https://virgool.ir/feed/@Sorarorasfa2026-11-12 02:25:50https://files.virgool.ir/upload/users/372688/avatar/hkZRKN.jpghttps://virgool.ir/@Sorarorashttps://virgool.ir/@Soraroras/روزهایی-که-بر-دلم-سنگینی-می-کنند-d0clu3ced8g3بنشین تا امشب برایت از دنیایی بگویم که هیچ‌گاه به چشم و گوش‌مان بخورد.دنیایی که نمی‌توان در آن زندگانی کرد؛ بلکه تنها در تلاش برای زندمانی هستی و اصل موجودیت زندگی را از تو می‌گیرد. سخت است سرپا شدن، آن‌هم بعد از از دست دادن تمام چیزی که در طول زندگیت برایش تلاش کرده‌ای. گویی جانت را می‌گیرند و می‌گویند از نو بساز! ولی بدون جان و رمقی که قبلا در تنت بود.می‌دانی از چه حرف میزنم؟ جنگ. چیزی که همگان از آن فراری‌اند و تعدادی برای نفع خودشان دنیای انسان‌ها را به بازی می‌گیرند.در چنین روزهایی آرزو می‌کنم برگردم به روز آفریده شدن انسان؛ زانو بزنم و از خدا بخواهم دست بکشد. تا اینکه روزی به چشمانم ببینم مخلوق‌هایش به جان یکدیگر افتاده‌اند، آرزوهای یکدیگر را زیر خروار خاک می‌فرستند، خانواده‌ها را با باری از غم و رنج ول می‌کنند و به عنوان "قهرمان" به خانه‌هایشان برمی‌گردند. تا اینکه ببینم مخلوقاتش برای نجات جان خودشان هم نه! بلکه جان عزیزانشان به پای یکدیگر برای تکه‌ای نان التماس می‌کنند و اشک می‌ریزند. تا اینکه ببینم کودکان بر روی زمین به دنبال جسمی هستند که دیگر نفس نمی‌کشد.دیدن این صحنه ها فقط از روی کتاب‌ها و تصاویر هم دردناک است؛ حال فکر کن صدای زجه‌های خانواده‌ای را بشنوی که پسرک چندساله‌شان را ناخواسته در این جنگ جانش را از دست داده‌اند. آرزو‌های آن پسرک؛ آن عروسکی که ماه پیش در مغازه دیده بود، آرزوی خلبان شدنش آرزوی دکتر شدن و نجات دیگران دادنش، تمام این‌ها با خودخواهی دیگری زیرخاکی می‌رود و غم تمام این آرزوها بر دل خانواده تا آخرین نفس سنگینی می‌کند.می‌توانی حس آن سربازی را درک کنی که به او دستور بمباران داده شده؟ او مجبور به اینکار شده وگرنه بدون پول چگونه می‌تواند در روی خانواده‌اش بایستد؟ البته که هرکسی عزیزانش برایش ارجحیت دارند پس نمی‌توان چیزی گفت. نمی‌توان کسی را در سویی مقصر دانست و گفت آنها مسبب این‌ اتفاقات‌اند. تصور کن ده‌ها، صد‌ها‌، هزارها‌، میلیون‌ها خانوار در غم از دست دادن عزیزانشان یا گرفتن جان عزیزانِ دیگران هستند. هیچ‌کدام به میل خود به جان یک‌دیگر نیوفتادند، تک‌تک‌شان دنبال زندگی‌ای آرام و عادی به دنبال علایقشان بوده‌اند. این‌ها را تقصیر چه کسی می‌توان انداخت؟ انسان‌ها؟ با دیدن این اتفاقات دیگر نمی‌توانم واژه انسانیت را مقدس بشمارم.هیچ‌گاه نتوانستم حکمتی که درون این واژه نهفته است را درک کنم. "جنگ". وقتی به این کلمه فکر میکنی چه چیزهایی پدیدار می‌شوند؟ توپ و تفنگ؟ سرهنگی که بر سر سربازهایش برای سرپیچی از دستور شلیک فریاد میزند؟ سربازانی که به اجبار مجبور به شلیک به کودکان هستند؟ کودکانی که جسم بی‌جان خواهر و برادرانشان رو در دست گرفته‌اند؟ مادری که تنها عروسک دخترش برایش به جا مانده؟ عروسی که از به دست انداختن حلقه ازدواجش شرم می‌کند چون همسرش زیر خاک دیگر نفس نمی‌کشد؟ یا شاید کسانی که دور میز گرد نقشه‌ می‌کشند و به فکر کم کردن تلفات جانی متحدن خود هستند؟ یا سربازانی که بعد از فتح آن منطقه، هوا و قدرتی که آن اسلحه بهشان داده آنها را بر‌می‌دارد دختران را اسیر می‌کنند و انسانیت را فراموش می‌کنند؟ یا کسانی که از پیروز شدن کشورشان خوشحال می‌شوند و با شنیدن تلفات بالای جانی ککشان از هم نمی‌گزد؟می‌توانی جبهه‌ای را انتخاب کنی و بگویی صد در صد حق با کدامشان است؟ همین دوگانگی و سردگمی‌ست‌ که مرا بیزار تر از قبل می‌کند و باعث می‌شود دیگر میلی به نفس کشیدن نداشته باشم.انقدر جنبه‌هایی از این واژه به چشم می‌خورد که با زبان قابل گفتن نیست، با چشم قابل دیدن نیست و با دست قابل نوشتن نیست.دست از نوشتن بر‌می‌دارم. نمی‌دانم چقدر دیگر می‌توانم بنویسم تا بگویم این درد برایم پایانی ندارد. پس بگذار حرفم را خلاصه کنم.نمیدانم خدایی هست یا نه، ولی اگر هست از او می‌خواهم از آفرینش انسان تجدید نظر کند. می‌خواهم اگر آنها را می‌آفریند از دادن حق انتخاب و روحیه طمعکار بودنشان پرهیز کند. به اندازه کافی خون‌ دلهایی ریخته شده. پس خدا دلش بعد از دیدن چند انسان مرده بدون رسیدن به آرزوهایشان به رحم می‌آید؟ "SoraSoraTue, 15 Aug 2023 12:58:05 +0330https://virgool.ir/@Soraroras/زندگی-بدون-دلیل-هایش-زیباتر-می-شود-p9fzsz2jubwgشبی به ماه چشم دوختم، محسور کننده بود. چاله‌های چهره‌اش بی‌نظیرترش کرده‌بود. نوری که بازتاب می‌کرد در ما بین چاله‌ها افتاده‌ بود و آنها را به نمایش می‌گذاشت. درگذشته فکر می‌کردم که بی‌نقصی را باید در اخلاق بی‌عیب ونقص، چهره‌ای مطابق استانداردها، بدنی به زیبایی مدل‌ها باید پیدا کرد. ولی زمانی که با تو ملاقات کردم همه‌چیز متحول شد. در کوچک‌ترین جزئیات زندگیم تو را می‌دیدم و بزرگترین‌شان خودت بودی. می‌توانستم دنیایم را به چند قسمت تجزیه کنم و آنها را ذره به ذره توصیف کنم؛ ولی از بعد از ملاقات با تو همه آنها به "تو" تغییر کردند. نمی‌دانم چه دیدم که اینگونه متحیر شده‌بودم ولی فهمیدم قرار نیست دلیلی داشته باشد، مگر برای این احساس باید دلیل آورد؟ زندگی بدون دلیل‌هایش زیباتر می‌شود. جای اینکه دلیلی برای زندگی پیدا کنم فقط به امید دیدار با تو برمی‌خیزم و این زیباست. شب‌ها با نگاه کردن به ماه و یادآوری چهره‌ات به خواب می‌روم و این زیباست. میبینی؟ هرچیزی ها مربوط به توست زیباست. پس دلیل اینکه خود را از من دریغ کنی چیست؟ هیچ‌گاه چیزی مضاف بر دیدنت و حس کردن بوی تنت نخواسته‌ام پس دلیل بر چیست؟ خودخواهانه درنظر می‌رسد ولی من تو را می‌خواهم. می‌خواهم تمام اجزایت را تا شمار آخرین نفسم به یاد داشته باشم تا با آرامش به خواب بروم. آری، من دیوانه‌ت شده‌‌ام.SoraSoraTue, 15 Aug 2023 00:33:26 +0330https://virgool.ir/@Soraroras/تا-حالا-کسی-جز-خودت-رو-روی-طناب-زندگیت-پیدا-کردی-ki9bpbku1ed1گره! فکر کن داری روی طناب زندگیت راه میری و یکهو با یک گره بزرگ مواجه میشی. باید برای ادامه دادن به اون طرف گره بری، اما چجوری؟! گاهی اوقات جای باز کردن گره و ادامه راه، میشینی، بهش تکیه میدی و به راهی که اومدی نگاه میکنی؛ ممکنه سالها هم همونجا بشینی و بمیری. اما فکر کن! فکر کن نشسته باشی و به گذشته نگاه میکنی و به گره رو به روت افسوس میخوری؛ ولی ناگهان از پشت اون گره، صدای کسی رو میشنوی، روی طناب زندگی خودت! شاید محال باشه، ولی ظاهرا طناب زندگی ایان و ناتان یکیه..قلمش رو حرکت میداد و تصویر فرد زاده ذهنش رو بدون نقص تکمیل میکرد. موهای رنگ چوب سوخته، چشمانی مشکی که تصویر در آنها به قشنگی منعکس میشد و صورتی کشیده و بی نقص. همیشه هاله هایی از تصویر واقعی اون فرد در ذهنش مجسم میشد؛ در حال لمس پوست همرنگ برفش. بعد چند روز کار کردن روی اون تصویر، وسایلش رو جمع کرد و با صدایی که از موبایلش بلند شد، فهمید که باید اون اثر هنری رو تحویل بده. به محل قرارشون، همون کافه همیشگی که برای ایان مثل بهشت میموند وارد شد. بوی قهوه تلخ، سکوتی که همیشه بر اونجا حاکم بود، و وجود دوست عزیزش روی اون صندلی همیشگی، همیشه براش تازگی داشت.اما این سری برت اونجا ننشسته بود؛ نگاهی انداخت و با دیدن پر بودن صندلیشون آهی کشید و سمت دیگه کافه که برت در دیدرس بود رفت.با نشستن رو صندلی و لبخند برت، بی مقدمه فلش رو روی میز گذاشت.-"طرحی که میخواستی رو کشیدم، اما حواست باشه یه موقع دستت نخوره و پاکش کنی چون خیلی براش وقت گذاشتم."برت بابت تیکه ای که ایان بخاطر حواس پرتی های سری قبلش انداخته بود خندید و سرش رو تکون داد. اون واقعا نویسنده خوبی بود؛ و از شانس خوبش با ایان دوست بود و ایان توی طراحی حرف نداشت.-"ایان همون چیزی بود که میخواستم دیگه؟ پسری توی باد با موها.."ایان سرش رو پشت سر هم تکون داد که باعث دلگرمی برت شد.لپتاپش رو دراورد و روی میز گذاشت و فلش رو داخلش کرد.-"توی..نیو فولدره"برت با کلمه ای که از ایان شنید خنده ای سر داد.-"نه بابا شوخی میکنی؟ اینجا صدتا نیو فولدره.. اخری رو باز کنم؟ هی پسر این طرحی که من میخواستم نیستت!"ایان با حرفی که پرده گوشش رو حرکت داده بود چشماش گرد شد.-"مگه طرحت یک پسر توی فضای باد و اینا نبود؟"-"چرا چرا ولی.."ایان سریع لپتاپ رو سمت خودش برگردوند و با دیدن تصویر شوک زده شد. تصویر همون پسری بود که چند ساعت پیش طرحش رو تموم کرده بود؛ اما مکانش، و همه چیش فرق داشت. اسم فولدر رو چک کرد، همون بود! تاریخ درست شدن فولدر هم، ۲۴ اگوست، اما این، ۲۴ اگوست ۲۰۱۷!و امروز ۲۴ اگوست ۲۰۱۹! براش خیلی عجیب بود وجود چنین طرحی از فرد مخلوق ذهنش توی یک فولدر دقیقا با اختلاف ۲ سال! ذهنش رو مرور میکرد، اما هیچی داخل ذهنش نبود. باز هاله ای از تصویر اون فرد توی ذهنش ایجاد شد، اما هیچی نبود.