https://virgool.ir/feed/@Sima.Abbasiنویسنده، طنزنویس، کپی رایتر و خلاصه "همه چیز" نویس!fa2026-11-12 08:35:52https://files.virgool.ir/upload/users/134466/avatar/0smbA4.jpeghttps://virgool.ir/@Sima.Abbasihttps://virgool.ir/@Sima.Abbasi/چرا-هشت-سین-نه-یا-هفت-میم-o4pandjbimggهفت سین و نوروزدرباره تاریخچه نوروز افسانه‌ها بافته و شعرها سروده‌اند! یکی می‌گوید روزی است که جمشید اهریمن را شکست داده و قحطی تمام شده. آن یکی نوشته جشنِ اولین روز بهار است. یکی دیگر هم گفته روز نخستِ آفرینش بوده. هرچه که هست، کمتر کسی به فلسفه‌اش اهمیت می‌دهد. وقتی اسفند دارد آخرین نفس‌هایش را می‌کشد و زمستان می‌رود که تا یک سال دیگر برنگردد، وقتی بهار سفید می‌پوشد و شکوفه‌ها را مثل شاباش روی سر درخت‌ها می‌ریزد، وقتی طبیعت می‌خندد، چه کسی به علت نامگذاریِ اینهمه زیبایی اهمیت می‌دهد؟ انگار از ازل بوده و تا ابد خواهد بود!بهار و یار همیشگی‌اشحالا واقعاً نوروز از کجا آمده؟! معلوم نیست! واقعاً مشخص نیست که نوروز دقیقاً از کجا آمده. منشاء فرهنگی دارد یا مذهبی؟ صلح مهمی در کار بوده یا تولد خاصی؟ حتی قدیمی‌ترین نسخه‌های تاریخی هم نتوانسته‌اند بهانه نامگذاری نوروز را برای ما روشن کنند. از هرکسی بپرسی احتمالاً فقط می‌گوید: «عید است دیگر! سال جدید شده و ما لباس نو خریده‌ایم و شادیم». اما این جشن باستانی فارغ از تاریخچه مرموزش، یک پای ثابت دارد: هفت‌سین!نوروز و هفت سین؛ دو تافته جدا بافتهپیوند بهار و هفت سین، پیوندی هزار ساله است. آن را در خانه «سفره هفت سین» صدا می‌زنیم! که به معنای واقعیِ کلمه «سفره» است. سرزمینی کوچک در گوشه‌ای از خانه، که قانون صلح را به اساسنامه هر خانواده‌ای اضافه می‌کند. در توصیف قدرت جادویی‌اش همین بس که همه را دور هم جمع می‌کند و رنگ برکت را به چاردیواری‌های ایرانی می‌پاشد. اما چرا هفت سین؟ تا به حال به این موضوع فکر کرده‌اید؟ چرا مثلاً هفت شین نه؟ یا حتی هشت میم؟!هفت، شاید بهترین انتخابهفت سین از دو بخش تشکیل شده؛ یک عدد و یک حرف الفبا. «هفت»، سوگلی ارقام آریایی ست! محبوب قلب‌ها و پادشاه عددها! مرموز و اسرارآمیز اما دلنشین! اگر به شما بگویند بین یک تا ده، عدد شانستان را انتخاب کنید، آیا فکرتان ناخودگاه به سمت هفت کشیده نمی‌شود؟ انگار «شش» کم است و «هشت» زیاد! «چهار» تنبل است! «پنج» زیادی معمولی است و به «نُه» نمی‌توان اعتماد کرد! اما هفت! خاصِ دوست داشتنی! عدد شانس و اقبال!شاید گذشتگان هم چنین تعاریفی از اعداد داشته‌اند! یک نگاهی به تاریخ بندازید تا متوجه شوید: آسمان هفت طبقه، عجایب هفتگانه، هفت شهر عشق، هفت دستگاه موسیقی و ... چقدر هفتِ معروف داریم. اصلاً به نظرتان اگر می‌گفتیم هشت خان رستم، لپ مطلب تفهیم می‌شد؟! هرگز! در ریاضی، نجوم، فلسفه، عرفان و خلاصه در همه زمینه‌ها، این عدد جایگاه ویژه‌ای دارد. شاید اگر شش سین بود، مجبور بودیم یک سین مهم را حذف کنیم و اگر هشت سین بود، باید یک سین اضافه را برای رفع تکلیف در سفره می‌چپاندیم! پس زیاد به هفت بودنش گیر ندهیم چون خودمان هم می‌دانیم که اگر عددی جز این بود، یک جای کار می‌لنگید.