https://virgool.ir/feed/@SharifHarekatنخستین نشریهٔ ورزشی دانشگاه صنعتی شریفfa2026-11-11 21:50:20https://files.virgool.ir/upload/users/545897/avatar/Zkkkbk.jpeghttps://virgool.ir/@SharifHarekathttps://virgool.ir/@SharifHarekat/یوزپلنگ-ایرانی-برمی-خیزد-mxzcg5gaioq8ریز و درشت کاروان ایران در توکیو 2020«اندی دوفرین»، در فیلم «رستگاری در شاوشنک»، هنگامی‌که هیچ روزنۀ امیدی نقش نمی‌نمود، با یک چکش، یأس‌ها را زدود. در زمانۀ فعلی، پس از یک سال و اندی خانه‌نشینی و درحالی‌که گاه خود را فسرده‌تر از بازگشت به روزهای خوش می‌انگاریم، باید چکش خود را پیدا کنیم. نخستین روز مردادماه امسال، سی‌ودومین دورۀ المپیک تابستانی، به‌میزبانی توکیوی ژاپن، آغاز خواهدشد؛ بازی‌هایی که در اوج روی‌گردانی شادی و سرور، در سال‌های پس از جنگ جهانی اول و دوم و حتی در دوران جنگ سرد، مشعلش خاموش نشد، حال می‌خواهد یک بار دیگر به ما ثابت کند که «امید چیز خوبی است؛ شاید بهترینِ چیزها؛ و هیچ‌ چیز خوبی هیچ‌وقت از بین نمی‌رود».المپیکی که به‌دلیل همه‌گیری ویروس کرونا، با یک سال تأخیر، از اول تا هفدهم مردادماه برگزار خواهدشد، در 37 رشتۀ متمایز، پذیرای ورزش‌کاران کشورهای مختلف است. کاروان ایران نیز تاکنون موفق به کسب 62 سهمیه (در رشته‎های دوومیدانی، تیراندازی، تیروکمان، کاراته، کشتی، شمشیربازی، تکواندو، بوکس، دوچرخه‎سواری، والیبال، بسکتبال، تنیس روی میز و قایق‌رانی) شده‌است و البته، در چند رشته، هنوز فرصت کسب سهمیه دارد. 54 سهمیه برای آقایان و 8 سهمیه برای بانوان، حاصل کار ورزش کشورمان تا بدین‌جای کار است و 2 سهمیه، تا رکورد المپیک ریو (64 سهمیه) فاصله دارد. لازم به ذکر است که 25 سهمیه، تیمی (بسکتبال آقایان، والیبال آقایان و شمشیربازی سابر آقایان) و 37 سهمیه، انفرادی کسب شده‌اند.به‌مناسبت نزدیک‌شدن به بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان، این شماره از پروندۀ ویژۀ حرکت را به المپیک 2020 توکیو اختصاص داده و به معرفی و تحلیل کاروان اعزامی ایران به این رقابت‌ها می‌پردازیم:طوفان‌ترین دریا (کشتی آزاد)کِشتی‌هایی که برای عبور از دریاهای طوفانی ساخته می‌شوند، مجهزترین‌ها از نوع خود هستند؛ اما هیچ ‌کشتی‌ای یارای عبور از طوفانی‌ترین دریاها را ندارد و مغروق می‌شود؛ تیم ملی کشتی آزاد ایران، در برابر رقبای کارکشتۀ این دوره، همین دریای خروشان به حساب می‌آید.در بیش‌تر ادوار المپیک، چشم امید جهت کسب مدال، به کشتی آزاد خیره شده‌است؛ امسال نیز از این قائده مستثنی نیست. شاگردان «غلامرضا محمدی»، با تیم کامل شش‌نفره ره‌سپار توکیو خواهندشد تا پیام‌آور شادی برای این خاک خسته باشند.تکلیف نفرات اعزامی در دو وزن 57 و 86 کیلو، زودتر از بقیۀ اوزان مشخص شد و به‌ترتیب، «رضا اطری» و «حسن یزدانی»، دوبندۀ ایران را در 2020 توکیو به تن خواهندکرد. اطری –که پس از بازنشستگی «حسن رحیمی»، نمایندۀ اصلی سبک‌وزن ایران شده‌است- رقبای سرسختی چون «زائور اوگویف» از روسیه، «سلیمان آتلی» از ترکیه، «راوی کومار» از هند و «نوری‌سلام سانایف» از قزاقستان را سدّ راه خود برای کسب مدال می‌بیند. وی هم‌اکنون در رنکینگ جهانی، در رتبۀ هشتم این وزن قرار دارد.پلنگ جویبار، حسن یزدانی –که در المپیک ریو، تنها طلای کشتی را در 74 کیلوگرم به دست آورد- چند سالی است که به وزن 86 کیلوگرم رفته و حتی قهرمان جهان در 2017 پاریس و 2019 نورسلطان شد. اصلی‌ترین رقیب او جهت دبل‌کردن در طلای المپیک، «دیوید تیلور» آمریکایی است که تاکنون 2 بار یزدانی را برده، ولی قهرمان ریو 2016، هرگز نتوانسته گربه‌سیاه خود را شکست دهد و اگر اتفاق خاصی نیفتد، برای بار سوم، در توکیو 2020، شاهد رقابتی جذاب بین این دو خواهیم‌بود. حسن یزدانی اخیراً تا هنگام کسب طلای المپیک، از اینستاگرام نیز خداحافظی کرده، تا نشان از عزم جزمش جهت به‌گردن‌انداختن خوش‌رنگ‌ترین مدال در ژاپن، داشته‌باشد.در وزن 65 کیلوگرم، رقابت مستقیم بین «امیرمحمد یزدانی» و «مرتضی قیاسی»، صاحب دوبندۀ ایران در المپیک توکیو در این وزن را معلوم کرد. یزدانی که اخیراً در رقابت‌های کسب سهمیۀ قارۀ آسیا بر سکوی دوم ایستاده‌بود، برخلاف انتظار، در برابر قیاسی (دارندۀ برنز قهرمانی آسیا 2021) ضربه شد؛ رقبای اصلی مرتضی در این وزن، «گادژیمراد رشیدوف» از روسیه، «دولت نیازبکوف» از قزاقستان، «باجرانگ پونیا» از هند، «تاکوتو اوتوگورتو» از ژاپن و «اسماعیل موساکایف» از مجارستان هستند.در ۳ وزن دیگر اما نفر اعزامی احتمالاً طبق نتایج جام زیلکوفسکی لهستان -که اخیراً برگزار شد- انتخاب خواهدشد.در 74 کیلوگرم، «مصطفی حسین‌خانی» باتجربه و «یونس امامی» جوان، در لهستان محک خوردند تا فرد اعزامی به المپیک، مشخص گردد. حسین‌خانی کشتی‌های خوبی گرفت و در نهایت نیز مقام نخست را کسب کرد، اما امامی در جایگاه هشتمی ایستاد، تا شانس مصطفی برای حضور در توکیو بیش‌تر باشد. هم‌چنین حسین‌خانی اخیراً در قهرمانی آسیا 2021 مدال نقره را به گردن آویخته و امامی نیز در مسابقات کسب سهمیۀ قارۀ آسیا، طلایی شده‌است. رقبای سرسختی هم‌چون «فرانک چامیزو» از ایتالیا، «زائوربک سیداکوف» از روسیه، «بکزاد عبدالرحمانوف» از ازبکستان، «دانیار کایسانوف» از قزاقستان و «کایل داک» از آمریکا، در این وزن، آمادۀ سرشاخ‌شدن با نمایندۀ کشورمان هستند.اما عنوان شلوغ‌ترین وزن کشتی آزاد را می‌توانیم به ۹۷ کیلوگرم، اختصاص بدهیم؛ جایی که «علیرضا کریمی»، «علی شعبانی»، «مجتبی گلیج» و «محمدحسین محمدیان»، چهار کشتی‌گیر آمادۀ این روزهای کشورمان حضور دارند؛ البته با توجه به عدم حضور گلیج (قهرمان ۲۰۲۰ آسیا) در جام زیلکوفسکی، به‌نظر رقابت اصلی بین سه کشتی‌گیر دیگر باشد. شعبانی، با قهرمانی در آسیایی ۲۰۲۱ آلماآتی و محمدیان با رسیدن به سکوی نخست مسابقات کسب سهمیۀ قارۀ کهن، مدال المپیک را نشانه گرفته‌اند. کریمی (دارندۀ نقرۀ جهانی نورسلطان ۲۰۱۹) نیز سومین شانس حضور در المپیک، به‌عنوانِ نمایندۀ ایران در این وزن محسوب می‌شود. در زیلکوفسکی، محمدیان اول شد، شعبانی دوم و کریمی سوم. «عبدالرشید سعدایف» از روسیه، «شریف شریف‌اف» از آذربایجان، «کایل اسنایدر» از آمریکا (که سابقاً برابر محمدیان ضربه هم شده‌است)، «الیزبار اودیکازه» از گرجستان و «ماگومد حاجی نوروف» از مقدونیه، جدی‌ترین کشتی‌گیران رقیب در آوردگاه توکیو در این وزن خواهندبود.سنگین‌وزن کشتی آزاد ما (125 کیلوگرم) نیز خالی از حاشیه نبوده؛ از قهر «پرویز هادی» با تیم ملی، تا گله‌های «یدالله محبیِ» (کسب‌کنندۀ سهمیۀ المپیک در این وزن در نورسلطان)، به‌علت دعوت‌نشدن برای انتخابی داخلی برای المپیک؛ البته اگر با عینک واقع‌بینی به ماجرا بنگریم، هردوی این کشتی‌گیران، در قیاس با «امیرحسین زارع» و «امین طاهری»، از سطح آمادگی کم‌تری برخوردارند. زارع از پدیده‌های جوان سنگین‌وزن کشتی آزاد به شمار می‌رود و سابقۀ پیروزی برابر «گنو پتریاشویلیِ» گُرج را در کارنامه دارد؛ هم‌چنین امین طاهری –که اخیراً علی‌رغم شایستگی جهت کسب طلای قهرمانی آسیا 2021، روی یک غفلت، به مدال برنز دست یافت- با سابقۀ پیروزی رودررو در برابر زارع در رقابت‌های انتخابی سال گذشته، چالش جذاب و شیرینی را برای سرمربی، جهت انتخاب فرد المپیکی این وزن، رقم خواهدزد. لازم به ذکر است که زارع در مسابقات اخیر در لهستان، قدرت‌نمایی کرد و بر سکوی نخست ایستاد، اما طاهری باز هم حریف خود را دست کم گرفت و حذف شد. سرشناس‌ترین حریفان در 125 کیلو، «طاها آکگول» از ترکیه، «الکساندر خوتسیانیفسکی» از اوکراین، «ژیوی دنگ» از چین و پتریاشویلی‌ای که ذکر آن پیش‌تر رفت، هستند.انتظار کسب مدال:یک طلا، یک نقره، دو برنزمحمدحسین محمدیان، کایل اسنایدر را ضربهٔ فنی کرده‌است.آیا حسن یزدانی این بار از پس دیوید تیلور برمی‌آید؟شیر زخمی (کشتی فرنگی)تاریخ را فاتحان می‌نویسند؛ و چه فاتحی بهتر از «محمد بنا»! فتح المپیک لندن با 3 مدال خوش‌رنگ طلا، آن هم درحالی‌که پیش از آن هیچ مدال طلای المپیکی در کشتی فرنگی نداشتیم، فتح‌الفتوحی است که تا ابد در یادها می‌ماند و ناکامی نسبی در ریو 2016 (با دو برنز) را به پستوی ذهن می‌راند. این شیر زخمی از حوادث بزرگ و کوچک، حال یحتمل در اندیشۀ پایانی خوش بر دوران مربی‌گری خود، با تیمی نسبتاً جوان خواهدبود.درحالی‌که تیم ملی کشتی فرنگی ایران، می‌توانست با ترکیب شش‌نفرۀ کامل، در توکیو 2020 حاضر شود، شکست عجیب «حسین نوری» (دارندۀ مدال برنز جهانی 2017) از کشتی‌گیر چینی در ثانیه‌های پایانی و هم‌چنین ناکامی «ناصر علیزاده» (مرد طلایی آسیایی 2021) در انتخابی صوفیه (علی‌رغم ارائۀ مبارزاتی جانانه)، دست ما را در 87 کیلو، در پوست گردو گذاشت و حال، بنّای کشتی ایران، با ترکیبی 5نفره، نمایش خود را روی صحنه خواهدبرد. البته این قضیه، یک شباهت جذاب را بین 2012 لندن و 2020 توکیو، به ما نشان می‌دهد؛ 9 سال پیش نیز ما با یک نفر کم‌تر عازم مسابقات کشتی فرنگی المپیک شدیم و آن نتیجۀ تاریخی حاصل شد؛ آیا تاریخ، میل به تکرار خود را باز هم نمایان می‌کند؟در 60 کیلوگرم، «علیرضا نجاتی» برای اعزام بی‌رقیب به نظر می‌رسد. او که برنز 2019 جهانی را در کارنامۀ خود می‌بیند، هم‌اکنون در ردۀ پنجم رنکینگ اتحادیۀ جهانی کشتی قرار دارد. «کنیچیرو فومیتا» از ژاپن، «سرگی امیلین» از روسیه و «میرآمبک ایناگالوف» از قزاقستان، اصلی‌ترین رقبای نجاتی خواهندبود.در 67 و 77 نیز برادران شیرازی، به احتمال زیاد، بلیت توکیو را برای خود رزرو کرده‌اند. «محمدرضا گرایی» در 67 کیلو، در مسابقات کسب سهمیۀ آلماآتی نمایش خوبی از خود نشان داد. کشتی‌گیران قدرتمندی چون «اسماعیل بوررو مولینا» از کوبا، «آرتم سورکوف» از روسیه، «فرانک استبلر» از آلمان و «ماته نمس» از صربستان، در این وزن حضور دارند. «محمدعلی گرایی» نیز در 77 کیلو، هم‌اکنون هفتم رنکینگ است. او دو برنز جهانی (2017 و 2019) را هم دارد و از امیدهای اصلی ما برای کسب مدال در توکیوست. تمرکز محمدعلی باید بیش‌تر روی کشتی‌گیرانی چون «تاماس لورینج» از مجارستان، «الکس کسیدیس» از سوئد و «کارپت چالیان» از ارمنستان باشد.در 97 کیلوگرم، رقابت بین «محمدهادی ساروی» (دارندۀ طلای مسابقات کسب سهمیۀ آسیایی) و «مهدی بالی» (قهرمان 2021 آسیا) خواهدبود. البته شانس ساروی بیش‌تر است و هم‌اکنون نیز در رتبه‌بندی اتحادیۀ جهانی کشتی، ردۀ چهارم را از آن خود کرده‌است. ساروی برای کسب مدال، کشتی‌گیرانی پرافتخار چون «آرتور الکسانیان» از ارمنستان، «موسی اولویف» از روسیه و «جنگ ایلدیم» از ترکیه را پیش روی خود مشاهده می‌کند.حال به آخرین وزن می‌رسیم؛ سنگین‌وزنی که همیشه مایۀ حسرت ما بوده‌است، امسال سه مدعی را به خود می‌بیند. «امیر قاسمی منجزی»، باتجربه‌ترین در این مثلث، نفر دهم رنکینگ اتحادیۀ جهانی است و برای 2016 ریو نیز کسب سهمیه کرده‌بود، ولی «بشیر باباجان‌زاده» به‌جای او اعزام شد. دو رأس دیگر مثلث 130 کیلوی فرنگی ایران اما، دو جوان جویای نام هستند؛ «امین میرزازاده» با قهرمانی در 2020 دهلی نو و «علی‌اکبر یوسفی» با طلای 2021 آلماآتی، بر بام آسیا ایستادند و نوید روزهای خوب در این وزن را به محمد بنا می‌دهند. «رضا کایالپ» از ترکیه، «هیکی نابی» از استونی و «اسکار پینو» از کوبا، از شانس‌های کسب مدال در این وزن از کشتی فرنگی 2020 توکیو به شمار می‌روند.