https://virgool.ir/feed/@Spotlight00کتاب و نارنگی و هندوانه های مردم را دزدی می‌کنم و باقی وقتم را می‌نویسم.fa2026-11-12 08:52:19https://files.virgool.ir/upload/users/81243/avatar/SRCjk5.pnghttps://virgool.ir/@Spotlight00https://virgool.ir/@Spotlight00/کافه-ژوست-اسمش-را-عوض-کرد-yd5csb9bkk67امروز هم حالم خوب است هم بد. یکی از اطرافیان بعد از مریضی طولانی مُرد. بعد من بیشتر دلم خواست زندگی کنم. به کوچه‌ها بروم. ولی رفیقم درست در نقطه‌ی مقابل من بود. روی آب بود. من روی کوه. گفته بودم که چند شب قبل هم خواب دیده بودم که رفته‌ام کوهستان؟ در میانه‌های تعبیر خوابم در بیداری بودم. سکانس بعدی روبروی دو نفر آشنا نشسته بودم. یکی‌شان می‌گفت حالا که حرف از مهاجرت شده است بگذار من یک قصه‌ای تعریف کنم. نفر دوم پرسید: تا حالا چند سال مستاجر بوده‌ای؟ نفر اول پاسخ نداد و چایی‌اش را هورت کشید. بعد کمی چشم‌هایم را بستم و وقتی باز کردم، یکی داشت منگل را به عنوان فحش استفاده می‌کرد. آمدم روشن سازی کنم که منگل فحش نیست، در زبان انگلیسی به آدم‌های اهل مغولستان می‌گویند منگل. بعد به خودم گفتم خفه شو بابا. روشن سازی کار تو نیست. شلوارت را بالا بکش و شب‌ها دندان‌هایت را بشور و سر ساعت ۱۲ بخواب. دوباره چشم‌هایم را بستم و باز کردم و دیدم استاد هزار و یک شب می‌خواند. زدم روی شانه‌ی استاد و گفتم خدا خیرت بدهد که داری از ادبیات ملت‌های مختلف برایمان می‌خوانی و معرفی می‌کنی. خدا خیرت بدهد و ان‌شاء‌الله چایی‌ات همیشه دَم کرده کنار کتاب‌هایت باشد. بعد توی پلکم را گشتم و دیدم که دارم برای اولین بار هری پاتر می‌خوانم. خوشم آمده بود اما به خانم رولینگ زنگ زدم و گفتم که شما هفت جلد کتاب فوق‌العاده نوشته‌اید اما شما بیایید ببینید یزد در سال ۱۳۷۴ چه خبر بوده است، شیراز و لب مرز و بلوچستان و این‌ها که خودشان یک پا هری پاتر‌اند. خودم هم می‌دانستم خانم رولینگ از دست قصه‌های من خوابش برده است اما باز ادامه می‌دهم و می‌روم اخبار انتخابات آمریکا را چک می‌کنم و ادای آدم‌های نگران را درمی‌آورم ولی در دلم یاد تحلیل‌های یکی از دور و بری‌ها می‌افتم که می‌گفت ترامپ برای افغانستان خوب است اما بایدن اگر بیاید وضع افغانستان بد می‌شود، بعد من با خودم می‌گویم که خب من که توی ایرانم و هر چه بر سر ایران بیاید سر من هم می‌آید. رفیق لانه‌های آبی و قرمز آمریکا را نشانم می‌داد. دلم می‌خواست جای لانه‌ها را عوض کنم. خلاصه‌اش کنم که می‌دانم همه‌ی این‌ها از خاطر این است که امروز هم حالم خوب بود و هم بد، هم روی کوه بودم و هم روی آب که رفیق را نجات بدهم...