خب عزیز جان اینها را خودت هم می‌دانی .... اما آخرش چه ؟ هان ؟ میخواهی دست آخر چه کنی ؟ حالا فهمیدیم که احمق و بیچاره ای ، بعدش چه ؟ میخواهی به همین کارت تا ابد ادامه دهی؟ به همین علافی ؟-آقا نمیدانم چطور براتان بگویم .... در واقعیت سعی کردم طور دیگری باشم و از این تن لشی خلاص شوم .. چه می‌گویند ... جمله معروفی است ، میگویند ... آدم باید خودش را تغییر دهد ... اما من مثل فنری هستم آقای عزیز ، مثل فنری جمع میشوم و بعد در می‌روم ... تغییری در کارم نیست .-همش حرف های اضافی و وقت پر کن ...یکباره بگویید کاری ازتان ساخته نیست و میخواهید باقی عمرتان هم در این فلاکت و بدبختی بمانید و غوطه بخورید ... اصلا شما به چه امیدی زنده اید ؟ هان؟ آدم بالاخره باید چیزی در سرش باشد که برایش زندگی کند ، یک هدف والا ، یک سرانجام نیک ، بالاخره باید باشد وگرنه آدم میرود و خودش را در روخانه می اندازد ... نکند به سر خودتانم زده که بزنید و خودتان را خلاص کنید ؟ هان ؟-بزدل تر از آنم اقاجان ، نوعی لذت برایم دارد ... نوعی کشش ... نمیدانم چطور بگویم که آقای عزیزی مثل شما خیال نکند طرفش پاک دیوانه است ... ببینید ...چطور بگویم ... من بدختی را دوست دارم ، همینکه جناب عالی برایم دل بسوزانید و با چشمانی پُرترحم نگاهم کنید برایم نهایت لذت است ‌....-آهان ... درست است ... پس که اینطور ،نمی‌دانم عزیز جان...پای خودتان است ... شما ماشالله آنقدر استدلال های کاملی رو می‌کنید که آدم فقط می‌تواند سکوت کند ... هزار آفرین که خوب بلدید مسئله را بپیچانید ... من هم بیشتر از این چیزی ندارم که خدمتتان عرض کنم ... لطفا سوبرداشت هم نکنید که مثلا خواسته باشم نصیحتتان کنم ، به هر حال ما هم سن و سالیم و خوب نیست بخواهیم یکدیگر را از بالا به پایین نگاه کنیم ...چون خواهر جنابعالی خواهش کرد گفتم که صحبتی کرده باشیم ...-از مرحمت جنابعالی متشکرم ، اطلاع دارم که خواهرم فرستاده تا با من صحبت کنید ، آخ که آن هم زن بیچاره ای است .... زنِ با احساس و بدبخت ... خیال کرده تمام فکر و ذهنش را بدهد طرف من مثلا وظیفه خواهریش را به سرانجام رسانده .... صد باری شده سرش هوار کشیدم که بیخیال من شود اما هر بار اشک میریزد و آن شانه های لطیفش را میلرزاند ...خب چه کنم منم دلم می‌سوزد برایش و مرا هن به گریه می‌اندازد ... درست لنگه مادر خدا بیامرزم هست ... فکر میکنید مادرم چرا مرد ؟ آنقدر دق خورد که سکته کرد.... به خدا قسم میخورم چند سال پیش یک هفته تمام برای همسایه بغلی‌مان زار زد ... طرف بچه معلول دنیا آورده بود ... میگفتم مادر من بس کن ‌... آنقدر خودت را عذاب نده ، مگر کم بدبختی دیده‌ای که برایت تعجب آور است؟ ...به خوردش نمیرفت که نمیرفت... آنقدر زار زد که دیگر داشت به حال مردن می‌افتاد .-بله خب ... وظیفه انسانی و اخلاقی و از این حرف ها ... میدانم چه میگویید...آه...خوشحال شدم از صحبت با جناب آقا... کاری دارم و باید بروم ...