انتظار کسب مدال:دو نقره، یک برنزمحمد بنا، در اندیشهٔ تکرار روزهای خوش المپیک لندنمحمدعلی گرایی، از امیدهای اصلی کسب مدال کشتی فرنگی در توکیوارباب ضربه‌ها (کاراته)در تکاپو برای یافتن راهی برای گریز، در جنگلی انبوه، ناگهان تلألو درخشان آفتاب، شادمانی را با خود به همراه دارد. نمی‌دانیم اگر کاراته، برای نخستین بار در تاریخ المپیک، در 2020 توکیو نبود، آیا می‌توانستیم از جنگل کم‌طلایی در بازی‌های امسال بیرون بیاییم یا خیر. کاراتۀ توکیو در سه وزن کومیته (قسمت مبارزه) و یک بخش کاتای (قسمت نمایشی) انفرادی، برای مردان و زنان، در مجموع 8 شانس کسب مدال دارد و ما تاکنون 4 سهمیه در بخش کومیته (2 مرد و 2 زن) به دست آورده‌ایم؛ البته هم‌چنان شانس کسب سهمیه در مسابقات جهانی پاریس وجود دارد (به مقام‌های اول تا سوم این رقابت‌ها در هر بخش، سهمیه داده خواهدشد) و در خوش‌بینانه‌ترین حالت، با 6 سهمیۀ کامل کومیته و 2 سهمیۀ کاتای انفرادی ره‌سپار ژاپن خواهیم‌شد. «سید شهرام هروی»، سرمربی کومیتۀ آقایان -که سه بار تیم ایران را قهرمان جهان کرده‌است- در فکر تاریخ‌سازی با سفیدپوشان ایرانی است؛ او به‌خوبی می‌داند که احتمالاً این اولین و آخرین فرصت او برای کسب مدال‌های رنگارنگ المپیک قلمداد می‌شود، زیرا پاریس 2024، جایی برای کاراته در نظر نگرفته‌است. «سمانه خوش‌قدم»، سرمربی کومیتۀ بانوان هم به مدال‌آوری بانوان بسیار خوش‌بین است.«فاطمه صادقی»، امید اصلی کسب سهمیۀ کاتای انفرادی در پاریس است؛ او نفر سیزدهم رنکینگ به حساب می‌آید و کار سختی هم پیش‌ روی خود دارد. «ساندرا سانچز» از اسپانیا، «کیو شیمیزو» از ژاپن و «ویوانا بوتارو» از ایتالیا، شانس‌های اصلی کسب مدال المپیک در کاتای انفرادی بانوان هستند. از «ابوالفضل شهرجردی» نیز غافل نشویم، که در کاتای انفرادی آقایان، 33ام است و کار سختی برای کسب سهمیه در پاریس خواهدداشت. پس همان‌طور که معلوم است، جهت کسب مدال المپیک، قلب‌ها بیش‌تر‌ برای کومیته‌کارها می‌تپد. با توجه به ادغام پنج وزن کومیته در سه وزن، بانوان در سه وزن 55-، 61- و 61+ و آقایان در سه وزن 67-، 75- و 75+ به روی تاتامی می‌روند.«سارا بهمن‌یار» در کاراته‌وان لیسبون، سهمیۀ خود در 55- را قطعی کرد و حال باید خود را آمادۀ رقابت با حریفانی چون «سراب اوزچلیک» از ترکیه، «آنجلیکا ترلیوکا» از اوکراین، «میهو میهارا» از ژاپن و «تزویان ون» از چین تایپه کند. بهمن‌یار هم‌اکنون در ردۀ 6 جهان قرار دارد و دو طلای لیگ جهانی او در سال 2019، ما را به کسب مدال توسط او، امیدوار نگه می‌دارد.در وزن دوم المپیکی بانوان، «رزیتا علیپور» موفق به کسب سهمیه از طریق رنکینگ نشد و با حضور در رتبۀ 6 جهان و هم‌چنین طلای کاراته‌وان 2019 مسکو، آوردگاه پاریس را به‌عنوان آخرین شانس خود جهت تعبیر رؤیایش، می‌بیند. «ئین ژیائوان» از چین، «جیانا لطفی» از مصر و «جیووانا پرکوویچ» از صربستان، در صورت رسیدن رزیتا به توکیو، موانعی مستحکم در راه او برای کسب مدال خواهندبود.امید اصلی کسب مدال در میان بانوان کاراته‌کار کشورمان اما کسی نیست جز «حمیده عباسعلی» باتجربه، که حتی به کسب اولین طلای تاریخ بانوان المپیکی می‌اندیشد. تعویق یک‌سالۀ المپیک 2020، این اقبال را برای وی داشت تا مصدومیتش برطرف شده و آمادۀ حضور در مهم‌ترین مسابقات حیات ورزشی‌اش گردد. رقبای اصلی عباسعلی (نفر دوم رنکینگ جهانی)، «ایرینا زارتسکا» از آذربایجان، «لی گانگ» از چین و «ملتم هوکااوغلو» از ترکیه خواهندبود.در 67- آقایان، «امیر مهدی‌زاده»، قهرمان اسبق جهان، هنوز نتوانسته به دوران باشکوهش بازگردد، اما امید دارد در پاریس، به یاد روزهای روشن خود، سهمیه را بگیرد و در توکیو، به مصاف کاراته‌کاهایی چون «دارخان اسدیلوف» از قزاقستان، «استیون داکوستا» از فرانسه و «آنجلو کرسچنزو» از ایتالیا برود.«بهمن عسگری»، انتظارات را تا حدی از خود بالا برده که به چیزی کم‌تر از طلای المپیک 75- کاراتۀ آقایان قانع نخواهیم‌بود. او مقتدرانه بر صدر رنکینگ این وزن تکیه زده، ولی باید مراقب «لوئیجی بوسا» از ایتالیا، «رافائل آقایف» از آذربایجان و «استانیسلاو هورونا» از اوکراین باشد.از معایب ادغام وزن‌ها، حذف اجباری یکی از شانس‌های کسب نشان طلای ایران بود؛ «ذبیح‌الله پورشیب»، کاپیتان پرافتخار تیم ملی کاراتۀ آقایان، علی‌رغم قهرمانی در مسابقات کاراته‌وان لیسبون 2021، قافیه را به «سجاد گنج‌زاده»، دیگر امید کسب طلای ما باخت. گنج‌زاده، برای کسب مدال، حریفانی چون «اوگور آکتاس» از ترکیه، «جاناتان هورن» از آلمان و «ایوان کوسیچ» از کرواسی را در توکیو 2020، ملاقات خواهدکرد.انتظار کسب مدال:دو طلا، یک برنزمسابقات انتخابی پاریس، تنها شانس باقی‌ماندهٔ امیر مهدی‌زاده برای راه‌یابی به المپیک ۲۰۲۰چهار سهمیهٔ کاراتهٔ ایران در المپیک توکیو، قطعی شده‌است.هیاهوی بسیار برای هیچ (تکواندو)رهاکردن، همواره به‌معنای شکست نیست؛ گاهی باید رها کرد تا پیروز شد. «سید محمد پولادگر»، رئیس فدراسیون تکواندو، 21 سال است که بر مسند خود نشسته و هیچ تندبادی، گزندی بر جایگاه وی نمی‌رساند. افت تکواندوی ایران در سال‌های اخیر و مهاجرت استعدادهای وطنی، از «رضا مهمان‌دوست» گرفته تا «کیمیا علیزاده»، مستقیماً نتیجۀ سیاست‌های نادرست فدراسیون تلقی می‌گردد، اما گویا تنها کارویژۀ پولادگر، نزاع با کانون تکواندوکاران و هیاهیوی بسیار برای هیچ است. با وجود این، ما هم‌چنان در توکیو با خوش‌بینی به ساق‌های سه تکواندوکارمان می‌نگریم و حتی انتظار کسب مدال داریم.گرچه «مهلا مؤمن‌زاده»، پدیدۀ شگفت‌انگیز تکواندوی ایران، نتوانست کیمیای ثانی شود و مس ناامیدی‌مان را به زر امید تبدیل کند، «ناهید کیانی»، با هدایت «مهرو کمانی»، در وزن 57- شاهکاری عظیم خلق کرد و با پیروزی بر قهرمان جهان، تنها سهمیۀ بانوان تکواندوکار المپیک 2020 را به دست آورد. این جوان پرانرژی بختیاری، برای ادامۀ افتخارآفرینی‌هایش، مدال المپیک را نشانه گرفته‌است.«آرمین هادی‌پور»، نمایندۀ 58- تکواندوی آقایان در المپیک توکیو، از پرامیدهای کاروان ما محسوب می‌شود و هم‌اکنون در رتبۀ 6 رنکینگ جای دارد. او یک نقره و یک برنز مسابقات جهانی را در کارنامه دارد و مهم‌ترین رقیبان او در شیاپچانگ المپیک امسال، «جون جانگ» از کرۀ جنوبی، «ویتو دلایکویلا» از ایتالیا و «جیجوس اندوی تورتوسا» از اسپانیا هستند.«میرهاشم حسینی»، هوگوپوش 68- کیلوی ایران، با قرارگرفتن در رنکینگ 7 جهانی، نیم‌نگاهی به مدال نیز دارد، اما «دای هون لی» از کرۀ جنوبی، «برادلی سیندن» از انگلیس و «شوای ژائو» از چین، یقیناً کار را برای حسینی، دشوار خواهندساخت. البته ناگفته نماند که میرهاشم تکواندوی ما، در 19سالگی به نقرۀ جهان رسیده و می‌تواند در توکیو، کابوس هر حریفی باشد.«فریبرز عسگری»، مربی تکواندوی آقایان ایران نیز این روزها سخت مشغول آماده‌کردن دو تکواندوکار سخت‌کوش ماست تا بار دیگر شاهد مدال‌آوری این ورزش محبوب، در المپیک باشیم.انتظار کسب مدال:یک نقره، یک برنزقهرمان جهان هم در راه المپیک، نتوانست مانع ناهید کیانی شود.میرهاشم حسینی و آرمین هادی‌پور، امیدهای ایران در شیاپچانگ توکیومیوه‌های سربه‌گردون‌سای اینک خفته در تابوت پست خاک (وزنه‌برداری)لاجرم هرکس که بالاتر نشست / استخوانش سخت‌تر خواهدشکستبیت بالا از مولانا، شاید بهترین توصیف برای وضعیت وزنه‌برداری کشورمان در سال‌های اخیر باشد؛ تیم پرافتخاری که دو طلای ریو (آن هم با وجود ناداوری‌ها علیه «بهداد سلیمی») را کسب کرد‌، در جهانی 2018 عشق‌آباد، سوم شد و در 2017 آناهایم، بر سکوی نخست جهان ایستاد، حال به وضعیتی نامناسب دچار شده‌است. مصدومیت‌های عجیب نظیر آنچه چندی پیش در قهرمانی آسیا دیدیم و ما را از رتبۀ اول آسیا، به رتبۀ چهارم کشاند، شاید مهم‌ترین علت این امر باشد. پس از جریمه‌های سنگین فدراسیون جهانی برای کشورهای مختلف (به‌علت دوپینگ‌های فراوان در این رشته) و اعمال محدودیت 2+ 2 برای ایران در المپیک 2020 (امکان حضور حداکثر 2 وزنه‌بردار مرد و 2 وزنه‌بردار زن)، نگران ازدست‌دادن چند شانس طلای المپیک بودیم، اما حال که در آستانۀ این رویداد بزرگ هستیم، خدا را شاکریم که بیش از این سهمیه نداریم؛ زیرا در حال حاضر، 2 نفری که شایستۀ نبرد با پولاد سرد در توکیو باشند، به‌سختی در تیم ملی پیدا می‌شوند. از طرفی، وزنه‌برداری بانوان نیز نوپاست و هنوز جای کار بسیار دارد، تا پس از شاهکار «یکتا جمالی» در مسابقات جوانان جهان، به تداوم مدال‌آوری آن در آسیا و دنیا بیندیشیم (البته اگر استاد «داریوش ارجمند» اجازه دهند!).در صدر مصدومیت‌ها، باید نام «سهراب مرادی» را بی‌رقیب قرار دهیم؛ قهرمان نجیب و بی‌حاشیه‌ای که در شرایط عادی می‌توانستیم طلای توکیو را برای او بدانیم، به‌دلیل مصدومیت‌های متوالی، نتوانست وزنه‌های لازم را بزند و از المپیک بازماند. البته سهراب در اواخر دوران ورزشی خود قرار دارد و باید به فکر جای‌گزینی درخور برای او باشیم.از قدیم گفته‌اند که غرور، آفت انسان است؛ «کیانوش رستمی»، آیینۀ تمام‌نمای این موضوع در ورزش کشورمان به شمار می‌آید. ای‌کاش این قهرمان دوست‌داشتنی، لج‌بازی‌ها را کنار می‌گذاشت و به‌جای ایجاد دیواری حائل بین خود و تیم ملی، تمریناتش را جداگانه پی‌گیری نمی‌کرد تا وضعیت فوق‌العاده‌اش حفظ می‌شد و اوت‌کردن‌های چندین‌باره‌اش اتفاق نمی‌افتاد. البته او شانس کمی برای المپیکی‌شدن دارد؛ زیرا شرایط فدراسیون جهانی جهت اعطای سهمیه، تغییر کرده‌است؛ پیش از این، برای کنترل وضعیت دوپینگ، وزنه‌برداران باید حداقل در شش مسابقۀ موردتأیید، با فواصل زمانی تعیین‌شده شرکت می‌کردند، ولی چندی پیش، عدد 6 به 4 تبدیل شد و حال، علاوه‌بر کیانوش در دستۀ 96 کیلوگرم، «علی هاشمی» در دستۀ 109 کیلوگرم (قهرمان جهان در سال‌های 2017 و 2018) نیز شانس المپیکی‌شدن دارد و باید منتظر اعلام رنکینگ از سوی IWF باشیم. البته خود فدراسیون جهانی وزنه‌برداری نیز تکلیف خودش را نمی‌داند و حتی ممکن است به‌نحوی امتیازات را محاسبه کند تا حتی سهراب هم شانس حضور داشته‌باشد! فدراسیون کشورمان، به «سید ایوب موسوی»، «علیرضا بیرالوند» و «علی میری» هم آماده‌باش داده تا اگر طبق رنکینگ، در محدودۀ سبز کسب سهمیه بودند، تمرینات‌شان را حرفه‌ای‌تر از قبل، برای آمادگی المپیک ادامه دهند.تنها سهمیه‌ای که برای توکیو 2020 از آن مطمئن هستیم، «علی داوودی» در ‌فوق‌سنگین است. او را آیندۀ وزنه‌برداری ایران می‌دانند و دو بار قهرمانی در آسیا در 2019 و 2020، نشان از پیش‌رفت تدریجی او دارد. البته اگر اتفاق خاصی نیفتد، باید از حالا طلای 105+ توکیو را برای «لاشا تالاخادزه»ی گرجستانی بدانیم؛ غول وزنه‌برداری این روزها که به‌مرور، نام ایرانی‌ها را از اسکوربردهای رکوردهای یک‌ضرب، دوضرب و مجموع جهان در این وزن محو کرد و بعید نیست در المپیک 2020، به رکورد مجموع 500 کیلوگرم حمله کند و افسانه را به واقعیت تبدیل سازد.