https://virgool.ir/feed/@TRAINنمیدونم کی ام؟چی ام؟ امدنم بهر چه بود ؟؟؟ مانده ام بهر چی؟؟...من قطاری ام که با سرعت هرچه تمام به سمت مقصد میرفت اما الان نیمه شب در کوهستانی سرد مانده ام ... اصلا مقصد کجا بود؟؟ من کیستم؟ من کجام؟fa2026-11-12 09:37:26https://files.virgool.ir/upload/users/251476/avatar/CPL2Qu.pnghttps://virgool.ir/@TRAINhttps://virgool.ir/@TRAIN/مقصد-نهایی-زندگیتون-کجاست-wiww0fmu1k7dاخر قصه هامون چی میشه؟ادامه پست قبلیچرا خیالبافی میکنیم؟از نظر علمی موقعی که ما نتونیم با ناکامی هایمان کنار بیایم یا در چیزی شکست بخوریم میریم به سمت خیالبافی کردن. این جمله بالا به شدت تلخ بود واسم اما خوب چاره چیه باید پذیرفت چون حقیقته ..بله من موفقیت های هرچند کوچک اما زیادی داشتم و از طرف دیگری هم شکست های هرچند کوچک اما زیادی داشتم. من قسمت خوب زندگی یعنی موفقیت ها را ندیدم چون کوچک بودن اما قسمت بد یعنی ناکامی ها را دیدم چون زیاد بودن مهم دید اشتباه من بود که من را به تباهی کشید من را به لبه پرتگاه نابودی کشاند.خیالبافی به صورت کنترل شده خوبه مثل زمانی که داستانی یا دروغی خلق میکنیم چون اونجا به ما کمک میکنه اما یک جایی هست یه فاجعه اتفاق میوفته در حد چرنوبیل اونجا بجایی اینکه شما ذهنتون را کنترل کنید و خیالبافی هدفمند داشته باشید . ذهنتون شما را کنترل میکنه و افکارتون به هر سمتی کشیده میشه دقیقا مثل گاو بازی اسپانیایی ها که شما سوار گاو هستی و فکر میکنی داری گاو رو کنترل میکنی اما در واقع شما فقط خودتون روی گاو نگه داشتید و این گاوه هست که تعیین میکنه کدوم سمت و سو بره.حالا ذهن من داره من رو کنترل میکنه هر دقیقه هر ثانیه یه تئوری یا ایده ای برای خیال پردازی داره اما همه چیز حول یک چیز میچرخه ناکامی ها و ارزو ها !حالا وقتش رسیده قطارم را از این کوهسار مرگ حرکت بدم اما مقصد کجاست؟داشتم به ارزو هام فکر میکردم یا بهتر بگم به ساختار و عصاره خیالبافی هام همه شون حول موفقیت و داستان های روزمره که من بتمن داخل همه ی اینا هستم .اما در واقعیت من فقط یک انگل هستم! چون کار مفیدی نمیکنم و از بقیه دارم تغذیه میکنم ....نمیدونید چقدر انگل بودن مزخرفه و امیدوارم هیچ وقت ندونیدارزو هایم دارند ارزو هایم را میکشند.به هرجایی رسیدم ناراضی بودم بنابراین دیگر تلاشی نکردم که به هدفی برسم در واقع در شوق رسیدن به ارزو ها خود ارزو ها را نابود کردم . فرد الف به ساخت بزرگترین و سریعترین هواپیمای تاریخ فکر میکنه و شروع میکنه به مطالعه و تلاش و کوشش که بتونه بسازه فرد ب همانند فرد الف فکر میکنه و بعدش در همون رویایی که هست هواپیما رو میسازه و سوارش هم میشه من همون فرد ب بودم(!)وقتی خونه تنهام به مسافرت فکر میکنم وقتی مسافرتم به خونه فکر میکنم وقتی تنهام دوست دارم کسی بغلم باشه وقتی کسی بغلمه دوست دارم تنها باشم......از کجا معلوم من واقعا ارزو هایم را دوست داشته باشم از کجا معلوم اصلا رویا هایم ، رویا باشندمن همیشه ناراضی بودم ، همیشه از خودم ناراضی بودم نه این که از دیگران ناراضی باشم و غر بزنم ، من همیشه از دست خودم عصبی و ناراحت بودم یا بهتره بگم اغلب موارد اینطور بودهمیدونم دارم خیلی مبهم و گیج مینویسم لطفا تا پایان بیایید خودتان متوجه می شویدایا ارزو هایمان واقعا ارزو هستند؟همه ی ما تو زندگی رویا و هدفی داریم اما ایا انها واقعا رویا و ارزو هستند....