-آه ... بله بله ... بفرمایید ،این چانه گرم که میگیرد شروع میکند به زیادی جنبیدن ، بروید خدا پشت و پناهتان ،اگر هم باز خواهر جانم را دیدید بگویید که حرف‌‌هاتان درم اثر کرده و متحولم کرده است ، از همین حرف ها دیگر ... خودتان بهتر میدانید .. این حرفهایی که خیال زن ها را راحت می‌کند ... دیگر مزاحمتان نمی‌شوم ... راه من هم از آن طرف است ... باید این پل را بگیرم و بروم طرف خانه ... خوشحال شدم از آشنایی با شما جنابعالی ... خدا نگهدارتان باشد ...پ.ن: منتظر شنیدن نظراتتون هستم 🌹🙏به حال سکته میرفت خوابیده ...تهمتنتهمتنSat, 19 Sep 2026 17:16:33 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/کسی-او-را-می-نویسد2-enrtiykbzgr0ادامه قسمت قبل : شخصیت ما روی کاناپه بیهوش افتاده و رفیقش به دنبال دکتر رفته است .در این فاصله خوب است شما را با شخصیت بیشتر آشنا کنم ... شخصیت ما فقیر و بی‌استعداد است ، نه آنکه خانه نداشته باشد یا جایی نباشد که از آن پول بخورد ، پدر و مادری بازنشسته دارد که ماهی یک بار برایش پول می‌فرستند . و همچنین پیشتر برایش خانه ای در تهران خریداری کرده اند .اما شخصیت ما از آن جهت فقیر است که به هیچ کار نمی‌آید ، آدمی است با تفکرات ایده‌آلیستی که کار یدی را در شان خود نمی‌داند و همچنین هر چه چشم می‌گرداند کاری نیست که آن را کسر شان نپندارد و از آن جهت که در جامعه بیمار و مریضی زیست می‌کند ، نمی‌تواند پی علاقه خود که سینماست را بگیرد ، چرا که خود خوب می‌داند سینما امروز ما جز مشتی پارتی بازی و رانت خواری نیست و تنها عمر تلف کردن است...او یک ماهیست تک و تنها افتاده و در افسردگی عمیقی گرفتار شده است ... خب ظاهرا شخصیت ما چشمانش را باز کرد ... ابتدای امر دور و برش کاملا تار بود سرش گیج می‌زد ، دو سه پلک زد و تازه چهره پزشک ، که روی او چمبر زده بود نمایان شد ، پزشک تپلی بود با سیبیل های بزرگ و چرب :-بله، جناب هم که به هوش اومدن ...شخصیت ما تلاش کرد بلند شود ، آه خفیفی کشید و از تلاش منصرف شد ، رفیق که در فکر بود سریع جنبید و به کمکش آمد .-بگو ببینم پسر جان... سابقه بیماری نداری ؟ قبلا هم غش کردی ؟ چشم هات هم که کم خونه ... شخصیت ما تنها چشم میگرداند ، از رفیق به پزشک و برعکس، چیزی نمی‌گفت و مثل کودکی بیمار، سفید شده بود و می‌لرزید .- خب یه چیزی بگو داداشم ... آقای دکتر زحمت کشیده و اومده اینجا ... نیم ساعته بیهوش افتادی ... یه چیزی بگو ...- ببینید آقای عزیز بهتره اجازه بدیم بیمار استراحت کنه ، فقط مسئله ایه که دم در باید به خدمتتون عرض کنم ...- بله حتما بفرمایید ... بذارید کیفتون رو من حمل کنم . شخصیت ما نیم خیز شد و لبه کاناپه نشست ، مدتی در حال گیجی بود و تا چشمش به پرده افتاد تمام وقایع پیشین را به یاد آورد ،دستی قلبش را چنگ زد و گویی تشتی آب داغ رویش ریختند.بلند شد ؛ زانوانش می‌لرزید ، کاپشنش را از روی میز برداشت و آرام پا به راه پله گذاشت ، نگاهی به دور و بر انداخت ، هیچ نبود جز صدای خفیفی که از خانه ها بلند می‌شد -لطف عالی زیاد ... مرحمت کردید و وقتتون رو در ...صدا را که شنید پا به راه‌پله گذاشت ، رفت طبقه چهارم و گوش ایستاد ،نفس نفس می‌زد و لب و دهانش خشک شده بود... ده دقیقه ای گذشت که رفیق بازگشت ، در خانه را بست ... شخصیت ما سریعا پا در راه پله گذاشت و دو تا دو تا پله ها را دوید ، در راه خیال می‌کرد رفیقش دنبالش است ، پس بازمی‌گشت و نگاه می‌کرد اما آنجا خالی و خلوت بود ...