شایسته‌ی تقدیرشایسته‌ی تقدیرWed, 04 Nov 2020 19:30:25 +0330https://virgool.ir/@Spotlight00/شاید-دلت-شد-بیشتر-اینجا-بمانی-dvau7d0ddgedآدم وقتی به قورمه سبزی و آبگوشت تهران عادتی شده باشد سختش است که یکهو در دمادم آفتاب سر ظهر کابل بشنود که صاحب خانه می‌گوید: «چطور است امروز مَنتو درست کنیم؟» و خب تو مهمان هستی و با شک می‌پذیری. نه با شک و بد دلی، با شک و دلخواهی و کندوکاو از برای اینکه منتو چه جور غذایی می‌تواند باشد. کدام طعم را در دهان آدم زنده می‌کند. از کجا آمده است و چطور از دیگ بخار خودش را نجات می‌دهد و گذر می‌کند و به معده‌ی ما می‌رسد. مهمان یک خانواده‌ی کابلی بودم. دختری تازه سفر کرده به افغانستان که در عمرش چند بار بیشتر آشپزی نکرده بود. فی‌المثل تخم مرغ‌های تازه از مغازه آورده شده را داخل روغن انداخته و نوش جان کرده بود. تا همین جا. باقی‌اش را نه پی گرفته بود و نه علاقه داشته پی بگیرد. وقت غذا، صاحب خانه که زنی زبردست و آشپزی ماهر بود گفت: «بیا که می‌خواهم دختر کاکای تازه از ایران آمده‌ام را غذای مزه دار کابلی یاد بدهم. شد که خوشت آمد و دلت شد بیشتر اینجا بمانی.» دست هایم را خوب شستم. دخترهای همسایه را هم خبر کردم تا نفر زیاد باشیم. آستین هایمان را بالا دادیم. صاحب خانه دیگ بزرگ و مخصوص منتو را روی میز فرود آورد. شبیه یک ساختمان استوانه‌ای چند طبقه در نیویورک بود. در هر طبقه باید تعدادی خمیر به شکل درآورده شده را ردیف می‌کردیم. خمیرها بسته بندی شده بودند و می‌گفتند که از هر فروشگاهی در کابل خمیر آماده‌ی منتو بخواهی پیدا می‌کنی. تکه‌های خمیر را از پلاستیک بیرون آوردیم و کمی بهشان آب زدیم. انگشت هایمان را در خمیر غلت می‌دادیم و از خود شکل می‌ساختیم. خمیرهای شکلی را دست به دست می‌رساندیم به دخترک دوازده ساله‌ی خوش زبانی که پای دیگ ایستاده بود و برای خمیرهای شکلی آواز کابلی می خواند تا خمیرها خوب به جای خود خو بگیرند. دختر ها به من می‌خندیدند. می‌گفتند : «دختر جوان ما که تا حال دست به سیاه و سفید نزده بود ببین که چطور با شوق خمیر‌ها را مشت و مال می‌دهد و شکل می‌سازد و در شکم خمیر‌ها سبزی خرد شده جا می‌کند.» نزدیک یک ساعت طول کشید و پشتمان از شدت نشستن روی صندلی خشک شده بود. دیگر دیواره‌ی معده‌مان سوراخ شده بود که صاحب خانه گفت: «دخترها، بس است. بروید دست هایتان را بشویید که حالا نوبت درست کردن خورشت منتو است. این یکی کار خودم است.» عقب تر نشستم. همه بلند شدند و هر کس وسیله‌ای را با خود به آشپزخانه برد. بعد من هم به آشپزخانه رفتم و به تماشای پختن خمیرها روی اجاق ایستادم. آفتاب خوب خودش را انداخته بود روی شهر کابل. بعد از نیم ساعت سفره‌ها پهن شد روی گل وسط قالی. بشقاب های خالی‌مان پر شد از تکه‌های بخارپز شده‌ی منتو به همراه خورشت سرخ رنگ و تند. اولین بار بود که در یک خانه‌ی کابلی نشسته بودم، خودم آستین‌ها را بالا زده و در پختن غذای محلی‌شان کمک کرده بودم و حالا که داشتم از پنجره ها اطراف را و کوچه ها را و بچه های سر خیابان را نگاه می‌کردم اولین غذای محلی کابلی را کنار اقوامی که پس از سال ها می‌دیدمشان می‌خوردم. در کابل همیشه همراه غذای مهمان نوشابه‌های سبز رنگی می‌آورند که ترکیب را کامل می‌کند. مابین همهمه‌ی صداها و بخار داغ غذا به این فکر می‌کردم که باز خوب است که روز است و روشنایی داریم، اگر شب بود و خدای نخواسته طبق معمول برق‌ها قطع می‌شد، مجبور بودم فقط طعم غذا را بچشم و رنگ و قیافه‌اش در تاریکی پنهان می‌ماند.