این سوالی است که خودمم نمیدانم امیدوارم شما بدانید و به من بگیدلطفا یه لیوان اب تهیه کنید و بخوریدچقدر طول کشید تا شما یه لیوان اب بخورید؟ مطمئنم کمتر از 5 دقیقه شده اما همین زمان برای عده ای ارزوست!! چند وقت پیش یه کلیپ دیدم از یه دختر نوجوان زاهدانی میپرسه ارزوت چیه ؟میگه همین اب و اینا راحت باشه بریم بیاریم .لباس و کفش نو و از اینا...از اینکه که چرا این ها باید برای یک شهروند همچین کشور ثروتمندی ارزو باشه بگذریم که خود حدیث مفصلی است.به نظر شما اینا ارزو بودند؟؟ایا ارزو ها ما ارزو هستند؟صفر برابر با صفر نیست.یه دوستی میگفت ما یه عمری تلاش کردیم که برسیم نوک قله اما غافل از اینکه یه عده نوک قله به دنیا اومدند!.....اره دوست من اونی هم که میگه من ته خطم شاید قله ای ایستاده که نفر قبلی داره براش تلاش میکنه! الان یه سقفی بالا سرته و یه وسیله الکترونیکی دستته که توانایی اینو داری باهاش کار کنی ....مطمئن باش یه عده الان حسرت دارند که ای کاش میتوانستند چند سال پیش خواندن و نوشتن می اموختن و الان از پس کار های روزمره شون بر می امدند .(راه دور نرو نیازی نیست به سالمندان فکر کنی به نو جوون ها دروازه غار فکر کن )نتیجه گیری من از تمامی بحث هایه مدتی کامل ذهنم درگیر تحلیل تخیلاتم بود .... و حالا میفهمم تو دنیای واقعی ما به خیلی از اون ها نیازی نداریم....تو تخیل ما هیچ محدودیتی نداریم ممکنه محبوب ترین و مشهور ترین و خفن ترین ادم تاریخ باشیم اما واقعیت چی؟؟ خیالات ما مثل یک بازی مود شده است که نهایتا یک روز بتونی باهاش حال کنی بعدش دلتو میزنه چرا چون هیچ چیزی نیست برایش تلاش کنی و زحمت بکشی هرچند اندک !! زندگی که ما تو خیالاتمون ساختیم همون بازی مود شده است که از بیرون خیلی خیلی قشنگ و زیباست اما تا تلخی نکشی نمیتونی از طعم شیرینی لذت ببری ..با خودم چند روزی فکر کردم و من سعی میکنم از این به بعد :انسان کاملی بشوم اما متاسفم هرگز من ایده ال نخواهم شدمن سعی میکنم محبوب باشم اما متاسفم که نمیتونم همه را راضی نگه دارم من سعی میکنم بهترین و حرفه ای ترین در زمینه کاری - تحصیلی خودم باشم اما متاسفم اگر نتوانستم و از همه بیشتر متاسفم برای خودم که میخواستم توی هر زمینه ای بهترین و عالی باشم و من متاسفم برای خودم که خواستم زمانی نجات دهنده باشم من اگر بتوانم کمک خواهم کرد اما هرگز من نجات دهنده دنیا نیستم من یک انسان معمولی مثل بقیه هستم اگر شما بتمنی بسم الله....از این به بعد ....من می پذیرم فقط یک انسان معمولی هستم که امکان و توانایی اش هست که با سخت کوشی و تلاش در تعدادی زمینه محدود موفق باشم .می پذیرم که من یک انسان هستم با محدودیت هایی فراوان که باید اندیشید و تلاش کرد ان ها را کاهش داد من می پذیرم که فردی شکست خورده ام و حتما شکست هایی در اینده نیز خواهم خورد اما این دلیلی نمیشه که تلاشی نکنم من می پذیرم که فردوس را به عمل میدهند نه به حرف و رویامن می پذیرم که فردی خیال باف و متوهم بودم اما دلیلی نمیشه بازهم اینگونه بمانم من می پذیرم روزی خواهم مرد و فقط اعمال من بجا خواهند ماند نه خیالات و رویای من من می پذیرم ، هر صفت ناپسندی، هر چیز ناخوشایندی که تا کنون انجامش دادم، اما دلیلی نمیشه که همانگونه بمانم از این به بعد تنها به چیزهایی فکر میکنم که پایه در واقعیت داشته باشه نه تخیلات!واقعیت یعنی چی ؟؟ یعنی هرچیزی که الان وجود داره یا میتواند به دلایل منطقی وجود داشته باشد. به عنوان مثال پرواز کردن یک رویا بود اما از نظر قوانین ریاضی و فیزیک ممکن بود اما زنده موندن یک انسان در خلاء بدون هیچ گونه وسیله کمکی تخیلی است!القصه من به واقعیت برگشتم با این قسمت از شعر شاملو عزیزهرگز کسی اینگونه فجیع به کشتنِ خود برنخاستکه من به زندگی نشستم!برای برگشت به واقعیت دیگه اخبار را حداقل چند ماهی دنبال نمیکنم اهنگی رو با ولوم بیش از 40 درصد گوش نمیدم با یه اکانت دیگه سعی میکنم داستانی شعری چیزی بگم تا بتونم تخیلم را کنترل کنم نه اینکه سرکوبشون کنمشبکه های اجتماعی رو فعلا سر نمیزنم هر فکری به ذهنم میاد میگم خوب حالا چطور اجراشون کنم یا شروع میکنم به نوشتن ...نوشتن مثل اب روی اتش برای خیال پردازی هست سعی کنید هنگام خیال پردازی بلند فکر کنید یا از خودتون فیلم بگیرید یا صدا ضبط کنید یا دوباره میگم شروع کنید به نوشتن انها....از کل دنیای بیرون از این اتاق همین یک اکانت چند روزه برایم مانده بود که این هم دیگه اخراشه...اسم بیماریم پیدا کردم !!خیال پردازی نا به هنجار!!!!قطارم راهش رو پیدا کرده اما ایا اخرش به مقصد میرسه ؟؟؟قطار شما کجاست ؟؟ ایستگاه بعدی شما کجاست؟ شاید شما هم قطارتون مثل من به یه تعمیرات اساسی احتیاج داشته باشه .... پ.ن: اشتباهات نگارشی و املایی من را امیدوارم نادیده بگیرین :)اخرین قطاراخرین قطارThu, 27 Aug 2020 18:15:45 +0430https://virgool.ir/@TRAIN/این-دردنامه-را-در-تنهایی-بخوانید-مرسی-pbmewwind9h3اخرش چی میشه؟میخوام بنویسم اما قبلش باید یه توضیحی بدمتا حالا نوشته های یه بیمار روانی را خوانده اید ؟؟ اگر نخوانده اید تبریک میگم ، این پست توسط یک بیمار کاملا روانی نوشته شده است بنابراین لطفا انتظار متنی فاخر و حتی قابل قبول هم ازم نداشته باشید چون این نوشته را دقیقا در وسط یک میدان جنگ مینویسم میدان جنگی خونین که تصورش هم شاید سخت باشد...نمیدونم چرا مینویسم شاید دنبال کمک میگردم شاید دارم دنبال یکی میگردم که مثل خودم باشه تا از این حس تنهایی بیرون بیام.شایدم درسی برای ایندگان! نمیدونم چرا ولی میدونم باید بنویسم.سابقه ی این بیماری در من طولانیه، فکر میکنم از وقتی که چیزی از گذشته یادم میاد این بیماری همراهم بوده این بیماری نچسب و لزج!! بیماری که هیچ کجا حتی اسمی ازش پیدا نکردم اما منو داره متلاشی میکنه مثل یک قطاری بودم که با سرعت زیاد به ایستگاه برخورد کردم همه چیز متلاشی شد اما ایا من میتونم جبران کنم؟ میتونم دوباره حرکت کنم؟میخوام چیز هایی بنویسم شاید در نظرتون خنده دار و شاید هم نچسب مثل کار های هالیوودی ا.م باشه اما شاید هم براتون اشنا باشه ...شاید هم مثل من دردناک!! دردی در عمق استخوان !یه بدی این بیماری داره که فکر میکنی بیمار نیستی چون اسمی واسه این بیماری نیست( لااقل من نتونستم اسمشو پیدا کنم)داشتیم زندگیمونو میکردم که برگشتیم دیدم .....زندگی میچرخید لا اقل اینجوری به نظر میرسید تا رسیدم به امتحانات نهایی استرس زیادی بهم تحمیل شد که قابل درک و تحمل بود اما استرس کنکور! عشق به رشته مورد علاقه ام یه طرف استرس کاذب یه طرف اینجا شروع سلسله واکنش های انفجاری در من شد.دائما خیال پردازی میکردم که فلان رشته فلان دانشگاه قبول شدم انقدر غرق خیال شدم که به خودم اومدم دیدم ماه اخره....دیگه چیزی نمیفهمیدم حس کسی رو داشتم که صبح توی کلاس متوجه بشه امروز امتحان پایان ترمه!!!