دم در رسید ، نگاهی به تاریکی کوچه انداخت ، صدای باد بود و تکان درخت ها ، راهش را تند گرفت. برای آنکه گریخته باشد مخالف راه خانه قدم گذاشت . لحظه ای - تقریبا برای ده ثانیه- میان همه اضطراب ها ، آرامشی در خود احساس کرد به درختها و اطراف نگریست و از آنکه توانسته بود از دست رفیقش و همچنین آن آلونک خفه و آن مرد چشم سبز بگریزد خوشحال بود ،اما پس از آن لحظه ،سیل افکار تنش زا به او هجوم آوردند ، باز سر پایین انداخت و در فکر فرو رفت ...نه خودم دیدمش ، مردیکه می‌خواد بگه من خیالاتی شدم ... لعنت به همتون ... دستش با اون تو یه کاسس ، به خدا که با هم تبانی کردن منو بچزونن ...با اون نگاه ابلهانش ... همون جا کنترل رو برداشت که من مثلا شک نکنم ... خوب شد ... خوب شد از دست ناکسش فرار کردم ... آره ... خوب فرار کردم ... خیلی خوب .همانطور که می‌رفت راهش به خیابانی افتاد ، خیابان کمی شلوغ بود ، مغازه ها باز بودند و مردم در پیاده رو حرکت می‌کردند ، شخصیت ما طوری در فکر بود که دو سه باری با تنه به شخصی برخورد کرده و هیچ هم نفهمیده بود ،دو سه باری هم از جلوی نوازنده ها گذشته بود .همان خیابان را پیچید و در فرعی افتاد ... حرکاتش کاملا ناخوآگاه بود ، انگار نه خودش که پاهایش مسیر را از پیش تعیین نموده بودند و حرکت می‌کردند ...همانطور فرعی را رفت ، پیاده رو تاریک و خلوت بود ، باریک بود و به دیوار خانه ها نزدیک. شخصیت ما ادامه داد و راه رفت ... همانطور رفت و ناگهان ایستاد .سرش را بالا آورد ، جایی بود سر‌باز زده میان خانه های کلنگی و قدیمی ...مقابل کافه ای ایستاده بود ، کافه که چه عرض کنم آلونک کوچکی بود ، کثیف و تاریک ، در شیشه ای کدرش باز بود ...شخصیت ما درنگ نکرد و پا در آن گذاشت ... در حقیقت چیزی او را به درون می‌کشید و مجذوبش کرده بود ، انگار آن فضای کوچک و خفه و آن گوشه های تاریک برایش مهیج بودند ، پا‌گذاشت و بی آنکه کسی را نگاه کند گوشه ی دیوار پشت میزی نشست .کافه با نور زردی که منشا نامعلوم داشت روشن شده بود ، در آنجا علاوه بر مسئول کافه دو نفر دیگر هم حضور داشتند ، روی میزی نشسته بودند و از قرار فضای کافه فاصله کمی با شخصیت ما داشتند . شخصیت ما نشست و از همان ابتدا به حرکات دو مرد میز روبه‌رویی مشکوک شد. یکیشان - پشت به شخصیت ما - ، قوزی و لاغر و بود و آن دیگری چاق... شخصیت چاق یکسر نگاهی به شخصیت ما می‌انداخت و انگار لبخندی می‌زد و چیزی به مرد جلوی خود می‌گفت... شخصیت درست چهره آن‌دو را نمی‌دید اما چیزی در آن دو موجب ترسش شده بود در همین عالم فکر بود که مسئول کافه بالای سرش سرفه ای کرد ، صدای تو دماغی و مسخره ای داشت :- جناب عالی ... اومدید اینجا ... سفارشی ندارید احیانا ؟ - شیر گرم ...- حتما گرم باشه ؟ هاهاهاهاهاسرش را به شخصیت نزدیک کرد و اشاره ای به آن‌دو شخص کرد ...-آقایون خوب سرحالن ها ... هاهاهاها مسئول؛ ظریف ، کوتاه و مریض احوال بود ، چشمانش گود عمیقی داشت و صورتش مشابه اسکلتی بود که موهای کم‌پشتی روی جمجمه اش روییده ...