<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های داود مقدم شیبای</title><link>https://virgool.ir/feed/@Sheibai</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:02:04</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4310585/avatar/QFGvp6.jpg</url><title>داود مقدم شیبای</title><link>https://virgool.ir/@Sheibai</link></image><item><title>بی پناه</title><link>https://virgool.ir/@Sheibai/بی-پناه-onw6qdjurda7</link><description> ظهر روز جمعه بود و سه روز از تولد 7 سالگی اِلسا می ‏گذشت. با چهره‏ای شنگول، دست پدرش را گرفت و گفت: بابایی؛ با من قایم‌باشک بازی می‏ کنی؟پدرش گفت: &#34;من! رئیس شرکت با تو قایم‏باشک بازی کنم؛ برو با مامانت بازی کن!&#34;اِلسا با قیافه ‏ای متعجب و گیج شده؛ نزدیک مادرش شد و گفت: مامانی؛ با من سنگ - کاغذ - قیچی بازی می‏ کنی؟مادرش گفت: &#34;نمی‏ توانم. دیگر از من گذشته است؛ منِ مدیرِ مدرسه، با تو بازی کنم!&#34;اِلسای تنها با حزن درونی، به سمت اتاقش می ‏رفت تا در لابه ‏لای وسایل اتاقش، شاید بابایی و یا مامانی پیدا کند.  تبریز – مرداد 1402</description><category>داود مقدم شیبای</category><author>داود مقدم شیبای</author><pubDate>Tue, 23 Dec 2025 09:37:06 +0330</pubDate></item></channel></rss>