+در یکی از روزهای نود و هشت.شایسته‌ی تقدیرشایسته‌ی تقدیرThu, 26 Mar 2020 21:57:40 +0430https://virgool.ir/@Spotlight00/من-شمارهی-کارگردان-را-ندارم-f2v63w7yibmp*تیتراژ قسمت اول: چون خیلی دوستتان دارم خب، اشتراک شما ثبت شده بوده از قبل.در تمام زندگی‌ام فقط دو بار صادقانه دل‌تنگی‌ام رو ابراز کردم. یک بار وقتی بعد از سه هفته خواهرم رو می‌دیدم، کنار ایستگاه مترو بغلش کردم و گفتم: "دلم برات تنگ شده بود،" و بعد ما رفتیم توی بازار و آنقدر رفتیم که بازار از توی ما خودش را بیرون کشید. بار دوم وقتی از افغانستان برگشتم مثل آدم‌های دین داری که با عجله به زیارت می‌روند اما یادشان می‌رود وضو بگیرند، وضو گرفته نگرفته، رفتم اصفهان. گفتم: "دلم تنگِت بود میدون امام،" ولی به جز اینها به یادم نمانده جایی از دهانم درآمده باشد که توی سینه‌ام کمی تنگ بود و جا نبود و آب قطع بود و من هم خوابم می‌آمد و بیا این هم ابرازِ من تحویلِ تو. اگر هم زمانی گفته‌ام شرمم باد که دروغ بوده. یا مثلا یک جای دیگرم سفارش کرده بوده که دلتنگی کنم. ....*تیتراژ قسمت مثلا یازدهم: جنازه‌ای روی کاناپه پیدا شده که متعلق به یک جوان است. قدرتی خدا اما شُر می‌خورد. این دیگر چه جور جنازه‌ای است؟از اینکه اشتباه کرده بودم که امروز جمعه است و جمعه نیست و روز قبلش است خوشحالم. به اندازه یک سوتی ظریف بیشتر وقت دارم که سفیدی‌ام را روی سبزی مبل‌ها بی‌اندازم و در دلم بگویم، چرا فلانی تصمیم واضح و عقلانی را نمی‌گیرد و بعد بچرخم سمت بازوی چپ و بگویم که قضاوت نکن، تو هم یک بار در موقعیت می‌روی. از اینکه به قدر یک تعطیلی اضافه‌تر وقت دارم که به آینده‌ام فکر کنم و درست همین جا بلند شوم و نیم‌خیز به صداهای ترق ترقی که از توی آشپزخانه می‌آید گوش کنم تا مطمئن شوم خیالاتی شده‌ام و دوباره اینبار روی شکم دراز بکشم و معده‌ام سوراخ سوراخ شود و یکهو تصویر قدیمی محمدرضا حیاتی و کله‌اش‌ جلوی چشمم بیاید و بعد باز سرم را پَسکی روی بالش بگذارم، خوشحالم. انگار وقت بیشتری دارم که یکی یکی بشمارم کجا گند زده بوده‌ام تا حالا‌. بعد گند ها را پاک کنم و خوب از دلم پاک نشود و باز نیم‌خیز شوم و اینبار نه از صداهای مشکوک، بلکه نیم‌خیز شوم تا شلوارم را از روی زمین بردارم و بپوشم که یخ نکنم. بعد باز چَپه شوم و به سه و نیم ساعت اختلاف ساعت اینجا و آنجا فکر کنم و نه! غصه نمی‌خورم. مادرم همیشه حکایت می‌کند که تو آدم غصه نبودی و نیستی. خودم هم