- سفارشتون رو میارم... شیر گرم ...شخصیت از آن مکالمه گیج شده بود اما به آنی فراموشش کرد و غرق افکار پیشین خود شد ،در آن حال حواسش نبود که پاهایش با چه شدتی می‌لرزیدند ،تهش مرگه دیگه ... تهش دیوونه می‌شم سر می‌زارم به تیمارستان ... مگه می‌خواد چی بشه ؟... کابوسه که کابوسه ... لابد دکتره دم در گفته پاک دیوانه شدم ... شدم که شدم ...راهش اینه باید خونه رو بفروشم و از این شهر برم ... آره از وقتی که توی این لامصب اومدم اینطور شدم .. .شهر ماشینی مزخرف ... برمی‌گردم شهرستان ... برمی‌گردم همونجا ... خیال کرده بودم اینجا واسم ریدن ... آره ... گور بابای همشون ... تا وقتی که راه باشه آدم واسه چی بخواد خودشو بکشه ... هنوز راه هست ...آره راه هست .در آن احوال بود که کسی صندلی مقابلش را عقب زد ، کار را آرام انجام داد اما لحظه آخر صدای پایه صندلی در فضا طنین انداخت ، شخصیت که حواسش عصبی و زود تحریک بود ، سرش را تند بالا آورد و از دیدن صحنه ماتش برد ...همان‌که دوباری در خانه رفیق -و البته در خواب ها- دیده بودش ، همانی که میز روبه‌روی او نشسته بود ، با همان چشمان سبز و انگشتان کشیده و آن لبخند کج و مرموز ، مقابلش ایستاده بود.شخصیت ما خواست فریاد بزند و فرار کند اما از شدت وحشت لال شده بود ، نه حرفش می ‌آمد و نه می‌توانست حرکت کند ، همانطور چشمانش می‌گشت و بین مرد چشم سبز و دوستش جا به جا می‌شد .دوست چشم سبز از میز کناری خنده طولایی سر داد و همانطور تمسخر آمیز به شخصیت ما خیره شد ، دست آخر برخواست و با صدای کلفتی گفت ..._ما باس بریم دیگه ... میزو بزن به حساب این خوشگل پسر ... آره همین خوشگله که اینجا نشسته سری برای دوستش تکان داد و او هم لبخند گشادی تحویلش داد ، همانطور که بلند بلند می‌خندید و شانه هایش تکان می‌خورد از در خارج شد .ادامه دارد .پ.ن: ممنونم از دوستان عزیزی که برای قسمت قبل نظرشونو گفتم ، این انگیزه ای شد که قسمت دوم هم بنویسم ، باز هم اگه دوست داشتید نظراتتونو حتما بهم بگید تا قسمت سوم هم به زودی قرار بدم .پ.ن۲: تنها در ساخت تصویر از هوش‌مصنوعی کمک گرفته شده ...تهمتنتهمتنFri, 18 Sep 2026 01:49:38 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/کسی-او-را-می-نویسد-zvzjpmy3jfozحوالی غروب بود ، شخصیت ما کاپشن مشکی کهنه اش را پوشید و به راه افتاد . قد متوسط ، چارشانه و با چشم و ابرویی مشکی . در عمق چشمانش اندوهی نشسته بود و به او چهره ای گرفته و عبوس می‌داد ، جذاب نبود اما به واسطه این غم مرموز و مشکوک به نظر می‌رسید.کوچه تاریک پشت خانه را گرفت و تا در خانه رفیق سابقش ، آسفالت ها را نگریست . در فکر بود ، در حقیقت همیشه در فکر بود ، بابت فکر کردن کل زندگیش را باخته بود . پشت در سفید زنگ زده ای ایستاد . درِ ساختمان شش طبقه ی آجریِ قدیمی ، هر لحظه ممکنه بریزه. زنگ در مثل سوسماری صدا کرد . پسر جوانی با تیشرت سورمه ای کهنه ، ظاهر شد . چاق و گرد بود با ریش اصلاح شده و موهای بلند و لخت که روی گوش هایش را پوشانده بود. -به به ... رفیق سابق خودم ، خیلی وقته پیدات نیست . - کارت دارم .