هم‌نشینیِ دلنشین سین‌هایک بار مرور کنیم ببینیم سفره هفت سین چه چیزهایی دارد؟ سیب، سیر، سنجد، سماق، سرکه، سبزه، سکه، سمنو، سماور و سنبل. حتماً می‌پرسید این‌ها که بیشتر از هفت تاست! بله خودمان شمردن بلدیم! اما خب؛ در هر سفره هفت سینی که دیدیم همه این‌ها بوده و ما بی تقصیریم. گویا در طول تاریخ، سیب و سماور و سنبل "سین" خود را ابزار سوء استفاده قرار داده‌اند تا هرطور شده خود را در سفره عید جا دهند! حتی ماهی قرمز با آن جثه کوچکش، یک پای ثابت سفره هفت سین شده و به همه «سین دار ها» پیام می‌دهد که اگر پارتی داشته باشی، اسم و فامیلت مهم نیست! از فلسفه و نماد هرکدام هم زیاد شنیده‌ایم؛ سبزه نماد طراوت است، سنجد نماد برکت، سیب نشانه‌ای از سلامتی، سمنو نماینده باروری و بقیه به همین شکل تا به آخر. البته در میان این‌همه نماد و نماینده و وزیر و سفیر، سیر را هیچکس گردن نمی‌گیرد! شاید برای فراری دادن مهمانان نوروزی طراحی شده، کسی چه می‌داند؟!خارجی‌ها هم هفت سین دارند؟!شاید فکر کنید که هفت سین فقط برای ایرانی‌هاست. اما خب، نو شدن که جغرافیا نمی‌شناسد. حتی دیده شده که خارجی‌ها نوروز را بیشتر دوست دارند. ما اگر این شانس را داریم که در میان بازار شلوغ تجریش و نقش جهان اصفهان، بده بستان‌های ماهی قرمز و اسکناس سبز را شاهد باشیم، مردمی در همین کره خاکی از چنین منظره‌ای محرومند. تماشای تخم مرغ خندان و ماهی رقصان برایمان عادی شده، کارت می‌کشیم و سمنو می‌خریم، هرجا چشم می‌چرخانیم سبزه ریخته و سنبل! اما آن‌طرف‌ها که از این خبرها نیست. آنجا ماهی قرمز حکم تابلوی مونالیزا را دارد؛ کمیاب و عتیقه! حاجی فیروز چه می‌دانند چیست! خیلی که تلاش کنند شاید بتوانند سکه‌ای در کاسه بگذارند، سیبی قاچ کنند، سرکه‌ای از والمارت بخرند و اسم این سه قلم را بگذارند هفت سین! سنجد در ناف لندن؟! سماق در فروشگاه‌های مونیخ؟! اصلاً رودخانه‌های ملبورن ماهی قرمزشان کجا بود؟! خلاصه که جبر جغرافیا همیشه هم بد نیست. بنابراین در روزهای نزدیک عید تا دلتان می‌خواد در بازار بگردید و از بوی سنبل و شب بو مست شوید.هفت سین؛ ارتش هفتگانه پیروزهفت سین را شاید بتوانیم به ارتش هفت‌گانه تشبیه کنیم. عناصری که رژه می‌روند؛ مثل سربازان پیروز شده در جنگ! آمده‌اند که بهار را بشارت دهند، پایان سرما را. آمده‌اند که در دل دنیای زمخت، میان همه سختی‌ها و نرسیدن‌ها، ما را بنشانند به تماشای رقص یک ماهی. چشممان را روشن کنند به نور یک آینه. که سبز شویم. که بروییم. و آغاز کنیم. تا فارغ از پیمان‌های دیپلماتیک، حس کنیم که جنگ تمام شده و ساعت صلح است. صدای شجریان بپیچد در خانه: «بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد ... » این بار، دل به جاست استاد. آرام و قرار گرفته‌ایم دور سفره‌ای که خلاصه کوچکی از طبیعت است. صدای آشنایی به گوش می‌رسد: «آغاز سالِ هزار و چهارصد و اندی». توپی که شلیک می‌شود، مادر بزرگی که می‌خندد و پدری که اسکناس‌های تا نخورده را عادلانه تقسیم می‌کند.سیما عباسیسیما عباسیTue, 15 Aug 2023 19:55:49 +0330https://virgool.ir/@Sima.Abbasi/هویت-رنجِ-خودساخته-wezffbgotkfrهویت؛ رنجِ خود ساخته!