https://virgool.ir/feed/@Soheila.Rajaieفاقدِ هرگونه ارزشِ افزوده!fa2026-11-11 20:41:28https://files.virgool.ir/upload/users/44607/avatar/F3tkDk.jpeghttps://virgool.ir/@Soheila.Rajaiehttps://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/معرفی-کتاب-غذای-روح-kgviwkhio0kzنویسنده: سهیلابانو!کتاب بخوان فرزندم! نامبرده در این پست اندکی کار فرهنگی انجام داده و به معرفی چندین کتاب خوب در موضوعات مختلف می پردازد. شاید انتخاب کتاب برای شما هم دشوار باشد، در این پست سعی کردم چهار کتاب از مجموعه کتاب‌هایی ک توفیق داشتم در این سال مطالعه کنم را به شما هم معرفی کنم :)1) از قیطریه تا اورنج کانتیاین کتاب ویژگی های خاص خودش را دارد و میتواند صحنه تلخ و شیرینی از زندگی را که حاصل وقایع نگاری های یک مرگِ از پیش تعیین شده توسط مرحوم حمیدرضا صدر پس از ابتلا به سرطان ریه است را به خواننده نشان دهد. این کتاب آخرین اثر از حمیدرضا صدر است که وصیت کرده بود بعد از رفتنش منتشر شود البته نگارش بخش‌های پایانی کتاب به دلیل فوت مرحوم صدر توسط دختر ایشان به اتمام میرسد.برش هایی از این کتاب:همه چیز از سرفه های حین خواب شروع شد مگر نه اینکه بسیاری از چیزهای مهم حین خواب شروع شده اند؟ مگر نه اینکه رخدادهای بزرگ معمولا از دل کوچکترین وقایع برآمده اند؟ مگر نه اینکه پیامدهای بد بی خبر درِ خانه را کوبیده اند؟ پیشامدها شبیه بادند، آمدن شان را نمی بینید. موی‌تان ناگهان تکان می خورد و خزیدن باد را بر چشم ها و صورت تان احساس می‌کنید. آمدن بیماری را نمی بینید و متوجه نمی شوید که چگونه سرما خورده‌اید. نمی فهمید که یک ویروس چگونه نشانه تان گرفته. خبر ندارید که یک تومور کوچک از سال ها پیش سرخوشانه در بدن تان پرسه زده و همین روزهاست که خدمت تان برسد. تاریخ آمریکا با تاریخ برپایی راه آهن گره خورده و هر ایستگاهی بخشی از تاریخ ایالات متحده را نوشته و خیلی هاشان نطفه ی برپایی شهری بوده اند. با قطار از دل محله ها و مناطقی رد می شوید که به ندرت گذارتان به آن ها می افتد. جاهایی که تناسب چندانی با رویای آمریکایی ندارند: انبارهای بی پایان وسایل اسقاطی، گورستان های اتومبیل تلنبار شده روی هم، خانه های به هم چسبیده ی فقیرنشین، چادر بی خانمان ها، سیاهان لانه کرده در گوشه و کنار ایستگاه ها، مکزیکی های ردیف شده در مزارع با وانت های داغان‌شان. در اکثر ایستگاه ها برای رفتن به دستشویی باید بلیت نشان بدهی و سکه ای برای بازکردن در دستشویی دریافت کنی، چرا که در غیراینصورت بی خانمان ها آنجا را به کثافت می کشند. در این سفر لحظاتی فرا میرسد که بیماری ات را فراموش میکنی و جابه جا شدن مهم میشود، رسیدن به ایستگاه بعدی؛ به مرسد در مسیر رفت و به لس آنجلس و سپس ارواین در مسیر برگشت. اما با دور شدن از لس آنجلس به سوی شمال همه چیز را با شیمی درمانی به یاد میسپاری، همان جایی که سوزن ها و مواد شیمیایی انتظارت را میکشند. همان جایی که برابر کارسینوما شمشیر میزنی. بارها و بارها. آزاردهنده ترین لحظات زمانی است که از آینده حرف میزنند. از طرحی که اجرا خواهند کرد، از کتابی که در حال نوشتنش هستند، از نمایشی که بر صحنه خواهند برد، از فیلمی که تدوینش را شروع کرده اند. از خریدهای فصل بعد تیم شان، از فینال پیش روی لیگ قهرمانان، از به دنیا آمدن نوه شان در تابستان، از مدرسه رفتن بچه شان در پاییز....2) چرا درمانده ایم؟ جامعه شناسی خودمانیاین کتاب نوشته ی مرحوم حسن نراقی است که علاوه بر این کتاب آثار دیگری چون ناگفته ها، پی نکته ها و من آنچه شرط بلاغ است، دارد. در این کتاب به بررسی برخی از ویژگی‌های جامعه ایرانی با زبانی ساده و خودمانی پرداخته شده است که مطالعه آن خارج از لطف نیست.برش هایی از این کتاب:در مقدمه کتاب آمده است: تولستوی، این بزرگ مرد پهنه ی انسانیت، سخنی دارد با این مضمون؛ باید از گفتنی هایی گفت که احتمالا بسیاری آن را میدانند ولی جرئت ابراز آن را حتی برای خودشان ندارند. تو ای خواننده عزیز در این نوشتار نه ادعایی بر رسالتی خواهی یافت و نه ردپائی از «ایسم» های متداول که نشان بضاعت علمی نویسنده آن باشد. گفتارها ساده تر از آن خواهند بود که گمانی برای مدعی بودن راقم از آن ها شود. یکی از دردهای مملکت این است که حتی تحصیل کرده هایمان خیلی با تاریخ میانه خوبی ندارند (اگر یادتان باشد در دوره های دبیرستان هم نه تاریخ و نه معلم تاریخ معمولا جدی گرفته نمی شدند) مسخره تر از این نمیشود که یک نفر به اصطلاح مدعی، یک نفر تحصیلکرده نداند از دو یا سه نسل قبلش پدرش کیست؟ ملتی که تاریخ گذشته اش را نمیخواند و نمیداند، همه چیز را خودش باید تجربه کند. آیا فرصت اینکار را دارد؟ آیا عمرش به این تجربه ها کفاف می دهد؟ در یکی از سفرهای خارجی ام آشنایی «خودتبعید» و طبیعتا ضدنظام با حرارت میگفت اینها بروند. گفتم بعد؟ گفت هرچه میخواهد بشود از این بدتر نخواهد شد. گفتم مطمئنی؟ تنها توصیه ای که به این بزرگوار کردم این بود که تاریخ بخواند. گفتم یادت نرود همیشه برخلاف گفته ی تو از هر چیزی حتی بدترش هم وجود دارد. یادآورش شدم وقتی تازی‌ها با شعار برادری و برابری به ایرانِ متعلق به امپراتور ساسانی و نه متعلق به ایرانی حمله‌ور شدند، واقعیت ساده‌ی تاریخی این است که فشارهای هیئت حاکمه با بدبختی‌ها و نکبت‌هایی که برای مردم بینوا فراهم کرده بودند، زمینه‌ی خوش باوری را برای باور برادری و برابری اهدایی قوم مهاجم از مدت‌ها قبل فراهم کرده بودند و همین‌طور شد که تا آمد تفرعن و نژادپرستی و برترجویی اموی را احساس کند کارش از کار گذشته بود و چاره‌ای جز تمکین نداشت. آن وقت مجبور شد حدود دویست و پنجاه سال دست و پا بزند تا بالاخره بتواند راه‌هایی برای رهایی بیابد.چه دوست داشته باشیم چه نداشته باشیم اکثر قریب به اتفاق مان اهل تظاهر هستیم. تظاهر به درستی، تظاهر به ادب، تظاهر به نزاکت، تظاهر به مکنت، ثروت، قدرت. هم سن و سال های من به خوبی یادشان می آید که آن وقت ها یک اتاق همیشه دربسته داشتیم به نام اتاق میهمان. این اتاق هم بهترین فضای خانه را اشغال کرده بود و هم به تبع آن بهترین اثاثیه منزل در آن بود. اسم این اتاق را یادم هست گذاشته بودیم اتاق جن ها. معمولا سالی یکی دوبار بیشتر درش باز نمیشد. این بازشدن در این اتاق برای ما حادثه ای بود و رویدادی بزرگ و دلپذیر.....3) عصرهای کریسکان کتاب عصرهای کریسکان نوشته ی کیانوش گلزار راغب براساس خاطرات امیر سعیدزاده (سعید سردشتی) و رنج ها و مجاهدت های ایشان در زندان های کوموله و دموکرات در دوران دفاع مقدس است. برش هایی از این کتاب:ناامیدانه به طناب آویزان میشوم و به سوی رودخانه سر میخورم. طناب کوتاه است و از فاصله ده پانزده متری دیواره ی بلند رودخانه می غلتم و داخل آب سقوط میکنم. فقط مواظبم تعادلم حفظ شود و سرم به سنگ نخورد. در حین سقوط و غلتیدنم سگ های محوطه پارس میکنند و به طرفم هجوم می آورند.یکی دوبار شبانه به منزلمان حمله کردند و میخواستند با نارنجک بچه هایم را قتل عام کنند ولی با پادرمیانی همسایه ها و نبودن سعید در منزل منصرف شدند. وقتی هجمه‌ی گروهک ها به مال و جان و ناموس مردم بیشتر شد مام‌رحمان هم به بسیج عشایری پیوست و مسلح شد. اصولا مسلح شدن مردم باغیرت برای دفاع از حریم خانواده و امنیت شهرشان به امری عادی و معمولی تبدیل شده بود. گذشته از کینه ای که صدام حسین نسبت به جمهوری اسلامی در دل دارد، عقده خاصی نسبت به مردم سردشت دارد. نقل است صدام حسین خاطره ناخوشایندی از شهرک ربط داشته و به هواپیماهای عراقی دستور داده است به هر شهری حمله کرده و نتوانستند بمب‌هایشان را آنجا بریزند، بمب‌ها را بیاورند و بر سر مردم سردشت خالی کنند! گویا در زمان شاه، صدام حسین به محل اسکان طرفداران ملامصطفی بارزانی به شهرک ربط سفر می‌کند و می‌خواهد از آنجا بازدید کند. به محض ورودش کُردهای آواره عراقی صدام حسین را میشناسند و خبر ورودش به سرعت در بین آوارگان عراقی میپیچد. آنها تجمع میکنند و با اعتراض دست به شورش میزنند، به طرف صدام حسین هجوم میبرند و میخواهند دستگیرش کنند. ژندارمری شهرک ربط مجبور میشود صدام را به داخل پاسگاه بکشاند و از او محافظت کند. اما از پس مردم بر نمی آید و به آنها میگوید: صدام را تحویلتان میدیم به شرطی که اچازه بدید اول این زن باردار را از پاسگاه خارج کنیم و به بیمارستان برسانیم. پاسگاه ربط مجبور شده بود ریشه و سبیل صدام را بتراشد و چهره و اندامش را با آرایشی زنانه به شکل زنی حامله درآورد. غائله میخوابد ولی حقارت و رسوایی حادثه در ذهن صدام نقش بسته و کینه و نفرت تمام نشدنی از مردم سردشت به دل گرفته بود. 4) برادر انگلستان رمان برادر انگلستان نخستین اثر داستانی از شاعر معروف علیرضا قزوه است. به گفته ی برخی از منتقدان ادبی اگر در چهل سال اخیر پنج رمان موفق داشته باشیم یکی از آن ها رمان برادر انگلستان است و با اینکه علیرضا قزوه سالیان طولانی را در فضای شعر و شاعری گذرانده اما با نگارش رمان برادر انگلستان اثری خارق‌العاده را از خود بر جای گذاشته است . برش هایی از این کتاب:عموجان استکان چایی را سرکشید و گفت: آن از فامیلش! وقت مصیبت و بلا که شد همه دررفتند، اما وقت خوردن که باشد، خاله خواهرزاده را نمی شناسد!خلاصه خاله‌اش هم از خدا خواسته بود که اسماعیل را سپرد و دیگر هم پیداش نشد.حاج عمو تعریف میکرد: وقتی شمس‌العماره را میساختند معمار از اروپا آوردند، اتریشی ها بودند و فرانسوی ها. آن روزها زنگ شمس العماره میپیچید در همه ی تهران. این همه ماشین و بوق و سروصدا نبود. چهارتا کالسکه بود و دو تا ماشین دودی. اسماعیل گفت: شنیده ای میگویند وقتی محمدعلی شاه سقوط کرد یک کلاغ رفته بود پرچم بالای شمس‌العماره را با منقارش سوراخ کرده بود؟ حاج محمود خنده ای نمکین کرد و گفت: عجب! پس سقوط محمدعلی شاه هم کار کلاغ ها بوده!این سال های آخر هر سال فقط دندان‌های اسماعیل افتاد، فقط موهای اسماعیل ریخت، فقط اسماعیل لاغر شد، و هرگاه که به ملاقاتش رفتیم چمباتمه زد و سیگار کشید و سیب های زرد نرم را بی دندان گاز زد. دستِ آخر هم اسماعیل دود شد و رفت. سهیلا رجاییسهیلا رجاییWed, 09 Nov 2022 18:13:24 +0330https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/مطالباتمونو-کجا-ببریم-sfpbzvyaaos3نویسنده: یک مطالبه گر!من مطالبه دارم !مطالبه چیست و مطالبه گر کیست؟ اصلا از چه طریقی باید مطالبه گر باشیم؟ نتایج حاصل از آن چه خواهد بود؟ در این متن به بررسی انواع مطالبات، زمینه ها و نتایج حاصل از آن می پردازیم! (بشنو و باور نکن !!)سکانس اول: مطالبه ای اصولی و دارای منفعت برای همه!از وقتی که به عنوان یک دانشجو وارد فضای دانشگاهی شدم، مطالبه داشتم! همیشه خواهان تغییر بودم! همیشه تلاش کردم در زمان حضورم در دانشگاه اندک تغییرات مثبتی را ایجاد کنم! مثلا در یکی از اصلاحات بنیادی نامبرده، یکی از منفورترین اساتید ادبیات دانشگاه را در دوره لیسانس که کماکان در سن هشتاد سالگی تدریس و با ادبیاتی ناموزون با دانشجوها صحبت میکرد، با استفاده از رایزنی های متعدد با مدیر گروه و ریاست دانشگاه به منزل فرستاده و به جای آن یک دانشجوی دکترای جوان و استادی تازه نفس را بر سر کار بیاورم که درک صحیحی از فضای آکادمیک داشته باشد و رابطه ای مبتنی بر احترام و دانش را شکل دهد! ماجرا از این قرار بود که ما درسی سه واحدی به نام ادبیات پارسی داشتیم که حدود پنجاه دانشجو از رشته های گوناگون در این کلاس شرکت میکردیم! استاد نامبرده پیرمردی خمیده بود که به دلیل محدودیت‌های بودجه در دانشگاه، حقوق بسیار کمتری را در مقایسه با اساتید جوانتر و با دانش بیشتر دریافت میکرد و صرفا جهت سرگرمی و گذران زمان های پایانی عمر به دانشگاه می آمد. یکی از روزهای کلاس ایشان در حرکتی مستبدانه، جهت ارائه های دانشجویان تصمیم گرفت تا بیش از زمان کلاس ما را نگه دارد! اینجانب و سایر دوستان همکلاسی در بیمارستان طالقانی کلاس پزشکی هسته ای داشته و جهت خروج از کلاس اقدام کردیم اما با رفتار زشت و توهین شدید استاد مبنی بر اینکه « چون من گفتم بمونید باید بمونید و حتی 12 شب هم بگم باید بیایید» مواجه شدیم! سایر دوستان در این لحظه که باید به عنوان دفاع از حقوق دانشجو اعتراض میکردند، سکوت کرده و تنها اینجانب به قصد خروج از کلاس به پا خواستم که با توهین و رفتار نامحترمانه استاد مواجه شدم! اما از آنجایی که اینجانب بیدی نبوده که با این دست بادها بلرزد از کلاس خارج شده و دست به مطالبه‌گری زدم! حاصل تمام تلاش ها به حذف آن استاد و ورود استادی جوانتر و تحصیلکرده تر و صد البته قانونمندتر منجر شد که البته سود حاصل از این مطالبه شامل حال دیگر دانشجویان گردید و تاثیری مثبت در کل مجموعه داشت!این نوع مطالبه بسیار سودمند بوده و چنانچه به حق باشد، منجر به پویایی می شود!سکانس دوم: مطالبه ی هیجانی و عدم پایبندی به اصول گفتمانی از جانب دو طرف!دامنه ی اعتراضات نامبرده تنها به فضای دانشگاهی محدود نمیشود! اینجانب در دوران مدرسه نیز مطالبه‌گر و معترض بودم و خواهان تغییر! معترض به این مساله که چرا زمانی که معلم درسی غائب است، دانش آموز حق ندارد آن زمان را برای خودش در مدرسه و به هر طریقی که صلاح میداند(!!) بگذارند که القصه این مورد با برخورد تند ناظم مدرسه مواجه شده و به دلیل عدم آشنایی با مفاهیم مبتنی بر گفتمان (!!)، از مدرسه به بیرون انداخته شدم که متاسفانه با قدرت بالای رایزنیِ مامان فروغ مجددا به فضای تحصیلی بازگشتم! داستان از این قرار بود که در مقطع شریف دوم راهنمایی، معلم تاریخ غیبت کرده و نیامد! در این گونه مواقع به جای معلم، ناظم مدرسه به کلاس آمده و هرگونه تحرکات منطقه ای با برخورد شدید از جانب ایشان مواجه میشد! اینجانب با هدف ایجاد اصلاحات به سمت حیاط مدرسه حرکت کرده و کل زمان کلاس را تحصن نمودم! خانم انصاری یا همان ناظم محترم بارها از پنجره کلاس اینجانب را به بالا فراخوانده و دستور داد تا در آن زمان به مطالعه ی درسی دیگر بپردازم!!! اما اینبار نیز بیدی نبودم که با این دست بادها بلرزم و متاسفانه خواسته‌ی به حق خود را (!!) با حرکتی هیجانی و دور از شان یک دانش‌آموز(!!) نشان دادم! البته ناگفته نماند در ادامه، طرفِ دیگر ماجرا نیز به دلیل عدم پایبندی به مفاهیم گفتمانی، مقاومت در برابر تغییر و نداشتن گوشی شنوا، کوله پشتی اینجانب را از پنجره به بیرون پرتاب کرده و خواستار خروج نامبرده از مدرسه شد! این نوع مطالبه در صورت وجود بسترهای مبتنی بر گفتمان و شفافیت به احتمال پنجاه درصد جواب میدهد!