-" نه نه، این-این نیستش.. بقیه فولدر ها رو چک کن"برت بدون هیچ حرفی بقیه فولدر هارو گشت و با پیدا کردن تصویر مورد نظرش فایل رو کپی کرد و فلش رو بیرون کشید.~~~~~~تنها احتمالی که در ذهنش مرور میشد، خیلی ازارش میداد. حقیقتی که سعی در سرکوب کردن و باور نکردنش داشت."ایان....چرا نمیخوای منو ببینی؟!.""فقط ازینجا بروو"چشمانش با مرور گذشته تلخش خیس میشدن.."تبریک میگم...تو دیگه میتونی این دنیا رو ببینی""من از شما نخواستم که به من بینایی ببخشید."""ایان...""مبارکه..""خیلی ناسپاسی""ایاننـ...""ناتان..."گذشتش همینطور توی ذهنش مرور میشد و این باعث تار شدن دیدش میشد. انگار که مرهم زخمش برداشته شده و گوی واقعیت شکسته. واقعیتی که اون مرهم دروغین بوده.اون مرهم گذشتش همینطور توی ذهنش مرور میشد و این باعث تار شدن دیدش میشد.~~~~~~درست شش سال پیش،وقتی ناتان وارد کلاسش میشه اولین چیزی که میبینه فردیه که گوشه کلاس نشسته. ناتان جلو میره و سعی میکنه که باهاش حرف بزنه، اما اون پسر به زور اسمش رو لو داد. ناتان متوجه نابینایی ایان شد. سعی میکرد کمکش کنه اما هرکاری که میکرد سبب ناراحتی ایان میشد. قصد ناتان فقط دوستی با اون بود اما هربار با مخالفت ایان مواجه میشد؛ با این حال ایان هیچ وقت ارامشی که کنار ناتان بهش دست میداد رو با چیزی عوض نمیکرد. ناتان انقدر مهربون و غیر قابل پیش بینی بود که ایان افسرده ی مغرور بعضی وقتا رنگ لبخند و خنده رو ببینه. سال تحصیلی تموم شد، اما ایان اول سال کجا... آخر سال کجا! توی تابستون ناتان دست ایان رو میگرفت و کل روز به جای اینکه همه چیز رو ببینن، همه چیز رو لمس میکردن. ایان راه میرفت و ناتان اون مکانو شرح میداد. شاید ایان و ناتان دو پسر عادی دبیرستانی بودن اما ناتان امید ایان بود.. و ایان امید ناتان."ایان چرا نمیخوای منو ببینی؟"ناتان با وجود ترسش پرسید و فقط با فریاد ایان مواجه شد. پشتش رو بهش کرد و گریه میکرد، اینکه امروز وقت چشمش رو باز کرده بود و چیزی جز تاریکی میدید، وقتی تصویر مادرش رو میدید، همه چیز براش تازگی داشت.دیگه میتونست ببینه، البته به کمک عینک. تپش قلبش بهش مجال حرف زدن نمیداد. فهمیده بود ناتان این پیوند چشم رو قبول کرده بود حالا خودش بیناییش رو از دست داده بود. میدونست ناتان با وجود نداشتن پدر و مادر ممکنه کارهای عجیب و غریب ازش سر بزنه.. اما نه پیوند چشم خودش!اون روز فقط پشت به ناتان فریاد میزد و بعد از اون هیچ وقت نخواست ناتان رو ببخشه، و این حقیقت که این تصویرهایی که توی تاریخ های هماهنگ میکشید، تصویر ناتانی بود که هیچ وقت نخواست برگرده و چهره اش رو ببینه، مثل پتک بر سرش کوبیده میشدن و باعث میشدن قلبش تنگ تر و تنگ تر بشه.اینکه این چهره زیبا و بی نقص بدون هیچ هماهنگی از دستش به صفحه مقابلش منتقل میشد و تو ذهنش تکرار میشد که این چهره، چهره ناتانه. چهره کسی که با دلخوری اون رو از خودش روند و باعث شد از زندگیش بندازتش بیرون؛ حداقل دوست نداشت اون شکلی ناتان رو ترک کنه.SoraSoraTue, 17 Nov 2020 18:56:14 +0330