<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Sparrow</title><link>https://virgool.ir/feed/@Sparrow</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:20:37</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Sparrow</title><link>https://virgool.ir/@Sparrow</link></image><item><title>دروغ شمار</title><link>https://virgool.ir/@Sparrow/دروغ-شمار-aicisxjflrdf</link><description>هر روز چند بار زنگ میزد و میپرسید: (یعنی ستاره واقعا کرونا گرفته؟ ) من صندوقچه ی اسرار بودم،  آدمی به کوچکی جعبه ی پاندورا، که میتوانست دنیا را به هم بریزد اما نریخت. هر بار که لیلا زنگ میزد میگفتم (نترس، خبری نیست! ) در حالی که میدانستم جواب تست لعنتی ستاره مثبت شده. هر کداممان میتوانستیم جای او باشیم. هر کدام از ما پنج نفر، که اول وقت؛ تر و تمیز و شسته رُفته، مسلح به انواع ماسک و دستکش، پشت میزهایمان مینشستیم و آخر شب، شکل لشکر به هزیمت رفته، با زره های پاره، خسته و عرق ریزان برمیگشتیم به اردوگاه. شش ماه زیر سایه ی سنگین مرگ، دوام آوردیم و همان یک هفته ای که دو نفرمان اعزام شدیم برای پروژه، آن اتفاق افتاد. ستاره‌ مانده بود که جای خالی ما را پر کند. برگشتیم و دیدیم صندلی اش خالی است.گوشی ام روزی ده بار زنگ میخورد، بیشتر از همیشه، ترسناک تر از همیشه. یعنی اتفاقی برایش افتاده؟ زنگ زده اند خبر بدهند؟ اصلا چطور شد که من و لیلا را فرستادند برای پروژه؟ آخ که هی زنگ میزد و میگفت ( ندا؟ یعنی اگر ستاره را جای من همراهت میفرستادند، مریض نمیشد؟ ندا؟ یعنی اگر پروژه نداشتیم، من و تو هم ... )نگه داشتن راز، نصف عمر آدم را میگیرد؛ آدم را به خودش زنجیر میکند و تا ته دنیا دنبالش میرود. به مسیری که طی کرده بودم نگاه کردم، همانطور که داشتم پشت خط، راست و دروغ سر هم میکردم، آن همه از محل کارمان دور شده بودم. آن همه! بیشتر از دو هزار قدم که فاصله ی بین حقیقت بود، با یکی از آن رازهای توی صندوقچه. چه خوب که ساعتم، فقط قدم می شمرد و برای دروغ ها کنتور نمی انداخت! فکر کردم حالا که لیلا، چند هفته ستاره را ندیده است، همان بهتر که نداند! فقط مثل من ترس می افتد به جانش. گفتم ( ببین، طوری نمیشود. سرما خورده، چند روز دیگر برمیگردد از دلشوره نجاتت میدهد. ) از طرف ستاره پیام آمد که دارم میروم بیمارستان، به هر کسی که با من در تماس بوده خبر بده خودش را قرنطینه کند.  لیلا هنوز پشت خط بود، گفتم ( توی مدت پروژه اصلا ستاره را دیده ای؟ ) انگار که شستش خبردار شده باشد جواب داد ( نه! ولی تو یک چیزی میدانی! ) ساعتم را نگاه کردم و فهمیدم دو هزار قدم با یک دروغ دیگر فاصله دارم!</description><category>Sparrow</category><author>Sparrow</author><pubDate>Mon, 21 Dec 2020 19:13:44 +0330</pubDate></item></channel></rss>