-بیا تو ... رفت داخل ، پاگرد روشن را طی کرد و در طبقه سوم ایستاد . دم در صدای سرفه ای از از واحد شش آمد و درست رفیق کلیدش را به سمت خانه نشانه گرفت .-مهمون داری ؟-نه ، چطور ؟- صدا اومد از خونت .-رفیق عزیزم لابد خیالاتی شدی. - حالم خوبه ، اومدم واسه کاری...- چکار داری ؟ اگه پولی چیزی می‌خوای که از همین الان بهت بگم من آه در بساط ندارم ... اصلا خودت نگاه کن .در خانه را باز کرد ، اتاقی کوچک، با کاغذ دیواری های زرد -کاغذ ها بلند شده بودند- خانه کاملا نامرتب بود .همانسان که در باز شد . مردی با ژآکتِ بلندِ سیاه وسط خانه ایستاده بود ، طول خانه شاید بیست قدم بود که به در شیشه ای تراسی ، رو به پیاده‌رو منتهی می‌شد . مرد: قد بلند و لاغر بود . صورتی استخوانی داشت و انگشتاتش به شکل عجیبی کشیده بود، چند ثانیه -با آن چشمان سبزش -به آن‌دو خیره شد و پشت پرده پنهان شد .رنگ شخصیت ما پرید ، چشمانش گشاد شد و لبانش شروع به لرزیدن کرد . انگار که خشکش زده باشد به سمت رفیقش بازگشت .- مگه نگفتی مهمون نداری ؟- رفیقم مهمون کجا بود ؟- بیا ... با قدم های تند و عصبی رفت پشت پرده ، پرده را کنار زد و فریاد کشید .-ایناهاش ... عه ... اینجا بود ... وایسا . پرده سفید بلندی بود اما گرد و خاک گرفته بودو پایه هایش به قهوه ای می‌زد .- وایسا ...رفت و در دستشویی را باز کرد ، تاریک بود و فریاد کشید ._کلیدش کجاست ؟ ... کجاست ؟رفیق کاملا گیج و مبهوت اشاره کرد به داخل ...-بیا ... اینجاست ... بیا ..کاملا عصبی و پر هیجان بود طوری که داشت می‌لرزید ، یحتمل ترسی هم داشت .- اینجا هم نیست ... بعد برگشت و زیر تخت که درست کنار پنجره بود را گشت و بعد پشت تلویزیون و بعد زیر کاناپه مقابل آن و در آخر عسلی مقابل تلویزیون... کل خانه همان بود ، حتی آشپرخانه هم نداشت . میز اتویی هم بود که به زردی می‌زد . لامپ زردی هم بالا ، بی حباب فضا را روشن کرده بود .-نه .. پاک خل شدی ... پاک خل شدی رفت داداشم ، مشخص بود ، باید می‌فهمیدم ... -خودم دیدمش ... درو که باز کردی چند ثانیه بهمون خیره شده بود ، لعنتی درست همینجا وایساده بود ...- پسر دیوونه شدی ، یه ماهیه هیچکی نیومده اینجا ، مهمون کجا بود ؟ -داری گولم می‌زنی ... توِ کثافت داری گولم می‌زنی عین همه اون کثافتای دیگه ... یکی اینجا بود یه‌طور رفتار نکن که انگار من خیالاتی شدم یا دارم جفنگ می‌گم ... خودتم خوب می‌دونی حواسم سر جاشه .- داداشم آروم باش ... کسی اینجا نیست ... کسی نیست ... خودت دیدی که ، کجا میخواد قایم شده باشه ؟- آها ... پنجره ... پنجره رو یادم رفت .تند دوید سمت پنجره و پایین-پیاده رو- را نگاه کرد ، سرش گیج خورد و رنگش پرید ، نگاه بی جان و کم رمقی به رفیقش انداخت و دستش را با ناامیدی تکان داد .- بیا داداشم ، بیا بشین ... حالت خوش نیست ... بذار یه آبمیوه ای چیزی برات بیارم... روی کاناپه ولو شد ... کاناپه ، آبی - خاکستری بود و روی نشیمن آن گودی افتاده بود ، طوری که رنگ نشیمن به سیاهی می‌زد ... کنج دیوار با فاصله از تلویزیون ، یخچال سفید کوچکی بود که صدای زنگ می‌داد ، رفیق بطری ای برداشت و به طرف او آمد .