https://virgool.ir/feed/@Shineمشق نوشتن می کنم.fa2026-11-12 00:34:11https://files.virgool.ir/upload/users/70132/avatar/N5IBTA.pnghttps://virgool.ir/@Shinehttps://virgool.ir/@Shine/واکنش-منفعلانه-یا-سکوت-k9lfgjjvsgivدوست دارم بنویسم. دوست دارم حرف هام رو تو قالب یه پست تو شبکه های اجتماعی بذارم. هی دلم انگولک می کرد که بیا تو ویرگول بنویس، ولی نمی اومدم. دلیلش هم این بود که نمی خواستم تن به شرایطی که بهمون تحمیل کردن بشم. نوشتن ت ویرگول واسه منی که تا قبل از این تو توییتر و تلگرام می نوشتم، مثل استفاده از سویا تو غذاست بعد از گرونی شدید گوشت. یک واکنش منفعلانه. پس باز هم نمی نویسم و وقتی اینترنت وصل شد اینجا میام. فاطیمافاطیماSun, 24 Nov 2019 17:47:40 +0330https://virgool.ir/@Shine/کوچه-cbbbodjwc7dvهنوزم از کنار آن کوچه‌ رد می شوم، یاد تو می افتم. نزدیک آن کوچه‌ که می رسم، دیگر حواسم پرت مغازه های رنگارنگ نمی شود. نه بلور و کریستال های جدید پشت ویترین ها، نه پارچه های گلگلی نه گلدان های شمعدانی و نه حتی بوی گل های تازه،حواسم را پرت نمی کنند. اسم آن کوچه‌ را که می بینم، قلبم به تپش می افتد. یادم است اولین بار اسمش را از زبان تو شنیدم. وقتی از کنارم رد می شدی، به دوستت گفتی. انگار که رویا باشی، و من یکهو در آن کوچه‌ بیدار شده باشم. آن شب باران غافلگیرم کرد. بدون چتر، خیابان را می دویدم تا زودتر به خانه برسم. نزدیک همین کوچه بود که تو را آن طرف خیابان دیدم. با چتر مشکی بزرگت آرام داشتی می رفتی. من را دیدی. مات ایستاده بودم و نگاهت می کردم. لبخند زدی. باران شدیدتر شد و تو به سمتم آمدی. من محو تماشای لبخندت بودم که صدای ترمزی را شنیدم. تو خوردی به یک ماشین و پرت شدی کف خیابان. راننده بی اینکه از ماشین پیاده شود، فرار کرد. من ایستاده بودم، نمی توانستم حرکت کنم. چترت افتاده بود کنار جوی آب. مردم دورت جمع شده بودند. یکی فریاد می زد آمبولانس را خبر کنید. چند نفری هم پچ پچ کنان می گفتند مرده. آمبولانس رسید، سوارت کردند و رفتید. و من دیگر تو را نه کنار آن کوچه‌، نه در آن خیابان و نه هیچ جای دیگری ندیدم. فاطیمافاطیماWed, 18 Sep 2019 05:45:08 +0430https://virgool.ir/@Shine/دور-و-نزدیک-uomyxdbdj8z3خواب می بینم، تو پیش رویم نشسته ای. لبخند می زنی. دندان های سفیدت نمایان می شود. زیر چشمانت گود افتاده. بدنت را نگاه می کنم. لاغرتر شده ای. همچنان نگاهم می کنی. می خواهم بگویم پیر شده ای. می خواهم تشر بزنم که چرا مراقب خودت نیستی؟ اما صدایم در نمی آید. تلاش می کنم، اما فایده ای ندارد. دستم را بالا می آورم تا پیراهن آبی رنگت را بگیرم. دستم بهت نمی رسد. نزدیکی، گرمای نفست را حس می کنم، اما دستم به تو نمی رسد. لبخند می زنی. اشک از چشمانم می آید. ناگهان دور می شوی. روی همان صندلی چرم مشکی بی حرکت نشسته ای. اما می بینم که دورتر و دورتر می شوی. آنقدر که تصویرت اندازه ی یک بند انگشت می شود. گریه ام می گیرد. می خواهم داد بزنم، نمی توانم. صدایم در نمی آید. می خواهم بگویم بمان، همینجا پیش من. گلویم می سوزد. به سرفه می افتم. بدنم درد می گیرد. بازوانم می سوزد. دور دستانم طناب پیچی شده. طناب ها کشیده می شوند. تنم خیس می شود. نگاه می کنم طناب ها خونی شده اند. دوباره تو را نگاه می کنم. لبخندت را از همان دور احساس می کنم. گرم می شوم. طناب ها پاره می شوند و بر زمین می افتند. نگاهت می کنم اما تو دورتر می شوی. طناب ها را در دستم می گیرم و رفتنت را تماشا می کنم.فاطیمافاطیماTue, 10 Sep 2019 03:27:45 +0430https://virgool.ir/@Shine/شب-تاسوعا-egs1ozroqy0aمیان زنان نشسته ام. چراغ ها همگی روشن هستند. سعی می کنم شالم را روی صورتم بکشم تا اشک هایم را کسی نبیند. مثل زنی که روبه رویم نشسته و با چادرش همین کار را کرده. دستم را روی چشمانم می گذارم و شروع می کنم به گریستن. احتیاجی نیست تا به روضه گوش کنم، اشک هایم بی اختیار سرازیر می شوند. گاه برای عاشورائیان گریه می کنم و گاه برای خودم. گاه برای عزت آنان و گاه بر ذلت خودم. گاه صحنه ای از کربلا را تصور می کنم و گاه یک ساعت پیش خانه را. می گریم و این طور وانمود می کنم که به روضه گوش می کنم. فاطیمافاطیماMon, 09 Sep 2019 18:46:51 +0430