من کی ام؟پاسخ به این سوال، ساده ­ترین تعریف از «هویت» ماست. همان واژه سنگینی که فقط چهار حرف دارد اما بار زیادی را به دوش می ­کشد. تقریبا معادل یک کهکشان.هویت می ­تواند یک فرش باشد برای یک کشور.یک کتیبه باشد برای یک تمدن.یک عدد برای یک قهرمان دو و میدانی.یک ایدئولوژی برای یک مکتب فکری.یا حتی یک دست خط خرچنگ قورباغه برای یک پزشک!هویت، شناسنامه است. اما فراتر از ماده و ماهیت فیزیکی. ذره ذره ساخته شده. با خون دل خوردن­ ها، اما و اگر ها، زیر سوال بردن ­ها و همه چکش­ های دردناکی که فرود آمده و ضربه زده تا سنگ بی معنایی، بالاخره شکل چیزی را به خود بگیرد.اگر سیاه مقابلِ سفید باشد، هویت مقابلِ سردرگمی است. من هویت را رهایی از «بلاتکلیفی ­ها» معنا می ­کنم. آینه صیقلی و بزرگی که «تو» را، با همه ارزش­ ها و باورها و ندانم­ ها و نفهمیدم­ هایت به تو نشان می ­دهد. و تو با کنجکاوی نگاه می­ کنی و می ­پرسی این منم؟خوب نگاه کن. رنج ­های دیروز، حقیقت امروزِ توست. از چیزی که هستی نترس. به هزینه ­هایی که پرداخت کرده ­ای تا آینه چیزی برای نمایش داشته باشد فکر کن. انتخاب­ های سرِ دوراهی، بدن درد های فکری، طرد شدگی ­های اجباری، از دست ­دادن­ های واقعی و بحران ­های تکراری.نخواه که بقیه هویت تو را بسازند. خودت آجر به آجرش را روی هم بچین. بگذار یک اشتباه، آجر مخربی باشد که هرچه ساختی را فرو بریزاند. دوباره بساز، صد باره. هزارباره. پِی را اصولی بساز. تعداد پنجره ها را زیاد کن و به درها قفل نزن. نما را به رنگ دلخواهت انتخاب کن. متراژ مهم نیست، سقف را بلند بگیر تا جوانه آرزوهایت همیشه راهی برای رشد داشته باشد. خودت را معماری کن. می­ بینی؟ این تویی. این پلاک، آدرس توست. همان که فیلسوف­ های بی مخ، «هویت» صدایش می ­زنند!سیما عباسیسیما عباسیThu, 18 Aug 2022 15:25:01 +0430https://virgool.ir/@Sima.Abbasi/عشق-در-باغ-وحش-u7nt1cb1elczعشق در باغ وحشبا احتیاط پر زد و روی سیم برق نشست. مثل هر روز. مثل صد و پنج روزِ گذشته. هواخوری فلامینگوها هنوز تموم نشده بود. مثل بچه تنبلای دبستانی یه پاشونو بالا گرفته بودن وانگار تصمیم نداشتن به این نمایش مضحک پایان بدن. لجش گرفته بود؛ از خودش پرسید: «من لنگ در هواترم یا اونا»؟!صدای زنگوله جیمز می گفت زنگ تفریح فلامینگوها تموم شده؛ لحظه دیدار نزدیک بود. دستی به پرهاش کشید و بدنشو صاف کرد.جیمز قفس شیشه ای رو روی زمین کشید و آورد توی محوطه. نفسش بند اومده بود و عرق می ریخت. با غرولند چکمه های کثیفشو پرت کرد توی برکه، روی سنگفرشا لم داد و دکمه سبز رو فشار داد.قفس شیشه ای باز شد و پرنده ها مثل گلوله های رنگی پاشیدن بیرون! چشم چرخوند تا زاغِ کبودشو ببینه. همونی که مغرورتر از همه پرواز می کرد؛ همونی که 3 ماه آزگار خواب و خوراکو ازش گرفته بود! همونی که تنش اقیانوس بود و چشماش دریا!عقاب نبود ولی توی صدم ثانیه بین هزارتا پرنده پیداش کرد؛ پرهای آبی معشوقش هیچوقت بین اون همه رنگ گم نمی شد، بس که با همه فرق داشت. 12 دقیقه فرصت بود که یه دل سیر نگاش کنه و بعد، به زندگی ملال آورش برگرده.