با همۀ این اوصاف، مسابقات آسیایی تاشکند، نوید چند وزنه‌بردار خوش‌آتیه را به ما داد؛ «حافظ قشقایی» (که البته مصدومیت، مانع از حضور او روی تخته شد)، «میرمصطفی جوادی»، «رسول معتمدی»، علی میری و علی داوودی، تحت هدایت «محمدحسین برخواه»، یقیناً با افزایش دانش و تجربۀ مربی‌گری او، می‌توانند ایران را به روزهای درخشان وزنه‌بردای بازگردانند.یک درس دیگر نیز می‌توانیم از سال‌های اخیر بیاموزیم و آن هم الگوبرداری از چینی‌ها در برنامه‌ریزی برای ورزش‌های گوناگون است؛ سال‌های نه‌چندان دور، پرجمعیت‌ترین کشور جهان را فقط در سبک‌وزن وزنه‌برداری مدعی می‌دانستیم، اما اکنون تنها در فوق‌سنگین است که مدعی نیستند و با هدف‌گذاری اصولی، در حال فتح وزنه‌برداری و به‌طور کلی ورزش جهان هستند؛ ای‌کاش می‌شد یک قرارداد 25ساله هم در حوزۀ ورزش، با چین می‌بستیم.انتظار کسب مدال:یک برنزآیا علی هاشمی، دومین المپیک خود را تجربه خواهدکرد؟علی داوودی، جا پای بزرگان فوق‌سنگین وزنه‌برداری ایران می‌گذارد.خیلی دور، خیلی نزدیک (دوومیدانی)دویدن و فقط دویدن، راز موفقیت «فارست گامپ» بود؛ در این مرزوبوم اما، گویا هر کار می‌کنند تا تو با تمام وجود ندوی. چه استعدادهای فراوانی که در کشورمان حضور دارند و برای پرمدال‌ترین رشتۀ المپیک، کشف نمی‌شوند. حتی اگر هم‌چون «حسن تفتیان»، کشف هم بشوی، کفش‌هایت را پیش از مسابقه می‌دزدند تا نتوانی با تمرکز کامل مسابقه دهی...از افسوس بابت درجازدن در دوومیدانی که بگذریم، مشاهده می‌کنیم درحالی‌که پیش از این، در لندن و ریو، سهمیه‌های المپیک‌مان دورقمی می‌شد، تاکنون تنها سه سهمیه توسط «احسان حدادی» (پرتاب دیسک)، حسن تفتیان (دوی 100 متر) و «مهدی پیرجهان» (دوی 400 متر با مانع) کسب کرده‌ایم؛ البته هم‌چنان تا پایان زمان جدال برای رسیدن به حدّنصاب ورودی المپیک، «فرزانه فصیحی» (دوی 100 متر) شانس رزرو بلیت المپیک را دارد.سریع‌ترین مرد ایران، در ریو 2016 دست به خلق شگفتی بزرگی زد و برای اولین بار، ما را صاحب جایگاهی در نیمه‌نهایی 100 متر المپیک کرد. حسن تفتیان که اکنون زیرنظر مربی فرانسوی، مشغول آماده‌سازی خود برای المپیک است، به رؤیای رکوردی زیر 10 ثانیه می‌اندیشد؛ غزال تیزپای ایران‌زمین، سد 10 ثانیه را بشکن!لندن 2012، بهترین دورۀ ایران در ادوار المپیک بود و موضوعی که این اتفاق را شیرین‌تر کرد، کسب مدال در رشته‌ای جدید بود؛ وزنه‌برداری و کشتی، سال‌ها جولان‌گاه ایرانیان در المپیک بودند، تا تکواندو در سیدنی 2000 از راه رسید و سومین رشتۀ مدال‌آورمان شد؛ احسان حدادی اما شگفتانۀ خود را در دومین حضور خود در المپیک رو کرد و نقرۀ پرتاب دیسک را برایمان به ارمغان آورد. وی هم‌اکنون در آمریکا به سر می‌برد و مصدومیت‌های اخیر، متأسفانه از میزان آمادگی‌اش کاسته‌است؛ رقیب اصلی او، «دنیل استال» از سوئد به حساب می‌آید که در آستانۀ المپیک، رکورد 69.71 متر را ثبت کرده، حال آن‌که بهترین رکورد احسان، 69.32 متر است که سال 2008، دیسک را این میزان پرتاب کرد!مهدی پیرجهان، جوان 22سالۀ دوی 400 متر با مانع، با قرارگیری در رتبۀ 24 جهان و فاصله 0.4ثانیه‌ای با رکورد المپیک، ورودی توکیو را به دست آورد و در کارنامۀ او، هفتمی جوانان جهان را نیز می‌بینیم. او از استعدادهایی است که باید قدرش دانسته شود تا در آینده، رتبۀ خود را ارتقا دهد.«دختر باد» را می‌توانیم لقب شایسته‌ای برای فرزانه فصیحی بدانیم؛ فصیحی هم‌چنان با شرکت در مسابقات بین‌المللی، در تلاش برای کسب سهمیۀ توکیوست. ورودی المپیک در 100 متر بانوان، 11.15 است، درحالی‌که رکورد شخصی فرزانه –که اخیراً آن را ثبت کرده- عدد 11.61 ثانیه را نشان می‌دهد.احسان حدادی، برای چهارمین بار در آوردگاه المپیک شرکت می‌کند.حسن تفتیان، سریع‌ترین مرد ایرانشوالیه‌های روشنایی (شمشیربازی)از «آریو برزن» تا «بهرام چوبین»، از «سورنا» تا «رستم فرخزاد»، پیشینۀ این سرزمین را مملو از دلاورانی می‌بینیم که جانانه از خاک ایران دفاع نموده‌اند. حال، در توکیو چشمان‌مان به شمشیرهای «مجتبی عابدینی»، «محمد فتوحی»، «محمد رهبری» و «علی پاکدامن» دوخته خواهدشد. درحالی‌که در اسلحه‌های اپه و فلوره، موفقیت چندانی برای ایران حاصل نشده، در سابر، به‌عنوان یکی از قدرت‌های جهان مطرح شده‌ایم و از ریو 2016 با 2 سهمیۀ انفرادی، به توکیو 2020 با 3 سهمیۀ انفرادی و 1 سهمیۀ تیمی، جهش کرده‌ایم. «پیمان فخری»، سرمربی سابریست‌ها بسیار به کسب مدال امیدوار است و ما نیز خاطرۀ خوش مجتبی عابدینی در ریو و کسب عنوان چهارمی و شنیدن نفس‌های سنگین مدال را از خاطر نخواهیم‌برد؛ این کاپیتان خوش‌اخلاق سابر ایران، هم‌اکنون در ردۀ 14ام رنکینگ قرار دارد و پاکدامن با رتبۀ 24، رهبری با رتبۀ 36 و فتوحی با رتبۀ 39، همگی آرزوی افتخارآفرینی در هفتۀ نخست مرداد 1400 را در ذهن می‌پرورانند.در بخش تیمی، رقبای ایران (با رنکینگ 6 جهانی)، کشورهای کرۀ جنوبی، روسیه، مصر، آمریکا، آلمان، ایتالیا و مجارستان هستند و در بخش انفرادی نیز «اوه سانگوک» از کرۀ جنوبی، «الی دِرشوییتز» از آمریکا و «لوکا کوراتولی» از ایتالیا، می‌توانند دشوارترین رقیبان پهلوانان ایرانی لقب گیرند.انتظار کسب مدال:یک برنزمجتبی عابدینی، به چیزی جز مدال المپیک راضی نیست.تیم شمشیربازی سابر ایران (قدرت ششم جهان) در توکیو شمشیر می‌زند.فقط یک راند دیگر مبارزه کن (بوکس)«یک راند دیگر مبارزه کن، وقتی پاهایت چنان خسته‌اند که یارای ایستادن نداری.یک راند دیگر مبارزه کن، وقتی بازوانت چنان خسته‌اند که قدرت گاردگرفتن نداری.یک راند دیگر مبارزه کن، وقتی که خون از دماغت جاری است و چشمانت سیاهی می‌رود.یک راند دیگر مبارزه کن، وقتی چنان خسته‌ای که آرزو می‌کنی حریف مشتی به چانه‌ات بزند و کار را تمام کند.یک راند دیگر مبارزه کن و به یاد داشته‌باش: کسی‌که همواره یک راند دیگر مبارزه می‌کند، هرگز شکست نمی‌خورد».پوست‌اندازی تیم ملی بوکس کشورمان، سبب شد تا در مسابقات قهرمانی آسیا 2021 امارات، با ترکیبی جوان، به مصاف رقبا برویم؛ تنها فرد باتجربۀ ترکیب، «احسان روزبهانی»، کاپیتان قدرتمند تیم بود. بچه‌ها در داخل رینگ، جواب اعتماد «علیرضا استکی»، سرمربی تیم ملی را دادند و یک نتیجۀ تاریخی کسب کردند: دو نقره و دو برنز؛ نتیجه‌ای که از سال 2002 تابه‌حال سابقه نداشت. مدال‌های رنگارنگ و مبارزات دلاورانۀ بوکسورهای خوش‌آتیۀ کشورمان، نوید آینده‌ای درخشان در این رشته را به ما داد.ما دو نماینده در بوکس 2020 توکیو داریم؛ «دانیال شه‌بخش» در 60 کیلو و «سید شاهین موسوی» در 75 کیلو.شه‌بخش، در مسابقات آسیایی خردادماه 1400، دست به کار بزرگی زد و در گام نخست، «سریک» از قزاقستان را شکست داد تا بالأخره پس از مدت‌ها، شاهد پیروزی مشت‌زنی از ایران بر مشت‌زنی از قزاقستان باشیم. در ادامه، شاهد غلبۀ او بر رقبای قدرتمند کویتی و هندی بودیم. وی در فینال، علی‌رغم ارائۀ مبارزه‌ای پایاپای، مغلوب حریف مغول شد و مدال نقره را از آن خود کرد.موسوی نیز در رقابت‌های قهرمانی آسیا، پس از استراحت در دور نخست، بوکسور تاجیکستانی را از پیش رو برداشت، اما در مرحلۀ نیمه‌نهایی، زورش به «آبیلخان آمانکول» از قزاقستان نچربید و به نشان برنز بسنده کرد.دو ورزش‌کار قدرتمند کشورمان، در اندیشۀ عبور از سد یک‌چهارم و کسب اولین نشان تاریخ بوکس در بازی‌های جهانی و المپیک هستند. اردوهای مشترک با تیم‌های قدرتمند ازبکستان، قزاقستان و الجزایر نیز از اقدامات مثبت فدراسیون در راستای آماده‌سازی تیم در راه پرپیچ‌وخم موفقیت بود.دانيال شه‌بخش، قهرمان بوکس آسیا، سد یک‌چهارم را خواهدشکست؟سید شاهین موسوی، دارندهٔ نشان برنز آسیا، مشت‌های خود را در رینگ توکیو، روانهٔ حریفان خواهدکرد.تفنگ خالی، نتایج عالی (تیراندازی)این‌که «انسان در محدودیت‌ها ستاره می‌شود»، برای ملی‌پوشان تیراندازی با تفنگ ایران، صرفاً یک جملۀ تزئینی نیست، بلکه آن‌ها با پوست و گوشت و خون‌شان، این چند کلمه را احساس کرده‌اند. تنها خدا می‌داند اگر فقط فشنگ کافی برای تمرین داشتند، چه غوغایی در مسابقات جهانی و المپیک می‌کردند.علی‌رغم فقدان امکانات لازم، 6 سهمیه توسط «نجمه خدمتی»، «آرمینا صادقیان»، «هانیه رستمیان»، «فاطمه کرم‌زاده»، «جواد فروغی» و «مهیار صداقت» به دست آمده و در اندک مسابقات برون‌مرزی اعزامی هم نشان داده‌اند می‌توانند پابه‌پای قهرمانان جهان و المپیک، رقابت کنند.خدمتی و صادقیان در تفنگ بادی 10 متر زنان، رستمیان در تپانچۀ بادی 10 متر زنان، کرم‌زاده در سه‌وضعیت 50 متر زنان، صداقت در سه‌وضعیت مردان و فروغی در تپانچۀ بادی 10 متر مردان، رقابت‌های خود را برگزار خواهندکرد.شاهکار تیم ملی تیراندازی، با کسب ۶ سهمیهٔ المپیک توکیو ۲۰۲۰نجمه خدمتی، مدال المپیک را در کارنامهٔ افتخاراتش کم دارد.ای باد شرطه برخیز! (قایقرانی)دریای طوفانی روزگار، انسان‌هایی می‌خواهد جهت هدایت قایق‌های مبتلا به تلاطم آب‌های خروشان؛ «وقتی طوفان تمام شد، یادت نمی‌آید چگونه از آن گذشتی و چطور جان به در بردی. حتی در حقیقت مطمئن نیستی طوفان واقعاً تمام شده‌باشد. اما یک چیز مسلّم است؛ وقتی از طوفان بیرون آمدی، دیگر همان آدمی نیستی که قدم به درون طوفان گذاشت...!» (تکه‌ای از کتاب «کافکا در کرانه»، اثر «هاروکی موراکامی»)آب‌های توکیو، برای ایران، با 2 سهمیۀ قطعی، آرام است؛ «علی آقامیرزایی» (نفر نخست مسابقات کسب سهمیۀ المپیک 2020) در کایاک تک‌نفرۀ 1000 متر و «نازنین ملایی» (نفر دوم مسابقات کسب سهمیۀ المپیک 2020) در روئینگ تک‌نفرۀ سنگین‌وزن، 2 ملی‌پوش قایقرانی ما هستند.یکی از حواشی پیش‌آمدۀ اخیر در این رشته، ماجرای انتخاب فرد اعزامی به المپیک بین نازنین ملایی و «بهمن نصیری» (نفر دوم مسابقات کسب سهمیه در روئینگ تک‌نفرۀ سنگین‌وزن) بود؛ زیرا طبق قوانین، نمی‌توانستیم بیش از 2 اعزامی به توکیو داشته‌باشیم. در نهایت، پیش از انتخاب توسط فدراسیون، نصیری به‌نفع ملایی کنار رفت، ولی تصمیم خود را علی‌رغم شایستگی‌ها و برتری‌اش عنوان کرد و همین موضوع، کار فوق‌العاده‌اش را بی‌ارج‌وقرب ساخت.صادرنشدن ویزای «رکسانا رازقیان»، ملی‌پوش اسلالوم ایران، از سوی تایلند و سهل‌انگاری کنفدراسیون آسیا در این زمینه هم یک اتفاق تلخ بود که سبب ازدست‌رفتن شانس کسب سهمیه در این بخش شد؛ این موضوع، در حالی بود که رازقیان، نسبت‌به سایر رقبا، رنکینگ بهتری داشت.علی آقامیرزایی، آب‌های توکیو را مقهور خود خواهدساخت.نازنین ملایی، تنها بانوی قایقرانی ایران در توکیوزنجیرهای نامرئی (دوچرخه‌سواری)یکی از بی‌برنامه‌ترین فدراسیون‌‌های ورزشی در سالیان اخیر، بدون شک، فدراسیون دوچرخه‌سواری به حساب می‌آید. شدت غم‌انگیزبودن ماجرا تا آن‌جاست که اگر در المپیک، دوچرخه‎سوار ما صرفاً خط پایان را رد کند، باید کلاه‌مان را به‌نشانۀ سرور و شادمانی، به هوا بیندازیم!