- بیا ... اینو بخور . دستی تکان داد که نمیخورد ، با خودش گفت : دروغ میگه .. مثل سگ داره دروغ میگه خودم دیدمش . -بخور دیگه ... رنگت پریده پسر الانه که غش کنی .بطری را گرفت و همانطور در دست نگهش داشت .- چند شبه نخوابیدم ؛ حالم خراب شده ... - معلومه ازت ... واسه چی نمی‌خوابی ؟- فکر... فکرم خرابه ... خیلی خراب .- هیم ... فکر خراب ، آره می‌فهمم چه می‌گی ، فکر خراب ...فکری کرد و ادامه داد .- می‌دونی باید چکار کنی ؟ باید قرص بخوری ... باید قرص بخوری تا شبا فکر نکنی ، متوجه ای ؟ ... من قرص می‌خورم .. جون تو خیلی جوابه ، تخت می‌گیرم و می‌خوابم ... منم قبلا مثل تو بودم ... آخه مگه میشه آدم فکرش خراب نباشه ... اونم تو همچین دور زمونه ای ... جنگ و بدبختی و فلاکت ... - قضیه طور دیگه ایه .- چیه؟... ببین داداشم بذار روشنت کنم ، منو می‌بینی ، لام تا کام اگه حرفی جلو کسی زدم ... خداییش لالِ لالم ... فقط مزخرف می‌بافم ، پس خیالت تخت باشه هر چی بگی همینجا می‌مونه ...نگاه مشکوکی به او کرد .-من هزار تا فکر تو سرمه ، هزار تا فکر . - کیه که الان هزار تا فکر تو سرش نباشه ؟ من خودم صبح تا شب دیوونه شدم از فکر ...- قضیه من فرق داره ... ببین بزار یه سوال ازت بپرسم ...در کاناپه فرو رفت و و با نگاه تبدار و مشکوکی رفیقش را نگریست .- بذار تا واست بگم ... - بگو داداشم بهت گفتم که ... مشخص بود در سرش کلنجار می‌رود که بگوید یا نه .- ببین ... چطور بگم ... - مسئله راجع به چیه ؟ عاشق شدی ؟ بیچاره ای ؟ - ببین ... تا حالا شده ... فکری کرد .- تا حالا شده فکر کنی یکی داره کنترلت می‌کنه ؟- آره ... رئیس سابقم ... همون تپل خیکیه که دوزار بارش نبود ، هاهاهاها . - نه ببین ، تا حالا شده فکر کنی یکی داره داستان زندگیتو می‌نویسه ؟ انگار هر کاری میکنی یکی داره مینویسش ...- نه نشده داداشم ... -من فکر می‌کنم یکی داره منو می‌نویسه .نیم خیز شد و خمیده به فرش خاکی و ارزانِ زمین چشم دوخت .- آره ... من فقط رو کاغذِ اون وجود دارم ... الان تو فکر می‌کنی دیوونه شدم .سرش را بلند کرد و زمزمه وار در تخم چشم رفیقش گفت :- اما من گاهی اونو می‌بینم .بطری را روی عسلی گذاشت . همان مرد قبلی از پشت پرده دوباره ظاهر شد ، کنترل را از روی میز عسلی مقابل تلویزیون برداشت ، تلویزیون روشن شد ، او دوباره پشت پرده ناپدید شد .در تمام مدت ؛ شخصت ما به او خیره نگاه می‌کرد ، از شدت وحشت می‌لرزید و چشمانش باز ِباز شده بود ، رنگش پریده بود و گیج و مات مانده بود ، هر لحظه انگار می‌خواست پیزی بگوید اما زبانش بند آمده بود ...نگاهی به رفیقش انداخت ... ناگهان احساس کرد از مِه غلیظی بیرون آمده و به جهان واقعی بازگشته انگار در ماورا بوده ... چشمش به کنترل دست رفیقش افتاد .- بیا داداشم ... بیا تلویزیون ببین ؛ حالتو بهتر می‌کنه ، پاک داغ کردی ... سرش سنگین و داغ شده بود و نگاهش داشت کم سو می‌شد ، سرش را روی پشتی کاناپه ولو کرد و به رفیقش با نگاهی گنگ ، خیره شده . نمی‌دانست چه اتفاقی در حال وقوع است ، انگار باز در آن مِه فرو رفته باشد ، چشمانش تاب خورد و همانطور که می‌لرزید غش کرد . ادامه دارد ...