زاغ کبود روی طناب پوسیده نشست و مثل همیشه ساکت موند. رنگش از همیشه زردتر بود؛- نکنه کم غذا شده زاغکم؟!زیاد وقت نداشت. می خواست هرجوری شده به این فراق پایان بده. به سمت تور بزرگی که سراسر باغ کشیده شده بود رفت و خودشو کوبوند بهش.یه بار، دوبار، سه بار.... سروصدایی که دلش می خواست رو درآورده بود! جیمز با بی حوصلگی سر چرخوند؛ یه طوطی ماکائوی گرونقیمت دید که عقل از سرش پریده و داره خودزنی میکنه.... ! در لحظه چشماش پر از اسکناس شد و سریع ترین ماراتن عمرشو به نمایش گذاشت تا به ورودی برسه. همون جایی که پرنده تقریبا بی جون روی زمین افتاده بود! پیش بند چرکِ ارزون قیمتش رو به گوشه ای پرت کرد و با دستای بزرگش، گردنشو چنگ زد.طوطی دیگه نمی تونست نفس بکشه. مقاومت نکرد. منقارشو محکم بست و برای اولین بار حس کرد آزاده! اونم توو دستای یه مسئولِ باغ وحش!سیما عباسیسیما عباسیTue, 05 Apr 2022 11:43:28 +0430https://virgool.ir/@Sima.Abbasi/نویسنده-ای-که-در-راه-نان-سنگک-کنجدی-جان-داد-zocoldz9rxkgنویسنده ای که در راه نان سنگک کنجدی جان داد!روزی که مهندس شدم را دقیق یادم هست! چون مهندس ها حافظه خوبی دارند! یعنی باید داشته باشند! بعد از اینکه لنگه کفشم را در خوابگاه دزدیدند، شرایط مطلوبی فراهم شد که مدتی هر دو پایم را در یک کفش کنم تا با فروش کتاب در محوطه دانشگاه، لپ تاپ دست دومی بخرم! می ترسیدم از دور پیدا نباشد که مهندسم!- اگه هفته اول نتونستی 20 جلد کتاب بفروشی، درِ غرفه رو می بندیم!این را خیر سرش استاد تخصصی درس "نقشه برداری" گفت و با در نظر نگرفتن اینکه غرفه "در" ندارد، نبوغ جامعه مهندسین را زیر سوال برد. با این حال، وقتی رفقای گُشنه خوابگاهی ام را به صرف شیرکاکائوی داغ به غرفه دعوت کردم، نقشه بردار نابغه به حیرت افتاد!اما هر شیرکاکائویی روزی تمام می شود. هرچند زیاد، هرچند ارزان. رفقای نمک نشناس شیر را خوردند و شیردان را شکستند! غرفه ام به ناگهان مثل بوسان بعد از حمله زامبی ها خالی از سکنه شد و کتاب ها روی دستم باد کرد.درد دلخراش کنایه های استاد کم بود، رنج جانکاه از کف دادن اندک سرمایه هم به آن اضافه شد. چه باید میکردم؟ بدونِ مدرک مهندسی به شهرستان برمیگشتم؟ یا بدونِ لپ تاپ مهندس می شدم؟! اولی مادرم را دق میداد و دومی خودم را!گفتم نه چلاقم نه کور! اگر نتوانم جوی باریکی بتراشم تا آبی در آن جاری شود، همان بهتر که از تشنگی تلف شوم! هم اتاقی پلشت و خونسردی داشتم که به آب و اکسیژن نیاز نداشت ولی به صفحه "نیازمندی ها" چرا! معتاد بالا پایین کردن صفحات رنگ پریده ای بود که نوشته های بدرنگ با بی سلیقگی هر چه تمام تر روی آن به خواننده فحش می دادند! پرت کرد سمتم و با لحن جبرئیل گونه ای گفت بخوان! گفتم چه را؟! تیرچه بلوک بغدادی و قالیشویی زیدآبادی و کمپ ترک اعتیاد قلی خانی، مهندس میخواهد چه کار؟! گفت بخوان و هیچ مگو! خواندم و قرار گذاشتم.بدین ترتیب فردای روزی که با اخراج از غرفه خود را یک خاک بر سر واقعی قلمداد کردم، به یک داروخانه رفتم. گفتند چه بلدی؟ گفتم نوشتن! گفتند نسخه؟ گفتم نه! هرچه به جز نسخه! گفتند خودت می روی یا داروی بیهوشی خرجت کنیم؟!