اخیراً انتخابات فدراسیون هم انجام شده و «محمود رشیدی»، رئیس جدید، کار سختی را برای انداختن دوچرخه‌سواری ایران در ریل موفقیت خواهدداشت. تک‌سهمیۀ ایران در بخش جادۀ المپیک پیش‌رو نیز به‌خاطر قرارگیری ایران در بازۀ 33 تا 50 رنکینگ جهانی به دست آمده و از بین «میر صمد پورسیدی»، «سعید صفرزاده»، «بهنام آرین» و «امیرحسین جمشیدیان»، یک نفر ره‌سپار توکیو خواهدشد. از بین این 4 تن، تنها پورسیدی سابقۀ حضور بازی‌های المپیک (ریو 2016) را داراست.«میر صمد پورسیدی»، از شانس‌های حضور در مسابقات دوچرخه‌سواری توکیوخروش خم چرخ چاچی (تیراندازی با کمان)تاریخ گواهی می‌دهد که از دیرباز، در این خطه، تیراندازی یکی از هنرهای ایرانیان به شمار می‌رفته و حتی واژۀ archery (تیراندازی)، از لغت «آرش» (کمان‌گیر افسانه‌ای ایرانی) اقتباس شده‌است. گرچه هنوز نتوانسته‌ایم در بخش ریکرو، قدرت خود را به جهان دیکته کنیم، اما قهرمانی کامپوند تیمی مردان در جهانی 2015، هرگز از یادها نخواهدرفت. حال باید افسوس بخوریم که مسابقات المپیک تنها در مادۀ ریکرو برگزار می‌شود و شانس کم‌تری برای موفقیت خواهیم‌داشت. البته تا بدین‌جا یک سهمیه توسط «میلاد وزیری» -که خود سابقۀ حضور در المپیک را در سال 2012 دارد- کسب شده و در مسابقات جهانی پاریس، می‌توان به فکر افزایش سهمیه‌ها، در تیمی آقایان و بانوان و هم‌چنین انفرادی بانوان بود. جدا از وزیری، «صادق اشرفی»، «امین پیرعلی»، «رضا شبانی»، «زهرا نعمتی»، «شیوا شجاع‌مهر»، «سوگند رحمانی» و «مهتا عبداللهی»، شانس المپیکی‌شدن را دارند.میلاد وزیری، در حال آماده‌سازی کمان خود، برای نشانه‌گیری موفقیتنوشاد، NO SHAD(تنیس روی میز)شکاف بین ورزش همگانی و ورزش قهرمانی، یکی از معضلات بزرگ ورزش ما تلقی می‌گردد؛ درحالی‌که بوستان‌های کشور، مملو از میزهای پینگ‌پنگ است، وقتی صحبت از ورزش‌کاران حرفه‌ای تنیس روی میز می‌شود، باید منتظر ظهور پدیده‌هایی مانند برادران عالمیان باشیم. زنگ خطر در این ورزش، با کسب تنها یک سهمیه، به صدا درآمده‌است. «نیما عالمیان»، با کسب مقام نخست در مسابقات کسب سهمیۀ آسیای میانه، تنها نمایندۀ پینگ‌پنگ ایران در توکیو خواهدبود و «نوشاد عالمیان»، با توجه به کاهش سهمیۀ پینگ‌پنگ‌بازهای مرد حاضر در المپیک توکیو (از 70 به 65)، شانس حضور در سومین المپیک متوالی‌اش را از دست داد.نیما عالمیان، پیروز جدال برادران برای رزرو بلیط توکیودر انتظار غریق‌نجات (شنا)پس از دوومیدانی با 48 مدال طلا، شنا با 37 عدد، دومین رشته‌ای است که بیش‌ترین مدال در آن توزیع شود، لیکن بی‌توجهی و غفلت ما نسبت‌به این امر، باعث شده در این ورزش پرمدال، ثانیه‌ها و حتی دقیقه‌ها تا مدال المپیک فاصله داشته‌باشیم و نیاز به غریق‌نجاتی که بیاید و سبب‌ساز شیرجۀ ما به‌سوی کام‌یابی در این رشته شود، سال‌هاست که حس می‌شود.هنوز نماینده‌ای در شنای توکیو نداریم، اما «بنیامین قره‌حسنلو»، «مهدی انصاری»، «متین بالسینی»، «سینا غلامپور» و «علیرضا یاوری» به مسابقات انتخابی صربستان اعزام خواهندشد تا در صورت رسیدن به رکورد ورودی المپیک، سهمیه را اخذ نمایند؛ در غیر این صورت، باید منتظر اعطای سهمیۀ یونیورسالیتی (وایلدکارت) باشیم.آیا شناگری از ایران، در استخر توکیو آب‌تنی خواهدکرد؟تعبیر رؤیا (ژیمناستیک)رفتن تا لبۀ موفقیت و احتمال نرسیدن به آن، می‌تواند یکی از دردناک‌ترین احساسات یک انسان در طول حیاتش باشد؛ هنگامی‌که «سعیدرضا کیخا»، در آستانۀ کسب سهمیۀ تاریخی حلقۀ خرک المپیک 2020 توکیو بود، ویروس منحوس کرونا، فینال مسابقات را لغو و ژیمناستیک ایران را نقره‌داغ کرد.پیشرفت این رشتۀ محبوب در ایران، در سال‌های اخیر بسیار محسوس بوده و هم‌اکنون، سعیدرضا کیخا در رتبۀ 4 خرک جهان و «مهدی احمدکُهنی»، در رتبۀ 16 دار حلقۀ جهان جای دارند. «حیف»، شبه‌جملۀ بسیار نارسایی خواهدبود، اگر ایران مسافر ژیمناستیک توکیو 2020 نباشد.خبر خوب برای ژیمناست‌ها و به‌طور کلی ورزش کشورمان آن‌که جام جهانی قطر –که نیمه‌کاره مانده‌بود- از دوم تا پنجم تیرماه برگزار خواهدشد و ما، شانس افزایش سهمیه‌های کاروان‌مان را از طریق این ورزش یافته‌ایم.گرچه گل‌سرسبد موفقیت‌های ژیمناستیک ایران در سالیان اخیر، دو نقرۀ جهانی کیخا و احمدکُهنی است، اما «سید محمد شفیعی»، «محمدرضا حمیدی» و «محمدرضا خسرونژاد» نیز شانس کسب سهمیه را دارند.سعیدرضا کیخا را شاید بتوانیم بدشانس‌ترین ورزشکار ایرانی حال‌حاضر بدانیم.توهم مبارزه (جودو)جنگیدن با دشمن فرضی، فقط توهم مبارزه را پدید می‌آورد و آسیبی هم اگر به کسی برسد، به شخص مبارزه‎کننده وارد می‌شود؛ داستان جودوی ما و «آرش میراسماعیلی»، مصداق همین چند کلمه است؛ تعلیق پشت تعلیق، فراری‌دادن جودوکاران کشورمان و تشدید اختلافات داخلی، ثمرۀ حضور یک فرد ایدئولوژی‌زده در رأس فدراسیون این ورزش رزمی بوده.دارندۀ مدال برنز جهانی 73- کیلوگرم جودو، «محمدمهدی بریمانلو»، تنها سهمیۀ جودوی ما در المپیک 2020 را کسب کرده‌بود، اما تعلیق جدید و چهارسالۀ فدراسیون جودو، حضور بریمانلو در تاتامی توکیو را در هاله‌ای از ابهام قرار داده تا برگ زرینی دیگر در کارنامۀ درخشان جناب میراسماعیلی نقش بندد!دشمنان داخلی، رقیب «محمدمهدی بریمانلو» برای نبرد در توکیونتوان شبه تو جُستن(والیبال)وقتی «خولیو ولاسکو»ی آرژانتینی در سال 2011، از پله‌برقی فرودگاه امام خمینی (ره) پایین می‌آمد، بارقه‌های امید در میان والیبال‌دوستان پدیدار گشت؛ دیری نپایید که این امیدواری، به سرتاسر ایران منتقل شد و کم‌کم والیبال را حتی بیش‌تر از فوتبال، در کانون توجه ایرانیان قرار دارد. شب‌های لیگ جهانی، جام جهانی و ... هرگز از خاطرمان نخواهدرفت. پس از ولاسکو، «اسلوبودان کواچ»، «رائول لوزانو» و «ایگور کولاکوویچ» نیز طعم سرمربی‌گری تیم ملی والیبال ایران را چشیدند. صعود به المپیک پس از 52 سال، در دورۀ پیشین این بازی‌ها اتفاق افتاد و ایران حتی تا مرحلۀ یک‌چهارم نیز بالا آمد؛ که به نایب‌قهرمان آن دوره، ایتالیا، باخت و حذف شد. این بار اما سروقامتان، در اندیشۀ رسیدن به جمع 4 تیم برتر المپیک و حتی کسب مدال هستند؛ اتفاقی که در ورزش‌های تیمی، برای ایران در المپیک بی‌سابقه است.در توکیو، ما در گروه A رقابت‌ها با تیم‌های ایتالیا، لهستان، ونزوئلا، ژاپن و کانادا هم‌گروه هستیم؛ از بین این 6 تیم نیز 4 تیم به مرحلۀ یک‌چهارم نهایی صعود می‌کنند و به‌صورت ضربدری، با 4 تیم برتر گروه Bرقابت خواهندکرد؛ جایی‌که برزیل، آمریکا، روسیه، آرژانتین، فرانسه و تونس حضور دارند.سکّان هدایت این تیم دوست‌داشتنی، به‌تازگی به «ولادیمیر آلکنو»ی روس سپرده شده‌است که سابقۀ قهرمانی در المپیک (2012 لندن) را با تیم ملی روسیه دارد. وی در بازی‌های لیگ ملت‌های جهان –که هم‌اکنون در جریان است- دست به کار بزرگی زده و تغییر نسل والیبال ما را سبب شده‌است؛ نسل طلایی ما، در حال دگردیسی است و نسل طلایی 2، از دل این پیلۀ کرم ابریشم، بیرون می‌آید؛ همان‌هایی که در سال 2019، قهرمان جوانان جهان شدند. حضور بازیکنانی نظیر «امیرحسین اسفندیار»، «علی‌اصغر مجرّد»، «محمدرضا حضرت‌پور»، «بردیا سعادت»، «صابر کاظمی»، «میثم صالحی» و ...، در کنار «سعید معروف»، «سید محمد موسوی»، «میلاد عبادی‌پور»، «امیر غفور»، «پوریا فیاضی» و ...، ما را امیدوار به یک تغییر نسل تدریجی، توأم با نتیجه‌گیری در میادین مختلف، می‌نماید.تلفیق جوانی و تجربه، رمز موفقیت والیبال ایران در توکیوعزم جزم آلکنو، برای تاریخ‌سازی با تیم ملی والیبالیا خدا! مگه داریم؟(بسکتبال)درحالی‎که در ماه‌های اخیر، بازربیتر «پری پتی» در فینال لیگ داخلی بسکتبال، نقل محافل ورزشی شده، باید منتظر یکی از مهم‌ترین اتفاقات تاریخ بسکتبال ایران باشیم؛ حضور در گروه مرگ المپیک!تیم ملی بسکتبال ایران، در گروه A رقابت‌ها، با آمریکا، فرانسه و یک تیم برگزیده از بازی‌های انتخابی تیرماه 1400، هم‌گروه شده‌است. آسمان‌خراش‌های سرزمین پارس، می‌توانند با یادآوری روزهای خوش در جام جهانی 2019 چین، که بالاتر از میزبان، به‌شکلی دراماتیک، به‌عنوان برترین تیم آسیایی به المپیک صعود کردند و انتقام فینال جاکارتا را از این تیم گرفتند، در ژاپن نیز خوش بدرخشند. بسکتبالیست‌های دلاورمان، در همان مسابقات نشان دادند که ابایی از رویارویی با بزرگان جهان ندارند؛ باخت با اختلاف اندک به قهرمان جهان (اسپانیا)، گویای این امر است.لیست اخیر اعلامی از سوی «مهران شاهین‌طبع» برای حضور در پنجرۀ سوم مسابقات کاپ آسیا 2021، نکات ویژه‌ای دارد؛ از تداوم حضور قدیمی‌ها نظیر «روزبه ارغوان»، «محمد جمشیدی»، «حامد حدادی»، «محمد حسن‌زاده»، «بهنام یخچالی»، «ارسلان کاظمی»، «صمد نیکخواه بهرامی» و «مایک رستم‌پور» گرفته، تا دعوت از «پویان جلال‌پور»، بازیکن ایرانی-آلمانی حاضر در بوندس‌لیگا، که برای بار نخست، به تیم ملی ایران دعوت شده‌است.پویان جلال‌پور، بازیکن جدید و دورگهٔ ایرانی-آلمانی تیم ملی بسکتبالصعود دراماتیک بسکتبال ایران به المپیک ۲۰۲۰نویسنده: مهندس سید محمدحسین قاسمی، دانش‌آموخته‌ی مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریفنشریهٔ حرکتنشریهٔ حرکتFri, 11 Jun 2021 12:47:53 +0430https://virgool.ir/@SharifHarekat/چگونه-تیم-قهرمان-انگلیس-و-اروپا-و-جهان-در-فصل-202021-به-صلابه-کشیده-شد-w2azpy3hmohaچگونه تیم قهرمان انگلیس و اروپا و جهان در فصل ۲۰۲۰/۲۱ به صلابه کشیده شد؟!«من دربارهٔ زمان حرف می‌زدم. باورکردنش برام خیلی سخته. بعضی چیزها می‌رن، می‌گذرن. بعضی چیزها می‌مونن. قبلاً همه‌ش فکر می‌کردم که این، کارِ حافظهٔ خودمه. می‌دونی، بعضی چیزها رو آدم فراموش می‌کنه و چیزهایی هست که هرگز فراموش نمی‌شن. ولی دربارهٔ جاها این‌طور نیست. جاها همیشه هستن. اگه خونه‌ای بسوزه، از بین می‌ره ولی جای اون –تصویر اون– باقی می‌مونه و نه فقط تو ذهن من، بلکه بیرون از ذهن من، توی دنیا. چیزی که به یاد من میاد، تصویریه که از اون‌جا، از بیرون، خارج از مغزم بیرون می‌پره. یعنی حتیٰ اگه بهش فکر نکنم، حتیٰ اگه بمیرم، تصویر هرچه که کرده‌ام، دونسته‌ام یا دیده‌ام همیشه همون‌جا وجود داره. درست تو همون‌جایی که اتفاق افتاده.»این پاراگراف از کتاب دلبند(Beloved) «تونی موریسون»، برای این نقل شده که همین ابتدا یک موضوع را روشن بکنیم:یورگن کلوپ رؤیاهایی را برای بخش سرخ‌پوش شهر مرسی‌ساید محقق کرده‌است که حتیٰ اگر هر هوادار لیورپول بمیرد هم، باز تصویر آن کارها و عملکرد خارق‌العاده‌اش در گوشه‌ای از قلبش باقی مانده‌است و اگر کسی هم بخواهدلیورپول را از وضعیت کنونی‌اش خارج کند، همین مرد آلمانی است.هواداران و تیم لیورپول هم، مانند کاراکترهای اصلی کتاب دلبند، درحال زجرکشیدن و شکنجه هستند. روزگار تاریک است و تلخ. کسی نای سخن‌گفتن هم ندارد.به کنفرانس مطبوعاتی چند هفتهٔ قبل گریزی بزنیم؛خبرنگار با یک سؤال ناگهانی آقای معمولی را غافل‌گیر می‌کند، آیا فکر می‌کنید هنوز هم شانسی برای بردن لیگ دارید؟