سکانس سوم: مطالبه ی حاصل از اطلاعات غلط و اشتباه!البته لازم به ذکر است روحیه مبارزاتی اینجانب سابقه ای دیرینه داشته و اولین جرقه آن در اولین روز مدرسه خورد! از آنجایی که ذوق بالایی برای حضور در کلاس داشتم به عنوان اولین نفر وارد کلاس شدم! به فضای کلاس نگاهی انداختم و با لبخند شیرین خانم گودرزی مواجه شدم. بلافاصله نگاهی به نیمکت های کلاس انداختم و نیمکت دوم از ردیف وسط چشم نامبرده را گرفت! به سمت نیمکت حرکت کردم، در وسط نیمکت مستقر شده و کیفم را نیز در سمت دیگرش گذاشتم! احساس فتح قلمرویی بزرگ به اینجانب دست داده و در شادی عظیمی مستغرق بودم که ناگهان پریسا دلربا ( که بعدا صمیمی ترین دوستم شد!!) از راه رسید و در قلمروی من نفوذ کرد! تا خواست کیفش را کنار من گذاشته و مستقر شود، با برخوردی تند، مانع حضورش شده و فریادِ اینجا نیمکت منه، سر دادم و از او خواستم تا کیفش را بردارد! اما مقاومت کرده و فلذا مجبور به انداختن کیفش بر زمین شدم! در این لحظه پریسا دلربا گریه کرده و به سمت مادرش حرکت کرد. اما اینجانب از شادی این پیروزی در پوست خود نمیگنجیدم چرا که این نیمکت را حق مسلم خود (!!) میدانستم! اما واقعیت ماجرا چه بود؟ (به سبک آمنه سادات ذبیح پور!) در طول مسیر خانه تا مدرسه در همان روز از مامان فروغ پرسیدم: مدرسه چیا داره؟ و مامان فروغ در پاسخ گفت: تخته سیاه، گچ، یک نیمکت که برای توئه! نیمکت واسه خودمه؟ بله عزیزم، یک نیمکت واسه خودت که روش بشینی و درس یاد بگیری! این اطلاعات غلط توسط مامان فروغ که بعدها آن را سوءتفاهمی بزرگ (!!) نامید، منجر به ایجاد مطالبه ای اشتباه در نامبرده شده و القصه به دنبال آن، نیم ساعتی مانع از ورود پریسا دلربا (حتی با وساطت معلم و مادرش!!) شدم که در نهایت قائله ی اعتراضی با مداخله و حضور پرشور مامان فروغ ختم به خیر شد! این نوع مطالبه خطرناک است و آخر و عاقبت ندارد!سهیلا رجاییسهیلا رجاییFri, 04 Nov 2022 22:03:21 +0330https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/من-کجامِ-دو-iyzyjbakwqlaنویسنده: همون همیشگی!از وقتی که ذهنم یاری می‌کند، نامبرده در تشخیص موقعیت‌های جغرافیایی و یافتن آدرسی جدید دارای کُمِیتی شَل بوده تا حدی که امکان آن وجود ندارد، وارد محیط جدیدی شده و بدون سوتی‌دادن‌های ممتد از آن محیط خارج شوم!! القصه! باید رأس ساعت 11 برای تحویل مدارک تحصیلی و پاسخگویی به تنی چند از سوالات حراست محترمِ(!!) یک سازمان مراجعه می‌کردم!مسیر رسیدن به آن سازمان دارای چندین گِیت و ساختمان بود تا بالاخره بتوانم به آن رسیده و مدارکم را تحویل دهم! از آنجایی که درباره پیچیدگی مسیر رسیدن به آنجا، گفتگوهای زیادی را شنیده بودم، در دل یقین کردم که نامبرده در مسیر رسیدن به آن، اگر کشته نشود، بلاشک مفقود خواهد شد! شب قبل از حادثه به یکی از دوستانِ راه‌بلد (!!) پیام دادم و درخواست کردم تا کوروکی مسیر را به همراه تمامی جزییات برایم ارسال و همراهش یک وویس نیز تقدیم کند که دقیقا در کدام نقاط به راست بپیچم و در کدام نقاط به چپ! ایشان نیز با فراغ بال پذیرفت که به عنوان چراغ راهی دقیق، اینجانب را در رسیدن به مقصود یاری نماید! شب شد و خبری از اقلام درخواستی اینجانب نشد! با چراغِ راه، بارها تماس گرفتم اما پاسخگو نبوده و بدین گونه نامبرده همانند لشگری شکست خورده با کوهی از غم و وحشت (!!) سر را بر بالین گذاشته تا صبح گردد! طبق محاسباتی کارشناسی و حساب شده به این نتیجه رسیدم که در خوش بینانه‌ترین سناریو(!!) چنانچه 5 بار مسیر را اشتباه بروم و بخواهم رأس ساعت 11 صبح به آنجا برسم، بلاشک لازم است تا دو ساعت زودتر از برنامه قبلی (داشتنِ کوروکی و رهنمون‌های چراغ‌ راه)، راه بیفتم! با یک بسم‌الله و شعار «من میرسم، نه فورا، اما قطعا!!» مسیر را آغاز نمودم! چندین متر را طی کرده و از درختان موجود در مسیر لذت میبردم که ناگهان به چندین سرباز محترم برخورد نمودم! بهترین فرصت بود تا سوالات خویش را از ایشان جویا شوم! + ببخشید آقا میخوام برم حراست، از کدوم مسیر باید برم؟- داخل ساختمان اطلاعات برید تا کارت عبور از گیت‌هارو به شما تحویل بدن!+ همین ساختمون؟- بله دیگه خانم، یک ساختمون که بیشتر نیست اینجا!!!!داخل ساختمان اطلاعات (!!!)، اولین ساختمان در ابتدای این مسیر شدم، چندنفری پشت کانتر نشسته بودن! جلو رفته و گفتم: رجایی هستم و باید ساعت 11 حراست باشم! + سلام. از این کارت برای عبور از گیت استفاده کنید!_ ببخشید از کجا باید برم؟+ از در خارج میشید به سمت راست یک مسیر هست، اونو مستقیم برید تا ابتدا وسایل را تحویل بدید!_ آهان!! ممنون!به سمت راست حرکت کردم! اما تا چشمم کار میکرد خبری از هیچ ساختمانی نبوده و تا چشمم کار میکرد، دیوار بود! مجددا با یک سرباز محترم برخورد کرده و گفتم:+ ساختمان حراست کجاست؟_ مستقیم برو، درب شیشه‌ای بزرگی هست، اونجا باید اسم شمارو وارد کنند و وسایل رو تحویل بدین بعد میگن به شما کجا برید!آهان! ممنون!!!به سمت درب شیشه‌ای نامعلومی حرکت کردم، اما مجددا تا چشمم کار میکرد از نامبرده خبری نبود! دچار شک و تردید شدم که آیا اصلا مسیر را درست آمده‌ام یا نه؟ پس ترجیح دادم مجددا سوال پرسیده و چراغ راه جدیدی شکار کنم! خوشبختانه خانمی از روبرو به سمت اینجانب می‌آمد! بلافاصله پرسیدم:+ ببخشید خانم، ساختمان شیشه‌ای اینجا کجاست؟_ ایناها دیگه، همینی که جلوش ایستادی!! :)))سرم را برگرداندم دیدم یک درب شیشه‌ای در کنارم قرار داشته و متوجه شدم چشم اینجانب به هیچ عنوان کار نمیکند( از اینجای متن دیگر با عبارت تا چشمم کار میکرد، مواجه نخواهید شد!)! وارد شدم و زمان رسیدنِ نامبرده به آنجا ثبت شده و وسایلم را تحویل دادم! + برای رفتن به حراست کجا باید برم؟_ از این ساختمان خارج بشید، وارد کوچه‌ی روبرو بشید، از ساختمان مرکزی عبور کنید و وارد خروجی سوم بشید!+ آهان! ممنون!به سمت گیتِ داخلِ ساختمان روانه شدم، اما هربار که اقدام به رد شدن میکردم، بوق ممتدی به صدا درمی‌آمد! تا اینکه مسئول محترم با خنده گفتند:+ خانم رجایی، کارت عبور را باید نشون دستگاه بدید!_ کدوم کارت عبور؟!!+ همون کارتی که توی دستتونه! :))))))_ آهان! ممنون!این بار متوجه شدم که وقتی پای یافتنِ آدرسی وسط باشد، نه چشم نامبرده کار خواهد کرد و نه هیچ کدام از حواس چهارگانه(!!) دیگر!با سلام و صلوات بالاخره به ساختمان مرکزی رسیدم! داخل ساختمان نیز مجددا گیتی همانند گیت قبلی وجود داشت و این بار حواسم را کاملا جمع کرده تا کارت را به موقع استعمال نموده و مجددا منجر به شادمانی اطرافیان نشم! پس با حالتی غرورانگیز(اینجانب بیدی نبوده که با این دست بادها بلرزم) کارت را درآورده و در مقابل گیت قرار دادم که ناگهان آقایی با صدای بلند گفت:+ خانم چیکار میکنین؟ چرا از درب آقایان وارد شدید؟ تابلوی ورود آقایان به اون بزرگی رو ندیدید؟ از اینجا امکان عبور نیست، ساختمان را دور بزنید، درب بانوان سمت چپ ساختمان هست!آهان! ممنون! مطمئن شدم که کریستف کلمپ برای کشف قاره آمریکا تا این میزان سختی را تحمل نکرده و سوتی های ممتد نداده که اینجانب برای رسیدن به حراست(!!) متحمل گردیده و سوتی‌ها دادم! القصه ساختمان را دور زده و وارد قسمت بانوان شدم! در این قسمت بانویی مشغول بررسی نامبرده توسط دستگاهی شد. ناگهان دستگاه بوق ممتدی را سر داد! ایشان که انگار مجرمی سابقه دار(!!) را شکار کرده است با لحنی جدی فرمود: + چی همراهته که اینجوری صدا میده؟_ چیزی همراهم نیست! کیف و گوشی رو قبلا تحویل دادم!+ الکی که صدا نمیده حتما چیزی هست! یک بار دیگه باید بررسی کنم!دستگاه نامبرده کوتاه نیامده و مجددا سوت کشید! از نظر مسئولِ مذکور، بلاشک این پیام به معنای حضور یک تروریست(!!) در آن نقطه بود! لذا سریعا دستگاه را کنار گذاشته، اقدام نمود تا بصورت فیزیکی اینجانب را مورد بررسی قرار دهد که همکار خوش خبری از راه رسید و گفت:+ چی شده؟_ یک چیزی همراهش هست دستگاه سوت میزنه!+ دستگاه دو روزه خرابه هاااا!_ جدی؟+ اره! باید مجدد کالیبره بشه!_ بسیارخب. میتونین عبور کنین!با سرعت هر چه تمام تر محل حادثه را ترک کردم ! وارد خروجی سوم شدم تا بتوانم بالاخره ساختمان حراست را از نردیک زیارت کنم (گر به شوق کعبه زد خواهی قدم/ سرزنش ها گر کنند سرباز و مسئول؛ غم مخور). به ساختمان نزدیک و نزدیکتر شدم و شوق انجام شدن کارم پس از تحمل سختی های فراوان در تمام وجودم طنین انداز شده بود که ناگهان چشمم کار کرد(!!) و دیدم روی درب ساختمان نوشته:به دلیل سمپاشی ناگهانی ساختمان، امروز ارائه خدمت صورت نمیگیرد!! https://virgool.io/@Soheila.Rajaie/%D9%85%D9%86-%DA%A9%D8%AC%D8%A7%D9%85-pkld0ltjxogq سهیلا رجاییسهیلا رجاییSat, 25 Jun 2022 15:46:34 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/بیماریِ-جلسه-یا-سندرم-نِشَستِ-بیقرار-noszeyuez0fkنویسنده:سهیلابانو!خانه اندیشه ورزان، یکی از همین روزها! ویکی رجایی آورده است: جلسه ماکروارگانیزم بسیار خطرناکی است که پس از ورود به بدن منجر به بیقراری اندام تحتانی افراد میشود. شخصِ بیمار در این حالت از یک جلسه به جلسه ی دیگر در حال تردد بوده و پس از مدتی، ماکروارگانیزم نامبرده برای فرد بیمار حکمِ اکسیژن را داشته و چنانچه یک روز جلسه ای تشکیل نشود بلاشک فرد مذکور جان به جان آفرین تسلیم خواهد کرد. در بسیاری از مقالات علمی به این بیماری، بیماریِ جلسه و یا سندرم نشست بیقرار گفته شده است. همچنین به افرادِ مبتلا به این بیماری، مسئولان (!!!) گفته میشود. مطالعات میدانی گسترده نشان داده است که مسئولان دایما به این فَکتِ کاملا علمی اذعان داشته و در هر مصاحبه ای گفته اند: بنده جلسه دارم / در جلساتی که ما با سایر دوستان داشتیم...یادم می آید اولین باری که به یک جلسه هم اندیشی دعوت شدم تازه از مقطع شریف کارشناسی فارغ التحصیل شده بودم، هیجان زیادی داشتم و دایما در این فکر بودم که فضای یک جلسه چگونه است؟ قرار است چه حرف هایی رد و بدل شود؟ یا به قول اساتید، محور گفتمانی (!!!) جلسه چه خواهد بود؟ البته ناگفته نماند که کماکان محور گفتمان هر جلسه ای همانند برادر بزرگوارمان جناب ناکاماتو (!!!) خالق بیت کوین ناشناخته باقی مانده است!از یکی از دوستان که چندین جلسه بیشتر از نامبرده پاره کرده بود، درخواست راهنمایی کرده و ایشان در پیامی نکاتی را اظهار داشت:حتما یک دفتریاداشت سیاه با خودت ببر که نکات جلسه رو یادداشت کنی! یادت باشه حتما سیاه باشه چون نشون میده تو خیلی حرفه ای هستی!از نشستن در صندلی های ابتدایی و انتهایی جلسه به شدت اجتناب کن! آدم های مهم (!!!) همیشه صندلی های میانی رو انتخاب میکنن! هیچوقت به عکاس های داخل جلسه نگاه نکن، بذار ازت عکس هایی بگیرن که کاملا اتفاقی (!!) باشه!دستت رو به حالت تفکر عمیق (!!) روی چونه بذار طوری که انگشت اشاره نزدیک گوش قرار بگیره!از همه مهمتر معمولا جلسات یک سخنران اصلی داره و بقیه درباره حرف های اون شخص اظهار نظر میکنن، سعی کن هرچیزی که گفت، باهاش مخالفت کنی اینجوری نشون میده تو خیلی باسواد و متخصص هستی!اینجانب که تازه قدم بر مسیرِ پرفراز و نشیب جلسه گذاشته بودم خود را همانند تلمیذی (!!) میدانستم که قرار است در مکتب عمیق جلسه، پوست و استخوان ترکانده و سَری در سَرهای جلسه شوم!! لذا تمام نکات مذکور را سرلوحه خویش قرار دادم! در گام اول تمام خانه را شخم زده تا شاید دفتری سیاه رنگ یافته و آن را همراه با خود به جلسه ببرم! دوساعت دیگر جلسه آغاز میشد! ناگهان یک دفتر سیاه در مجموعه ی وسایل کتابخانه پیدا کرده و در دل یقین نمودم که این همان دفتریست که در نکات استاد به آن اشار شد!القصه نامبرده با ظاهری کاملا رسمی، وارد جلسه شدم! بلافاصله پس از نشستن در صندلی های میانی سالن، دفتر مذکور را روی میز گذاشته و یک خودکارِ بیک که نشان از معرفت و سواد بالای شخص (!!) بود بصورتی کاملا مورب بر روی دفتر قرار دادم و دستم را با همان حالت گفته شده بر روی صورت! اندک اندک جمع مستان در حال رسیدن بود و میزان هیجان اینجانب رو به ازدیاد!افراد حاضر مستقر شده و جلسه آغاز گردید! سخنران اصلی جلسه پس از خوشامدگویی گفت:از شما نخبگان محترم (!!) ممنونم که دعوت ما را پذیرا بودید. اینجا جمع شدیم تا درباره مسایل و چالش های نخبگانی، گفتمانی را با هم داشته باشیم! هریک از شما عزیزان فرصت دارید تا در مدت 15 دقیقه مسایل و چالش های نخبگانی را که درنظر دارید مطرح نمایید!بلافاصله پس از شنیدن نکات مذکور و نداشتن هیچ گونه سخنرانی از قبل آماده شده به یاد بند آخر نکات استاد افتاده و در راستای مخالفت با بیانات سخنران، گفتم:بنده مخالفم مگه روال این نیست که یک نفر سخنرانی کند و ما ایشان را نقد و بررسی کنیم؟!مسئول جلسه در پاسخ گفت:در دعوت نامه ذکر شده بود هم اندیشی. این فرمایش شما برای جلسات نقد و بررسی است! همه شما دوستان دعوت شدید تا به بیان نظرات خود بپردازید!از آنجایی که بلاشک نامبرده بیدی نبوده که با این دست بادها بلرزم مدیریت استرس(!!) را آغاز کرده و به خود گفتم: باز خوبه که در صندلی های وسط نشستم و تا نوبت به من برسه ذهنم با حرفای بقیه روشن میشه و میتونم چندتا نکته رو مطرح کنم!در همین افکار غرق بودم که ناگهان مسئول جلسه گفت:همیشه از ابتدای جلسه شروع کردیم این بار سنت شکنی کنیم از وسط جلسه شروع کنیم! سرکار خانم شما اول بفرمایید!به اطرافم نگاه کردم تا متوجه شوم مسئول محترم چه کسی را مورد خطاب قرار داده است که در آن لحظه متوجه شدم نامبرده در وسط ترین قسمت جلسه مستقر شده ام!! القصه آن دستِ مستقر بر چانه پس از آگاهی از این خبر سقوط کرد! حتی در همین لحظه ی ناگوار با عکاسِ جلسه نیز چشم توی چشم شدم! تک تک نکات و بندهای ذکر شده ی استاد رو به فنا و نابودی بود که ناگهان به یاد دفتر سیاه افتادم! در دل یقین نمودم که حتما در این دفتر نوشته های مفیدی خواهد بود که بتوانم با بهره مندی از کلمات موجود در آن دایره واژگانم را مدیریت کنم. پس بلافاصله دفتر را باز کرده و دیدم:دستور پخت کلم پلو شیرازی برای چهار نفر!!!!