پ.ن : خوش‌حال می‌شم نظرتونو درباره داستان بدونم ، اگه هم دوستش داشتید ، بنویسید تا ادامشو زودتر بذارم . پ.ن 2: دیگه موسیقی نمی‌ذارم چون خودم جدیدا موقع نوشتن یا مطالعه ، موسیقی گوش نمی‌دم ... پ.ن3: تنها در ساخت تصویر از هوش‌مصنوعی کمک گرفته شده ..تهمتنتهمتنWed, 16 Sep 2026 14:25:24 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/صدای-گوله-میاد-imeszuazmfm7اول :صدای مرگ میاداون بیرونصدای گوله و تفنگ میادصدای افتادن و صدای دوییدنصدای شعار دادنصدای خوابیدناون بیرونبرگا آروم میریزنزمستون میشهبرف میخواد بباره رو زمینبرف سرخ بهاریبرف سرخ لاله ایبرفی که پاک بکنه رد خونواون بیرون صدا میادصدای گوله و تفنگ .دوم:فردا شهر رنگ میگیرهرنگ خونرنگ غمفردا شهر رنگ میگیرهفردا شهر مثل دیواری میشهکه روش رنگ قرمز پاشیدنفردا شهر غم میگیرهمثل سیگاری میشهکه تازه روشن میکننفردا شهر رنگ میگیرهتهمتنتهمتنThu, 10 Sep 2026 22:29:13 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/یادداشتی-بر-ساندویچ-ژامبون-dsy7abb7oa4oبه ادبیات معاصر آمریکا علاقه زیادی دارم ، یه بی پروایی و آزادی خاصی توی آثار نویسنده‌هاش موج می‌زنه. بوکوفسکی هم یکی از هموناس ،یه نابغه واقعی که با رئالیسمِ کثیفش یه سبک جدید و جذاب رو به ادبیات اضافه کرده …داستان رمان «ساندیچ ژامبون » درباره پسری به نام هِنری چیناسکیه ، شخصیتی که از کودکیش شروع میشه و تا اوایل جوونیش ادامه پیدا می‌کنه. با خوندن این کتاب حس می‌کنید بوکوفسکی نشسته کنارتون و داره داستان زندگیشو تعریف میکنه ، اون بین هم از عقاید و طرز نگاهش به زندگی می‌گه .یه طورایی بازتابی از فلسفه بوکوفسکی-تلاش نکن- رو به عینه در این کتاب می‌بینید …. شخصیت های زیادی وارد داستان میشن ، شخصیت های روزمره ای که زندگی عادی دارن و در نهایت هیچ کاری انجام نمیدن ، کسایی که سر کار میرن ، به جنگ میرن ، بار میرن و … اما در نهایت چیزی به جهان اضافه نمیکنن ، بوکوفسکی یه طورایی این مسئله رو نقد میکنه ، اون یه نگاه چرخه وار به زندگی داره ، یه چرخه معیوب که میگه ، درس بخون ، کار کن ، ازدواج کن ، بچه بیار و بمیر ، یه زندگی معمولی که در نهایتش هیچی نیست …بوکوفسکی نگاه جالبی هم به جنگ داره ، اون معتقده جنگیدن به خاطر یه سیاست مدار یا یه ایدئولوژی ، کار مزخرفیه ، یه سرباز جوون که هنوز هیچی از زندگی نمیدونه به خاطر چی باید بجنگه تا تهش اون سیاستمدارا مدال بگیرن …کتاب دید روانشناختی هم داره ، اون به شکل کاملی رابطه هنری رو با پدر مادرش به تصویر می‌کشه که در ادامه هم می‌بینیم این ارتباط تاثیر عمیقی روی هنری جوان گذاشته .هنری کسیه که در جامعه طبقاتی چیزی برای ارائه نداره ، نه قیافه نه پول و نه هیچی ، فقط یه نویسنده فقیره با یه ماشین تایپ شکسته زیر بغلش که تمایلی هم به انجام کار های معمول نداره (به قول خودش ظرف شوری) ، اون مرتب با جامعه طبقاتی مواجه میشه که همه ارزش ها فقط در ظاهر خوابیده ، ماشین ، پول ، قیافه و …این رمان در نگاه اول خیلی سادس اما عمیق که بهش نگاه بشه می‌بینیم بار فلسفی سنگینی در داستان قرار داره .