<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های سوزى</title><link>https://virgool.ir/feed/@Suzi</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:20:32</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>سوزى</title><link>https://virgool.ir/@Suzi</link></image><item><title>دوچرخه سوارى</title><link>https://virgool.ir/@Suzi/دوچرخه-سوارى-vhtq2kxke3g4</link><description>سلام من خيلي تو نوشتم مهارت ندارم ولي به خاطر هدف هاي عالي كه ويرگول براي نوشتن در مورد دوچرخه سواري داره تصميم گرفتم تينكار رو انجام بدم . با وجودي تو كودكي و نوجوانى خيلي دوچرخه سواري ميكردم ولي به مرور زمان گذاشتمش كنار و ورزش هاي ديگه رو ادامه دادم كه متاسفانه به دليل آسيبى كه ديدم ٤ سال نتونستم هيچ ورزشي رو ادامه بدم .  اين موضوع خيلي اذيتم ميكرد و يه زندگي روتين ماشيني رو ادامه ميدادم و سعي ميكردم با درمان ، ماساژ و فيزيوتراپي دوباره سلامت خودم رو به دست بيارم . تو تمام اين مدت به فكر دوچرخه سواري بودم ولي از امتحان كردنش مي ترسيدم چون كم كم داشتم بهتر ميشدم و فكر برگشتن دوباره دردها اذيتم مي كرد و جرأت امتحان رو نداشتم . همه ميگفتن دوچرخه براي كمرت خيلي بده و آسيب رو بيشتر ميكنه و اين باعث مي شد سراغش نرم . تا اينكه تصميم گرفتم امتحانش كنم شروع كردم تمرينات ورزشي تقويتي ، كششى و يوگا رو انجام دادن . يوگا خيلي كمك كرد كه بتونم تا حد زيادي مشكلم رو بهبود بدم . حالا نوبت تصميم براي خريد دوچرخه و امتحان كردنش بود . من تصميم خودم رو گرفته بودم بايد برميگشتم به روزهاي فعاليت هاي ورزشيم همراه حفظ سلامتيم . شروع كردم تحقيق در مورد دوچرخه اي كه مناسب شرايط من باشه و بالاخره روزي كه با مشاوراي شركت محترم صبا دوچرخ صحبت كردم و خيلي خوب راهنماييم كردن و من دوچرخه رو خريدم واي كه چه قدر براي لذت بخش بود و دعا كردم كه بتونم ادامه بدم . حالا من يه دوچرخه سوار آماتورم كه از دوچرخه سواري تو كوچه خلوت شروع كردم كم كم گروه هاي دوچرخه سواري رو شناختم و آروم آروم باهاشون همراه شدم با گروه دامون شروع كردم اولين بار قرار بود از ميدان انقلاب ركاب بزنن تا چيتگر و بعد درياچه و در آخر برگشت همين مسير . ترسيدم و تصميم گرفتم تا چينگر با ماشين برم و دوچرخه رو بزارم رو باربند و بعد از چيتگر تا درياچه باهاشون ركاب بزنم و دوباره برگردم سمت ماشين . همين كار رو انجام دادم . تو همين گروه يه دوست خيلي خوب پيدا كردم چون محل زندگيمون نزديك بود تصميم گرفتيم بعد از ظهر ها بعد ار سركار و استراحت با هم  ركاب بزنيم حالا شديم هم ركاب و دوست خيلي خوب دومين چالش اين بود كه تصميم گرفتم با گروه از ميدون انقلاب تا پارك پرديسان رو ركاب بزنم تا توحيد همه چي خوب بود ولي از جايي كه سربالايي هاي ستارخان و مرزداران شروع شد ديگه به زور ركاب ميزدم پاهام توان نداشت ولي تصميم گرفته بودم كل سربالايي هارو برم سرپرست گروه خيلي كمك كردم و من واقعا از كنم هاي اونروز ايشون ممنونم بچه ها تشويقم ميكردم و اين كلي انرژي بود بعضي جاها استراحت كردم و پا به پاي من وايسادن خيلي همراه بودن و بالاخره من رسيدم پرديسان دست هام مي لرزيدن عضلات پاهام درد ميكرد ولي از اينكه رسيده بودم سرمست بودم من به يه هدف خيلي بزرگ رسيده بودم يعني براي من خيليييي بزرگ بود اصلا فكرشم نمي كردم بتونم ولي تونستم بودم حالا با وجود خستگي از خودم راضي بودم . اون شب خيليي خسته بودم ولي از خوشحالي و انرژي نميتونستم بخوابم . بچه ها گفتن احتمالا زياد تا چند روز عضلات پاهام خيلي درد داشته باشه ولي خداروشكر از روز بعد كه خستگي پاها تقريبا برطرف شد دردي نداشتم برام عجيب بود خيلي . حالا خوشحالم كه دارم هر بار چالش هاي ديگه رو تجربه ميكنم و من تونستم ٣٠ كيلومتر ركاب بزنم اين براي من خيلي خوبه . خداروشكر دردي ندارم و اميدوارم كه درد ها سراغم نيان . تو اين مدت كه شروع كردم متوجه شدم كه شهر اصلا به حضور دوچرخه سوارا عادت نداره صداي زنگ دوچرخه براي كسي آشنا نيست انگار نميشنون بايد بگي ببخشيد ميشه بريد كنار لاين هاي دوچرخه سواري هم بيشتر لاين پياده روي عابرين هستش يا موتور سوارا در ترددن و پارك ميكنن . عابرا خيلي بي هوا سرشون تو گوشي ميان جلو . راننده ها توقع دارن مثل موتور گاز بديم و سريع رد شيم . بعضي هاشون بيشتر گاز ميدن و اجازه عبور نميدن . ولي كنار همه اينا هستن راننده هاييي كه خيلي با ملاحظه هستن و حمايت ميكنن. پليس هاي راهنمايي و رانندگي خيلي حامي هستند . هستن عابريني مشوق هستن و شايد به جرأت بگم روزي نبوده كه تو اين مدت كوتاه برم بيرون ركاب بزنم و با تعجب ازم نپرسن مگه خانوم ها هم ميتونن دوچرخه سواري كنن يا وقتي با گروه هستم همه اسم گروه رو ميپرسن و دوست دارن ملحق شن . تعداد ما روز به روز بيشتر ميشه كم كم شهر به ديدن ما عادت ميكنه كم كم مسيرهاي دوچرخه سواري  درست ميشن . با گروه بتا همراه شدم گروه خيلي خوبي هستن هم ركاب هاي خوب و عالي . هنوز براي رفتن به سركار با دوچرخه خيلي ترديد دارم به خاطر نوع محيط كارم و كاش بشه روزي كه بتونم اين كار رو هم انجام بدم . حالا ديگه نمي تونم دوچرخه رو كنار بزارم من سعي خودم رو ميكنم كه روز به روز رشد كنم  و در كنارش فرهنگ دوچرخه سواري رو هم ترويج بدم . تو هم همركاب شو . </description><category>سوزى</category><author>سوزى</author><pubDate>Tue, 22 Sep 2020 22:03:29 +0330</pubDate></item></channel></rss>