مقصد بعدی یک کفاشی بود. گفتند چه داری؟ گفتم یک قلم پاک! گفتند بنده ی خدا؛ تو ذهنت پاک است نه قلمت! لنگه کفشی تا دم در همراهی ام کرد و "با شکوه" بدرقه شدم! اسم صاحب کفاشی شکوه خانم بود!خانه خرابی ام تا شب ادامه داشت؛ حوالی 8 شب در ایستگاه اتوبوس کاغذ پاره ای توجهم را جلب کرد! بس که اوضاعش شبیه خودم بود!"به یک تولید کننده محتوا نیازمندیم. اگر خوب می نویسید، تماس بگیرید!"خدای من! جایی همین حوالی به دنبال من می گشتند! خنکای آب کوزه را در رگ هایم حس کردم و برای شنیدن صدای تشنه لبان، به شماره ای که داده بودند زنگ زدم.- الو ... الو سلام! شما تشنه اید؟ چیزه ... شما آگهی داده بودید؟ همینجا. توی ایستگاه اتوبوس! بله بله. بله؟ دانشجوام. از این رشته الکیا نه ها! مهندسی میخونم! فردا؟ باشه آدرس بدید 8 صبح اونجام!تا صبح خواب های بی محتوا می دیدم! صبح زود اتوکشیده و شانه کرده، با قیافه ای محتوا به جانب دمِ درِ "محل کارم" حاضر بودم! شرکت عجیبی بود؛ دماغ منشیِ مدیر عامل چسب نداشت. آقای مدیر در جلسه نبود. نه صدای پرینتر می آمد و نه بوی عطرهای ارزان کارمندی!خیلی زود به اتاق رئیس فرا خوانده شدم.- متاهلی؟- خیر- میتونی با نوشتن بفروشی؟- امتحان نکردم ولی به قدرت کلمات ایمان دارم!- فرمو امضا کن. استخدامی!و من استخدام شدم! اگرچه هنوز هم نمیدانم اولین حقوقم را مدیون "قدرت کلمات" هستم یا "نیمه واقعا گمشده"!آمدم در دنیای محتوا و دیدم اینجا هم برای نان باید دوید! ولی نان هایش کمی فرق داشت! اگر قبل از آن روحم بربری کپک زده می خورد، حالا سنگک کنجدیِ تازه قوت قالبش شده بود!بنویس، بفروشان، پول در بیاور! چه چیز دیگری میخواستم از خدا؟ شده بودم پادشاه شهر در سرزمینی که همه کور بودند! و منی که فقط یک چشم داشتم!کم کم فهیدم محتوا نویسی برای من شغل نیست؛ منبع درآمد نیست. حقوق سر ماه نیست. محتوا نویسی، خودِ خودِ خودِ واقعیِ من است! و زندگی من کلمات است! کلماتی که روی کاغذ آچارهای نصف شده، روی صفحاتِ چشم انتِظارِ وُرد، روی تخته وایت بردی که یک جایش با ماژیکِ پاک نشو اشغال شده، و روی هر جایی که بشود، فوران می کنند تا مغزی خالی شود و متنی دهان پر کن!صبح ها چایی ام سرد می شود و کله ام داغ! با ادیتورها و گرافیست ها سروکله میزنم و تا آخرین نفس برای اینکه قطره خونی از دماغ هیچ کلمه ای پایین نریزد با دنیا می جنگم! و در جوابِ تمامِ"یه جمله کوتاه بگو آخه اینکه کاری نداره" ها لبخند می زنم تا نخواهم انرژی ام را برای توضیح دادن تلف کنم!روزی که استخدام شدم، پرسیدند روی جا سِمتی ات چه بنویسیم؟ گفتم بنویسید نویسنده! یادم نمی رود که چهل و سه عکس سلفی با آن جا سِمتی گرفتم و از ذوق "نویسنده" بودن، هشتگ #من_هم_نویسنده_ام را تولید کردم تا تنها هشتگِ تنهای اینستاگرام باشد!روزی که کارشناس ارشد محتوا شدم، پرسیدند روی جا سمتی ات چه بنویسیم؟ گفتم بنویسید نویسنده! روزی که مدیر بخش محتوا شدم، پرسیدند .... بگذریم... ادامه اش تکرار مکررات است!من مدیر نیستم. من رئیس نیستم. من سرپرست نیستم. من نویسنده ام؛ نه هیچ چیز دیگر!سیما عباسیسیما عباسیSun, 13 Mar 2022 15:03:11 +0330