https://virgool.ir/feed/@Shhh.fa2026-11-11 23:54:05https://files.virgool.ir/upload/users/38905/avatar/ChRPVw.jpghttps://virgool.ir/@Shhhhttps://virgool.ir/@Shhh/برای-چه-زیسته-ام-ka45ljv6ivtkهر آدمی در جهان دستِ کم یکبار باید این سوال را از خودش بپرسد و به آن بیندیشدآدمها میتوانند اهداف و آرزوهای متفاوتی داشته باشند ...هرکس به دنبال جایگاهی و یا مقامی روی زمین میگردد و چه آرزوهای متفاوتی وجود دارد که هرکس به سودای خویش مشغول است !هرکس به مسیرِ خودش نگاه میکند به زندگی اش به خواسته هایش به هرآنچه اورا خوشحال میکند و زندگی اش را آرامش میبخشد!یک نفر به دنبال خرید خانه و دیگری به دنبال آخرین مدل اتومبیل میگردد !یک نفر تنها در جستجوی لقمه ای نان و دیگری برای چاپ کتابش در تکاپو است !یک عده درگیر میزان حقوق هایشان و عده ای دیگر درگیر تحصیل و پیشرفتشان هستند...هزاران معضل کوچک و بزرگ میلیون ها آرزو و به گمانم به اندازه ی کهکشان راه شیری افکار و خواسته ی متفاوت در جهان وجود داشته باشد ...اما یک اصلِ مهم یک خواسته ی جهانی و یک پاسخ به این سوال که برای چه زیسته ام،وجود دارد و آن انسانیت است!هدف آنجایی ست که از رنجِ انسان ها کاسته شود و انسانیت آنچنان که باید و شاید چون جانی شیرین در کالبدِ زندگی جاری شود ...همه ی ما برای انسانیت زیسته ایم برای اینکه خودمان را خوب بشناسیم و در انسان بودن بکوشیم و اما انسانیت آنجایی محقق میشود که هیچکس خود را بی عیب و نقص نیابد و هیچکس دیگران را قضاوت نکند نه ما بی نقصیم و نه اطرافیان ما !انسانیت آنجایی دست یافتنی میشود که هرکس در تربیتِ درستِ خویش بکوشد و دست از دروغگویی به خودش بردارد سعی نکند خودش را گول بزند که بی عیب استبلکه سعی کند در طول زندگی اش از رنج انسان ها بکاهد برای انسانیت و اصول آن تلاش کند قضاوت نکند تمسخر نکند و عامل غم و رنج نباشد تا اگر روزِ نبودنش رسید بگویند انسان بود انسانِ انسانی بود و روزی به فهم این مطلب خواهیم رسید که هر انسانی انسانیت ندارد! و نمی داند هدفش از زندگی چه بوده است ...#فاطمه......Mon, 03 Jun 2019 19:29:58 +0430https://virgool.ir/@Shhh/جنگ-pufblmjaztxbو اما جنگ ... واژه ی تلخ دوران ها تاریک تر از قلبِ شب ،سردتر از زمستان ، ویرانگر تر از رقصِ زمین خوفناک تر از گردباد و طوفانو سه حرفیِ بی رحم جهان ....افسوس که جهانمان هر روز بیش از پیش در این تلخی بی پایان فرو میرود...و چه کسی می داند که چه دردیست در جان مادری که فرزندش در آغوشش جان میدهد .چه رنجیست در نگاه پدری که با حسرت به خانه اش که ویرانه ای بیش نیست مینگرد چه غمیست در نگاه کودکی که در یک لحظه تمام کودکی اش را مدفون در خاک میبیند چه دردناک است آشیانه ی به خاک افتاده ی پرنده ای که حال بر پیکرِ بی جانِ دلبرش اشک میریزد ...چه درد جانسوزیست در جنگ که همه ی آرزوها را به دست باد میسپارد و همه ی زیبایی ها را با فرومایگیِ تمام به زشتی ها مبدل میکند ....اما هنوز هم میتوان امید را در چشم کودکی که همه چیزش را در جنگ باخته است دید و لمس کرد...امیدِ به پایان همه ی جنگها امیدِ به استشمامِ عطر یاس به جای بوی خون و امید به صلح و آبادی امید به دوستی ٫مهرورزی٫صداقت و امیدِ به روزی که جنگ معنایی نداشته باشد و کودکان بدون ترس از فردا رویاهای شیرین ببینند امید به روزی که جهان رنگ دیگری میگیرد و جز مهربانی و دوستی واژه ای به میان نباشد به روزی که جهان پر از انسانهایی شود که دست در دست هم و شانه به شانه ی یکدیگو امید بر آنکه روزی خواهد رسید که هیچ نا آرامی و غمی... هیچ بیقراری و نا امنی در جهان نخواهد بود ..........Wed, 03 Apr 2019 22:42:17 +0430