بر دین خودم هستم. تو اگر غصه بخوری، جلو نمی‌روی. فقط پیر می‌شوی و مسکون می‌مانی. این بود نقش روزهای تعطیل. که من همیشه تویشان مخم تاب برمی‌دارد. سر آخر هم شما دارید برای خودتان بازی‌ها را می‌برید و خدا می‌داند چند تا جام جهانی در جیب زده‌اید و من می‌مانم با مدادم. همینطور پیر می‌شویم و چای سبز دم می‌کنیم و هیچ وقت هم بلد نمی‌شویم بچه را چطور بغل کنیم که عر نزند....*تیتراژ قسمت آخر: آن جایی که خون به پا خواهم کرد اما با این حال تو باز هم خودت را لای دکمه‌هایم قایم می‌کنی و می‌گویی، شلیک کن بابا، من در هر صورت خودم را باخته‌ام و از این احساس الکی اما دلخوش کن ها به تو دارم دختره....با این سن خُردم برای خودم دشمن دست و پا کرده‌ام. هر جا می‌روم هستند، از شر هم آسایش نداریم. کم مانده با تیر هم را بزنیم. دشمن داری کاری با آدم می‌کند که حتا من هم ممکن باشد زمانی دستم خونیِ گلو یا دست و پای کسی شود. اگر اسلحه آزاد بود ما شش نفر تا به حال مرتکب قتل شده بودیم. حتمی شده بودیم. یا حداقل زخمی که می‌شدیم. اینکه از کجا آمده‌اند هم، سرش دراز است و حوصله‌ی ما کم.(؟)شایسته‌ی تقدیرشایسته‌ی تقدیرFri, 08 Nov 2019 03:19:27 +0330https://virgool.ir/@Spotlight00/در-بسته-بود-من-از-پنجره-آمدم-dcz2muujlfjpاگر آن روز، میان صبحانه، از پشت میز بلند می‌شدم و به واحد بغلی می‌رفتم، اگر پسرعمویم نگفته بود "حالا بشین، چه عجله است. صبحانه که خوردی بعد برو لپ‌تاپ را بیاور"، اگر خودم هم تنبلی نمی‌کردم، اگر واقعا بلند می‌شدم و دنبال دمپایی‌های کابلی‌ام می‌گشتم و می‌رفتم به واحد بغلی، اگر در را باز می‌کردم و داخل می‌شدم و خودم را با لباس جدید توی آینه‌ی قدی کمد صاحبخانه نگاه می‌کردم و بعد هم احتمالا سری به بالکن جادویی‌شان می‌زدم که تمام شهر کابل از آنجا دیده می‌شد، و اگر بعد از آن سمت کوله‌ام می‌رفتم که لپ‌تاپ را بردارم، دقیق همان ثانیه، اگر همه‌ی اینها اتفاق می‌افتاد الان من اینجا نبودم تا برایتان پروسه‌ی تولید و انتشار خودم در بیست و سه سال قبل را تشریح کنم.هیچ کدام از این مراحل طی نشد. من از پشت میز بلند نشدم. به حرف پسرعمو گوش دادم. اما همان لحظه، در عوضِ من، میز صبحانه از جایش بلند شد. انگار آسمان غرش کرد. چیزی شبیه پتک توی مغزهامان انعکاس داد. تا چند ثانیه گیج بودیم. زمان خودش هم گیج بود از آن اتفاق. نمی‌دانستیم سورپرایز شده‌ایم یا باید بترسیم و فرار کنیم. وقتی فهمیدیم چه بر سرمان آمده اطفال را به بغل زده و توی اتاق خواب کوچکی پناه گرفتیم. این همان چهره‌ی واقعی جنگ و انتحار بود. با خودم گفتم پس این همان چیزی بود که تا به حال فقط "اخبارش" را شنیده بودم. رفتم ببینم چه بر سر واحد بغلی آمده. دیدم در خانه به هوا پرواز کرده، سر جایش نیست. موج انفجار آنقدر قوی بود که دروازه ها هم از خواب پریده بودند... مرگ و زندگی‌ام همین قدر ساده دست کسان دیگری بود...