سهیلا رجاییسهیلا رجاییSun, 27 Feb 2022 16:00:45 +0330https://virgool.ir/WwwwAbi/فیل-سفید-و-یک-بشقاب-حلوا-ienbouz7fr95نویسنده: سهیلابانو!در تاریخ آمده است که پادشاه کشوری به پادشاهِ کشورِ همساده یک بشقاب حلوای خیراتی داد و داستان از اینجا آغاز شد. با این دیباچه ی کامل(!!) به سراغ متن اصلی میرویم!سکانس اول: در کشورِ همساده!پادشاهِ همساده بسیار از این امر خرسند شده بود و بعد از مدت ها دلش خواست تا دلی از عزا درآورده و حلوای نامبرده را با نانی داغ در یک عصر دل انگیز بر بدن بزند! القصه جملگی وزیران(!!) را به صف نانوایی فرستاد تا سنگک دو رو خشخاشی را تهیه کرده و به بارگاهِ نامبرده بفرستند. پس از آنکه پادشاه نان داغ و حلوای خیراتی را نوش جان نمود رو به ملکه کرد و گفت:ملکه، حلوای بسیار دلنشینی بود. حالا نمی شود که بشقابِ ایشان را خالی تحویل دهیم، شرطِ ادب حکم میکند هدیه ای ارزشمند داخل بشقاب گذاشته تا مراتب قدردانی از این حلوای گوارا را به جا آوریم!ملکه بلافاصله سیستمی تهاجمی چهار-سه-سه به خود گرفته و گفت:گویا خیلی از حلوای دستپختِ ملکه ی همساده لذت برده ای! بشکند این دست که شِکر ندارد!پادشاه گفت:چه میگویی ملکه؟منظور من این بود که خوبیت ندارد ظرف را خالی برگردانیم! چرا قیمه ها را داخل ماستها ریخته ای؟!ملکه گفت:بسیار خب حالا که خیلی اصرار میکنی، کادوی خواهرِ تحفه ات را که روز عروسی به ما داد، به کشور همساده تقدیم میکنیم!پادشاه گفت:کدام کادو را می گویی؟!ملکه گفت:همان فیلِ سفیدِ مفت خوری را میگویم که با هزار فیس و ادا به من داد!پادشاه گفت: هرگز نمیشود و اجازه نمی دهم که آن را به کشور همساده تحویل بدهی!ملکه که صورتش از شدت عصبانیت سرخ شده بود با حالتی شبیه به فریاد گفت:چیه؟ باز اسمِ فک و فامیلات اومد وسط، رگ گردنت ورم نمود؟یا همین کادو را میدهی یا برای همیشه قیدِ من را میزنی!پادشاه که متوجه شد هوای قصر حسابی پَس است، سریعا از مواضع خویش عقب نشینی نموده و گفت:هرگز چُنین نبوده است ملکه ی من! منظور من این بود که فیل سفید، داخلِ بشقاب جا نمیشود و امکانش نیست آن را بدهیم!!!ملکه گفت: چه بهتر! هدیه ی بزرگتر نشان از احترام و قدردانی بیشتر است.القصه پاشاده مُجاب شده و فیل سفید را همراه با بشقابِ خالی حلوا به کشورِ همساده فرستاد!سکانس دوم: در کشورِ همساده!پادشاه از هدیه ی کشورِ همساده بسیار خشنود شده و دستور داد تا نامبرده را به بهترین قسمت قصر برده و از او نگهداری نمایند! فیلِ سفیدِ مفت خور هرروز چاق تر و فربه تر میشد و تنها کارش خوردن و خوابیدن و ... بود. پادشاه مُرد و جانشینانش یکی پس از دیگری به پادشاهی میرسیدند و همچنان هزینه ی زیادی را برای نگهداری و مراقبت از فیل صرف میکردند اما دریغ از آنکه نامبرده ارزشی را در اقتصاد کشور ایجاد کند! لاجرم به دلیل کمبود ذخایر مالی در قصر، مجبور شدند برای تامین مخارج دست به چاپِ پولِ بدون پشتوانه (پولی را گویند که توسط دستگاه کپی تولید میشود نه توسط عرقِ جبین) بزنند!اما کماکان فیل سفیدِ مفت خور به زندگی خویش ادامه داد! روزی وزیرِ کاردان و خردمند به پادشاه گفت:ما سالهاست که برای نگهداری از این هدیه هزینه های سنگینی متقبل شده ایم و اقتصادخود را متزلزل کرده‌ایم! آیا بهتر نیست که این هدیه را سر به نیست نماییم؟پادشاه گفت:سالها از تمام منابع کشور استفاده کردیم تا این هدیه را حفظ کنیم . اکنون تمامِ آن تلاش ها را زیرپا گذاشته و آن را نابود کنیم؟؟ این کار نشدنیست و من نیز باید مانند پدرانم از آن مراقبت کنم!وزیر خردمند گفت:نگهداری از این فیل سفید باعث نابودی حکومت شما خواهد شد! مگر نشنیدید که گفته اند جلوی ضرر را از هرکجا بگیریم لاجرم منفعت است؟پادشاه گفت:حرف ما همان است که گفتیم! تدبیر دیگری بیندیش!وزیر گفت:بسیارخوب! جلسه ای برای رسیدگی فوری به این مساله تشکیل میدهم تا بر مبنای بهره مندی از خرد جمعی بتوانیم این مشکل را حل و فصل نماییم!القصه جناب وزیر تمام خردمندان، نخبگان و صاحب نظران را دعوت کرده و ساعت های متمادی جلساتی کارشناسی تشکیل دادند و در نهایت توانستند با تصویب مصوبه ای مفید به ماجرای فیل سفید پایان دهند!زین پس حلوای داخلی، تنها در ظروفِ یکبار مصرف برای کشورهای دیگر ارسال خواهد شد. پانویس: روایتِ واقعی فیلِ سفید بلاشک متنِ حاضر است و سایر روایت ها قابل اتکا و اطمینان نیست.سهیلا رجاییسهیلا رجاییTue, 30 Nov 2021 13:26:02 +0330https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/زندگی-سراسر-حل-مساله-است-bjlutvjsaupyنویسنده: همون همیشگی!احتمالا با مشاهده عنوان، در دل یقین نموده اید که سهیلابانو غیب گفته است و تا پیش از نگارش متن نامبرده، احدالناسی اطلاع نداشت که زندگی سراسر حل مساله است! ولی شما دچار خطای شناختی جدیدی به نام «خودم بلد بودم :/ » شده و من حیث المجموع زهی خیال باطل! پس با دقت هر چه تمام تر این متن را خوانده و چه بسا جزوه نیز بردارید!!اگر مجموعه‌ی کتاب‌های مرتبط با مهارت حل مساله را مرور کرده باشید در 90 درصد مواقع زندگی را مساله و جریانِ سیالِ زندگی را حل مساله قلمداد کرده‌اند. اصلا اگر مسایل نبودند زندگی انسان با یکنواختی و بطالت همراه شده و نامبرده در به در با هر تعطیلی‌ای به شمال رفته تا شلوارکی(!!) بپوشد و جوجه‌ای بزند و مجددا به همان زندگی بدون مساله‌اش بازگردد! در همین کتابها تعاریف متعددی را برای «مساله» ارائه کرده‌اند مثلا:مساله موقعیتی است که در آن شخص برانگیخته می‌شود تا با انجام فعالیتی به هدفی مشخص دست یاید!یا جناب گاندی بر این باور بود که:مساله به موقعیتی گفته می‌شود که در آن یک شکاف بین آن چه هست و آنچه که باید باشد وجود داشته باشد!بدین گونه با ابداع انواع تعاریف مختلف برای مساله و القصه حلِ آن، مهارتی به نام مهارتِ حل مساله ایجاد شد!اصلا فرق میان انسان و سایر موجودات توانایی حل مسایل گوناگون است آن هم به بهترین شیوه‌های ممکن(!!). در دوران مقدسِ تحصیل در مدرسه همواره به ما نامبردگان شیوه‌های بسیار باکیفیت(!!) و کاربردی حل مساله را آموزش دادند! نمونه مشهور حل مساله به بهترین شیوه، همان انگشتِ پطرس فداکار است که اگر تمام کائنات اجماع می‌کردند چُنین راه حلی به ذهن‌شان متبادر نمی‌گشت!! یا مثلا درس محبوب کبابِ غاز که جُملگی آن، مساله و حل مساله با شیوه‌های نوین مدیریت بود! با این حجم از آموزش باکیفیت پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه دیگر مساله‌ای یافت نگردید که نتوان آن را حل نمود!!اگر از اینجانب که سالیان زیادی از عمر گرانقدر(!!) خویش را در مسایل و حل مسایل گذرانده‌ام جویا شده که تعریفی دقیق برای مساله و حلِ آن ارائه دهم به شما خواهم گفت:مساله چیزی نیست به جز یک مساله و حلِ مساله نیز چیزی نیست به جز حلِ همان مساله!این تعریف دقیق برخاسته از سالها مطالعه‌ی عمیق نامبرده بوده و از همین تریبون با صراحت عنوان میدارم تعریفی بهتر از این را در هیچ کجا پیدا نخواهید کرد!حال نکات مهم و لایه‌های پنهان موجود در جمله ارزشمندم را برای شما باز خواهم کرد! در قسمت اول که مساله چیزی نیست به جز یک مساله، منظور اینجانب این است که به یک مساله تنها به اندازه یک مساله نگاه کرده و از نامبرده برای خود، ابرقدرتی لاینحل نسازید و بدانید که وقتی مساله‌ای برای شما مطرح می‌گردد، بلاشک ابزار و توانِ حل آن را در اختیار دارید! در دنیا تنها مساله‌ای که قابل حل نمی باشد تنها یک مورد است و آن چیزی نیست جز: اضافه کردن باکس ایموجی به آپدیت‌های جدید ویرگول!و بلاشک باقی مسایل دنیا قابل حل بوده و دشوار نمی‌باشند! در قسمت دوم که نامبرده فرموده‌ام: حل مساله چیزی نیست به جز حلِ همان مساله، کلمه‌ی کلیدی «همان» بسیار حائز اهمیت است و بدین معناست که هنگام رتق و فتق یک مساله، به مسایل حاشیه‌ای دیگر کاری نداشته و تنها روی حلِ همان مساله متمرکز شوید!پرنده‌ی محترم دارکوب را که به جا می آورید! ایشان می‌دانند که با مساله‌ی سوراخ نمودن جسمِ مقابل خود مواجهه هستند و این مساله را یک موضوع و مساله معمولی قلمداد کرده و به همان اندازه برایش توان و انرژی میگذارند. شنیده ها حاکی از آن است که دارکوب چُنان سوراخ های عمیقی در درختان ایجاد میکند که اگر شما بخواهید همان سوراخ ها را ایجاد کنید نیازمند استفاده از دستگاه های پیشرفته خواهید بود اما دارکوب با استمرار در استفاده از توانمندی در دسترس خویش با آن مساله مواجه میگردد!دارکوب تنها روی حلِ همان مساله (سوراخ کردن جسم مقابل) متمرکز می شود و کاری ندارد که آن جسم درخت باشد یا بدنه ی یک سفینه فضایی! لاجرم در هر حالت کارِ خود را انجام داده و با نوک قدرتمند و توانمند خویش سوراخ را ایجاد میکند! آنگونه که سازمان فضایی آمریکا سالیانه میلیون ها دلار صرف خسارات ناشی از نوک دارکوب به بدنه ی تجهیزات و سفینه های فضایی خود میکند!به منظور جمع بندی نکات ارزشمند مطروحه لازم به ذکر است تمامی مهارت های دیگر پیرامون حل مساله را کنار گذاشته و تنها با همین رویکرد خارق العاده همچون بولدوزر (!!) تمامی مسایل پیش روی زندگی را حل نموده و از روی آن ها بگذرید!پانویس اول: قد و قواره مسایل را از خودتان بلندتر نبینید (مساله چیزی نیست به جز یک مساله)پانویس دوم: هنگام حل یک مساله، مسایل حاشیه ای و کم اهمیت دیگر را وارد نکنید ( حل مساله چیزی نیست به جز حلِ همان مساله)پانویس سوم: این مطلب فاقد هرگونه ارزش افزوده و علمی بوده و تنها بر مبنای نظرات ارزشمند و گهربار(!!) نویسنده نگارش شده است!!پانویس چهارم: دوستانی که جزوه برداشتند، عکس جزوه را برای نامبرده ارسال و در قرعه کشی کلید طلایی یک آپارتمان شرکت نمایند.پانویس مهم: خواهشمند است مطالب ذکر شده بدون نام اینجانب در محفلی عنوان نشود که به هیچ عنوان راضی نبوده و لاجرم تمام مسایل شما قفل شده و هرگز حل نخواهند گشت!!!سهیلا رجاییسهیلا رجاییFri, 01 Oct 2021 14:17:13 +0330https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/اُمیدت-را-از-دست-نده-ddrjgqssmvptنویسنده: سهیلابانو!عروس خانم!مادر و فرزند!اواخر فروردین ماه بود که آقای عباسیان مدیرِ بلوکِ ما تصمیم گرفت در داخل پاسیو با یک تکه از جعبه‌های دیجی‌کالا و یک سیم فلزی، خانه‌ای را برای یاکریم‌های محترم بنا کند! دو روز بعد مراسمِ جَهازبَران آغاز شد، آقای داماد هم چندین بار در طول روز ، با شاخه‌ای کوچک بر دهان از راه میرسید تا با سرعتِ هرچه تمام‌تر خانه‌ای را که از عباسیان اجاره کرده بود برای عروس آماده کند. چندروزی بر همین منوال گذشت و به تنهایی تمامِ ستون‌های عشق و امیدش را بنا کرد. هفته‌ی دوم بود که عروس خانم نیز همراه داماد از راه رسید و چندساعتی را به تماشای همدیگر پرداخته و سپس خانه را ترک کردند! تقریبا هرروز روندِ تشکیل زندگی مشترک‌شان را دنبال میکردم البته قسمت‌هاییش را از دست دادم و تا به خودم آمدم دیدم که دو عدد تخمِ محترم در کلبه‌ی عاشقی‌شان مستقر شده است، در دل این حجم از سرعتِ بالایشان در افزایشِ سایزِ خانواده را تحسین کردم! از اینجا به بعدِ ماجرا، مردِ خانه کمتر به خانه آمده و خانمِ خانه هرروز ساعت‌های زیادی بر روی تخم‌ها مستقر میشد و فقط گاهی برای تناول و شاید هم دیدارِ مردَش به بیرون میرفت! اواخر اردیبهشت ماه بود و خرداد در حالِ رسیدن! اما اثری از تولدِ جوجه‌ها نشد! والده اینجانب که همانند نامبرده پیگیرِ زندگی این دو جوان بود رو به همه‌ی ما نموده و گفت:به نظرتون خیلی طول نکشیده تا جوجه‌هاش دربیان؟!!یاکریمِ مادر اما با همان انگیزه‌ی روزهای اول روی تخم‌ها مینشست وبا آن چشمانِ مظلوم و امیدوارش به نقطه‌ای نامشخص خیره میشد! روزی مشغول انجام کارهایم در اتاق بودم که ناگهان مامان فروغ با ناراحتی وارد اتاق شد و گفت:یکی از تخم‌ها افتاده پایین و شکسته!اینجانب که همواره معتقد بودم ناقص‌العقل‌تر و بی احساس‌تر از یاکریم‌ها وجود ندارد، از همین تریبون اعتقادم را پس گرفته و در درگاه خدای متعال اظهار ندامت و پشیمانی میکنم، چرا که با چشمان خویش دیدم که یاکریمِ مذکور تا ساعت‌ها به آن تخمِ شکسته با ناراحتی خیره شده و در بُهتی عمیق فرورفته بود!خرداد ماه نیز به پایان رسید و یک تخمِ دیگر به جمع خانواده اضافه شده بود و نامبرده کماکان با تلاش و امید به نشستن‌های مستمر بر روی آن دو تخم ادامه میداد! القصه طبقِ معمول پایانِ هر فصل، جلسه‌ای در مجتمع برگزار شد. آقای مرادی همسایه کناری‌مان و آقای موسوی همسایه‌ی پایینی‌اش از سروصداهای یاکریم در پاسیو اظهار ناراحتی کرده و تقاضا داشتند تا عباسیان هرچه زودتر آن جعبه را از بین ببرد! آقای محمدی هم معتقد بود، تا الان جوجه‌هاش درنیامده و مشخص است که هوای پاسیو برای پرورش تخم مناسب نیست و قطعا ادامه‌ی بودنش در اینجا منجر به تولیدِ انواع کَک و ساس خواهد شد!یکی از همسایه‌ها که از آوردن نامش امتناع می‌کنم در اقدامی غیراخلاقی تلاش نمود تا پاشیدنِ تارومار بر خانه‌ی این دو جوان آن‌ها را ناگزیر به ترک خانه کند که بلافاصله با دخالتِ به موقع ابوی این خرابکاری در نطفه خفه گردید! نیمه‌ی مرداد ماه شد اما باز هم خبری از بازگشایی تخم‌ها نبود! حالا دیگر تخم‌ها سه تا شده بودند و باز هم نامبرده با همان امید و انگیزه به تلاشش ادامه میداد! مردِ خانه پس از مدت‌ها غیبت (البته از نظرِ نامبرده! وگرنه افزایش تخم‌ها حاکی از امرِ دیگریست!) به منزل بازگشته و دعوایی شدید میان آن دو سر گرفت! بادی عمیق در گلو انداخته و با صدایی خشن و بم به مکالمه پرداخته بودند و گاهی بال‌هایشان را بر هم میکوبیدند! خب طبیعتا اختلاف در زندگی مشترک مساله‌ای طبیعی به نظر میرسد اما اینکه یک مرد پس از گذشت ماه‌ها به خانه آمده و به جای دلجویی از همسر فداکار و وفادارش به ایجاد تنش بپردازد هیچ دلیلی ندارد به جزحرف‌های مادرشوهر مبنی بر اینکه: زنت بَچَش نمیشه! اگه میخواست بچه‌دار بشه تا الان حداقل یکی از این چهار تخم متولد شده بود!