یورگن کلوپ با صدایی بغض‌آلود و آرام پاسخ می‌دهد، خیر.امیدشان مرده‌است.حالا اما ترس تمام وجود هواداران لیورپول را فرا گرفته‌است، آیا قصهٔ فصل آخر دورتموند و یورگن درحال تکرار است؟!لیورپول شاید امسال سهمیهٔ لیگ قهرمانان سال بعد را هم از دست بدهد و این آخرین تیری خواهدبود که بر پیکر قرمزهای مرسی‌ساید وارد خواهدشد. به‌قول الن شیرر، فوتبال، جنون‌آمیز است. چه کسی تصور می‌کرد لیورپولی که ابتدای فصل شانس اول قهرمانی در بنگاه‌های شرط‌بندی بود، حالا در منجلاب گرفتن سهمیهٔ لیگ قهرمانان فرو برود.ادامهٔ این مطلب که به دلایل فروپاشی امپراطوری کلوپ می‌پردازد را در ویرگول حرکت (کلیک کنید) بخوانید.۱) شانسنمی‌دانم سگ ول‌گرد (Stray Dog) را به‌کارگردانی یکی از بی‌نظیرترین‌های فیلم‌سازهای دنیا یعنی آکیرا کوروساوا تماشا کرده‌اید یا نه. این فیلم از فیلم‌های معروف او نیست اما مانند تمام کارهایی که کوروساوا انجام داده‌است، بسیار بسیار درخشان است.بیایید قصهٔ فیلم سگ ولگرد را پی بگیریم.کُلتِ یک پلیس تازه‌کار، دزدیده شده‌است و در حالی که او به دنبال کلت خود می‌گردد، گلوله‌های آن کلت توسط سگی ول‌گرد انسان‌هایی را کشته و یا زخمی می‌کند. موراکامی، از این‌که هر روز یک نفر به‌خاطر اسلحه کشته می‌شود بسیار ناراحت است و از این‌که درمانده‌است و نمی‌تواند جلوی قاتل را بگیرد از خودش متنفر است.یک روز که در حال قدم‌زدن در محل کارش بود و بسیار ناامید و رنجور شده‌بود، رییسش (جن شیمیزو) او را می‌بیند و تمام حرکاتش را زیر نظر می‌گیرد و به او می‌گوید:«بدشانسی یا باعث ساختن مرد می‌شود یا او را نابود می‌کند. آیا می‌خواهی بدشانسی تو را از پای دربیاورد؟ بسته به این‌که چگونه رفتار کنی، بدشانسی می‌تواند یک شکست بزرگ باشد.»به بندر لیورپول برگردیم، یورگن کلوپ و تیمش با این بدشانسی‌های بی‌سابقه که جلوی راه‌شان افتاد، مرد که نشدند هیچ، شکست سختی هم خوردند!البته که هنوز می‌توانند از تلخی این شکست بکاهند و با بردن بازی‌ها در ادامهٔ فصل اعتبار ازدست‌رفته‌شان را تا حدودی برگردانند که کار بسیار دشواری است اما شدنی.هفدهم اکتبر سال ۲۰۲۰، تلخی‌ها و بدشانسی‌های لیورپولی‌ها شروع شد. بازی با رقیب هم‌شهری، ورزشگاه گودیسون پارک، بازی ۲_۱ برده‌ای که بدل به تساوی شد. در لحظات پایانی، قرمز‌ها گل سوم را زدند اما وار و دیوید کوت، داور اهل منچستر، گل را مردود اعلام کردند و لیورپول نتوانست بازی را ببرد.لیورپولی‌ها آرزو می‌کردند که در آن بازی ببازند اما ستون تیم‌شان را از دست ندهند. بله ویرجیل فندایک رباط صلیبی‌اش در جدال با جوردن پیکفورد پاره شد و از آن روز تا به‌مدت نامعلومی از میادین دور خواهدبود. تیاگو آلکانتارا هم دچار مصدومیت شدیدی شد و دو تا سه ماهی حدوداً از میادین به دور بود. عجب روز شومی بود.بگذارید فقط چند نمونهٔ کوچک از بدشانسی‌های لیورپول در این فصل را برای‌تان بگوییم. مصدوم‌شدن سه مدافع میانی اصلی تیم یعنی فن‌دایک که داستانش بالاتر شرح داده شد، جوئل ماتیپ که مصدومیت، جزئی از فوتبالش است اما ازدست‌دادن کل فصل از هفتهٔ ۱۸ به بعد آماری بود که قبلاً به آن دست نیافته‌بود و نهایتاً جو گومز و مصدومیت در تمرینات تیم ملی انگلیس بدون برخورد با هیچ‌کس! و آسیب‌دیدگی جدی از ناحیهٔ زانو.لیورپول در حال حاضر بدون هیچ‌کدام از مدافعان اصلی، فصل را ادامه می‌دهد.مصدومیت دیوگو ژوتا، جواهری که هیچ‌کس انتظار درخشش این‌چنینی از او نداشت، با آمار خوبش چشم لیورپولی‌ها را گرد کرد اما با یک تصمیم بد از سوی یورگن کلوپ و بازی‌دادنش در دیدار تشریفاتی با میچیلند دانمارک در یوسی‌ال به‌مدت یازده هفته خانه‌نشین شد تا بیش‌تر زمانش را اختصاص به همسر پابه‌ماهش بدهد و از فوتبال دور باشد.آن هم در در باکسینگ دی و ژانویه که اوج فوتبال انگلیس است و قصهٔ تمام تیم‌ها تا پایان فصل به‌نوعی مشخص می‌شود.هافبک‌های اصلی لیورپول یعنی جوردن هندرسون و فابینیو به قلب خط دفاعی کوچ کردند اما امان از مصدومیت.هندرسون در بازی هفتهٔ ۲۵ مقابل اورتون که با باخت لیورپول همراه شد از ناحیهٔ لیگامنت مصدوم و احتمالاً تا آخر فصل خانه‌نشین شد و فابینیو هم ۴ هفته‌ای را در کوران مسابقات از دست داد و به نظر می‌رسد از هفتهٔ ۲۷ آمادهٔ بازی باشد.این‌ها بدشانسی‌های لیورپول در بعد آمادگی جسمانی و مصدومیت‌ها بود اما در بعد چند بعد دیگر هم می‌توان به این موضوع پرداخت.بدشانسی در مباحث داوری، گل‌ها و امتیاز‌های مورد انتظار چیزهایی هستند که توضیح خواهیم‌داد.برای مثال در بعد داوری در این فصل لیگ برتر علیٰ‌رغم وجود وار، تصمیمات اشتباه زیادی گرفته شد. و طبق ادعای ایندپندنت بیشترین ضرر از این قضیه متوجه قرمزپوشان مرسی‌ساید شد!چند نمونه از این داوری‌های اشتباه را برای‌تان مثال بزنم. همان بازی شوم با اورتون در برخورد بیگ ویرج و پیکفورد گلر اورتون باید اخراج می‌شد و یک پنالتی به سود لیورپول گرفته می‌شد.در بازی با نیوکسل گلر کلاغ‌ها پای مانه را در دست گرفت اما پنالتی‌ای اعلام نشد، در بازی با برایتون هم پنالتی گرفته‌شده از سوی‌گری لینکر مضحک خوانده شد و رابراتسون هیچ خطایی را به‌روی مهاجم مرغ‌های دریایی مرتکب نشد.پرداختن زیاد به مبحث داوری و این قضایا اصلاً جالب نیست و بهتر است زودتر از آن عبور کنیم.به بدشانسی در گل و امتیاز‌های مورد انتظار لیورپول برسیم.البته همهٔ این موضوع هم به بدشانسی ختم نمی‌شود و به ناکارامدبودن مهاجمین لیورپول در مقابل دروازهٔ رقبا نیز ربط دارد.بررسی و آنالیز گل‌های مورد انتظار برای هر تیم و تیم‌های حریفش در لیگ برتر انگلیس؛به گراف مشکی‌رنگ نگاهی بیندازید:در این بررسی آماری، ۱۷ تیمی که امسال و پارسال در لیگ برتر حضور داشتند، مورد ارزیابی قرار گرفتند و نموداری رسم شده‌است که هر دو جهتش یعنی هم افقی و هم عمودی، تفاوت گل‌های مورد انتظار در هر ۹۰ دقیقه را نشان می‌دهد.نمودار به ۴ تکهٔ مختلف تقسیم شده‌است و طبق دادهٔ آماری، گل‌های مورد انتظار ضعیف و قوی بودن تیم‌ها در بعد هجومی و دفاعی مشخص شده‌است.لیورپول در تکهٔ پایین و سمت چپ قرار دارد و هم از لحاظ دفاعی و هم از لحاظ هجومی عملکرد ضعیفی را طبق پارامتر گل‌های مورد انتظار به جا گذاشته‌است!برای درک بهتر موضوع به این شکل بیان کنم بهتر است کهلیورپولِ یورگن کلوپ در فصل جاری لیگ برتر، تعداد گل‌هایی که استحقاق به‌ثمرنشاندن آن‌ها را داشته، بیشتر از گل‌هایی است که تا به الآن به ثمر رسانده و تعداد گل‌هایی که باید دریافت می‌کرده‌است کم‌تر از آمار فعلی‌اش نیز می‌باشد.به گراف سفیدرنگ توجه کنید:طبق این گراف و تا ۱۸ فوریه، طبق امتیاز‌های مورد انتظار که طبق دادهٔ گل‌های مورد انتظار محاسبه می‌شود، لیورپول در بحث امتیازگیری باید بهتر عمل می‌کرد و سه امتیاز بیشتر ذخیره می‌کرد. اما در این‌جا بحث بیشتر به سمت‌وسوی رقبای لیورپول می‌رود. جایی که یونایتد و لسترسیتی باید کم‌تر از امتیاز‌های فعلی‌شان، اندوخته جمع می‌کردند و در یک دنیای طبق پارامتر xG لستر و یونایتد پایین‌تر از لیورپول و در جایگاه‌های پایین‌تر از قرمز‌ها قرار داشتند.بگذارید این مبحث را با یک گراف تمام کنیم تا نکاتی را که به آن‌ها اشاره کردیم به اثبات برسانیم.در گراف زیر، نموداری رسم شده‌است و تیم‌های لیگ برتر در دو دسته قرار می‌گیرند.طول مربوط‌به ‌شانس است و عرض مربوط‌به خوب یا بد بودن.این نمودار طبق شاخص xG به دست آمده‌است.تیم‌ها در اولین دسته‌بندی به دو گروه خوب و بد تقسیم می‌شوند و در دومین دسته‌بندی به دو گروه خوش‌شانس و بدشانس تقسیم می‌شوند.لیورپول کلوپ جزء سه تیمی است که عملکرد خوبی داشته‌اند ولی بدشانس بوده‌اند.البته برایتونی‌ها و گراهام پاتر در این فصل بدشانس‌ترین تیم چند دورهٔ اخیر لیگ برتر بوده‌اند و گوی سبقت را از لیورپول در این زمینه ربوده‌اند.بحث بر سر‌ شانس و اقبال شاید خنده‌دار باشد چون همین پارسال که با قهرمانی لیورپول در لیگ برتر به پایان رسید، بارها و بارها‌ شانس به کمک‌شان آمد؛ از گل دقیقهٔ ۹۵ دیووک اوریگی مقابل اورتون تا گل جینی واینالدوم به دین هندرسون که از بین پاهایش رد شد.نمی‌دانم‌ شانس و بخت و اقبال در زندگی چه‌قدر تأثیر دارد ولی هرچه که هست امسال باد خلاف جهت بادبان‌های کشتی لیورپول می‌وزد!۲) مصدومیت‌هابه گراف زیر توجه کنید:آنالیز طلسم مصدومیت‌های لیورپول و بررسی مصدومیت‌ها با دیگر رقیبانشقبل از بررسی گراف یک نکته را بگوییم و آن هم این‌که این گراف مربوط‌به سه ماه پیش است و الآن درصد مصدومیت‌های لیورپول از ۱۸ درصد به ۳۰ درصد رسیده‌است و این گراف بدون احتساب مصدومیت‌های سه ماه اخیر لیورپول است.آمار ۳۶ درصدی مصدومیت برای یک تیم لیگ برتری فاجعه است!همان‌طور که در گراف بالا مشخص است، تیم پزشکی لیورپول سرش به‌شدت شلوغ بوده‌است و کلوپ بیشتر از بقیه مربیان تاپ‌سیکس، مصدوم روی دستش مانده‌است.در این گراف مشاهده می‌کنید که ۱۰ بازیکن لیورپول در این فصل چه تعداد بازی‌ای را تا آن ماه از دست داده‌اند و تعداد مصدومیت‌های مختلف‌شان هم مشخص شده‌است که به‌غیر از تیاگو و الیسون، دیگران فقط از یک ناحیه مصدوم شده‌اند.درصد بازی‌هایی هم که از دست داده‌اند نیز تبیین شده‌است. الکس اوکسلید چمبرلین، تا همین دو ماه قبل ۱۰۰ درصد بازی‌ها را از دست داده‌بود و بعد از بازگشتش نیز کلوپ اعتماد زیادی به او ندارد.به‌طور کلی بازیکنان لیورپول، ۱۲ مصدومیت کلی را تجربه کرده‌اند.بازیکنان اصلی یا گره‌گشای لیورپول روی هم ۳۷ بازی را از دست داده‌اند البته تا این‌جای فصل و بدون درنظرگرفتن مصدومیت‌های دوماههٔ ژوتا و سیمیکاس!میانگین زمان‌هایی که بازیکنان اصلی‌شان یا همان فرست‌اسکواد را در اختیار نداشته‌اند چیزی حدود ۱۸.۷ است که بیشترین در بین تاپ‌سیکس است.یک نکته را در نظر بگیرید، این درصد‌ها شاید فاصلهٔ مصدومیت‌ها را درست نشان ندهد. وقتی مثلاً میانگین لیورپول ۱۸.۷ و چلسی تقریباً ۹ و تاتنهام تقریباً ۶ است یعنی دو و سه برابر آن‌ها از این قضیه رنج برده‌اند و این یعنی در کورس قهرمانی لیورپول در بدترین شرایط از لحاظ مصدومیت قرار دارد.باز هم این نکته را می‌گویم که این آمار بدون احتساب سه ماه اخیر است و آمار فعلی ۳۶ درصد است!۳) بازیکنان اصلی و ذخیرهبیایید خط‌به‌خط جلو برویم و در هر نقطه از زمین نگاهی اجمالی به عملکرد بازیکنان فیکس و ذخیرهٔ لیورپول بیندازیم.ساعت ۲۱:۴۵ روز ۱۳ مهر دیدار قرمز‌ها باستون ویلا و الیسون بکری که به‌دلیل مصدومیت در چارچوب قرار نگرفت. انتهای بازی، اسکوربورد ورزشگاه ویلاپارک حکایت تلخی را برای قرمز‌ها شرح می‌داد. این بازی شاید نقطهٔ عطف لیورپول بود و می‌توانستید بفهمید که تیمی که ادعای قهرمانی دارد در یک بازی ۷ گل دریافت نمی‌کند. اما غرض از گریز به این بازی، اشاره به عملکرد اسفناک ادرین سن میگل گلر دوم لیورپول بود. ادرین سن میگل از روز اولی که پایش را در لیورپول گذاشت رفته‌رفته بدتر شد و الآن کار به جایی رسیده که او گلر سوم تیم است و کلهر ایرلندی گلر دوم تیم شده‌است. ادرین چندین و چندبار دودمان قرمزها را به باد داده‌است و در این تابستان به احتماًل ۹۹ درصد تیم را ترک خواهدکرد. کویوین کلهر هم گلر متوسطی نشان داده‌است و می‌تواند بهتر شود.