خواستم خودکشی بکنم !!! استرس وحشتناکی داشتم....توی این ماه اخر 12 کیلو لاغر شدم و مو هام شروع به ریزش کرد .چشمم ضعیفتر شد ..پهلوم بعضی وقتا تیر میکشید ... کنکور دادم اما ....اما روزگار قبل از کنکور از دوران بعد کنکور بسیار شیرین تر بود ... افسردگی اومد سراغم...خود زنی .... رفتم پیش روانپزشک و انواع و اقسام قرص ها رو خوردم فایده ای نداشت ...قرص ضد افسردگی افسرده ترم کرده بود ...همه چیز تموم شده بود اما چرا؟؟وضعیتم روحیم به حد بحرانی رسید و ناچارا بستری شدم .پرسنل شب اول فکر میکردن دکتر شوخی میکند یه جوون 19 ساله بدون هیچ مشکل ظاهری و حتی گاهی میخنده!!!بله میخندیدم و جوک میگفتم و از ظاهر شادتر از من انگاری وجود نداشت اما در خلوتم چشمانم کاسه خون بود و دلم خود خون بود...جدا از استرسی که کنکور به من وارد کرد جدا از اینکه به صدقه سری بعضیا یکی از سخت ترین و تلخ ترین لحظات زندگی ام رو دیدم اما از اون موقع چیزی حدود..... ولش کن مهم اینه خیلی گذشته اما من دیگه اون ادم سابق نشدم من تبدیل به لجن شدم !!من دیگر زخمی ندارم تمام زخم هایم خوب شدن برخی از انها جایشان ماند اما حالا درگیر یک عفونت هستم!افسردگی ام تقریبا رو به پایانه استرس هم دیگر مثل سابق ندارم همه چیز نرماله اما یک چیز از درون داره منو متلاشی میکنه .در ظاهر اروم یه گوشه نشستم دارم نون و ماستم را میخورم اما در باطن درگیر یک جنگ تن به تن نا برابر هستم ....جنگ با خودم:برنده کیست؟مشکل و جنگ من اینه که دائما در تخیل به سر میبرم همزمان که دارم با شما صحبت میکنم و چشمانم دارم گوشی رو چک میکنم (دور از ادب بودن را ببخشید!) میتونم در ذهنم خودم رو درگیر یک داستان علمی تخیلی کنم میدونم که اینا از کمبوده اما چه میشه کرد؟.در ذهنم همه کاره ام اما در واقعیت یه انگلم فقط یه انگل !!! بهتر بگم یه انگل در لجنزار داره غلط میزنه ناخواسته وارد خیال پردازی میشم و وقتی بیرون میام ساعت ها گذشته گاهی این مدت به 14 ساعت میرسه تنها فرقم به یک ادم اسکیزوفرنی اینه که من میدونم دارم چیکار میکنم میدونم تخیل چیه واقعیت چیه .صبح روی تخت بیدار میشه یه هندزفوری میزاری توی گوشت و به یه داستان کاملا علمی !! فکر میکنی بعدش بعد ازظهر میفهمی از صبح تا الان فقط در خیالات بودی و هیچ کاری نکردیحسی که من به خودم دارم متلاشی کننده اس وقتی از این حالت رویا که موقع اجراش لذت میبرم بیرون میام ...حس نفرت تمام وجودم رو میگیره حس نفرت از خودم ...حس کلافه شدن .... حس عصبانیت زیاد که میخوای سر رو بکوبی به دیوار....حس انگل بودن ...حس لجن بودن....حس نفس زیادی کشیدن ....حس داغون شدن...حسی که من نسبت به خودم دارم مطمئنم یهودیا به هیتلر ندارن!چه میشه کرد این رویای شیرین مرگبار را؟؟؟من الان حس اون لوکوموتیورانی را دارم که وسط یه کوهستان برفی تو شب گیر افتاده و نمیدونه اصلا مقصدش کجاست ...مبدا ش کجاست ...چی رو داره حمل میکنه .... و قطار را چطوری دوباره به حرکت بندازهدارم راه های مختلقی را تست میکنم نمیدونم ته این قصه چی میشه اخرش راننده قطار من تو سرما میمیره یا قطار حرکت میکنه اما اینا رو دارم مینویسم اگر کسی از این مسیر رفته به من کمک کنه و اگر هم راهی پیدا کردم نقشه این مسیر رو میذارم اینجا که اگر بعد از من خدایی نکرده راهش به اینجا خورد بتونه خودشو سریع نجات بده ....پست بعدیاخرین قطاراخرین قطارFri, 21 Aug 2020 12:26:25 +0430