القصه دعوا با ورودِ عباسیان خاتمه یافته و مردِ عصبی لانه را ترک نمود!مرداد ماه هم رو به پایان بود، دو روزی بود که از خانمِ خانه هم خبری نبود و خانه‌شان در سکوتی غم‌انگیز فرورفته بود! مامان فروغ گفت:شاید حق با آقای محمدی باشه دمای اینجا برای رشد جوجه‌ها مناسب نیست و طفلی الکی امیدوار باقی مونده!خانمِ موسوی هم گویا عاملِ بوی ناخوشایندی که در پاسیو می‌آمد را حضورِ یاکریم و فرزندانش میدانست! و در توافقی زنانه با سایر همسایگان قرار شده بود تا از غیبتِ نامبرده استفاده کرده و لانه را معدوم نمایند! اینجانب نیز کاملا از بازگشتش ناامید شده بودم. اصلا به نظرم زودتر از این‌ها باید این زندگی سراسر تنهایی را ترک میکرد و تا همین جای کار هم که مانده بود الحق‌والانصاف نمونه‌ی کاملی از یک زن وفادار بود!اما نامبرده بیدی نبود که با این دست بادها بلرزد و پس از سه روز غیبت به خانه بازگشت! و مجددا با همان پشتکار و امیدی که داشت به نشستن بر روی تخم‌هایش ادامه داد! اما قرارِ خانم‌های همسایه سرجایش بود و تصمیم داشتند تا خانه‌ی امیدش را ناامید کنند تا بیش از این اذیت نشود! تقریبا هیچ امیدی وجود نداشت حداقل بر طبقِ گفته‌ی گوگل، باید پس از 14 روز، جوجه‌ها سر از تخم درآورند اما حالا نزدیک به چهارماه میگذشت!اما یاکریمِ مذکور همچنان بدون توجه به مردِ نامهربانش، بدون توجه به گفته‌های گوگل، بدون توجه به حرف‌های همسایه‌ها و حتی بدون توجه به آن همسایه‌ی بی اخلاق به تلاشش ادامه داد آنقدر نِشَستُ نِشَستُ نِشَست تا اینکه بالاخره در روز 5 شهریور یکی از جوجه‌ها به دنیا آمد و حالا نوبتِ مامان فروغ است تا نذری را که برای به دنیا آمدن جوجه‌ها کرده بود ادا کند :))پینوشت اول: این مدت درسِ بزرگی از مامان یاکریمه یاد گرفتم که خیلی برام مفید بود! باید و باید امیدوارانه ادامه داد. گاهی امید داشتن و رسیدن فقط و فقط در نشستن و نشستن و نشستن خواهد بود و بلاشک گاهی هم در ایستادن :)))))پینوشت دوم: قطعا نذر و نیازهای مامان فروغ هم بی‌تاثیر نبوده :)سهیلا رجاییسهیلا رجاییSat, 28 Aug 2021 16:33:05 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/شبکه-چهار-شبکه-فرهیختگان-bhf0amuqejzrنویسنده: سهیلابانو!بشر همواره علاقه داشته است تا از هر چیزِ کوچکی یک دوگانه ساخته، آن را وسیله‌ای جهت ایجاد منازعات و چه بسا جنگ‌های عظیمی در دنیا نماید! یکی از معروف‌ترین دوگانه‌های ایجاد شده، دوگانه‌ی سریال یا فوتبال، سریال یا مستند حیات وحش و در نهایت سریال یا اخبار می‌باشد. با جرأت می‌توان ذکر نمود در اکثر خانواده‌های ایرانی، این دوگانه، ریشه‌ای نزدیک به یک قرن دارد (!!!).با این دیباچه وارد متن اصلی می‌شویم!القصه خانواده نامبرده نیز از این دایره مستثنی نبوده و از سالهای پیش میان ابوی و والده دوگانه‌ی سریال یا اخبار و سریال یا مستند به طرز وصف ناشدنی‌ای وجود داشت! لاجرم اینجانب به عنوان نفر سوم وارد این قائله شده و در حرکتی انتحاری، شبکه چهار سیما، شبکه فرهیختگان را به عنوان ختمِ دوگانگی انتخاب کرده و با هیجانی صوری (!!!) به تماشای دوساعته‌ی دکلمه‌ی بانویی محترم و خوانندگی آقایی محترم‌تر که تقریبا با دنده‌ی یک، یکی از اشعار مولانا را میخواند، بپردازم و در دل با خدای خویش راز و نیاز کرده تا شاید آن دو عزیزِ نامبرده خسته شده و بالاخره آن برنامه‌ی جذاب (!!) رابه اتمام برسانند!با ورودِ ناگهانی کرونا و افزایش حضور مردان در خانه، ابوی بنده نیز از دایره‌ی تعطیلی‌های اعمال شده مستثنی نبوده و القصه در منزل استقرار یافت! استقرار یافتنِ ایشان بیش از ساعت‌های مجاز همانا و تشدید منازعات منطقه‌ای همانا!ناگفته نماند عصر تکنولوژی در برخی از مواقع یکی از زیباترین عصرهای دنیا به شمار میرود! گاهی تکنولوژی آنچنان به مددِ انسان می‌آید که دود از کله‌ی ما نامبردگان بلند می‌شود! البته این مدد تنها در حالتی معجزه به شمار میرود که توسط اکثریت افراد، شناخته نشده باشد. القصه اینجانب با استمداد به تکنولوژی در جهت کاهشِ منازعات و تنش‌های پیش‌روی اقدام عاجل نمودم! اولین سیاست در مدیریتِ بحران، توجه به مطالبات و خواسته‌های هر دو طرفِ تنش می‌باشد لذا پس از ساعت‌ها تمرکز راهِ حلِ برون رفت از این شرایط را بهره‌مندی از اپلیکیشن‌های کنترل تلویزیون از طریق موبایل یافتم! در یکی از همان روزهای تعطیلی، ابوی با شوق فراوان کنترل تلویزیون را در دست گرفته تا مستندِ مارهای سمی جنگل‌های آمازون را تماشا نماید! اینجانب که همواره از هرگونه خزنده بخصوص مار اعلام انزجار نموده‌ام تصمیم گرفتم در این حوزه از منازعات، طرفِ والده را گرفته و القصه سریال تماشا نمایم! پس در حرکتی برق‌آسا اپلیکیشن مذکور را نصب کرده و بلافاصله شبکه را تغییر دادم! ابوی که کماکان کنترل تلویزیون در دستانش بود پس از این رخداد ناگهانی با چشمانی گِرد به آن نگاه کرده و گفت:این اسکرولِ وسطش هم داستانیه‌ها همین دستت میخوره کانالو عوض میکنه!القصه مجددا مستند را انتخاب و کنترل را بر روی میز گذاشت تا به زعمِ خویش از گزندِ حرکات ناگهانی اسکرول در امان بماند! اما زهی خیال باطل! مجددا کانال را تغییر دادم و این بار جهتِ لو نرفتن داستان شبکه خبر را انتخاب نمودم! ابوی با تعجب گفت:بسم‌الله! این چرا امشب اینجوری میکنه؟ نکنه باز آقای محمدی دست به آنتن ما زده؟! اگه گذاشت یک مستند ببینم!مجددا شبکه را تغییر داده و به تماشا پرداخت! این بار نیز شبکه را عوض کرده و سریال را انتخاب نمودم! ابوی که دیگر از این ماجرا به ستوه آمده بود رو به من کرده و فرمود:سهی‌جان، این چرا اینجوری میکنه؟ بیا ببین ازش سر درمیاری؟من که خودم را غرق در فضای مجازی نشان داده بودم کاملا بدون اطلاع و با حالتی متعجب پاسخ دادم:این کنترل‌های هوشمند همینجوریه باباجان، الان احتمالا روی این شبکه کلید کرده، بذار بزنم سریال ببینم اونم تغییر میده یا نه!القصه روی سریال توقف نموده و ابوی مجاب شد که امشب، شبِ دیدنِ مستند نیست و والده با خیالِ راحت به تماشای آخرین قسمت از سریال محبوبش پرداخت و قائله ختم به خیر شده و آرامش به منطقه‌ی غربِ خاورمیانه بازگشت! مدت‌ها بر همین منوال گذشت و بصورت کاملا عادلانه برنامه‌های مستند و سریال را انتخاب کرده تا هر دو طرفِ تنش تا حدود زیادی احساس مطلوبیت نمایند! بحرانِ حاصل از تعطیلی‌های مذکور در حالِ مدیریت بود و اینجانب از روشِ اتخاذ شده به شش روش سامورایی خوشحال بودم!در یک عصرِ دل انگیز که نامبرده هم‌نظر با ابوی تصمیم داشتم مستند ایرانگرد را تماشا کنم و والده اصرار بر تماشای برنامه دستپخت داشت، مجددا به آن اپلیکیشن پناه برده و شبکه را تغییر دادم! چند ثانیه از تغییر شبکه گذشته بود که والده به نشانه اعتراض گفت:این چرا دقیقا وقتایی جا به جا میشه که من میخوام یک چیزی ببینم؟؟!!به جهت حفظِ هرچه بیشتر سِکیوریتی ماجرا در پاسخ گفتم: البته اینجا یک مساله علمی مطرح هست! با استفاده از الگوریتم‌های هوش مصنوعی، تلویزیون متوجه شده که ما بیشتر از این کانال‌ها استفاده میکنیم و خودش به عنوان پیشنهاد، شبکه رو عوض میکنه! در واقع با سلیقه ما آشنا شده! ابوی که تا الان سکوت کرده بود در پاسخ اینجانب گفت:این تلویزیون فهمید سلیقه‌ی من چیه ولی مادرت نه!والده که پس از شنیدنِ مطالب اینجانب بسیار شگفت زده شده بود، گفت:چقدر جالب! علم کِی انقدر پیشرفت کرد؟!!در همین حین که بابتِ مدیریتِ فوق‌العاده خویش مستغرق در شادمانی بوده و در کالبد خویش نمیگنجیدم که ناگهان همشیره در پیامی اعلام کرد:اره بابا علم خیلی پیشرفت کرده! اتفاقا یه اپلیکیشن‌هایی هم هست که روی گوشی نصب میشه و میتونیم کانال‌هارو باهاش تغییر بدیم!سهیلا رجاییسهیلا رجاییMon, 23 Aug 2021 20:54:32 +0430https://virgool.ir/morakab-mag/کار-عمیقت-را-قورت-بده-ddw6vbzjhbmxنویسنده: سهیلابانوی عمیق!بر مَرکَبِ مُرَکَب، آسوده بخوانید.در حدود یک سال گذشته بارها و بارها تلاش کردم تا ترجمه‌ی کتابی را که آغاز کرده‌ام، به اتمام برسانم البته ناگفته نماند، دوستی که قرار بود همراه با من اینکار را انجام دهد از همان ابتدا دچار بی‌نظمی شدید در انجام برنامه از پیش تعیین شده‌مان شد؛ که لاجرم تصمیم گرفتم نامبرده را از ادامه همکاری حذف نمایم!! بیش از هشت ماه است که نگارش کتابِ طنزی را نیز آغاز کرده‌ام و تا هم‌اکنون که مشغول نگارش این متن می‌باشم تنها سه داستان آن تکمیل شده است که بلاشک با این سرعت و به تعویق انداختن این کار، روز به روز انگیزه‌ام را برای تکمیلش از دست خواهم داد! این دو مورد تنها بخشی از مجموعه‌ی اقدامات در زندگی نامبرده می‌باشد که عملاً یک لِنگ‌شان در زمین و لِنگِ دیگر در هوا معلق مانده است! واقعیت شاید این باشد که همه‌ی ما انسان‌های قرن بیستُ یِکُمی به بیماری بسیار خطرناکی به نام « رفرشینگِ حاد» دچار هستیم! هنوز چشمانمان باز نشده است که اینترنت گوشی را روشن میکنیم و تمام قد(!!) به انتظار پیام‌های جدید و مشاهده‌ی استوری‌ها و ایمیل‌های جدید مینشینیم!! آنقدر ایمیل‌، ویرگول، توییتر و اینستاگرام را رفرش میکنیم تا القصه پلتفرم‌های مذکور با دیدنِ چهره‌ی ما نامبردگان به نشانه تسلیم دستانشان را بالا برده و میگویند:داداش بخدا خبری بشه الساعه بهت اطلاع میدم، دو دیقه از ما بکش بیرون!تا مدت‌ها ابتلای شدیدی به بیماری رفرشینگ داشتم و شاید به جرأت می‌گویم هر پنج دقیقه یکبار ایمیل‌ها، تلگرام و توییترم را چک میکردم تا مبادا از قافله‌ی هیچ و پوچ فضای مجازی عقب بمانم! خاموش کردنِ اینترنت گوشی، برایم حکمِ مردن را داشت و بدونِ حضور نامبرده در کنارم توانایی تمرکز بر هیچ کدام از کارهایم را نداشتم و بارها و بارها از جانب خانواده مورد انتقاد قرار گرفته بودم که چرا بر سرِ میز شام گوشی تلفن، همراهت هست؟! به دلیل حواس‌پرتی و ناکامی در تمرکز، کارهای ناتمامم رو به افزایش بود و القصه موعدِ تحویلِ آن‌ها از رگ گردن نزدیک‌تر!! روندِ زندگی اینجانب دچار رکود شدیدی شده بود و هیچ خروجی قابل توجهی اتفاق نمی‌افتاد! از همه لحاظ کارآیی پایینی پیدا کرده بودم و قدرت تمرکز نامبرده اکیدا نزولی گشته بود! حتی توانِ نوشتنِ یک متن طنز در ویرگول را نیز از دست داده بودم و این موضوع بیش از همه بنده را آزار میداد! در جریانِ این خوددرگیری شدید، با یک استاد مطرح و محقق برجسته‌ای آشنا شدم. استادِ نامبرده گوشی موبایل نداشت و تنها راه ارتباط‌گیری با ایشان، از طریق ایمیل و یا حضور در دفتر کارش بود! عادات رفتاری خاصِ استاد در ابتدا برایم بسیار غیرقابل باور و غیرعادی بود. در قرن تکنولوژی و افزایش ارتباطات دسته‌جمعی، فردی پیدا شده است که حتی یک گوشی تلفن ساده را نیز ندارد و تمام تلاشش را می‌کند تا ارتباطاتش را از مسیری کم‌خطرتر و با میزان دسترسی پایین، حل و فصل نماید! از طرف دیگر این بدان معنا نبود که ایشان فردی غیراجتماعی است، چرا که بسیار بسیار خونگرم و دارای دایره‌ی اجتماعی گسترده‌ای بود اما از طریق دنیای واقعی و نه از طریق فضای مجازی! ایشان حتی از نرم‌افزار ساده‌ی وُرد نیز استفاده نمیکرد و تمام یادداشت‌های ارزشمندش که حاصل فورانِ فکری عمیقی بود را بر روی کاغذهای بلامصرفی که از دیدگاه بسیاری از انسان‌ها به درد نخور به شمار میرفتند، یادداشت میکرد و به خودش اجازه اتلاف کوچکترین کاغذی را نمیداد. در بسیاری از مواقع دیده بودم چندین کاغذِ کوچکِ بلامصرف را با چسب به هم متصل میکرد و سپس از آن‌ها برای نگارش افکارش بهره میبرد! روزی از او خواستم تا پیرامون موضوعی دشوار من را راهنمایی نماید! پس از شنیدن موضوع، پنج دقیقه‌ای به سکوت گذشت! سپس قلمش را برداشت و آغاز به نوشتن نمود! نیم ساعتی گذشت، استاد کماکان مشغول نگارش بود! در این فاصله فرصت کردم تمام شبکه‌های ارتباطی‌ام را چک کنم و به دو ایمیل پاسخ دهم و استاد بدون توجه به اطراف، بسیار عمیق و با تمرکزی بالا مشغول نگارش بود! پس از گذشت این زمان، برگه‌ها را که چیزی در حدود بیست صفحه متنِ تخصصی (بدون حتی یک خط خوردگی!) بود، تحویلم داد، پیوستگی و ارتباط جملات با موضوع حتی به اندازه‌ی زمانی کوتاه بر هم نخورده بود و متنِ نامبرده حاوی صدها کلمه جدید بود که هیچوقت در طول عمرم آن‌ها را ندیده بودم! تراوشات ذهنی منظم و منسجمی که هیچ چیزی نتوانسته بود لحظه‌ای آن را مخدوش کند و رشته افکارش را پاره نماید!تمرکز بالا و توجه هوشمندانه به مسایلی که برایش پیش می‌آمد، همیشه برایم ستودنی و جالب بود. لذا تلاش میکردم تا روز به روز خودم را بیشتر شبیه ایشان کنم اما به حد زیادی برایم غیرممکن و دشوار بود! از خودش علت ناتوانی در تمرکز کردنم را جویا شدم! در پاسخ گفت: تمرکز کردن فرآیندی سهل و ممتنع است که جز با تمرین به دست نمی‌آید. در ابتدا اندام‌های فیزیکی را مدیریت کن و سپس به سراغ مدیریت ذهن برو! وقتی دستانت به سمت گوشی حرکت می‌کند تا دایما صفحات مجازی را چک کنی، روی دستت بزن و بگو الان زمان مناسبی برای اینکار نیست! یا وقتی قرار هست چشمانت مطلبی را بخواند که در جهت اهدافت نیست، به سرعت از روی آن مطلب عبور کن. احتمالا ده‌ها بار شکست بخوری اما بالاخره یاد میگیری چگونه حواس و ذهن خودت را مدیریت کنی!استاد گفت که در زمان جوانی‌اش کتاب‌ها و تکنیک‌های آموزشِ تمرکز وجود نداشته است و یا حداقل آنقدر مرسوم نبود تا همه با آن‌ها آشنا باشند؛ به همین دلیل با آزمون و خطا و حتی گاهی تنبیه خودش به این حقیقت رسیده است که گاهی باید به کنجی پناه ببرد و برای اهدافش بجنگد! بزرگترین جنگ هر فردی، جنگ با ذهن است! این جنگ اگر در محیطی شلوغ اتفاق بیفتد شکست خواهی خورد اما اگر در کنجی خلوت، رزم را آغاز کنی حتما بر ذهنت چیره میشوی و حاصلش چیزی نیست جز آغازِ انجام کارهای بزرگ! حضرت علی (ع) 25 سال خانه‌نشینی را انتخاب کرد که از دید دیگران و انسان‌های کوته‌فکر حاکی از عزلت و ناامیدی علی بود ولی او توانست کتاب ارزشمند قرآن را به رشته تحریر درآورد و معجزه خداوند بدون حتی یک کلمه تحریف، ماندگار گردد. چیزی که جز با آن حجم از سکوت و مراقبه اتفاق نمی‌افتاد.