به الیسون بکر برسیم. برزیلی خوش‌چهرهٔ بندر لیورپول طبق آمار و ارقام، که در گراف‌های زیر مشخص است، در مقولهٔ شوت‌گیری و سیو افت چندانی نداشته‌است و این را در گراف می‌توانید ببینید.نمودار مربوط‌به درصد سیو و سیوهای مورد انتظار به سیو‌های گلر در هر ۹۰ دقیقه است.اما در دو مقوله الیسون افت داشته‌است. در گل‌های دریافت‌شده از روی سانتر و توپ‌های هوایی و مورد بعدی هم هم‌چنین اشتباهات یا همان ارور‌های خطرناکی که برای حریف منجر به موقعیت خطرناک یا گل شده‌اند.گل‌های دریافت‌شده از روی سانتر‌ها بیشتر به‌دلیل خلأ ویرجیل است که با بودنش کلیرنس را به‌خوبی اجرا می‌کرد و خیال الیسون کاملاً راحت بود.بهتر است که این‌طور توصیف کنم، الیسون فصل اولش در لیورپول استثنایی بوده اما بعد از آن بیشتر یک گلر مطمئن بوده‌است تاستثنایی.در خط دفاعی، به سراغ فولبک‌ها برویم. اندی رابرتسون و ترنت الکساندر ارنولد نسبت‌به فصل قبل افت فاحشی داشته‌اند اما هنوز هم وزنه‌های تیم در خلق موقعیتند. اما دیگر آن‌ها بهترین فولبک‌های لیگ از حیث دادن پاس گل و خلق موقعیت نیستند. این خود گویای همه‌چیز است. لوکا دینیه از اورتون با ۸ پاس گل و لوک شاو با ۴۵ خلق موقعیت بهترین‌ها هستند و رابو با ۴۱ و ترنت با ۳۷ خلق موقعیت در جایگاه بعدی قرار دارند.برای مقایسه باید بگویم که سال قبل آرنولد و رابرتسون از ۷۰ عبور کرده‌بودند!رابرتسون در ابتدای فصل عالی کار می‌کرد اما رفته‌رفته انرژی‌اش کم‌تر شد و افت کرد. ترنت ارنولد هم که این فصل بسیار پرفرازونشیب بوده و صدالبته که خیلی با عملکرد فصل قبلش فاصله دارد.هر موقع این دو نفر سرحال باشند، حال لیورپول حداقل در بخش تهاجمی خوب است اما فعلاً که این‌طور نیست.به فولبک‌های ذخیره می‌رسیم. کوستاس سیمیکاس و نکو ویلیامز. فرصت چندانی به این دو تن نرسیده اما در همان فرصت کم هم نمایش چندان قابل‌قبولی از خودشان به نمایش نگذاشته‌اند. سیمیسکاس که مدت مدیدی را مصدوم بود و نکو هم جا برای کار زیاد دارد و فرسنگ‌ها با دو فولبک فیکس لیورپول فاصله دارند.مدافعان میانی؛حکایت مدافعان میانی لیورپول واقعاً عجیب است، تا این‌جای رقابت‌ها کلوپ هجده زوج دفاعی مختلف راستفاده کرده‌است و احتمالاً این عدد باز هم در طول فصل دچار تغییر می‌شود.استفاده از هافبک‌های میانی در قلب دفاع، مثل فابینیو و هندرسون و حتیٰ به کارگیری بازیکنان جوان اکادمی لیورپول نظیر ریس ویلیامز و نات فیلیپس فقط برای این‌که این خط پر شود!فابینیو عملکرد خوبی را در پست دفاع آخر از خود به جای گذاشت و بگذارید این جمله را از ریو فردینانند وام بگیریم و برای فابی به کار ببریم، که می‌گفت: او با بازی‌خوانی فوق‌العاده‌ای که دارد ضعف سرعت پایینش را پوشش می‌دهد و الآن به نظر می‌رسد یک دفاع وسط ایده‌آل است.هندو هم به‌عنوان کاپتان بارها و بارها با عملکردش همه را به تحسین خودش واداشت و یکی از خوب‌های لیورپول در این فصل بوده. نات فیلیپس هرچه که می‌گذرد عملکردش بهتر می‌شود و قرمزها را امیدوارتر می‌کند اما ریس ویلیامز چنگی به دل نمی‌زند و فعلاً لیگ برتر برای او میدان بزرگی است.خط هافبک؛شاید کلمهٔ میزانسن را در تئاتر و سینما شنیده‌باشید. این کلمهٔ فرانسوی ﺑﻪ روش ﻣﺮﺗﺐ‌ﮐﺮدن ﺻﺤﻨﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺎرﮔﺮدان ﻧﻤﺎﯾﺶ‌ﻧﺎﻣﻪ اطلاق ﻣﯽ‌ﺷﺪ. با قاطعیت می‌توان گفت که خط هافبک لیورپول در این فصل میزانسن خوبی نداشت.شما یک خط هافبک سه‌نفره را در نظر بگیرید. این سه نفر باید با توانایی‌های متفاوت‌شان خط دفاع و هافبک را به هم وصل کنند و در هجوم و دفاع شرکت کنند.برای مثال یکی از سه نفر بیشتر در تخریب توپ حریف و توپ‌گیری شرکت کند. دیگری توانایی حفظ توپ بالایی داشته‌باشد و نفر سوم هم در ترانزیشن تیم کمک کند. یعنی ترکیب سه‌نفرهٔ این خط، مخلوطی از قدرت، هوش، سرعت، دقت، نبوغ، بازی‌سازی، خلق موقعیت و... باشد.معدود بازی‌هایی را شاهد بودیم که این موضوع رعایت شده‌باشد مثل بازی لیورپول با اورتون که خط هافبک شامل هندرسون، فابینیو و تیاگو می‌شد.اما در سایر بازی‌ها به‌طور کل این موضوع را نادیده که نه ولی کم‌تر به آن توجه می‌کرد چراکه به‌دلیل کمبود بازیکن سعی در استفاده از بازیکنان مورداعتماد و باتجربه داشت و دستش بسته بود.برای مثال همین اواخر خط هافبک شامل جینی، جونز و تیاگو که به هیچ وجه میزانسن خوبی را به وجود نمی‌آوردند. جینی واینالدوم و تیاگو الکانتارا هر دو هافبک‌های توپ‌نگه‌دار هستند، با این‌که تکنیک و هوش و پاس‌های تیاگو بسیار بهتر از جینی است اما این دو بازیکن هر دو یک سبک مشابه دارند. کرتیس جونز هم به هیچ وجه سرعت بالایی ندارد و مانند دو تای قبلی توپ‌نگه‌دار فوق‌العاده‌ای است.خب با این شرایط المنت توپ‌گیری و جنگندگی و تخریب‌گری کسی مثل فابینیو که کلوپ جاروبرقی خطابش قرار می‌داد از تیم حذف می‌شود یا با رفتن هندرسون به خط دفاع تحرک کم‌تر می‌شود، آن هم به خاطر جبر شرایط و مصدومیت.خب با توضیحاتی که داده شد بیایید نگاهی به وضعیت هافبک‌های لیورپول بیندازیم.جینی واینالدوم که به جرئت می‌توان گفت ماشین هلندی لیورپول است. سبک فوتبالش را کم‌تر کسی می‌پسندد، آخر کدام هوادار فوتبال، فوتبالیستی را که تعداد زیادی از پاس‌هایش رو به عقب و از یک‌سوم میانی به دفاعی است، می‌پسندد. فوتبالیستی که خیلی محتاط بازی می‌کند و طبق نقشش در لیورپول خیلی کم به حملات اضافه می‌شود. اما او در لیورپول این فصل علیٰ‌رغم تمام موارد بالا وزنه بوده‌است. چرا؟ او هیچ مصدومیتی را در این فصل تجربه نکرده‌است. شگفت‌انگیز است. بازی را تا جایی که بتواند کنترل می‌کند اما به نظر دیگر دوره‌اش در لیورپول به سر آمده‌است و تابستان در بارسلونا او را خواهیم‌دید.کرتیس جونز، اسکاوزر جوان بندر چنان چشم کلوپ را گرفته که بعضی بازی‌ها تیاگو الکانتارا تعویض می‌شود اما او تا آخر در میدان باقی می‌ماند. توپ‌نگه‌دار خوبی است و تکنیک خوبی هم دارد ولی سرعت پایینش یکی از نکات منفی‌اش است. توانایی ارسال پاس‌های پروگرسیو را دارد اما کم‌تر از آن استفاده می‌کند. کرتیس جوان توانایی پیشرفت را دارد اما باید در بعد هجومی مثمرالثمرتر باشد.جیمز میلنر، بمب انرژی تمرینات لیورپول و مرد باارادهٔ قرمزها در ۳۵ سالگی هم مانند ۱۶ سالگی‌اش با شور و تمام وجودش بازی می‌کند. اما سنی از او گذشته و نمی‌تواند چندین بازی پشت هم فیکس باشد وگرنه مصدومیت گریبانش را می‌گیرد. اما به‌طور کلی هر بار که بازی کرده‌است مفید بوده و کم‌تر زمانی را به یاد می‌آورم که عملکرد بدی را به جای گذاشته‌باشد.نبی کیتا و الکس اوکسلید چمبرلین؛بیشتر از زمین چمن هردوی‌شان را در کلینیک باشگاه دیده‌ایم و البته اقای چمبرلین را گه‌گداری در آغوش خانم ادواردز هم مشاهده کرده‌ایم. دکوی گینه‌ای هم تا می‌آید با تیم اخت شود و با ریتم تیم عادت کند به‌یک‌باره مصدومیتی را متحمل می‌شود و می‌رود تا چند ماه بعد. الکس چمبو هم از زمانی که از مصدومیت برگشته به‌جرئت یکی از بی‌مصرف‌ترین فوتبالیست‌های پرمیرلیگ بوده‌است.ژردان شکیری این فصل مصدومیت کم‌تری را نسبت‌به فصل قبل سپری کرده‌است اما عملکردش زیاد جالب نبوده‌است و درون تیم حل نمی‌شود. فرازونشیب داشته‌است اما متوسط به پایین بوده‌است.مرد سوییسی حتیٰ ذره‌ای هم شبیه به ژردان شکیری فصل اول نیست. مصدومیت‌های گاه‌وبی‌گاهش و بازی‌ندادن‌های یورگن کلوپ به او باعث شده اعتمادبه‌نفسش به‌مقدار زیادی به یغما برود. حتیٰ بعد از پاس‌دادن به یورگن کلوپ نگاه می‌کرد تا ببیند او چه ری‌اکشنی نشان می‌دهد.گراف پاس‌های پروگرسیو به ترن‌اوور؛نکات جالب زیادی وجود دارد، که می‌توانید آن‌ها را نظاره کنید.بررسی جداگانه و ویژهٔ تیاگو‎ الکانتارا به‌دلیل سیل حملاتی که علیه او روانه شده‌است:بحث را با این مکالمه از مجری اسکای و جیمی ردنپ شروع کنیم:مجری: «نظرت در مورد افرادی که می‌گویند، تیاگو دلیل جان‌کندن و خوب‌نبودن لیورپول است، چیست؟!»ردنپ: «من به نظر مردم احترام می‌گذارم، اما فکر می‌کنم این گفته‌ها، مزخرف محض است. تیاگو یک فوتبالیست باورنکردنی است و به نظر من کاملاً بی‌احترامی است که دربارهٔ او چنین می‌گویند.»او که نه پاس گل داده‌است نه گلی زده‌است در این دیدار‌هایی که برای لیورپول به میدان رفته‌است! او به درد لیورپول نمی‌خورد! او ریتم و تمپوی تیم را به هم ریخته‌است! او زیادی تکل می‌زند!جملات بالا و امثالهم را جماعتی می‌گویند که بازی‌های لیورپول را به‌درستی نمی‌بینند.در گراف بالا عملکرد هافبک‌های لیگ برتر انگلیس، از لحاظ پاس‌های پروگرسیو و سکیوریتی توپ (یا همان خوب‌بودن بازیکن در لوندادن توپ به حریف) بررسی شده‌است.نمودار پاس‌های پروگرسیو در هر ۹۰ دقیقه به ترن‌اوور به‌ازای هر لمس توپ رسم شده‌است.در این نمودار رنگ‌هایی هم از سبز به قرمز مشخص شده‌است که این رنگ‌ها بیانگر زیرفشاربودن بازیکن در هنگام پاس‌دادن هستند که به مقصد رسیده‌اند یا نه.در گوشهٔ سمت چپ و بالای گراف یک کادر مشخص شده که در آن از ریسک‌پذیربودن بازیکن برای دادن پاس‌های نفوذی صحبت شده‌است و تیاگو جزء این دسته می‌باشد.در گوشهٔ سمت راست هم کادری دیده می‌شود که بیان‌گر ریسک‌پذیری بازیکن در دادن پاس‌های نفوذی و حفظ توپ با امنیت بالاست.هر بازیکنی که به کادر بالا و سمت راست نزدیک‌تر باشد، در مجموع عملکرد بهتری داشته‌است در این دو معیار مهم.تیاگو آلکانتارا بهترین بازیکن حال حاضر لیگ برتر انگلیس از لحاظ پاس‌های پروگرسیو و سکیوریتی هنگام صاحب‌توپ‌بودن است.تیاگو در موضوع پاس‌های پروگرسیو با اختلاف اول است و حتیٰ از ۱۰ هم که سقف این نمودار است، آمارش بهتر است!در زمینهٔ حفظ توپ و لوندادن هم یکی از خوب‌های لیگ است و با ترن‌اووری حدود ده‌صدم به‌ازای هر تاچ جزء نفرات تاپ لیگ است. این ترن‌اوور ده‌صدمی هم به خاطر ریسک بالای تیاگو در ارسال پاس‌های پروگرسیو است. در کل او در مجموع این دو پارامتر که برای یک هافبک بسیار حیاتی‌اند، بهترین لیگ برتر است!می‌توانید به عملکرد سایر هافبک‌ها هم نگاهی بیندازید.هندو و کرتیس هم جزء خوب‌های لیگ در این زمینه‌ها هستند و حتیٰ کرتیس ترن‌اوور کم‌تری از تیاگو و هندو هم دارد اما بسیار کم‌ریسک‌تر از آن‌ها بازی می‌کند.نکتهٔ آخر دربارهٔ جورجینیو واینالدوم است. این مرد هلندی یکی از محتاط‌ترین فوتبالیست‌های روی کرهٔ خاکی است. پایین‌تر از جینی فقط پرائت و اندیدی قرار دارند که آن‌ها حتیٰ از او هم محتاط‌ترند!واینالدوم در حفظ توپ در کنار کواچیچ بهترین هافبک لیگ برتر است اما در مجموع این دو معیار جایگاه خوبی ندارد.