https://virgool.ir/feed/@Taha.shبه می عمارت دل کن که این جهان خراب /// بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشتfa2026-11-12 22:25:03https://files.virgool.ir/upload/users/3120061/avatar/mqncqG.jpghttps://virgool.ir/@Taha.shhttps://virgool.ir/@Taha.sh/از-هم-گسیخته-pwbe0lhv6pwfتوجه! این یادداشت، درد دل یک شخص کنکوری است که سعی دارد کمی از فشار روانی خود بکاهد. اگر تمایل به این احساسات ندارید، از خواندن آن پرهیز کنید.من قصد ندارم که باعث ناراحتی و رنجش خاطر شما بشم و صرفا با انتشار این نوشته، کمی خودم رو آرام می‌کنم و از به فنا رفتن خودم در این مدت میگم.این منم خسته شدم از این روزا. از آجر به آجر اون قرائت‌خونه بدم میاد. از برگ برگ اون کتاب تستا و موسساتی که فقط به فکر کسب درآمد از کشتن روح و روان و استعداد دانش‌آموزا هستن خسته شدم. از مدرسه هایی که تبدیل به کارخانه ساخت ماشین آلات کنکور! شدن بدم میاد. دیگه احساس خاصی به پدیده ها و روزمرگی ها ندارم.تو با من کاری کردی که روزا برام دیگه بی معنی بشه. من دیگه آدم نیستم. تبدیل شدم به یه ماشین تست زنی. یکی از ماشین آلات کنکور! هیچ وقت فکر نمی‌کردم که اینقدر روزا برام بی‌معنی بشن. من مبتلا به سرطان شدم. سرطان کنکور.درمان کردنش زمان می‌خواد، ولی درمان میشه. البته به شرطی که آدم‌نما هایی نباشن که بخوان بیمار تولید کنن. بیمارانی ناامید، افسرده، پریشان، نگران و از هم گسیخته. دارم روزا رو می‌شمرم و منتظرم زودتر به اون روز لعنتی برسم و بعدش مدتی نفس بکشم. متأسفم که هم سن و سال های من و نوجوون های این مرز و بوم اینقدر تحت فشار و استرس الکی قرار گرفتن و واقعا برای تک‌تک بچه‌ها اول آرزوی سلامتی و بعد از اون موفقیت دارم.به جایی رسیدم که حوصله هیچ کاری رو ندارم. حتی گاهی اوقات از خودم هم خسته میشم! اما با خودم میگم میگذره. نمیدونم اصلا نوشتن این چیزا کار درستی هست یا نه. ولی به جایی رسیدم که از همه چیز خسته شدم.نام اثر: در انتظار پایان کنکور :)گذر زمان این نفرت رو از بین می‌بره. هر موقع که می‌بینم دارم نزدیک تر میشم، خوشحال میشم. و هر موقع از آینده به این روزا نگاه می‌کنم، حالم بهتر میشه. چون سلامتی خودم رو با ارزش تر از یک برگ کاغذ و ۴ ساعت آزمون می‌دونم. و مطمئن هستم که این روزا هم می‌گذره و دنیا بالا و پایین داره. پس قطعا بعد از این سختی ها و رنج ها، حتما احساسات خوب و خوشحالی نهفته هست که خودشو در آینده و گذر زمان نشون می‌ده.مطمئن هستم که هیچ وقت حسرت این روزا رو ندارم و همیشه خوشحالم که گذشته. امیدوارم هر کسی که این آزمون لعنتی رو داره موفق بشه و نتیجه تلاششو ببینه‌ و مهمتر از همه سالم و سلامت (چه از لحاظ سلامت جسمی چه از لحاظ سلامت روان) باشه.TahaTahaTue, 05 Mar 2024 13:50:35 +0330https://virgool.ir/@Taha.sh/ذوقت-را-کن-کور-vcxi877rjlb3الان هم که درحال نوشتن این یادداشت هستم، از اینکه کاری به غیر از درس خواندن انجام می‌دهم، عذاب وجدان دارم. نمی‌دانم چرا ولی در آغاز بهار جوانی نباید چنین پژمرده می‌شدم. من در این سال لعنتی با خودم جنگیدم. از علایقم دست کشیدم. اتاق من درهای زیادی داشت. دری داشتم که هرگاه آن را باز می‌کردم، خودم را قدم زنان در کوچه های پاریس میدیدم. شرطش آن بود که به زبان آنها سخن بگویم و بنویسم. درِ دیگری بود که هنگامی که آن را می‌گشودم سر از بهشتی آهنگین در می‌آوردم که سردرش نوشته بودند «موسیقی». من همه این درها را بستم.مجبور شدم تا دری دیگر بسازم و از آن ماجراجویی‌ها دست بکشم. من درِ سیاه رنگی ساختم و آن را گشودم. محیطی تاریکِ تاریک. جایی که به مانند گورستانی سرد بود. من، همسالانم را در آنجا دیدم. ما ترسیده بودیم. هر چقدر پیش می‌رفتیم آدم های عجیبی را می‌دیدیم. آدم هایی که از ترساندن ما لذت می‌بردند. در آن محیط سیاه آدم هایی بودند که به قول خودشان می‌خواستند به ما کمک کنند. آن ها می‌گفتند ما به شما کمک می‌کنیم تا این مسیر را راحت تر پشت سر بگذارید. آنها به ما کتاب هایی دادند. اما کتاب ها سیاه بودند. چه از بیرون و چه از درون. می‌گفتند شرط خروج از این گورستان خواندن این کتاب‌ها است. اما هیچ نوری آنجا نبود تا ما کتاب ها را بخوانیم. اگر هم نوری بود از درونمان بود، اما باز هم نمی‌توانستیم آن کتاب‌ها را بخوانیم. چراکه آنها سیاه بودند.در آن تاریکی صدای تیراندازی می‌آمد. اما نه خونی ریخته می‌شد و نه کسی کشته می‌شد! ولی قبر ها پر می‌شدند. من به سنگ های گورستان نگریستم تا ببینم چه کسانی از بینمان رفتند. آنها انسان نبودند ولی کم از انسان نداشتند. بر روی یکی از سنگ قبرها نوشته بود «احساسات و عواطف». آن دو، دوستانی صمیمی بودند که گویی برادر یکدیگر بودند. روی سنگ دیگری نوشته بود «شور و نشاط». او هم از بین ما رفته بود. آن یکی «استعداد» بود. از این سنگ ها زیاد بود.هر چه جلوتر می‌رفتیم، انسان های ترسناک تری را می‌دیدیم. آن ها در عین حالی که ثروتمند بودند اما وحشتناک بودند. صحنه های عجیبی را دیدم. کسانی که گریه می‌کردند، اشکشان تبدیل به سکه می‌شد. هر چقدر ما بیشتر می‌ترسیدیم و مضطرب می‌شدیم، آنها ثروتمند تر و وحشتناک تر می‌شدند.بالاخره به انتهای مسیر رسیدیم. جایی که نوشته بود «کنکور». من فکر می‌کردم شاید جمله‌ای قبل از آن باشد. آخر فعل تنها که معنی نمی‌دهد! اما نه. آن فقط کنکور خالی بود. با خودم گفتم، بگذار کاملش کنم. قلمی برداشتم و قبلش نوشتم:ذوقت را کن‌کور...TahaTahaWed, 14 Feb 2024 13:49:57 +0330