حرف‌های استاد مسیری جدید را به روی من باز کرد تا به همه ابعاد زندگی‌ام عمق ببخشم! از افکار و مدیریت ذهن تا روابطم در جریانِ سیالِ زندگی! چند وقت بعد اتفاقی با کتاب کارِ عمیق از کال نیوپورت آشنا شدم، در این کتاب کار عمیق اینگونه تعریف شده است:انجام فعالیت‌های حرفه‌ای در تمرکز کامل و بدون حواس پرتی. فعالیت‌هایی که ارزش‌آفرین هستند و مهارت شما را بهبود می‌بخشند و تکرار آن‌ها دشوار است.کمتر کسی را دیده‌ام که امروز به دنبال افزایش مهارت‌هایش نباشد. در طول دو سال گذشته توسعه‌ی انفجاری کارگاه‌ها و کلاس‌های آنلاین زمینه‌ی ارتقای مهارت‌های فردی را برای همگان فراهم آورده است. اما اینکه چرا مهارت‌های کسب‌شده منجر به ارزش‌آفرینی نمی‌شوند جای تأمل دارد! ارزش‌آفرینی از دیدگاه هر فردی متفاوت است اما شاید ایده‌آل‌ترین تعریف آن این باشد که بتوان با انجامِ یک کار نه تنها به خود بلکه به انسان‌های اطراف خود نیز نفعی را رساند که اثرش تا مدت‌ها باقی بماند و کمتر کسی پیدا شود تا بتواند همان کار را انجام دهد.کار کم عمق و سطحی از منظر این کتاب تلاش برای انجام دادن کارهاییست که تکرارشان بسیار ساده است و ارزشی را در دنیای اطراف ما ایجاد نمی‌کنند. مثل همان بیماری رفرشینگ که کاری ساده و بدون خروجی اثرگذار است!در کتاب کار عمیق از اهمیت و ارزش مراقبه و دوری از انواع محرک‌های محیطیِ مانعِ تمرکز نیز یاد شده است و با مصادیق زیادی نشان داده شده است که کارهای بزرگ و ارزش‌آفرین تنها با خلوت و مراقبه و به دنبال آن تمرینِ مجدانه‌ی تمرکز به دست می‌آید و تعهد به انجام کار عمیق در همه شخصیت‌های اثرگذار وجود داشته است! مارک تواین، کتاب معروف تام سایر را در اتاقکی ییلاقی در نیویورک نوشت. اتاقک آنقدر از خانه اصلی دور بود که خانواده‌اش برای صدا زدن او در هنگام وعده‌های غذایی از شیپور استفاده می‌کردند!وودی آلن فیلمنامه‌نویس و کارگردان سرشناس که 23 بار نامزد جایزه اسکار شد در 45 سال فعالیت حرفه‌ای، هیچ کامپیوتری نداشت و تمام نوشته‌هایش را با ماشین تحریر دستی و بدون حضور وسایل الکترونیکی حواس‌پرت‌کن تایپ میکرد!پیتر هیگزِ فیزیکدان نیز از کامپیوتر استفاده نمی‌کرد و کارش را چنان در انزوا و بی‌ارتباطی انجام میداد که وقتی اعلام کردند برنده جایزه نوبل شده است روزنامه‌نگاران نمی‌توانستند او را پیدا کنند!جی.کِی رولینگ از کامپیوتر استفاده میکرد اما وقتی مشغول نوشتن رمان هری پاتر شد بصورت جدی از رسانه‌های اجتماعی دوری می‌کرد و تنها توییت او در شبکه‌های اجتماعی این بود که: « این صفحه واقعی من است اما متاسفانه چیزی از من نخواهید دید زیرا در حال حاضر قلم و کاغذ برایم اولویت دارد.» در ادامه این کتاب بیان میدارد هنگامی که کارل یونگ تصمیم داشت انقلابی در روان‌پزشکی ایجاد کند در جنگل عزلت‌نشینی کرد تا بتواند ساختارهای فکری و ذهنی‌اش را ارتقا بدهد. در جهانی که به طرز فزاینده‌ای حواس‌پرت‌کن‌تر می‌شود توانایی تولید ارزش واقعی را پرورش دهید و حقیقتی را که شخصیت‌های مبتکر و مهم نسل گذشته پذیرفته‌اند به رسمیت بشناسید: زندگی عمیق، زندگی خوبی است. اینجانب همواره مخالف ارائه‌ی راهکارهای عمومی برای موضوعی خاص بوده‌ام و اعتقاد دارم راهکار برای هر فردی متفاوت است اما با توجه به تجربه‌ی چندماه گذشته می‌توانم با صراحت عنوان کنم که یکی از بهترین اقدامات برای افزایش تمرکز، بازنگری دقیق در همه‌ی کارها، عادات و اقداماتیست که هیچ فرآورده‌ای برای ما ندارند و تنها موجب داغ کردن‌های بلاحدِ مغزی می‌شوند! گره خوردن بیش از حد زندگی ما نامبردگان با تکنولوژی، پردازش‌های عمیق ذهن ما را تحت‌الشعاع قرا داده است. استفاده مداوم از تصحیح‌کننده‌های خودکار کیبورد، دیشکنری‌های آنلاین، ماشین حساب و قرار گرفتن مغز در یک حلقه‌ی تکرار برای مشاهده صفحات اجتماعی و شنیدنِ اخبارِ بی‌فایده در بسترِ همان بیماری رفرشینگ، توانِ خالی کردن ذهن از موارد بی‌اهمیت و سطحی را روز به روز کاهش می‌دهد و القصه ما را تبدیل به انسان‌های کم تحمل و ناشکیبایی می‌کند که توان طی کردنِ مسیر زندگی و تلاش برای رسیدن به اهداف‌مان را نخواهیم داشت و قدرتِ حل مساله در پیش‌پا افتاده‌ترین موضوعات را نیز از دست خواهیم داد. آمارِ بالای مطالعه‌ی کتاب‌های موفقیت و انواع کلاس‌های توسعه‌ی فردی حاکی از آن است که اکثریت جامعه به دنبالِ یافتنِ راهی برای خروج از این وضعیت هستند؛ اما به نظر میرسد تنها راهِ حلِ رتق و فتق عدم تمرکز و سطحی بودن، چیزی جز برقراری ارتباط و آشتی با توانایی‌های ذاتی نخواهد بود. البته ناگفته نماند که کتاب‌ها می‌توانند مفید باشند و تا ساعاتی کوتاه، تغییر نگرش‌های مثبتی در ما ایجاد نمایند اما سرچشمه‌ی نهایی انجامِ یک کارِ عمیق بلاشک از درونِ ما نشأت خواهد گرفت.گروهِ خوبِ علوم انسانی مجلهپانویس : باتشکر ویژه از مصطفی بهنام‌فر عزیز و سایر دوستان خوبم که از من نیز به عنوان یکی از پیشکسوتان ویرگول (!!) برای نوشتن در مجله مُرکَب دعوت به عمل آوردند. این مجله توسط چند مدیر جوان و انقلابی (!!) اداره میشود که برای آشنایی بیشتر با ساختار مجله میتوانید لینک زیر را مطالعه کنید. https://virgool.io/morakab-mag/%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA%DB%8C-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84-%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9-%D8%B1%D8%B3%D9%85%DB%8C-%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D9%85%D9%8F%D8%B1%D9%8E%DA%A9%D9%91%D8%A8-cg0evrkuaths سهیلا رجاییسهیلا رجاییThu, 12 Aug 2021 13:32:11 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/طرحِ-صیانت-از-بی-صیانتی-xjcnb3yyundhنویسنده: سهیلابانوی صیانت شده!!نمایی دیده نشده از طرحِ صیانت فضای مجازیاحتمالا شما خوانندگان محترم در جریانِ رشادتی دیگر از مسئولان همیشه در صحنه‌ی این آب و خاک موسوم به طرح صیانت از فضای مجازی بوده‌اید و چه بسا از ترسِ از دست دادنِ بی‌صیانتی‌های این روزهایتان خون گریه کرده‌اید اما لازم به ذکر است هیچ گاه بدونِ اطلاعات قبلی و تحقیقات محلی، بیخود و بی‌جهت به مسئولان و طراحانِ صیانت‌محور این مرز و بوم بدگمان نگردید!!! با این دیباچه وارد متن اصلی خواهیم شد!یادم می‌آید هنوز اینترنت‌های پرسرعت پا در عرصه نگذاشته بودند و ناگزیر مجبور به استفاده از اینترنت دایال‌آپ کامپیوتر بودیم! آن زمان بیشتر مراجعات به دکه‌های روزنامه‌فروشی دلیلی نداشت به جز خریدنِ کارت اینترنت! نامبرده همواره از مارک لوتوس استفاده میکردم که گوشه‌ی سمت راست پایینش به مخاطب شرح داده بود، لوتوس به معنای نیلوفر آبی‌ست(مصرف‌کنندگان لوتوس لایک کنن همو پیدا کنیم)! به محض آغاز تلاش برای وصل شدن، صداهایی شبیه به حرکت اجرام فضایی در سرتاسر خانه طنین‌انداز میشد و هنگام قطعِ ارتباط صدایی شبیه به شکستنِ قولنجی چندساله به گوش می‌رسید!با همان سرعتِ بسیار پایین به حدی از وب‌گردی‌مان (!!) لذت میبردیم و از دنیا راضی بودیم که از شدتِ آن شعف و انتظار برای وصال، علف‌ها و چمن‌های زیادی در موقعیت نشیمن‌گاهمان سبز میشد و به معنای واقعی کلمه اصطلاح شیرین «جاتون سبز» را عملیاتی می‌نمودیم!اینترنت آن زمان منجر به افزایش کارِ تیمی در کانون خانواده نیز میشد! یادم می‌آید برای دیدنِ نتایج کنکور سراسری از آنجایی که پهنای باند بسیار کمرباریک و خوش‌فرم بود به سختی به هر کاربری پا میداد تا نتایج کسب‌شده را مشاهده نماید، لذا تمامِ اعضای خانواده بصورت نوبتی پشت سیستم مستقر شده و نفر قبلی برای پاسخ به نیازهای طبیعی بدن به رختکن مراجعه و اعضای بعدی با هدف ادامه‌ی جریانِ استقرار پشتِ سیستم، در کنار زمین گرم می‌نمودند!القصه، طرح صیانت از فضای مجازی چیزی نیست به جز صیانت و یادآوری همان ایامِ شیرینِ گذشته از جمله استفاده از دایال آپ! بدین گونه که پهنای باند سَرورهای(!!) خارجی به گونه‌ای کمرباریک و زیبا می‌گردد که به سختی به هر بنی بشری پا خواهد داد! لذا چنانچه امروز در کافیشاپ قهوه ترک سفارش داده و از نامبرده عکس گرفته‌اید و تصمیم دارید آن را در اینستاگرام (لعنت‌الله علیه ) منتشر نمایید، تا زمانِ بارگذاری عکس، یک الی دو سال، زمان در اختیار داشته تا کپشنی پدرمادردار و صیانت شده برای عکسِ قهوه‌تان آماده نمایید و القصه نشیمن‌گاهتان مجددا سبز خواهد شد! نکته بسیار مثبت طرح صیانت، مقابله‌ی همه‌جانبه با تمام بی‌صیانتی‌های موجود در بستر مجازیست! چنانچه دوستِ مجازی شما، خدای ناکرده، گلاب به روی مسئولان، تقاضای عکسی فاقد صیانت از شما داشته باشند، آنچنان پهنای باند باریک خواهد بود که نه تنها عکسِ بی‌صیانتی شما ارسال نشده و صیانتِ ملت حفظ خواهد گردید، بلکه صبر و تحمل شریکِ آینده‌تان نیز در معرض امتحان الهی قرار خواهد گرفت!نکته جالب توجه آن است که طرحِ صیانت ماقبل از این نیز در تمامِ خانواده‌های ایرانی اجرا شده است و به هیچ عنوان ایده جدید و بدیعی به شمار نمیرود. به عنوان مثال یکی از طرح‌های ریشه‌دار در حوزه‌ی صیانت ، حمام رفتنِ پدران ایرانیست! نامبردگان هنگامی که اقدام به استحمام می‌نمایند همه‌ اهلِ منزل را در اتاقی ریخته، دربِ آن را قفل می‌کنند تا خیالشان راحت باشد که در مقابل پهنای اندکِ آب از خود صیانت می‌نمایند! ایشان بارها و بارها با وجودِ زندانی بودن سایرِ اعضای خانواده سر را از گوشه‌ی دربِ حمام بیرون آورده و میفرمایند:کسی آب باز کرده؟!!القصه طرح صیانت از فضای مجازی بر همین منوال اجرایی خواهد شد. مادامی که پدرِ خانواده در فضای مجازی به سر میبرد چنانچه یکی دیگر از اعضای خانواده، خدای ناکرده، جسارت کند و تصمیم گیرد تا از پهنای باند بهره برد، پدر سر را از گوشی موبایل بیرون آورده و میپرسد:کسی اینترنتشو باز کرده؟؟ و القصه توسط پدر، صیانت خودش و هفت پُشت آنورترش را در مقابل چشمانش خواهد دید! سایر اعضای خانواده در صورت استفاده یک فرد از پهنای باند، با تکیه بر درسِ عمیقِ همه جا به نوبت، لبیک‌گویان در صفِ پهنای باند ایستاده و در گوشه زمین گرم مینمایند!لذا بی‌گمان، این طرح علاوه بر استحکام کانونِ خانواده، روحیه ایثار و فداکاری و نظم و انضباط را به شش روشِ صیانتی (سامورایی سابق) تقویت خواهد نمود و از هرگونه بی‌صیانتی در اجتماع ممانعت به عمل خواهد آورد!سهیلا رجاییسهیلا رجاییFri, 30 Jul 2021 01:44:25 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/پُستی-مخلوط-پست-تکانی-سابق-xkeezu0xl3g3نویسنده: «جناب» سهیلابانو! چندروزی بود که میخواستم نویسنده باشم!یک نویسنده بیکار! راستش را بخواهید وقتی هاروکی به من گفت بنویس، خواستم تا به پیشنهاد پدر اقتصادی ویرگول، در باب مساله ارز و تورم چیزی بنویسم که دیدم اگر بخواهم در این باب چیزی بنویسم، نوشتن از درد است و نامبرده درد را دوست نخواهد داشت! از بیکاری تلفن را برمیدارم! دلم میخواهد به او بگویم: محبوب من! اینجانب همواره به تو فکر می‌کنم تا وعده دیدارمان از راه برسد! اما از گفتنش پشیمان می‌شوم و سکوت میکنم! سکوت نشانه رضایت است! با خود میگویم بیا و گاهی هم خجالتی باش! در ویرگول همهمه شده است، صدای دست‌انداز بیش از همه شنیده می‌شود! «پسرم مریضه، چهار روزه کسی رو نکشته !!». دادخواه از خلوتش بیرون میزند و رو به دست‌انداز میگوید: نکشته که نکشته! اصلا تا حالا صفر شدی؟!!سال پیش، همین موقع‌ها، وقتی برق قطع شد، زن اکبرآقا مکانیک با صدایی بلند گفت: من کجام؟!! آیا کسی نیست حرفای من رو بشنوه؟!! اکبرآقا که از صدای بلند همسرش تعجب کرده بود فریاد زد: اون بیرون چه خبره؟از صدای بلند اکبرآقا و همسرش، وحشت‌زده بیرون آمدم! مرگ بر سازنده‌ی این دیوارهای نازک! زیرلب با خود میگفتم: چگونه از همسایه خود انتقام بگیریم؟ کاش تمساح دریاچه چیتگر اینجا بود و به جان اکبرآقا مکانیک و همسرش میفتاد! از آرزویی که در دل کرده بودم احساس خوبی داشتم، اصلا به قول همان دخترک اسطوخودوسی: من به دنیا آمده‌ام تا بد باشم!همهمه در ویرگول بالا میگیرد، با خودم میگویم کاش پسرش بهبود یابد و اکبرآقا مکانیک را بکُشد! کُشتن پس از چهار روز یک طعمِ دیگری دارد! امیدی به تمساح نیست! میگویند کم آورده، مهاجرت کرده است! آن هم مهاجرتی بدون سربازی! وقتی چنین پستی در صفحه اصلی باشد حتی تمساح هم مهاجرت خواهد کرد! در همین حین بهنام از راه میرسد در یک دستش کتابی از سعدی و در دست دیگرش خسرو و شیرین! از رفتار آن‌ها متعجب شده است، طبق معمول همیشه ژستی فیلسوف مآبانه به خود میگیرد و میگوید: شما نمادِ کاملِ جامعه‌ی از هم گسیخته ایرانید! فردی که هرچه داشته خرجِ افزایش بازدید کرده است، از راه میرسد، دست بر شانه دست‌انداز میگذارد و میگوید: مشکلت چیست؟ با من حرف بزن! دست‌انداز که حالا دگرگون به نظر میرسد در پاسخش میگوید: چه حرفی آقاااا، بوی سیر تا پیاز بازخوردت تا هفت کوچه آنورتر رسیده است!مگر می‌شود با تو حرف زد!پاییز که دیگر از روزمرگی‌هایش خسته شده است رو به حاضران کرده و میگوید: این دیگر چه جهانیست؟ کاش راه حلی برای این همهمه پیدا میشد! خانم مسافری که داشت از آنجا رد میشد رو به همگی کرد و گفت: ویرگولی‌های عزیز، سخت نگیرید، یک روزی تموم میشیم!قلمبه‌ستیز هم که تاکنون سکوت کرده بود رو به همه کرد و گفت: اصلا حالا که بحث به اینجا رسید، من از همه شما یک سوال دارم، شادی واقعی از کجا میاد؟ همگی در سکوت عمیقی فرورفته بودند که ناگهان فردی که هیچ کدام از حاضران او را نمی‌شناختند، گفت: شادی واقعی تنها از یک راه میاد! لخت بخوابید! چیزی که دکترها بهمون نمیگن! https://virgool.io/@Soheila.Rajaie/%D8%A7%D8%AB%D8%B1%D8%A7%D8%AA%D9%90-%D9%82%D8%B1%D9%86%D8%B7%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%AF%D9%88-%D9%BE%D9%8F%D8%B3%D8%AA-%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C-argbqq2lccv4 سهیلا رجاییسهیلا رجاییTue, 27 Jul 2021 13:43:23 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/پرفسور-پیکان-سوار-czucaieovptjنویسنده: سهیلابانو!سکانس اولفضاپیمای شاتل چلنجر آمریکایی با هدف تسخیر دنیایی دیگر با 7 سرنشین در سال 1986 سفر خود را آغاز می‌کند، سفری که بیش از 76 ثانیه دوام ندارد و به دلیل نقص ساختاری برفراز اقیانوس اطلس و سواحل فلوریدا بدون هیچ دستاوردی سقوط می‌کند! ریگان رییس جمهور وقت ایالات متحده این اتفاق را رخدادی مهم قلمداد کرده و در سرتاسر ایالات متحده عزای عمومی اعلام می‌کند.