بعد از بررسی بالا نکته‌ای را یادآور بشویم. تیاگو الکانتارا بازیکنی نیست که مستقیم خلق موقعیت کند یا بهتر است بگویم در یکی دو سال گذشته در بایرن نقش جدیدی پیدا کرده‌است که بسیار هم در آن موفق بوده‌است. او بازی‌ساز است. فصل قبل یعنی ۱۹/۲۰ در تمامی رقابت‌ها سه گل زد و دو پاس گل داد. این یعنی آمار صفر گل و صفر پاس گلی که هر روز رسانه‌ها بولد می‌کنند و هواداران رقیب برای مسخره‌کردن به کارش می‌برند پشیزی ارزش ندارد. تیاگو پاس قبل از پاس‌گل را می‌دهد. درست است که بعد از مصدومیت برابر اورتون و برگشتن از مصدومیت افت کرده‌است اما ارزش‌های او را نمی‌شود کتمان کرد. به‌قول کلوپ هم خودش هم تیاگو و هم هواداران می‌دانند که تیاگو می‌تواند بسیار بهتر از این‌ها باشد و بازی کند اما باید به او زمان داد. و صد البته با حضور او در پست هافبک دفاعی در سیستم ۴۲۳۱ و بودن یک هافبک دفاعی دیگر در کنارش نظیر گورتزکا در بایرن مونیخ یا فابینیو می‌توانید بهترین بازی را از او ببینید.خط حمله؛برای بررسی عملکرد خط حملهٔ قرمزها بیایید نگاهی به عملکرد مثلث هجومی کلوپ در مقابل یونایتد در بازی رفت پرمیرلیگ بیندازیم.ناکامی محض لیورپول در یک‌سوم دفاعی (Final third) من‌یونایتد؛بررسی چهار سکانس از لیورپول کلوپ با بازی افتضاح بابی فیرمینو به‌عنوان نقش اولمشکل لیورپول در آن شب، عملکرد بد در یک‌سوم دفاعی حریف بود.خب، ۴ قاب وجود دارد که لیورپول توانسته با بیلدآپ مناسب از یک‌سوم دفاعی خودش به یک‌سوم میانی و بعد هم به یک‌سوم دفاعی حریف برود اما مشکل همین‌جا شروع می‌شود!اکثر تیم‌های دنیا که در بازی‌ای نمی‌توانند به گل برسند، در بیلداپ و رساندن توپ به یک‌سوم دفاعی حریف عاجزند و به این ترتیب اصلاً موقعیت آن‌چنانی‌ای را نمی‌توانند به وجود بیاورند اما موضوع بحث ما، لیورپول کلوپ است، بنابراین متفاوت با همه است و در فاز اول به‌خوبی عمل می‌کند اما در یک‌سوم دفاعی حریف مستأصل می‌شود و توان تصمیم‌گیری درست را ندارد.به تصویر شمارهٔ ۱ نگاه کنید؛ژردان شکیری با یک پاس عمقی و بین مدافعین، به‌خوبی سادیو مانه را در فضایی عالی صاحب توپ می‌کند اما حضور به‌موقع و بازی‌خوانی مدافعین باعث می‌شود سادیو مجبور شود پاس‌به‌عقب بدهد.بله توپ به بابی می‌رسد و سرش پایین است! مشکل دقیقاً همین‌جاست. مگر می‌شود بازیکنی در این کلاس آگاهی محیطی‌اش در یک‌سوم دفاعی حریف بدین‌شکل و افتضاح باشد؟جواب مثبت است و بابی فیرمینو دورواطرافش را درست اسکن نکرده‌است، و رابو را که با سرعت زیادی درحال یورش است نمی‌بیند. خودش شوت‌زدن را امتحان می‌کند، درحالی‌که تعادل کافی را ندارد و چند مدافع بین او و گل قرار گرفته‌اند و پای غیرتخصصی‌اش نیز است. با یک پاس خوب می‌توانست اندی را تک‌به‌تک کند اما موقعیت به‌راحتی از بین رفت!یک نکته را از یاد نبریم، ما در زمین نبودیم و نمی‌دانیم که ‌اندی رابو از طریق ارتباط کلامی درخواست توپ کرد یا نه.تصویر شماره ۲؛این‌بار باز هم توپ به بابی می‌رسد، تصمیم اشتباه دیگری می‌گیرد! چندین مدافع بین توپ و دروازه قرار گرفته‌اند ولی او شتابان شوت‌زدن را امتحان می‌کند، دیوانه‌کننده‌است. تیاگو منتظر توپ بود تا در یک فضای خالی صاحب توپ شود و بتواند با یک پاس خوب دیگران را در موقعیت گل قرار دهد.به‌هرروی توپ به مدافعین برخورد می‌کند و برمی‌گردد. این‌بار یک تصمیم درست از بابی!توپ را به ‌اندی رابو می‌رساند. بخش ناامیدکنندهٔ ماجرا این‌بار به رابرتسون محول می‌شود. با یک شوت افتضاح همه را دل‌سرد می‌کند. یان ارنه ریسه چندی پیش گفته‌بود رابرتسون در همهٔ موارد از من بهتر کار می‌کند و یک فولبک کلاس جهانی است اما شوت‌زدن او واقعاً تعریفی ندارد و واقعاً هم درست می‌گفت و می‌گوید.تصویر شماره ۳؛این‌بار نوبت به شکیری می‌رسد که تصمیم اشتباه بگیرد، آیا او توپ را لو داد که می‌گوییم تصمیم اشتباه گرفته‌است؟خیر لٰکن پاس عرضی او به واینالدوم به‌جای صاحب‌توپ‌کردن مو صلاح که می‌توانست به یک پاس گل بدل شود، تصمیمی اشتباه بود.خب اما واینالدوم در ادامه توپ را به رابرتسون می‌رساند، رابو سانتر می‌کند؟ خیر شوت می‌زند؟ خیر.کاری بین این دو را انجام می‌دهد در حالی که ۵ بازیکن از لیورپول مترصد رسیدن پاس بودند و برخلاف اکثر دقایق بازی در مکان‌های مناسبی هم جای‌گیری کرده‌بودند اما با دست‌پاچگی باز هم تصمیم غلطی را اتخاذ می‌کند.تصویر شماره ۴؛توپ از تیاگو به بابی می‌رسد و موقعیت مطلوب است، رابرتسون یک فضای بسیار پهناور را در جلوی روی خود می‌بیند اما باز هم شوت از آن فاصله توسط فیرمینو!جالب است بدانید که بابی در این بازی بیشتر از ۳ بازی قبلی ارور داشت اما در دقایق پایانی تعویض شد!این‌ها گوشه‌هایی از عملکرد بد لیورپول در یک‌سوم دفاعی حریف بودند..شاید که نه حتماً با وجود ژوتا می‌شد بهتر کار کرد و زهردارتر ظاهر شد اما وضعیت همین است و باید با آن کنار آمد و چارهٔ دیگری هم نیست. باز هم تکرار می‌کنم در کل این چهار قاب شاید ارتباط کلامی می‌توانست گره‌گشا باشد اما نمی‌دانیم ارتباط کلامی بین بازیکنان شکل گرفت و یا خیر.از مو صلاح شروع کنیم، او علیٰ‌رغم خوب‌نبودن تیم در بعد هجومی آمار خوبی را به ثبت رسانده اما ارورهایش نسبت‌به پارسال تقریباً دوبرابر شده‌است و این اصلاً آمار خوبی نیست.سادیو مانه به هیچ وجه قابل‌قیاس با مانهٔ فصل قبل نیست و از لحاظ دریبلینگ، شوت‌زنی، گل‌زنی، پاس گل، پاس‌های صحیح و تمام‌کنندگی افت داشته‌است و ارورهایش نیز بیشتر از فصل قبل است و این نگران‌کننده‌است.بابی فیرمینو؛برزیلی سفیددندان آنفیلد بدترین بازیکن لیورپول تا به این‌جای فصل بوده‌است و بی‌اغراق دیگر در سطحی نیست که بتواند فیکس باشد. کند شده‌است و دقتش در تمام‌کنندگی هم افتضاح شده‌است. گل‌های مورد انتظارش از گل‌های زده‌اش چیزی حدود ۶ تا بیشتر از گل‌های به‌ثمررساندهٔ اوست و این برای او فاجعه است. او بعد از انجام یک بازی خوب، به‌یک‌باره دچار افت می‌شود.او حالا دیگر حتیٰ نمی‌تواند نقش فالس ناین را به‌خوبی ایفا کند.افت فاحش بابی را در عکس اسکای زیر ببینید:در گراف رو‌به‌رو می‌بینید که عمر مثلث‌های یکسان خطوط حملهٔ تیم‌های قهرمان لیگ برتر انگلیس چندسال بوده‌است.این چهارمین سالی است که صلاح و مانه و فیرمینو در کنار هم بازی می‌کنند و فصل‌به‌فصل اوضاع گل‌زنی و هماهنگی‌شان دارد بدتر می‌شود و به نظر می‌رسد که زمان جدایی‌شان فرارسیده‌است و احتمالاً جیمی کرگر درست می‌گوید:شاید عمر این مثلث تمام شده‌است.به غیر از این مثلث سه گزینهٔ دیگر در خط حملهٔ لیورپول وجود داشت که شامل ژوتا، اوریگی و مینامینو می‌شد.مینامینو به قدیس‌ها قرض داده شد و به نظر که جایش هم راحت است و از تیم فعلی‌اش راضی است. قصهٔ ژوتا را که پیش‌تر گفتیم و فقط دیووک اوریگی می‌ماند.بی‌خیال‌ترین بازیکن لیورپول خیلی وقت است که دورانش در لیورپول تمام شده‌است و به‌عنوان بازیکن فیکس یا تعویضی کم‌ترین اثری روی بازی نمی‌تواند بگذارد. در سالیان اخیر گل‌های حساسی را برای قرمزها زده‌است و شاید جدایی‌اش تلخ هم باشد اما یک پایان تلخ بهتر از تلخی بی‌پایان است!۴) یورگن نوبرت کلوپآقای معمولی بندر مرسی‌ساید، روزگار خاص و سختی را تجربه می‌کند. شرایط نه از لحاظ خانوادگی و نه از لحاظ ورزشی به کامش نیست و اوضاع روحی و روانی‌اش از چشم‌های خسته و ملولش پیداست.مهم‌ترین شخص زندگی‌اش را از دست داد و حتیٰ نتوانست برای مراسم خاک‌سپاری مادرش به آلمان برود. درد و غم بزرگ و زیادی را به دوش می‌کشد و تنهای تنهاست.با این همه و فوت مادرش، نگذاشت کسی خبردار بشود و با این‌که می‌دانست مادرش فوت کرده، باز هم روی نیمکت تیم در جدال با برنلی نشست و چیزی بروز نداد. اگر بخواهیم از توانمندی‌های کلوپ تعریف و تمجید کنیم، ساعت‌ها زمان لازم است اما واقع‌گرایانه بخشی از این نتایج بر گردن کلوپ هم هست.وقتی تیمی تا یک‌سوم حریف پیش می‌رود و با بازی‌سازی خوب توانایی ترانزیشن توپ را دارد اما در یک‌سوم دفاعی حریف قفل می‌کند این یعنی علاوه بر عملکرد بازیکنان، سرمربی هم در توجیه آن‌ها خوب عمل نکرده‌است.وقتی تیمی موقعیت گل‌زنی ایجاد می‌کند اما نمی‌تواند گل بزند باز هم علاوه بر بازیکن، مربی هم در این وضعیت دخیل است. چه از لحاظ ذهنی و چه از لحاظ فنی باید بازیکن را مدیریت کند.وقتی تعویض‌های دیرهنگام انجام می‌دهد یا تعویض‌هایی انجام می‌دهد که بارها و بارها امتحان‌شان کرده و ثمری برایش نداشته و باز هم آن‌ها را امتحان می‌کند این یعنی ضعف در مربی‌گری از سوی کادر فنی و نه فقط کلوپ.هنری وینتر روزنامه‌نگار و نویسندهٔ مشهور و باسابقهٔ انگلیسی راجع‌به یکی از همین تعویض‌های بحث‌برانگیز کلوپ و بیرون‌کشیدن تیاگو و جونز در مقابل سیتی می‌گوید:«من روز یکشنبه در آنفیلد بودم و بازی با سیتی را از نزدیک نظاره کردم. تعویض‌های تیاگو و جونز زیاد خوب نبود. از تعویض جونز تعجب کردم چرا که بازی خوبی کرده‌بود. اما منصفانه اگر بگویم او می‌داند که کدام بازیکن در وضعیت قرمز است اما این تعویضش عجیب‌وغریب بود اما تاکتیکی بود»!اشتباهات کلوپ به هر حال اتفاق افتاده‌است ولی بعضی تصمیامتش بسیار بحث‌برانگیز شد مثل بازی‌دادن به ژوتا در بازی تشریفاتی با میچیلند یا بازی‌دادن‌های مکرر به اوریگی و جواب‌ندادن اوریگی در زمین.اما بگذارید بحث یورگن را با نقل‌وقولی از همان هنری وینتر به پایان ببرم که گفت:«کلوپ بهترین اتفاقی است که برای لیورپول در سال‌های اخیر رخ داده‌است. بازسازی تیم، بازسازی عقاید، متحول‌کردن باشگاه، بردن لیگ قهرمانان و لیگ برتر و فوتبال خارق‌العاده‌ای که تیمش ارائه می‌داد. اگر کسی بخواهد لیورپول را از بحران فعلی‌اش نجات دهد، آن شخص «یورگن کلوپ» است.»بنری که هوداران لیورپول روی در ورودی انفیلد نصب کردند!5) میانگین سنی تیمبه گراف زیر توجه کنید:آنالیز و بررسی میانگین سنی تیم و میانگین امتیاز‌های کسب‌شده به‌صورت توأماننمودار جالب از عملکرد تیم در ۱۰ سال گذشته و ربط آن با میانگین سنی تیم؛در این نمودار میانگین سنی (تیم از ۲۴.۶ تا ۲۶.۶ مشخص شده‌است) به میانگین امتیازگیری کسب‌شده توسط تیم در ۱۰ سال اخیر رسم شده‌است.نکته: بدبودن میانگین سنی تیم یعنی از ۲۵.۶ بالاتربودن و بدبودن میانگین امتیازگیری یعنی کسب امتیازی کم‌تر از ۷۲.سال ۲۰۲۱ هنوز تمام نشده اما محاسبهٔ با میانگین امتیاز‌گیری تیم، لیورپول در پایان فصل چیزی حدود ۶۶ امتیاز کسب خواهدکرد.در سال‌های اخیر، تیم در فصل‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ بهترین میانگین سنی را داشته با چیزی حدود ۲۴.۸ سال سن. اما میانگین امتیاز‌گیری تیم در این سال‌ها بسیار بد بوده‌است. برای بررسی دقیق‌تر می‌توانید یک بار خودتان به‌طور کامل آن‌را نگاه کنید و سبک و سنگین کنید.اما یک نکته بسیار مهم است. تیم در همان سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ که میانگین سنی خوبی را داشت، سکان هدایتش به کلوپ سپرده شد و او هدایت باشگاه را در دست گرفت. در آن دوره عملکرد تیم یا همان میانگین امتیازگیری بد بود.حالا با گذشت چندین سال کلوپ در بدترین حالت ممکن از لحاظ میانگین سنی و کسب امتیاز به سر می‌برد.