بوکوفسکی با نبوغش تونسته سیر تکامل شخصیت هنری رو به زیبایی به تصویر بکشه، طوری که نگاه هنری رفته رفته در داستان عمیق تر میشه و با پشت سر گذاشتن اتفاقاتِ زندگیش ساخته می‌شه ، دیدی سیاه و تاریک که همه چیز رو مزخرف میدونه اما باز هم به زندگی ادامه می‌ده و حتی ازش لذت می‌بره .از نشر نگاه این کتاب رو خوندم ، ترجمه خوبی داشت ، صحافی کتاب هم خوب بود ، اما سانسور در کتاب بیداد می‌کرد ، حتما حتما بهتون توصیه می‌کنم اگر زبانتون خوبه به هیچ عنوان نسخه ترجمه آثار بوکوفسکی رو نخونید ، چون انتشارات ایرانی (حداقل اون معروف ها )به شکل عجیبی سانسورش میکنن و اون ارزش اثر با این دست برد ها افت می‌کنه ، واقعا متاسفم که در سال ۲۰۲۶ باید شاهد این اتفاقات باشیم که حتی به کتاب ها هم رحم نشه و بهشون دست برد بزنن …خلاصه که در کل خوندن این کتاب رو به شدت پیشنهاد میدم ، کتابیه که دید جالبی به زندگی داره ، یه دید سیاه اما واقعی ، نه به شکل اگزجره سیاه نمایی می‌کنه و نه امید دروغینی تزریق می‌کنه ، سیاه اما واقعی.به جرئت میتونم بگم یکی از صادق ترین نویسنده هایی که تا به حال باهاش آشنا شدم همین بوکوفسکیه ، کسی که انگار تمام روح و روانشو میاره تو کتاب و صادقانه تفکرشو بیان می‌کنه …امیدوارم شاهد روزی باشیم که آثار بوکوفسکی -و البته همه نویسندگان -بدون سانسور و دست برد منتشر بشه و بتونیم با همین زبان فارسی اونا رو بخونیم و لذت ببریم …تهمتنتهمتنWed, 09 Sep 2026 18:43:18 +0330https://virgool.ir/@Tahamtang/پسربچه-ناپلئونی-l9oelamnfvtnسردرگم بودیم که اینجا کجاست ؟ دریاچهِ بلند و سبزی بود ، ما از روی پل گذشتیم و بعد به یکباره تصمیم گرفتیم ادامه راه را نرویم چون حداقل چهار ساعت طول می‌کشید ، از آن تصمیم های سخت و ناگهانی ، پیچیدیم و دوباره سمت پل رفتیم که باز تصمیم گرفتیم برگردیم و جایی غذا بخوریم …پسر بچه دوازده ساله ای روی نیمکت چوبی دراز شده بود ، چهره اش ملال انگیز بود و آثار غبار بی حوصلگی کاملا مشهود بود ، اما چهره زیبایی داشت و چشمانش فکر میکنم سبز بود ، او همانطور دراز کش ما را راهنمایی کرد که کجا برویم ، ما پیاده شدیم و نگاهی به دریاچه انداختیم ، سبز و وسیع بود ، درختان داشتند آب می‌خوردند و چند تا آدم خل و چل داشتند شنا می‌کردند ، بعد باز تصمیم گرفتیم اینجا نمانیم و برگردیم  ، در راه برگشت باید از جلوی پسرک می‌گذشتیم که هنوز دراز کش بود ، از بخت خوشش ماشینمان گیر کرد و به تقلا افتاد ، پسرک بالاخره نیم خیز شد ، در چهره اش رگه ای از نشاط دوید و انگار اتفاقی هیجان انگیز پس از مدتها برایش رخ داده ، سر می‌گرداند و میگفت باید عقب تر برویم و فرمان را بچرخانیم ، پسر بچه باهوشی بود ، اگر مقابل این دریاچه گرفتار نشده بود میتوانست برای خودش کسی شود ، مثلا می‌توانست هزاران نفر را به قتل برساند و بعد مجسمه اش را که همانطور روی نیمکت دراز کش است می‌ساختند و وسط شهر می‌گذاشتند  ، مردم بالای رودخانه هم راهش را ادامه می‌دادند .تهمتنتهمتنTue, 08 Sep 2026 15:30:00 +0330