پسری ایرانی در غذاخوری دانشگاهی در آمریکا خبر انفجار فضاپیما را می‌شنود و همانجا مساله اصلاح خطای رخ داده ذهنش را درگیر میکند! عملیات شبیه‌سازی و دیباگینگ در تیم شاتل با حضور این جوان ایرانی آغاز می‌شود! مشکل نذاشتن یک قطعه در محفظه‌ی تولید گاز است! بارها اجرا می‌شود و با موفقیت عملیات شبیه‌سازی را به پایان می‌رساند. این پروژه برای آمریکا بسیار مهم است ریگان به اعضای حاضر در تیم عیب‌یاب هزاران دلار جایزه می‌دهد اما به مهمترین فرد حاضر در این تیم یعنی همان دانشمند ایرانی، تنها یک پولیور میرسد! حاصل 5 سال تفکر و تلاش یک نابغه در یک جمله خلاصه می‌شود:این قانون طبیعت است، تو یک خارجی هستی و چیزی به تو تعلق نمی‌گیرد.در مهمترین آزمایشگاه‌های تحقیقاتی آمریکا کار میکند. در کنارش افراد صنعت‌کاری که مدارک آکادمیک ندارند مشغول کار می‌شوند! صنعت‌کار به جوان نابغه ایرانی میگوید:در آمریکا همه‌ی افراد، ارشد و دکترا نمی‌گیرند و تمایل دارند تا وارد صنعت شوند. من پول می‌دهم تا امثال تو ایده‌هایم را عملی کنند!سرمایه‌گذاری در صنعت و دانشگاه بیش از هرچیز اهمیت دارد، علمی که صنعت را ارتقا ندهد تنها یک هزینه از دست رفته است.از تبعیض و نژادپرستی خسته می‌شود. همواره او را شهروند دستِ دوم خطاب کرده‌اند! تنها یک انگیزه مهم برای رها کردن همه‌چیز دارد: مادر!به ایران برمی‌گردد و در کنار همه‌ی کمبودهای موجود به تلاش و کار می‌پردازد. وقتی به ظاهرش نگاه میکنی، فردی را میبینی که آنقدر از دستاوردهایش به رضایت درونی رسیده است که نیازی به تشویق و تحسین ظاهری دیگران ندارد. ساده است و در روستای کودکی‌اش زندگی می‌کند. از وطن حرف میزند از بازگشتش به جایی که به او تعلق دارد و از مادر...سکانس دوم از همان لحظه‌ی ورود به دانشگاه تنها چیزی که ذهن‌مان را به خود مشغول می‌کند چیزی نیست به جز اپلای! هیچ چشم‌اندازی در اینجا وجود ندارد. سرزمین فرصت‌های طلایی چیزی آنسوی مرزهاست. آزادی از هرچیزی که مانعمان می‌شود. راستش اینجا همه‌چیز با رانت می‌گذرد با پارتی می‌گذرد، سنگ روی سنگ بند نمی‌شود اگر پدرت فلان پُست و فلان مقام را نداشته باشد! کدام قسمتِ دنیا به دانشجویان متاهل یک میلیون تومان و به مجردان هشتصد هزارتومان وام می‌دهند؟!اگر برای صدا کردن استادت، لفظِ دکتر را جا بیندازی تا مدت‌ها تبعاتش دامن‌گیرت می‌شود. تو اصلا نیستی، اگر هم باشی، پله‌ای هستی برای صعودِ اساتیدت! استادی‌اش می‌شود استادیاری با ترجمه‌های تو! استادیاری‌اش می‌شود دانشیاری با مقاله‌ها و ایده‌های تو!طرح‌ها و ایده‌هایت را که ارائه میدهی احمق خطابت می‌کنند. همان ایده‌ی احمقانه چندماه بعد در جایی دیگر اجرا می‌شود و تنها یک چیز می‌ماند که همان حماقتِ توست!تبعیض و سواستفاده باعث می‌شود همه‌چیز را رها کند حتی مادر!سکانس سومخانمِ دکتر را میبینم، در بخش تحقیقات کار می‌کند، آزمون جامع را داده و حالا کاندیدِ پی‌اچ دی شده است. بابِ گفتگو را باز میکنیم، از اوضاع و احوالم میپرسد! از سختی کار میگویم و اینکه چقدر این روزها خسته از همه چیز شده‌ام! گاهی فکر می‌کنم کاش یک کارگاه خیاطی ساده داشتم و مجبور نبودم برای زندگی تا این حد سختی را تحمل کنم! در پاسخ میگوید: ذهنِ ما مشکل دارد که درس‌خواندن را ارزش تلقی کرده است. از سن و سالش میگوید، نزدیک چهل سالش شده اما هنوز ازدواج نکرده است. از خواستگارهایی می‌گوید که نگرانِ بچه‌دار نشدنش در این سن و سال هستند. از آرزوهایی که هیچ کدام محقق نشده! اطرافیان او را انسان موفقی میدانند اما خودش هرگز احساس رضایت نداشته است. نصیحتم می‌کند تا زندگی را فدای درس و تحقیقات نکنم! میخواهد که بیشتر از زندگی لذت ببرم و یا حتی همان کارگاه خیاطی را راه بیندازم!سکانس چهارمبعد از اتمام دوره لیسانس هیچ برنامه‌ای برای ادامه‌ی تحصیل نداشتم. باید کارشناسی ارشد فیزیک پزشکی را ادامه میدادم و گزینه دیگری پیش رویم نبود. تصمیم گرفتم دنبال کار باشم و تا وقتی که تمام دانسته‌هایم را به خاطر می‌آورم شغل مناسبی پیدا کنم. از بیمارستان امام حسین تا هفت‌تیر تا شهدای تجریش هیچ نیروی جدیدی نمی‌خواستند. حتی به بیمارستان امام خمینی که زیرنظر دانشگاه شهید بهشتی نبود نیز سر زدم. باز هم همان پاسخ‌های همیشگی! اداره طرح علوم پزشکی ثبت نام کردم به امید آنکه شاید به عنوان نیروی طرحی بتوانم کاری را پیدا کنم. خانواده اصرار بر ادامه تحصیل داشتند و من که حالا ناکام مانده بودم به اجبار کنکور ارشد را دادم. در دانشگاه علوم پزشکی شیراز پذیرفته شدم. همه‌ی اطرافیانم از این اتفاق خوشحال بودند به جز من! تصمیم گرفتم بزرگترین انتخاب زندگی‌ام را داشته باشم پس از دانشگاه انصراف دادم! انصراف از دانشگاه معادل دو سال محرومیت از شرکت مجدد در کنکور بود! دانشگاه مالزی در این رشته دانشجو میپذیرفت. بورسیه تحصیلی و شغلی در پیشرفته‌ترین بیمارستان آنکولوژی خاورمیانه! رزومه تحصیلی و درخواستم را ارسال کردم. سه ماه بعد ایمیل پذیرفته شدنم را دریافت کردم. این بار همه اطرافیانم ناراحت بودند و من خوشحال! مامان بی‌اشتها شده بود و بابا کم‌حرف! اما من تنها نگاهم به سوی آینده بود. روزهای سختی را سپری کردم از بی‌تابی‌های شدید مامان فروغ تا اظهار نگرانی‌های بابا! این بار نیز همه‌چیز را رها کردم و به همان وضعیت قبل بازگشتم بی‌آنکه در اینجا فرصتی یا مسیری جدید انتظارم را بکشد!تا مدت‌ها فکر میکردم که بخاطر خانواده از آینده و زندگی ایده‌آلی که انتظارم را میکشید دست کشیدم و آن‌ها را به خودم بدهکار میدیدم! سکانس پنجماکثر دوستانم مهاجرت کرده‌اند، از شرایط مالی و رفاهی زندگی جدید بسیار راضی هستند اما از لحاظ روحی حال مناسبی ندارند. پدرِ سحر هفته پیش در بیمارستان فوت شد. برادرش میگوید در لحظات آخر اسم سحر را مکررا بر زبان می‌آورده و تنها نگرانی‌اش حال و اوضاع سحر بوده است. با سحر حرف میزنم، سراسر حسرت و اندوه بود و گریه امانش را بریده بود! از من میپرسد: اینجا چقدر بهم حقوق بدن این حالِ افتضاح منو خوب میکنه؟ بخدا که هیچ رقمی براش وجود ندارهناخودآگاه یادِ مامان فروغ میفتم، یادِ تقویم آبی رنگش روی اُپن آشپزخانه! همان تقویمی که پر شده است از شماره پلاکِ رانندگان اسنپی که درخواست داده‌ام! هربار تا کفش‌هایم را بپوشم گوشی را میگیرد، شماره پلاک و نام راننده را مینویسد و بعد از چند دقیقه با قرآنی در دست من را راهی می‌کند و نیم ساعتِ بعد تماس میگیرد تا خیالش راحت شود که من رسیده‌ام! آن جوانِ نابغه ایرانی که حالا مردی تمام عیار است می‌گوید: هربار از مادرم میپرسیدند علم بهتر است یا ثروت؟ در پاسخ میگفت: عقل! اگر عقل داشته باشی هم علم داری هم ثروت!عقلم میگوید تقویمِ آبی رنگ مامان فروغ هم نشان از علم است و هم ثروت. پانویس اول. سکانس اول درباره پرفسور رحمت‌اله قدیمی چرمهینی نابغه‌ی مهندسی مکانیک است. (موضوع سوم مسابقه جناب دست انداز با عنوان پرفسور پیکان‌سوار!)پانویس دوم: وطن معنوی‌ترین کلام روی زمین است، دوستی‌اش نه در آب است و نه در خاک، دوستی‌ وطن در دل است، در خون است و شاید همان حیات دمنده‌ای است که در تن ما بالا و پایین می‌رود. (هرمان هسه)پانویس سوم: آقای دست‌انداز وعده یک آپارتمان مبله در پشت‌بام خود را به نامبرده داده است و این متن تنها برای رسیدن به جایزه مذکور نگارش شده است :)پانویس چهارم: تماشای مستند «خارجی» را از دست ندهید :)سهیلا رجاییسهیلا رجاییSat, 24 Jul 2021 00:19:20 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/چند-روایت-کوتاهِ-روزمره-z7gosjljfdq5نویسنده: راوی!ماسک!هربار که دانشگاه میرفتم او را می‌دیدم. روی سکوی جلوی بیمارستان می‌نشست، از صبحِ زود تا حوالی ساعت‌ 5 عصر! با یک دست تکیه بر عصایش میداد و با دست دیگرش از افرادی که از مقابلش عبور می‌کردند درخواست کمک میکرد! لحن مودبانه و شیرینی داشت. هربار با دیدنش غمی سنگین بر دلم مینشست راستش را بگویم به عنوان یک خانم به غیرتم برمیخورد که آن مادر با آن سن و سال چرا باید دستِ طلب به سوی دیگران دراز کند؟ کرونا آمده بود و جلوی بیمارستان جای سنگ انداختن نبود تقریبا تا جلوی دانشگاه همراهان بیماران ایستاده بودند! روز دفاع از پروپوزالم بود آنقدر درگیر افکارم بود که تقریبا هیچ توجهی به محیط اطرافم نداشتم! برای اولین بار بود که از کنارش رد میشدم و سلام نمیکردم! تا وسط حیاط دانشگاه را طی کردم و یادم آمد کاری را انجام ندادم! با سرعت مسیر آمده را بازگشتم از بین همراهانی که جلوی بیمارستان ایستاده بودن عبور کردم تا او را ببینم. همانجا تکیه بر عصایش نشسته بود، سلام کردم و حالش را پرسیدم! هیچوقت جواب احوالپرسی‌هایم را نمیداد فقط نگاهم میکرد و لبخند میزد! تازه آنجا بود که فهمیدم در این هیاهوی بیماری و بلوا، ماسک نزده و با آرامشی خاطر همانجا نشسته است! بسته ماسک را از کیفم درآوردم، از ده ماسک داخلش تنها هشت تایی ماسک باقی مانده بود، بسته را به او دادم و گفتم: ماسک بزنین مادر، اینجا خطرناکه! با همان لبخند همیشگی بدرقه‌ام نمود! سه ساعتی گذشت، وسایلم را جمع کردم تا از دانشگاه خارج شوم، جلوی بیمارستان آرام شده بود، صدای آمبولانسی از دور شنیده میشد! صدای مردی که اشک میریخت و بر زانوهایش میکوبید! صدای بوق ماشین‌هایی که دنبالِ جای پارک میگشتند! اما یک صدا در میان آن‌ها توجهم را جلب نمود! ماسک دونه‌ای پنج تومن! ماسک نمیخواین؟!!بیمه ماشین!بار سومی بود که در طول نیم ساعت تماس میگرفت! جلسه داشتیم و نمیتوانستم پاسخ دهم. شاید کار مهمی داشته باشد. عذرخواهی کردم و وارد راهرو شدم! + بله بفرمایید!ـ سلام خانوم روزتون بخیر. برای بیمه ماشین‌تون تماس گرفتم! میشه لطف کنید شماره ماشین رو برای من بخونید؟+ شما مگه شماره ماشینُ ندارین؟! پس روی چه حسابی با بنده تماس گرفتین؟ـ چرا خانم، ما مشخصات کامل ماشین شمارو داریم فقط باید اطمینان حاصل کنیم که این ماشین همان ماشین مدنظر ماست!+ من دوتا ماشین دارم کدومش مدنظر شماست؟! (البته این جمله فقط برای حرف کشیدن از خانمِ مسئول مطرح شد!!)ـ خانم شما هردو شماره را برای بنده بفرمایید تا عرض کنم برای بیمه کدوم مزاحم شدم! + شما برای بیمه تماس گرفتین من شماره بگم؟!!ـ خانم لطف میکیند شماره همسرتان را به بنده بدید تا با ایشون صحبت کنم؟+ ماشین برای منه بعد با همسرم بابت بیمه‌ش صحبت کنید؟!!! ـ فکر نمی‌کنم خیلی موضوع پیچیده‌ای باشه ما فقط برای بیمه تماس گرفتیم بالاخره آقایون به این مسائل آشناتر هستند و بیشتر به ما کمک می‌کنند! اگر شماره ایشون رو بدید ممنون میشم!+ لطفا شماره تماس رییستونو به بنده میدید تا با ایشون صحبت کنم؟!ـ برای چی خانم؟ من مسئول اینکار هستم!!!+ فکر نمیکنم موضوع پیچیده‌ای باشه!! بالاخره رییس محترم به اطلاعات ما مشتریان آشناتر هستند و من ترجیح میدم با ایشون صحبت کنم!ـ متاسفم براتون!زیرخاکی! تابستانِ هرسال برای من پیام‌آور انواع گنج و زیرخاکی است. چندسال پیش بود که اولین بار پیام را دریافت کردم که سرشار از غلط‌های املایی بود! فرستنده در متن پیام عنوان کرده بود که اهل خوزستان است و سواد ندارد، در هنگام کار در چغازنبیل توانسته است یک کوزه قدیمی که حاوی سکه‌های طلای دوهزار سال پیش است، پیدا کند اما چون آشنایی ندارد شماره من را از لای قرآن پیدا کرده و چنانچه در آب کردنِ زیرخاکی‌ها یاری‌اش نمایم نصف پول سکه‌ها را به من می‌دهد! چندهفته بعد پلیس محترم اعلام کرد که این گروه از کلاهبرداران را بصورتِ کامل (!!) دستگیر کرده است! مجددا تابستان از راه رسید! پیام حامل همان محتوا بود با این تفاوت که این بار از مرادآباد شماره‌ی نامبرده را از داخل قرآن پیدا کرده و چنانچه یاری‌شان نمایم مجددا نصف سکه‌ها برای اینجانب خواهد بود! دوسالی گذشت و خبری از جویندگان طلا نشد! در دل خوشحال بودم که بالاخره یک مسلمان(!!) پیدا شده و شماره نامبرده را از لای قرآن برداشته است تا اینکه:گل‌محمد از اهالی آذربایجان با پیش شماره 0914سهیلا رجاییسهیلا رجاییThu, 22 Jul 2021 15:19:20 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/خروسِ-بی-محل-plyune79myjiنویسنده: سهیلابانو!کافه ترنجستان!گاهی در زندگی به بیماری «به اینرسی نامبرده دست نزنید» دچار شده و از هرگونه تغییر وضعیت و القصه انجام هرگونه فعالیت هراس پیدا خواهید کرد و حس و حال هیچ چیزی را نخواهید داشت حتی خوردنِ سیب‌زمینی داغِ داغ. تحقیقات نشان داده است که در روز جمعه 110 درصد افراد دچار این بیماری شده که محققان علت اصلی این عارضه را « فکرِ شنبه تلخ دارد جمعه‌ی اشخاص‌ را» عنوان می‌کنند! با این دیباچه وارد متن اصلی میشویم!نامبرده نیز همانند سایر مخلوقات دچار بیماری مذکور شده و به منظور تغییر فضا تصمیم گرفتم تا بعد از چندین ماه دوری سَرَکی به پاتوقِ همیشگی‌مان بزنم! در همان بدو ورود با تغییر در طراحی فضا مواجه شدم که ناگفته نماند خیلی هم بدک نشده بود و هنوز می‌توانستم اینجا را دوست داشته باشم! بلادرنگ وسایلم را بیرون آوردم تا شاید با کمکِ این فضای هنری (!!) انگیزه و شوق مجددی برای تکمیل پروژه‌ام داشته باشم!در این لحظه خودم بودم و خودم :)هنوز هیچ بنی بشری جز اینجانب در این مکان حضور نداشت و از این حجم از سکوت و آرامش در پوست خود نمیگنجیدم که!!! حتما شما خوانندگان محترم نیز همانند اینجانب دارای دوستی می‌باشید که به خروسِ بی‌محل معروف باشد و تنها رسالتش در این دنیای فانی، برهم‌زدنِ آرامش دوستان و رفیقان باشد! همین دوستِ نامبرده در همان لحظات سراسر آرامش به اینجانب پیام داده و فرمودند:در همان لحظاتِ سراسر انتظار(!!!) تا آمدنِ دوستِ مذکور، دو پسر جوان و یک خانم جوان نیز به جمعِ حاضر درکافه اضافه شدند! از پاقدمِ آن خروسِ بی‌محل، آرامش رفته رفته رو به نابودی نهاد! آن دو پسر درست در پشتِ سر اینجانب مستقر شده و از همان بدو ورود، شروع به گفتمانی جدی با صدای بلند نمودند!