*** مادرم می‌گوید روزی که برای زایمان تو به بیمارستان رفتم، یک خانم هم همزمان و در یک ساعت با من، زایمان طبیعی کرد و پسر به دنیا آورد. اما تو از سزارین به دنیا آمدی. پسرک را چند سال پیش توی یک مهمانی خانوادگی دیدم.از آن روز بیست و سه سال گذشته و امروز، در گروه سخت ترین روزهای زندگی‌ام بود. هوای تهران انگار مشت توی صورتش خورده باشد، مچاله و کبود شده بود. خون ماهیانه از توی من مثل دریا می‌ریخت بیرون. قرار بود اسباب کشی کنیم. رفتم خانه‌ی جدید. خالی و سرد بود. چمباتمه زدم. دل درد شروع شد. پیچید. مثل یک ببر وحشی پرید که صورتم را چنگ بزند. مثل یک آدم طلبکار حق به جانب. مثل یک زورگوی جبار بهم حمله کرد. هر وقت می‌خواهی از دستش به در و دیوار پناه ببری، می‌آید و مچ پاهایت را سفت میچسبد. هر جا خودت را قایم کنی پیدایت می‌کند. زیر پتو، کنار دیوار، پشت در اتاق.‌ پیدایت می‌کند و از یقه‌ات می‌گیرد و دو دستی بلندت می‌کند و ارث پدرش را می‌خواهد......بیست و سه سالگی‌ام را بو می‌کنم. عطرِ احتمالی دوری ابدی از خانواده را می‌دهد، و در کنارش یک زایمان کاغذی! دومِ آبانِ نود و هشت.شایسته‌ی تقدیرشایسته‌ی تقدیرThu, 24 Oct 2019 01:34:40 +0330https://virgool.ir/@Spotlight00/او-دارد-سی-و-چهار-ساله-میشود-و-من-کاری-از-دستم-برنمیآید-ustjqq0e8wq8من کنار کشیدم. زورم به یک آدم سی ساله نرسید. این اولین سی ساله ای نیست که زورم بهش نرسید. سی ساله ها نه با چای داغ راضی می‌شوند، نه با هم صحبتی، نه با فیلم. هیچ چیز راضی شان نمی‌کند. خودشان می‌گویند دنبال آرامش هستند. می‌خواهند یک گوشه بخوابند و کسی کاری به کارشان نداشته باشد. کسی شلوغ نکند. سر و صدایی نباشد. ولی دیر کنار کشیدم. نمیدانم چرا صبر کردم موهایم دراز شوند. آنقدر دراز که پیچیده شوند بین سی سالگی او. سی و چند سالگی او. سی ساله ها مدام یک بحران را توی سر ما می‌زنند. می‌گویند ما بحران داریم، برو دورتر بایست. ما خوشحالیم که بحران سی سالگی داریم. کلاس دارد. ما چتر گرفته ایم دستمان و کنار خیابان ایستاده‌ایم و بحرانمان را لیس می‌زنیم. به ما کاری نداشته باشید. ما حال نداریم با شما کوه بیاییم. ما حال داریم بخوابیم. زیاد بخوابیم. دوست داریم بحران عزیزمان را با خودمان همه جا حمل کنیم و حال شماها را بگیریم.....شاید باور نکنید اما سفر هم راه درمان سی ساله ها نیست. یکهو وسط سفر بهش می‌گویی: چقدر همه چیز عجیب و جالب‌ه!با نا امیدی نگاهت می‌کند و کمی از بحرانش را از روی صورتش کنار می‌زند و می‌نالد که: کجایش جالب بود؟ همه چیز کسل کننده است. من دلم یک بالش می‌خواهد. یا مثلا یک آدمی که شبیه بالش باشد و بعد بحرانم خوب می‌شود. من آن را می‌خواهم. من با تو اینجا وسط بیابان چه می‌کنم؟سی ساله ها اینطور موجوداتی هستند. زندگی باهاشان سخت است. مدام دوست دارند تنها باشند. من مشکوکم که اینها در تنهایی شان با بحرانشان چه کار می‌کنند؟ حق دارم مشکوک باشم. حق دارم نگران باشم. ولی سی ساله ها می‌گویند: ببین، دلمان نمی‌خواهد تو نگرانمان باشی. بزن کنار باد بیاید و این حرف ها. ما تو را نمی‌خواهیم. ما آرامش می‌خواهیم.یک اخلاق بد دیگر سی ساله ها این است که لجباز هستند. سر حرفی می‌مانند و کوتاه نمی‌آیند. اخلاق بد دیگرشان هم این است که اصلا نمی‌دانند از زندگی چه می‌خواهند. هی می‌گویند: قرص های منو بیار. خودت هم بعدش برو.بعد یک عالمه قرص خواب و قرص ضد بارداری و قرص افسردگی و قرص نمی‌دانم چه می‌خورند و از سر لجبازی آب هم نمی‌خورند و بعد پشت درهای بسته معلوم نیست با بحرانشان چه کار ها می‌کنند. من مشکوکم.شایسته‌ی تقدیرشایسته‌ی تقدیرTue, 22 Oct 2019 22:25:13 +0330https://virgool.ir/@Spotlight00/زنبورهایی-که-بهانه-شدند-e8sbgydiy356پانزده سالش بوده که آخرین فرزند خانواده متولد می‌شود. فرزند متولد شده من بودم. اندازه ی یک بولانی بوده ام لابد. طبق گفته ها و شنیده ها اوائل رنگم سرخ مایل به صورتی بوده. بعد دلم خواسته زرد رنگ بشوم. برادر بزرگم پانزده سالش بوده و یکهو دیده که ای وای. مثل اینکه خواهردار شدم دوباره. بعد هم لابد توی دلش گفته این مامان و بابا چرا بس نمی‌کنند؟ خرج ها خب بالاست و این حرف‌ها.خلاصه ولی من اهمیت ندادم همینطوری داشتم برای خودم بزرگ می‌شده ام. بعد برادر بزرگم دلش شد که ازدواج کند. پرید و زن گرفت. زنش هم او را گرفت. همدیگر را محکم گرفتند. بعد غیب شدند‌. من از خانواده پرسیدم داداش کجا شد؟ گفتند رفته زندگی کند. گفتم آهان. چقدر کارهای سخت. ازدواج کن. زندگی کن. سخت است. بعد تا چند سال داداش را ندیدم‌. می‌رفتم مدرسه و برای خودم خوش بودم‌. دروغ گفتم. خوش نبودم. داشتم چاق می‌شدم. بعد یکهو داداش پیدایش شد. گفت خب من خسته شده‌ام کمی. آمده ام استراحت کنم. زیادی ازدواج کردم. بعد آمد استراحت کرد. ولی زیاد طول نکشید. دوباره گم شد. من دوباره ندیدمش تا چند سال. دوباره آمد و چندتا چایی خورد و باز هم من زیادی ندیدمش. دو سه بار دیگر این کار را تکرار کرد‌. تا اینکه یک روز آمد و گفت چطور است دیگر استراحت را تمام کنم و مثلا یک دور دیگر ازدواج بازی کنیم. حال می‌دهد. همه گفتند هوراا. حال می‌دهد. بعد همه رفتند‌. باز گم شد و من تا چند سال ندیدمش. اینطوری شد که من آخرین بچه و داداش اولین بچه، کلی از هم دور افتادیم. مثلا ننشسته ایم تا حالا درست حسابی چای بخوریم. یا فیلم ببینیم. یا با هم برویم مغازه. امشب ولی آمد پیشم. چای دم کردیم. کلی درباره زنبورها باهم گپ زدیم. درباره ی همه‌ی بچه های گوگولی‌اش. بعد گفت من دیگر بروم‌. دم رفتن گلدان تازه‌ام را نشانش دادم. خندید. گفت شب بخیر.خوشحال بودم. من و برادر بزرگم. برای اولین بار.شایسته‌ی تقدیرشایسته‌ی تقدیرSun, 20 Oct 2019 16:32:42 +0330