یکی از آن‌ها دانشجوی دکترای جامعه‌شناسی بود! میگفت طرحی برای بهبود وضعیت آموزشی کشور دارد! اما هنوز نمی‌داند که فرصتش رسیده است که آن طرح را ارائه دهد یا نه! دوستش نیز مهندسی نرم‌افزار خوانده بود و حالا سخت به دنبال کار میگشت! میگفت دو ماهی را در اسنپ فود کار کرده اما این شغل راه پیشرفتی ندارد و حیف از آن روزهایی که در دانشگاه هیچ و پوچ سپری شده است! جامعه‌شناس گفت: اتفاقا طرح من می‌تواند تمام این باگ‌های آموزشی و شغلی را پوشش دهد! میخواست بیشتر از طرحش بگوید که خروسِ بی‌محل از راه رسید!هنوز به صندلی نرسیده بود که گفت: چی سفارش بدیم؟ موهیتو خوبه؟ :))با همان بی‌حوصلگی در پاسخ گفتم: هرچی میخوای سفارش بده و بخور و زودتر برو! یک روز اومدم کار کنم که تو از راه رسیدی!!بدون توجه به بیانات نامبرده اقدام به سفارش نمود! صدای بلندِ آن دو پسر، توجه خروسِ بی‌محل را نیز جلب کرد و بدون آنکه به من توجهی کند با اشتیاق به حرفای آن‌ها گوش میکرد!جامعه شناس تردید عجیبی در حرف‌هایش موج میزد، میگفت از خدا خواسته‌ام که یک نشانه برایم بفرستند تا یقین حاصل کرده و دست به اقدام بزنم! مهندسِ ناامید در پاسخش گفت: پس بشین تا نشانه از راه برسد!!نشانه از راه نرسید اما موهیتوی سفارش‌داده شده از راه رسید!شاید یک موهیتوی خنک در کنارِ یک خروسِ بی‌محل قادر باشد حجم بی‌حوصلگی نامبرده را بشورد و ببرد! آغاز به نوشیدن کردم که دیدم خروسِ بی‌محل سخت با موهیتوی خویش درگیر بوده و تمام صورتش از شدتِ مکش سرخ شده است!! در واکنش به دشواری پیش‌آمده گفتم: بیام کمک دوستِ عزیز؟ با دلخوری و اندکی عصبانیت گفت:هرچی میخورم چیزی نمیاد بالا! مشکلش چیه؟!!به سرعت نیِ نامبرده را از درون لیوان به بیرون کشید و شروع به بررسی علتِ حادثه نمود! آهااان، پیداش کردم، یدونه هسته لیمو توش گیر کرده! خب چرا هسته اینارو نگرفتن؟! :/ نیم‌خیز شدم تا برایش نی تازه‌ای از آقای کافه‌چی دریافت کنم که ناگهان مانع رفتن نامبرده شده و در پاسخ گفت: نمیخواد بری! من هرجوریه باید این هسته رو دربیارم!پس از شنیدنِ کلمه‌ی رعب‌آور «هرجوریه» از دهان استاد در دل یقین نمودم که بلاشک پایانِ این قصه، داستان‌ساز(!!) خواهد شد! ایشان با تمام قوا در گام اول، اقدام به باز کردن تمامِ پیچ‌خوردگی‌های هنری نی نموده و سپس در اقدامی برق‌آسا در حالتی که انتهای نی به سمت اینجانب بود، لُپ‌های خویش را با دمی عمیق از باد پر کرده و با سرعتی در حدود دویست کیلومتر بر ثانیه شروع به فوت کردن در داخل آن نگون‌بخت نمود!همه‌چیز در کسری از ثانیه اتفاق افتاد و تنها اینجانب شاهدِ حرکتِ سریع‌السیرِ یک هسته از کنار صورتم بوده و از باقی ماجرا اطلاع نداشتم تا اینکه جامعه‌شناسِ مذکور ناگهان از جا بلند شده و دست به پشت گردنش کشیده و با تعجب به خروسِ بی‌محل نگاه میکرد!خروسِ بی‌محل که کماکان به علتِ شوکِ حاصل از این حادثه، نی در دهانش قرار گرفته بود با دستانی لرزان، نامبرده را به داخل لیوان فرو برده، رو به جامعه‌شناس گفت:بخدا عمدی نبود! من میگم شاید اصلا این همون نشونه‌ای باشه که از خدا میخواستین :// سهیلا رجاییسهیلا رجاییSat, 17 Jul 2021 16:36:27 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/یادداشتی-برای-دلبرم-سه-la1haq69ytp0نویسنده: همدمش!دلبرم سلام! همدمم (!!!) سلام!چندین ماه است که در فِراقت پُستی منتشر نکرده‌ام و سخت دلتنگ نامبرده می‌باشم! البته لازم به ذکر است در این چند ماه گذشته به دلیل اشتغال فراوان به درس خواندن به هیچ عنوان در اولویت اینجانب قرار نداشته و به کلی از یاد برده بودمت!! راستش را بخواهی مامان فروغ برایم پاپایو نصب کرده بود و لاجرم صبح تا شوم، شوم تا صبح مشغول آموزش و یادگیری انواع علوم بودم و حالا دیگر مامان فروغ نفسِ راحتی می‌کشد و در کانال‌ خانم‌های قری ترفندهای «شوهرتو از عشقت زمین‌گیر کن» را یاد می‌گیرد و می‌خواهد ناخن‌هایش را مانیکور کند تا در صورت ایجاد هر نوع اختلافی، از نامبردگان در جهت درآوردن چشمانِ بابا استفاده کند!شاید باورت نشود بالاخره توانستم بفهمم وقتی تو 6 مداد رنگی داری و من 12 مدادرنگی، مجموعش می‌شود قورباغه! و چه سخت بود نوشتنش دلبرم! کاش مادر تو نیز برایت پاپایو نصب کند و همچون نامبرده به درجه‌ی والای انسانیت دست یابی! آخر خیلی کم پیدا می‌شوند انسان‌هایی که بتوانند قورباغه را بنویسند! دیروز مسئولان در اقدامی جهادی (!!) برای ما فارغ‌التحصیلان پاپایو، از همدم رونمایی کردند! آنجا عضو می‌شویم و تمام خصوصیات نقدی و غیرنقدی خویش را عنوان کرده و در طلبِ یار کمین می‌نماییم!مامان فروغ حالا باید همدم را نیز برایم نصب کند تا من هم بتوانم در فرصتی مغتنم از ترفندهای خانم‌های قری استفاده کنم! دلبرم! شنیده‌ها حاکی از آن است دیگر نیازی نیست فانوس در دست گیرم و در تاریکی شب در به در دنبالت گردم تا شاید ریختت را ملاقات کنم! کافیست در «همدم» عضو شوم و تو را جستجو کنم! باشد که من را اَکسِپت کنی و سالیانی طولانی در کنار هم «زیستِ روزانه» داشته باشیم، راستش «زیستِ شبانه» شهریه‌پرداز است و شدنی نیست!دلبرم! چنانچه آگاه شوم کار داشتی زمین گذاشتی، صبح تا شوم، کارَت بررسی کیس‌های ازدواج در همدم شده است، با همان ناخن‌های مانیکورشده‌ی مامان فروغ چشم‌هایت را درخواهم آورد! القصه حالا که در همدم یکدیگر را پیدا کردیم، وقتِ آن فرارسیده است که دوشادوش هم در اپلیکیشن دیگری به نام اسنپ ثبت‌نام کنیم! شنیده‌ها مجددا حاکی از آن است که فارغ‌التحصیلان پاپایو و دلدادگانِ همدم در مرحله‌ی بعدی در اینجا عضو شده تا بتوانند در کنارِ هم و زیرِ یک سقفِ کاه‌گلی ارتزاق نمایند! خدا مسئولانِ آینده‌نگر ما را حفظ کند که توانستند با سه عدد اپلیکیشنِ ناقابل ما دو نامبرده و جمیعِ نامبردگانِ دیگر را به هم برسانند! دستورالعمل‌های پذیرشِ نامبردگان در همدمِ اینجانب! جهت سهولت در یافتنِ متقاضیان نامبرده خواهشمند است هنگام ثبتِ اطلاعات خویش لینک مطلب فوق را همراه با اسکنِ نام و نشانِ واکسنِ تزریقی خویش در پروفایل قرار دهید! آن دسته از نامبردگانی که واکسن داخلی تزریق نموده‌اند، در اولویت بررسی قرار خواهند گرفت.توانایی نوشتنِ کلمه‌ی «قورباغه» از شرایط ضروری پذیرفته‌شدن در مرحله‌ی اول می‌باشد.پس از پذیرش در مرحله‌ی اول، یک آزمون کتبی شامل 240 سوال در دو دفترچه شامل 100 سوال در دفترچه عمومی و 140 سوال در دفترچه تخصصی برگزار می‌گردد.کلیدِ سوالات در بازه‌ی زمانی یک هفته پس از آزمون منتشر خواهد شد.پذیرفته‌شدگان مرحله‌ی آزمون کتبی، اقدام به ارسالِ رزومه خویش به سامانه‌ «همدم دات آی آر» در بازه‌ی زمانی اعلام شده نمایند. در مرحله‌ی نهایی از افراد دارای رزومه‌ی درخشان دعوت به مصاحبه می‌گردد.مصاحبه به جهتِ حفظ فاصله اجتماعی بصورت آنلاین برگزار می‌گردد.افرادِ فاقدِ خواهر (!!) در اولویت پذیرش قرار خواهند گرفت.تبصره: فالوئران و لایک‌کنندگانِ کیم کارداشیان و جنیفر لوپز نه تنها از دور رقابت حذف می‌شوند بلکه به دَرَک نیز واصل خواهند شد.لینک یادداشت‌های قبلی: https://virgool.io/@Soheila.Rajaie/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%84%D8%A8%D8%B1%D9%85-%D8%AF%D9%88-blfqgpfqcbku https://virgool.io/@Soheila.Rajaie/%D8%A7%D8%AB%D8%B1%D8%A7%D8%AA%D9%90-%D8%AF%D8%A7%D8%BA%D8%A7%D9%86%D9%90-%D9%82%D8%B1%D9%86%D8%B7%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%B3%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%84%D8%A8%D8%B1%D9%85-fhdeg4sbdxk3 سهیلا رجاییسهیلا رجاییWed, 14 Jul 2021 15:23:47 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/ارزش-افزوده-گوجه-ای-uns07bva2jc9برق نرفته! در تاریکی کار میکنیم که برق به منزل آقای علی کریمی برسد!بزرگی میگفت: میز کار هر فردی نشان‌دهنده افکار اوست! سخنِ این بزرگوار هیچ ارتباطی با متن نامبرده ندارد فقط اصرار فرموده بودند که سخن‌شان را منتشر کنم که انجام شد!دیروز یکی از دوستان که از اساتید به نام در حوزه توسعه فردی و روانشناسیست (البته لازم به ذکر است خیلی هم بنام نیست اما به جهت ادامه دوستی لاجرم ناگزیر به استفاده از کلمه‌ی بی معنای «بنام» شدم! لذا شما خوانندگان محترم جدی نگرفته و به ادامه مسیر توجه نمایید)، با نامبرده گفتمانی داشت که از این قرار است:القصه پناه میبرم به خدا از بستنِ دهان منتقدان!! تاریخ ویل دورانت نشان داده است که این دست بحث‌ها نتایج مفیدی نداشته و فاقد هر گونه ارزش افزوده است! اما از آنجایی که نامبرده بسیاررر انتقادپذیر و منعطف می‌باشم تصمیم گرفته‌ام حداقل یک پُست را مفیدِ فایده و دارای ارزش افزوده قرار دهم! باشد که بپسندید و جمیعِ ما نامبردگانِ تولید‌کننده‌ی ارزش افزوده را دعا فرمایید!این داستان: ارزش افزوده! (گفتیم خندیدیم، کافیه)اگر شما هم همانند اینجانب دارای «وینج وینجَک» می‌باشید (در باب وینج وینجک لازم به توضیح است دوستی شیرازی و دوست‌داشتنی داشتم که به هر کسی که زیاد وول(!!) میخورد و نمیتوانست یک جا بند شود و دائما از اینور به آنور میرفت، این اصطلاح را اطلاق میکرد) (ارزش افزوده اول)! چند تکنیک وجود دارد تا مثلِ یک بچه‌ی آدم سرِ جای خود نشسته و به کاری که باید انجامش دهید مشغول شوید! یکی از آن تکنیک‌ها به شرح زیر است:این تکنیک بسیار به دردِ کنکوری‌های عزیز میخورد و امیدوارم که برایشان ارزش افزوده قابل قبولی داشته باشد!داستان از این قرار است که جنابِ فرانچسکو چیری‌لو (آن‌ها نیز در فامیلی‌هایشان پسوند معروف «لو» را دارند) (ارزش افزوده دوم)! بسیار به سس پومودورو که یک سس گوجه‌فرنگی معروف ایتالیایی می‌باشد علاقمند بود و هربار برای تهیه یک سس درجه یکِ مادرشوهر پسند زمانی در حدود 25 دقیقه صرف میکرد! پس از این کار به نتیجه جالبی دست یافت و فرمود که برای افزایش کارآیی در انجام کارها کافیست 25 دقیقه روی نامبرده متمرکز شوید و سپس 5 دقیقه به استراحت بپردازید! و مجددا این چرخه را تکرار کنید! اگر بی حوصله و کسل هستید و به هیچ وجه حوصله انجام کاری را ندارید حتما از این تکنیک استفاده کنید! خواهید دید که بلافاصله بعد از چند دقیقه انرژی و تمرکز لازم برای انجام آن کار را پیدا خواهید کرد!(ارزش افزوده سوم)اگر انسان ابزارمحوری همچون نامبرده بوده و اعتقاد دارید برای هرکاری باید از ابزار خودش استفاده کرد پس گوشِ جان بسپارید به ارزش افزوده چهارم!اپلیکیشنی خاص برای اجرای این تکنیک وجود دارد به نام Focus-To-Do! این اپلیکیشن با یک زمان سنج به راحتی برای شما 25 دقیقه را محاسبه می‌کند و بلافاصله پس از گذشتِ این زمان به شما پیشنهاد 5 دقیقه استراحت را می‌دهد. پانویس: لازم به ذکر است این اپلیکیشن و تکنیک پومودورو فقط برای کنکوری‌ها نبوده و مناسب تمامی گروه‌های سنی به منظور ایجاد توسعه‌ی فردی می‌باشد و مهمترین ارزش افزوده‌ی آن مدیریت زمان است. (من خودم استفاده کردم و خداشاهده برای خانواده خودمم از همین بردم!!)این متن حاوی 10 عدد «ارزش افزوده» است!سهیلا رجاییسهیلا رجاییMon, 12 Jul 2021 02:10:07 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/نداریم-anxkvx809dqxنویسنده: گمنام (به دلایل امنیتی!)هر ایرانی به نحوی برنامه قطعی برق را دنبال می‌کند که برنامه هفتگی دوران مقدس تحصیلش را دنبال نمیکرد! مثلا همین دیروز قرار بود ساعت 12 الی 14 برق منطقه ما برود! اما هرچه منتظر ماندیم نرفت که نرفت! گفتیم آقای برق؟ نمیروید؟نامبرده با عصبانیت رو به ما کرد و گفت: چرا به بنده نگفتید « جناب» آقای برق؟!القصه پس از کنکاش‌های فراوان متوجه شدیم جناب آقای برق با طرف کات کرده و امروز راس ساعت 12 تا 14 هیچ جا نمیرود! بابتِ این خبرِ خوش در بین مهره‌های پنج و ششِ کمرمان عروسی بود که دیدیم آب نیست!القصه وزیر نیرو در پیامی اعلام کرد:روزهایی که ورزش ندارید به جایش ریاضی دارید! عذرمیخواهم با کلاس ششم‌مان، خط روی خط شد! ایشان در پیامی فرمودند: روزهایی که برق دارید، لاجرم آب ندارید! در دنیا همین را هم ندارند! اما شما دارید! از آنجایی که اگر برنامه قطعی آب را روی برگه منتشر کنیم، برگه بلاشک خیس خواهد شد، لذا برنامه مشخصی نداریم! وزیر بهداشت نیز در پیامی اعلام کرد:عزیزان شب‌هایی که برق ندارید، آب ندارید، این را نیز با خود تکرار کنید که واکسن نیز ندارید لذا در همان تاریکی با حفظ فاصله اجتماعی گوشه‌ی فرش خانه را بلند کرده، و برای نابودسازی ویروس‌ نامبرده با خاکِ زیرِ فرش دست هایتان را ضدعفونی نمایید! سنگ و کلوخ باشد که چه بهتر! بقیه همین را هم ندارند!وزیر صنعت، معدن و تجارت به دنبال بیانیه آن دو عزیز عنوان کرد:با توجه به قطعی آب، از ماسک‌هایی که پس از هشت ساعت مصرف شده‌اند می‌توانید برای طهارت (گلاب به رویتان) استفاده کنید و در مصرف دستمال کاغذی صرفه جویی نمایید تا تنظیم بازار به هم نخورد. بقیه همین ایده‌ها را هم ندارند!وزیر آموزش و پرورش در پیامی اعلام کرد:نبودن برق و آب و باد و گاز و خاک و القصه واکسن به هیچ عنوان مانع حضور فیزیکی دانش‌آموزان از مهرماه نخواهد شد! و آموزش حضوری اجباریست مگر آنکه والدینِ محترم هزینه‌ی خستگی شبکه‌ی شاد را پرداخت نموده و با همین فرمان پیش برویم! بقیه همین شاد را هم ندارند!مدیر عامل کارخانه خودروسازی در پیامی اعلام کرد:با توجه به قطع شدن آب در کشور، میزانِ آب بستنِ این کارخانه به خودروهای داخلی کاهش یافته است لذا قیمت خودروهای تولید داخل افزایش چشمگیر و پاگیر و دست‌گیر و القصه قلب‌گیری خواهد داشت.در همین رابطه از وزارت نیرو بابت قطعی برق سپاسگزاریم تا هموطنان با دیدنِ قیمت‌های جدید دچار برق گرفتگی نگردند و سه فاز نپرانند!بقیه همین هم را هم ندارند!رییس سازمان محیط زیست نیز در پیامی اعلام کرد:بشییییییین تا برق و آب و واکسن بیاد!سهیلا رجاییسهیلا رجاییThu, 08 Jul 2021 22:05:21 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/سه-شات-چایی-با-هل-gfrvfqfnnwwpنویسنده: A Critic به وضع موجود!اینستاگرام یا به قولِ همان دو واحد کلاسِ زبان رفتگانِ بلاجنبه، «اینستَگِرام» مرجع جامعی از حضور دوستان متظاهر و اساتیدی خبره در حوزه‌های لگدمالیِ فرهنگی است و القصه نمایشِ سبک جدیدی از زندگی که با زاویه‌ای منفرجه، یک لِنگش در غرب و لِنگ دیگرش در شرق می باشد! به این پدیده «پارگی فرهنگی از شش جهت» گفته می‌شود.خانم/ آقا الفهرروز راس ساعت هشت صبح از خواب بیدار میشود. کتونی‌هایش را میپوشد و روی تردمیل خاک گرفته‌ی خانه می‌ایستد! دوربین موبایل را به سمت پایین گرفته و از پاها آن هم روی تردمیل عکسی میگیرد! بلادرنگ استوری کرده و می‌نویسد: سلام رفقا! به خودتون برسین! چون خودتون هستین که فقط ارزشمندین! در ضمن ورزش یادتون نره :)))کتونی‌ها را کنده و با یک پرتاب سه امتیازی روی تخت ولو می‌شود! خانم / آقا بنزدیکی‌های نیمه‌ی شب بود که یادش افتاد فردا روز جهانی بوسه است! باید برای جاست فرند، کلوز فرند، اُپن فرند، فرند این ریلیشِنشِپ و تمامی فرندهای نقدی و غیرنقدی دیگر هدیه‌ای را فراهم آورد! راهی فروشگاه می‌شود تا برای هر کدام از فرندها، هدایایی متناسب با کارکردشان(!!) تهیه نماید! در مسیر عبور با میزی از تازه‌های کتاب مواجه می‌شود!دوربین را درمی‌آورد از خودش به همراه میز کتاب‌ها، سلفی انداخته و بلادرنگ آن را استوری می‌کند:در هر قسمت از زندگی، یادمون باشه بهترین و تنهاترین دوستِ ما، کتابه! پس عمرتونو با آدم‌ها هدر ندین :))) خانم / آقای جیمراس ساعت 9 صبح از خواب بیدار می‌شود! جلوی آینه میرود! از ریختِ بدترکیبش حالش بد می‌شود! گوشی موبایل را برمیدارد. منظره‌ای از جریان مواجِ دریا را انتخاب می‌کند با موسیقی بی کلامی که شاید بوی چوبِ صندل می‌دهد!صفحه ایستَگرامش را باز می‌کند! برای معرفی خودش نوشته است: مربی رشد فردی وشناخت درمانگر! کمک میکنم تا مسیر توسعه را سریعتر بپیمایید!منظره نامبرده را استوری میکند و روی آن مینویسد:امروز فرصت خوبیه برای حس خوبِ شکرگزاری! سطح انرژیتو بالا نگه دار! امروز رنگِ دنیا فیروزه‌ایست :) گوشی را روی کانتر آشپزخانه پرت می‌کند! زیرلب زمزمه میکند:لعنتتت! بسته قرصام کجاست؟!! باز باید برم داروخانه پروپرانولول بگیرم! خانم / آقای دالبا اینکه فردا آخرین امتحان را در پیش دارد اما حتی یک خط از درس را نیز نخوانده است! امروز جمعه است! در اتاق خواب از خودش استوری میگیرد!سلام بچه ها! امیدوارم خوب باشین! من امروز خیلی تایِرد بودم و واقعا نمیتونستم گِت آپ کنم! اما خب باید بگم که فردا یک امتحان سخت دارم! الان میخوام طبق روتین روزانم سه شات اسپرسو بخورم تا یک کمی فِرِش بشم! بعد هم TO-Do-list هفتگیم رو بنویسم! اوکی دیگه بچه‌ها من بهتره برگردم به کارام! شاید عصر یک سری به کافه بزنم چون تنها چیزی که حال منُ از اگرسیو بودن درمیاره بودن توی کافه و خوردن یک موکای داغ با خامه فراوونه! تمامِ روز را بر سرِ خودش و جزوه می‌کوبد و حتی همین یک دیوتی را نمی‌تواند به درستی انجام دهد چه برسد به لیستِ اقدامات هفتگی!!!خانم / آقا آخردائما فیلم‌ها و سریال های خارجی را استوری می‌کند و خود را در حال تماشای نامبردگان آن هم با زبانِ اصلی، نشان می‌دهد! تمام فالوئرها را تشویق می‌کند که با جهان ارتباط برقرار کنند و خود را محدود به این آب و خاک نسازند!یک لایو می‌رود! ببینید بچه‌ها از من که کاملا زبانم اوکی هست این نکته رو حتما بشنوید و اگر اجراش کنید شک نکنید روال زندگیتون اوکی میشه! یکی از فالوئرها به من دایرکت داد و گفت که چه زمانی اوکی هستی تا با من یک لایو مشترک بری؟من هم پاسخ دادم باشه اوکی! من الان کاملا اوکی هستم منتهی فکر میکنم ایشون اوکی نیستن که ریکوئست بدن و من اوکی کنم تا لایو دونفرمون برای شما عزیزان بیاد بالا و اوکی بشه! واقعا با جهان ارتباط بگیرید و فیلم زیاد ببینید چون به حدی در اوکی شدن زبان شما تاثیر داره که شاید کلاس‌های زبان تا این حد نتونه شمارو هندل و کیفیت زبان شمارو اوکی کنه!دفترچه زبانش را باز می‌کند! بالاخره پس از تمرینات فشرده کلمه اوکی را یاد گرفت! او حالا توانسته است ارتباط تنگاتنگی را با جهان اوکی کند! سه شات چای هل دار + شکر فراوان + نان سنگک کنجدی + پنیر تبریز + گردو (درصورت رسیدنِ ارث فراوان و خریدنِ نامبرده) + خدایا شکرت بریم دیگه دنبال زندگیمون! (بهترین روتین موجود در دنیا برای آغاز یک روز )کاملا تضمینی!رفع کننده‌ی هر نوع تیرگی و کمبود سایز در اقصی نقاط بدن!حجم‌دهنده!توسعه‌دهنده ارتباطات فردی!اوکی کننده‌ی هر نوع پارگی فرهنگی از هر جهت!حالا که به اسلاید آخر رسیدین، لایک یادتون نره! :)))) مارو به دوستاتون معرفی کنید (!!!!)هرکی اومده مثل من کامنت بخونه لایک کنه (!!!)سهیلا رجاییسهیلا رجاییFri, 25 Jun 2021 18:40:38 +0430https://virgool.ir/MePlusBook/عزیز-جهان-ibfghdejkiraنویسنده: یک کتابخوان!ساعت گوشی طبق معمول هر روز راس ساعت هشت و نیم به صدا درآمد! تمام شب گذشته بخاطر دل درد عجیبی که دلیلش را نمیدانستم و البته احتمال آپاندیسیت (و القصه بلند بگو لا اله الا الله به عزتِ شرفِ...) را میدادم، بیدار بودم! با هر سختی از جایم بلند شدم باید 10 صبح در بیمارستان حاضر باشم! داده‌هایم تکمیل نشده، این روزها در به در دنبال بیماری می‌گردم که از بخت بدش هم کرونا گرفته باشد و هم دچار حمله قلبی گشته باشد! جمع این دو در کنار هم وحشتناک است اما ناگزیر اتفاق افتاده است! در هنگام بررسی تمام دیتاهای بیمارستان در فکری عمیق فرو میروم! نمیدانم از کرونا نگرفتن و سکته نکردن دیگران خوشحال باشم و یا از بلاتکلیف ماندن داده‌هایم ناراحت! اما راستش را بخواهید خوشحالی بر ناراحتی میچربد و امیدوار میشوم که هنوز سر سوزن انسانیت در درون نامبرده وجود دارد!!!آپاندیسیت احتمالی هنوز گریبانم را گرفته است، احتمال میدهم اگر آپاندیس ترکیده باشد و وارد خون شده باشد تا چند روز دیگر بیشتر زنده نخواهم بود پس بهتر است علی‌الحساب آنتی بیوتیک قوی را استعمال کرده تا خود را در یک کارآزمایی بالینی شخصی قرار دهم! درد به سمت چپ نیز کشیده شده است! فضای بیمارستان آزارم می‌دهد لپ تاپ را خاموش میکنم! در روزهای پایانی زندگی دیتا به چه کارم می‌آید؟!!بساطم را جمع میکنم تا از بیمارستان خارج شوم! درخواست ماشین میدهم! ده دقیقه میگذرد خبری نمیشود! تصمیم میگیرم پیاده روی کرده و در فرصت باقی مانده از دنیا لذت ببرم! درد شدید‌تر می‌شود! تصمیم میگیرم در هوای 39 درجه کارگر شمالی را به سمت پایین پیاده بروم! اینکار باعث میشود تمام سم‌های حاصل از ترکیدن آپاندیس از بدنم خارج شود! مغازه روسری فروشی در سر راهم، توجهم را جلب میکند اما یادم می‌افتد که با آپاندیسیت احتمالی و بدرود از دنیای کنونی، به کارم نخواهد آمد! صندل زیبایی را نیز میپسندم! احتمالا آپاندیس ترکیده است و شاید نیاز باشد لوله‌ای را برای تخلیه محتویات به نامبرده وصل نمایند! اگر زنده نمانم روسری و صندل بلاشک به همشیره خواهد رسید پس بلادرنگ از خریدن آن‌ها انصراف میدهم!آنقدر در افکارم فرورفته‌ام که متوجه رسیدنم به میدان انقلاب نمیشوم! تازه با پا گذاشتن بر روی سنگ‌فرش‌های لقِ خیابان درست در جلوی کتابفروشی سوره میفهمم که به انقلاب رسیده‌ام! تا پاتوق همیشگی نامبرده مسیری نمانده است! کتابفروشی ترنجستان سروش! همان جایی که تمام دغدغه هایم را فراموش میکنم! مدت زیادیست آنجا نرفته‌ام! همان کافه کتاب آرام و دلنشین در طبقه‌ی بالا! با دیدن کتاب‌ها ذوق زده میشوم، یادم رفته است که آپاندیسیت احتمالی کمر به قتل نامبرده بسته است! مابین کتاب‌ها میچرخم و لذت میبرم! هیچ کتابی نظرم را جلب نمیکند! از درد روی مبل‌های وسط سالن مینشینم! روی میز کتابی را میبینم، عزیزِ جهان!اکبر صحرایی آن را نوشته است، زندگینامه دکتر عبدالعزیز خضریست! نابغه‌ای که ما نمیشناسیمش!از بهترین متخصصان ارولوژی خاورمیانه که تا زمان انتشار کتاب بیش از 15 هزار جراحی رایگان انجام داده است. ساختار داستانی کتاب، جذاب و گیراست، طرح کتاب را نیز دوست دارم! صفحه ای از کتاب را باز میکنم:دکتر دست گذاشت روی شکم برادرم و معاینه کرد. التهاب آپاندیس است متاسفانه!از همزمانی التهاب آپاندیسم با التهاب آپاندیس کتاب خنده‌ام میگیرد! کتاب جذابیست، آنقدر جذاب که درد از یادم میرود! صفحه ای دیگر باز میشود:هنگام عروسی محمدرضا شاه پهلوی با فوزیه خانم، مقرر بوده که میهمانان مصری و همراهان عروس را به وسیله راه آهن جنوب وارد تهران کنند. از طرف دربار و شهربانی دستور اکید صادر میکنند که دیوارهای تمام دهات طول راه و خانه‌های دهقانی مجاور خط آهن را سفید کنند. در یکی از روستاهای مسیر چون گچ در دسترس نبوده، بخشدار فرمان می‌دهد که با کشک و ماست که در ده فراوان بوده، دیوارها را موقتا سفید کنند! همه دیوارهای ده را ماست مالی میکنند! بعد از این اتفاق است که مثال «ماست‌مالی کردن» به فرهنگ ایران اضافه می‌شود.در جایی دیگر از این کتاب آمده است:انیشتین می‌گوید: نظریه نسبیت با آیات قرآن کریم، احادیثی از نهج البلاغه و بیش از همه بحارالانوار علامه مجلسی گرفته شده است.در هیچ مذهبی چنین احادیث پرمغزی ندیدم و تنها مذهب شیعه است که احادیث پیشوایان آن نظریه پیچیده را ارائه داده است.از آن جمله حدیثی از علامه مجلسی درباره معراج جسمانی رسول اکرم است که نقل می‌کند: هنگام برخاستن از زمین، دامن یا پای مبارک پیامبر به ظرف آبی می‌خورد و آن ظرف واژگون میشود؛ اما بعد از آنکه پیامبر اکرم از معراج جسمانی بازمی‌گردد، مشاهده میکند که پس از گذشت این همه زمان ، هنوز آب آن ظرف در حال ریختن روی زمین است. به سمت صندوق میروم تا کتاب را بخرم! این بار نخواندن کتاب را بخاطر آپاندیس احتمالی به تعویق نمی اندازم! کتاب برای یک عاشقِ کتاب، روسری و صندل نیست! آپاندیس آرام گرفته است! نمیدانم آنتی‌بیوتیک آرامش کرد یا پیاده‌روی طولانی و خارج شدن همه سموم! اما چیزی در درونم یقین دارد که مسکنی به نام کتاب آرامش کرده است...!سهیلا رجاییسهیلا رجاییSat, 19 Jun 2021 22:02:49 +0430https://virgool.ir/@Soheila.Rajaie/آلبرت-کاکو-و-چند-میگ-میگ-بر-ثانیه-yqgioelymhniنویسنده: هم‌بندی آلبرت!دیپاچه!جناب آلبر کامو نویسنده و فیلسوف فرانسوی که البته ما در محله‌مان آلبرت کاکو خطابش میکنیم!! در کتابی نه چندان معروف به نام افسانه سیزیف میگوید:همواره زمانی فرا می رسد که باید میان تماشاگر بودن و عمل کردن یکی را انتخاب کرد، این معیار انسان بودن است...اگر گمان برده‌اید که این نوشته ارتباط مستقیم و یا غیرمستقیم به جمله‌ ی کاکوم جناب آلبرت دارد سخت در اشتباهید چرا که نامبرده تنها به منظور انجام امورات فرهنگی به معرفی این کتاب پرداخته و پیشنهاد می‌کند مطالعه ی این کتاب را در اسرع وقت از لیست کتاب‌های انتخابی خود حذف نمایید. القصه در عصر حاضر که از شدت بلایا هیچ شباهتی به عصر نداشته و فی الواقع شبی تاریک است،اخبار این ملک آن چُنان شگفت‌آور شده است که هر لحظه نامبرده را به یاد خاطره‌ای در دوران جوانی‌مان می‌اندازد! لذا تصمیم گرفتیم این خاطره خویش را به رشته تحریر درآورده و برای تمام تنبان‌دریدگان حاصل از شدتِ این دست معضلات به یادگار بماند..!!واقعه!سال دوم مقطع شریف کارشناسی به سر میبردیم، استاد زبان عمومی بانویی مهربان و القصه انسانی پایه بود! موضوع ارائه‌های پایان ترم باید در اسرع وقت مشخص میشد و هر دانشجو، سابجکت (!!) خویش را ارائه میکرد! نامبرده به همراه دو تن از دوستان که یارانِ غار محسوب میشدیم و مثلث شرارت‌هایمان به گوش همگان رسیده بود، در طی نقشه‌ای حساب‌شده تصمیم گرفتیم که برای پرزنت خویش، موضوع جذاب «سورپرایز» را برگزینیم! پس از برگزاری جلسات مشورتی طولانی، طرح نهایی به تصویب رسید!روز ارائه از راه رسید! ساعت 8 صبح در میدان تجریش با بهناز قرار گذاشتم، به محض ملاقات با سرعتی در حدود ده میگ میگ بر ثانیه، به سمت یک کلاس خالی حرکت کردیم، بادکنکی عظیم الجثه از جیب درآورده و اقدام به باد کردن ایشان نمودیم، ناگفته نماند نامبرده به حدی بزرگ بود که هر سه نفر، نوبتی آن را باد کرده اما باز جا برای بادشدن داشت!! بالاخره بر سرِ سایزِ بادکنک به توافق دست یافته و دست از کار کشیدیم! حالا نوبتِ جاسازی محموله برای رسیدن به محلِ عملیات بود! بهناز همواره کوله پشتی‌ای به همراه داشت که من همراه با اعضای خانواده در آن جا میشدیم لذا بهترین مکان برای اختفای محموله به شمار میرفت! بالاخره کلاس خالی شد و ما با همان آرامش همیشگی در انتهای کلاس مستقر شدیم! اندک اندک دوستان از راه رسیدند و زمان ارائه فرارسید. نقشه از این قرار بود که بنده برای ارائه بروم و به محض گفتن: وات ایز دِ سورپرایز؟ همدستان در انتهای کلاس، اقدام به ترکاندن بادکنک عظیم‌الجثه نمایند!فوقع ما وقع!پس از ترکیدن دهشتناک بادکنک، الحق و الانصاف دیدنِ چهره و عکس‌العمل همکلاسی‌ها از جایگاهِ استاد صفایی دیگر داشت! خداوند قسمتِ همه حاجتمندان نماید!چندنفر از دوستان به محض ترکیدن محموله، به سمت دربِ خروجی کلاس دویده و چندنفر دیگر نیز مانند فنر در جا ایستاندند! اما بلاشک بهترین و دردناک ترین واکنش مربوط به تنها پسرِ کلاس بود! ایشان پس از ترکیدنِ بادکنک اندکی جا به جا شده و بعد در همان حالت باقی ماند!!! و تا پایان کلاس هیچ گونه حرکتی نکرد! واکنش نامبرده همه‌ی ما را به فکری عمیق فرو برده بود که نکند دچار شوک شده باشد و لاجرم همین تنها پسرِ کلاس را نیز از دست بدهیم !!! در همین افکار بودیم که کلاس به پایان رسید و دو نفر از دوستان فردِ مذکور، داخل کلاس شده با حالتی غیظ‌آلود به ما نگاهی انداخته و ایشان را روی زانو تا سرویس، همراهی کرده تا شدتِ حوادث را در اسرعِ فرصت تخلیه نماید!در نهایت با جستجوهای گسترده متوجه گشتیم که شبِ گذشته غذای خوابگاهِ پسران، به تنی چند از نامبردگان( از جمله تنها پسرِ کلاسِ ما) نساخته و گلاب به رویتان دچار فعل و انفعلاتی شدید با سرعتِ دو میگ میگ برثانیه شده‌اند! ایشان که خود زخمی بر بدن داشت با ترکیدنِ بادکنک و رخداد سورپرایز، اوضاع گوارشی‌اش طغیان نموده و از ترسِ ایجاد صحنه‌های نامناسب در همان جا بی حرکت باقی مانده بود!تدبیرانه و امیدانه!هدف از بیان این خاطره که بی شباهت به این روزهای ما نیست، این است که از همین تریبون(!) خطاب به مسئولان محترم(!!) اعلام نمایم: اندک زمانی را دست از سورپرایز کردنِ ما برداشته و سر در جیبِ مراقبت و اختلاس فرونمایید زیرا که دیگر از شدتِ فعل و انفعالاتِ چندین میگ میگ بر ثانیه ناشی از تدبیرِ شما نامبردگان، زانویی برایمان نمانده و بی حرکت در یک جا خشک‌مان زده است! سهیلا رجاییسهیلا رجاییFri, 30 Apr 2021 15:38:45 +0430