در فصل ۲۰۲۰/۲۱ لیورپول هم میانگین سنی تیمش بد شده و به‌نوعی مسن شده‌اند و هم میانگین امتیازگیری افتضاح شده‌است. به‌طور کلی این بدترین فصل یورگن چه به لحاظ میانگین سنی تیم و بالارفتن سن بازیکنان و چه به لحاظ میانگین امتیازگیری است و این نگران‌کننده‌است.کاربران توییتر، وضعیت کلوپ را به والتروایت یا همان هایزنبرگ در انتهای فصل ۵ سریال برکینگ‌بد تشبیه کرده‌اند. کسی دیگر انتظاری از هایزنبرگ قصه ندارد و همه از او ناامید شده‌اند، اما در ادامهٔ فصل سریال می‌بینید که او قدرت‌مندانه‌تر برگشت.منتظر می‌مانیم تا ببینیم کلوپ با این میانگین سنی بد تیم و هم‌چنین نتایج بد تیمش چه می‌کند!۶) جان دبلیو هنریمالک امریکایی قرمزها، جان‌شان را به لب رسانیده و آن‌ها را به مرز جنون رسانیده‌است.آقای هنری که چندهفته‌ای بیشتر نیست ملک یا همان عمارت ۷ خوابه‌اش در فلوریدا را برای فروش گذاشته‌است، قصد سرمایه‌گذاری در پروژهٔ جدیدی را دارد، البته هر جایی به‌غیر از لیورپول!برای آشنایی بهتر با این مرد بیایید از همین نقل‌وانتقالات اخیر ژانویه شروع کنیم.لیورپول از لحاظ نداشتن بازیکن و مدافع در منجلاب است. کلوپ چندین بار درخواست خرید مدافع را در کنفرانس‌های خبری مطرح می‌کند و می‌خواهد که هر چه سریع‌تر بازیکن جذب شود تا بتواند به او و تیمش کمک کند.جان دبلیو هنری اما گوشش بده‌کار نیست و نمی‌خواهد که پولی خرج کند.سرانجام با درخواست‌های زیاد کلوپ قانع می‌شود که تیم نیاز به مدافع وسط صرف دارد اما وارد بازار برای خرید نمی‌شود. تا آخرین روز صبر می‌کند تا قیمت بازیکنان به کم‌ترین حد ممکن برسد. در روز آخر نقل و انتقالات مایکل ادواردز با حدود ۱۴ تیم برای انتقال مدافع در حال گفت و گو بود و در نهایت دفاع وسط تیم بحران‌زدهٔ شالکه با بدترین آمار گل خورده و مدافع تیم پرستون از چمپیونشیپ جذب می‌شوند. کم‌ترین پولی که می‌شد هزینه کرد را هنری تقبل کرد. لازم به ذکر است طبق توصیه‌ها به ادواردز او مکلف بود که قرارداد‌ها را طوری تنظیم کند که بتوان به‌صورت اقساطی هم پول را پرداخت کرد!با همین دست‌دست‌کردن‌ها دویه چالتا سار مدافع آمادهٔ مارسی از کف مایکل ادواردز، مدیر ورزشی تیم پرید و تیمی فرانسوی به‌دلیل نداشتن زمان برای پیداکردن جایگزین برای این بازیکن کروات اجازهٔ خروج وی و ره‌سپارشدنش به سمت لیورپول را نداد.این فقط یک چشمه از کارهای اعصاب‌خردکن تیم مدیریت باشگاه بوده‌است. از تقویت‌نکردن تیم گرفته تا اخراج کارکنان باشگاه به بهانهٔ کرونا و مشکلات اقتصادی و حتیٰ ترک سه فیزیوتراپ باشگاه در یک سال به‌دلیل مشکل‌خوردن با مدیریت و شاید هم مصدومیت‌های فعلی مشخص شود از کجا آب می‌خورد و علتش چه می‌تواند باشد.هنری وینتر در همین رابطه‌ها می‌گوید:«جان هنری، کلوپ را ناامید کرد و مجبورش کرد برای گرفتن دفاع وسط، به چمپیونشیپ و تیم آخر جدول بوندسلیگای آلمان متوسل شود. اف‌اس‌جی ارزان‌ترین گزینه‌ها را برای کلوپ به آنفیلد آورد!»این‌ها را به مالکی که به دانشش از تاریخ باشگاه افتخار می‌کند، می‌گویم. جان هنری بداند که به‌طور سنتی و از گذشته تا به امروز، وقتی لیورپول تیم شمارهٔ یک بوده، خیلی بیشتر تقویت می‌شده‌است. لیورپول برای او نباید یک سرگرمی باشد. لیورپول برای هنری باید عشق باشد. حساب و کتاب کنید. پول بیشتر معنی همه‌چیز را می‌دهد.در زمانی که تیم لیورپول به سرمایه‌گذاری مناسب نیاز داشت، هنری تعلل کرد! همهٔ نشانه‌ها حاکی از این است که تابستان پیشِ رو، دوره‌ای دیگر برای صرفه‌جویی مالی است!لیورپول به یک سرمایه‌گذاری قابل توجه در تابستان پیش رو نیازمند است. و هم‌چنین خلاص‌شدن از شر بعضی بازیکنان که بتواند بخشی از بودجه را برای خرید بازیکن فراهم کند.۷) ورزشگاه خالی از تماشاگرآنفیلد، مدینهٔ فاضلهٔ لیورپولی‌های سر تا سر دنیست. سخن به گزاف نمی‌گویم و به هیچ وجه موضوع را احساسی جلوه نمی‌دهم، زیرا واقعاً آنفیلد برای لیورپولی‌ها مکانی خاص است.پنجاه و سه هزار و سیصد و نود و چهار؛ تعداد صندلی‌هایی که معمولا هر دو هفته یک بار طرفداران لیورپول روی آن می‌نشینند.از هر هوادار لیورپول اگر بپرسید، وقتی تیم تان در آنفیلد قرار است بازی کند چه حسی دارید، قطعا در بین پاسخ هایش به شما می‌گوید یک ارامش ناخوداگاهی را حس می‌کند، نمی‌دانم علتش چیست اما وجود دارد.بلیط‌هایی که اکثرا سولد اوت می‌شدند و جو عجیب و غریبی که هواداران برای تیم‌های رقیب درست می‌کردند.اما با شروع پاندمی کرونا، همه چیز خراب شد. لعنت به این ویروس که معبد آنفیلد را متروک و بی‌روح کرد.نبود یار همیشگی بازیکنان، بالأخره کار خودش را کرد. ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۱ در جدال با برنلی، لیورپول بعد از ۶۸ بازی شکست‌ناپذیری، مغلوب شد و این آمار عجیب‌وغریب و استثنایی بر باد رفت.داستان به همین یک باخت هم بر نمی‌گردد، لیورپول بدون تماشاگران در این فصل واقعاً در آنفیلد یکی چیز کم داشت و دارد.یک لحظه تصور کنید، آنفیلد پر از تماشاگر است. لیورپول برابر برنلی یک بر صفر عقب افتاده‌است و در حال حمله کردن است، لیورپول در همین اثنی یک کرنر بدست می‌اورد. فقط صدای تماشاگران و تهییج‌شان را تصور کنید!خارق العاده‌است.البته بگذارید یک نکته را بهتر روشن کنیم. کرونا تمام استادیوم‌ها را از داشتن تماشاگر محروم کرد، درست است. همهٔ میزبآن‌ها ضرر کردند، درست است.اما لیورپول و آنفیلد، تیم و ورزشگاه معمولی‌ای نیستند. همان‌طور که آنفیلد با بودن تماشاگر یک مزیبت بزرگ برای لیورپول به حساب می‌اید و این تماشاگران خاص کار را برای حریف سخت‌تر می‌کند.الحق و الإنصاف نبودشان ضربهٔ سختی به لیورپول زد و با بودن‌شان حداقل می‌تواسنتند تسکین‌دهنده باشند اما در این فصل حیف که نبودند و نیستند!این بخش را با نقل‌وولی از نلسون سمدو بازیکن سابق بارسا به پایان ببریم:«وقتی برای گرم کردن وارد زمین شدیم، صدای تماشاگران کر کننده بود. جوی را تجربه کردم که که واقعاً شگفت‌انگیز بود. البته شگفت‌انگیز برای لیورپول و ترسناک برای ما. آن تماشاگران واقعاً موهبت بزرگی برای آن‌ها هستند.»نویسنده: یاسین بذرافشاننشریهٔ حرکتنشریهٔ حرکتThu, 01 Apr 2021 22:22:51 +0430https://virgool.ir/@SharifHarekat/مربی-خانهٔ-ژرمن-ها-uwkrcq8qnhv4یک ضرب‏المثل معروف آلمانی هست که می‌گوید: «هر چیزی تا زمانی که به‌دردبخور باشد، قابل‌استفاده است». اما این جمله در مورد مربیان آلمانی صدق نمی‏کند. ظهور مرتب مربیان درجه یک در جای‏جای آلمان، شانس حضور یک مربی در سطح اول فوتبال برای یک مدت طولانی را به حداقل می‏رساند. دیگر کسی در مونیخ، دلش برای «یوپ هاینکس» تنگ نمی‌شود؛ زیرا «هانسی فلیک»، همهٔ خاطرات تلخ دوران بعد از هاینکس را به دست فراموشی سپرده و با قدرت به سمت دفاع از همهٔ عناوینی که فصل قبل کسب کرده‌اند، حرکت می‏کنند. یافتن جانشین برای «روبن» و «ریبری»، دو تا از بهترین وینگرهای تاریخ فوتبال آلمان قطعاً کار ساده ای نبوده اما درخشش «سرژ گنبری» و «لروی سانه»، نسل جدیدی از ستاره‏های آلمانی را در لباس بایرن رقم زده. به این‏ها ادامهٔ درخشش «لواندوفسکی» و احیای «توماس مولر» و «ژروم بواتنگ» را باید اضافه کرد که در دوران «کواچ» به فراموشی سپرده شدند و از تیم ملی هم کنار گذاشته شدند؛ اما معجزهٔ «فلیک»، «توماس مولر» را از نیمکت‏نشینی در روزهای اول فصل به بهترین پاسور یک فصل تاریخ بوندسلیگا مبدّل کرد و «لواندوفسکی» را به جایزهٔ مرد سال اروپا رساند.«یورگن کلوپ» در رقابتی‌ترین لیگ دنیا، در طی دو فصل، ۱۹۶ امتیاز کسب کرد و طلسم ۳۰سالهٔ قهرمانی در لیگ برتر انگلیس و طلسم ۱۴سالهٔ قهرمانی در لیگ قهرمانان را برای قرمزهای آنفیلد، طلسم ۷سالهٔ قهرمان‌نشدن تیم‏های انگلیسی در لیگ قهرمانان اروپا، همگی را شکست و به سلطهٔ ۵سالهٔ فوتبال اسپانیا بر چمپیونزلیگ خاتمه داد. یکی از منحصر‏به‌فردترین رکوردهای «کلوپ» به دو قهرمانی متوالی در بوندسلیگا برمی‌گردد؛ جایی که از سال ۲۰۱۲ به بعد، هیچ مربی دیگری به غیر از «کلوپ» نتوانسته در لیگ تک‌قطبی آلمان، فصل را بالاتر از بایرن تمام کند. «یورگن کلوپ» با ارائهٔ فوتبال مبتنی بر گگن پرسینگ بیش از هر مربی دیگری، «پپ گواردیولا» را شکست داده تا نشان دهد بهتر از همهٔ مربیان فعلی، راه متوقف‌کردن تیکی‌تاکا را بلد است. یکی از هنرهای این مربی صاحب‌سبک، احیاکردن تیم‏های بحران‌زده است؛ دورتموند پیش از قهرمانی با «کلوپ»، ۹ فصل برای فتح بوندسلیگا انتظار کشید. تابستان ۲۰۰۸ وقتی یورگن پس از ۷ فصل به‌عنوان یک استعداد ویژه، ماینتس را ترک کرد و بوروسیا دورتموند را تحویل گرفت، دورتموند تیم سیزدهم آلمان بود؛ اما هوش مربی‌گری «کلوپ» و کشف استعدادهایی ناب مانند «مارکو رویس»، «روبرت لواندوفسکی» و «ماریو گوتزه» و گرفتن بهترین بازی‏ از این بازیکنانِ تا آن زمان ناشناخته، ستاره‌هایی ساخت که ۳ فصل بعد بر بام فوتبال آلمان ایستادند. آقای معمولی در اوائل فصل ۱۶-۲۰۱۵ هم لیورپول را در حالی در دست گرفت که در۵ فصل قبل از او، فقط یک‌بار دور گروهی لیگ قهرمانان را دیده‌بودند. تزریق روحیهٔ مبارزه‏طلبی و پیروزی، لیورپول را در ۵ فصل پیش، به ۳ فینال اروپایی و یک قهرمانی دراماتیک با کامبک به‌یادماندنی برابر بارسلونا رساند. یورگن تا ژوئن ۲۰۲۴ با لیورپول قرارداد دارد و هنوز باید منتظر ادامهٔ درخشش او در بندر مرسی‌ساید باشیم؛ «کلوپ»، دوران دورتموند را خوب به پایان نرساند اما قطعاً از آن دوران درس گرفته‌است و هواداران فوتبال آلمان امیدوارند روزی او را در قامت سرمربی ژرمن‏ها ببینند.سران دورتموند بعد از تجربهٔ موفق حضور «کلوپ» به‌عنوان مربی سابق ماینتس، این بار سراغ یکی دیگر از مربیان با‏استعداد باشگاه ماینتس و فوتبال آلمان، «توماس توخل» رفتند که بارها برابر بایرن مونیخ نتایج خوبی کسب کرده‌بود. «توخل» با دورتموند برندهٔ «DFB Pokal» شد اما خبری از تکرار فتح بوندسلیگا نبود. بعد از ۳ فصل حضور در «سیگنال‌ایدوناپارک»، سران متموّل پاریسی بعد از اخراج «اونای امری»، سراغ این مربی جوان رفتند. «ناصر الخلیفی» برای مدیریت ابرستاره‏هایی مثل «نیمار» و «امباپه» و «کاوانی»، یک مربی باپرستیژ و منظّم می‏خواست که اولاً رختکن شلختهٔ تیم را جمع‌وجور کند و دوماً این تیم را برای اولین‌بار به فینال لیگ قهرمانان برساند. «توخل» در فصل اول هم خوب عمل نکرد و فقط لوشامپیونه را برنده شد و در خطر اخراج قرار گرفت؛ اما یک فصل اعتماد به این مربی خوش‌استایل، جواب داد و پاریسی‏ها بعد از کسب همهٔ جام‏های داخلی، در لیسبون هم عملکرد خوبی به نمایش گذاشتند و به اولین فینال خود رسیدند که مانعی به اسم بایرن‏ مونیخ، سدّ راه «توخل» و شاگردانش شد. وجه تشابه «کلوپ» و «توخل»، مربی‏گری در ماینتس و دورتموند بود، «توخل» هم مثل «کلوپ»، در اولین فینال اروپایی به بایرن باخت و شاید روزی مثل کلوپ، مجدداً به فینال لیگ قهرمانان برسد و رؤیای فتح این تورنمنت معتبر را به حقیقت تبدیل کند.همه چیز در نسل مربیان آلمان به «فلیک» و «کلوپ» ختم نمی‌شود؛ حضور سه مربی آلمانی در نیمه‌نهایی فصل قبل لیگ قهرمانان، یک اتفاق تصادفی نیست و این اتفاق در حالی افتاد که «یورگن کلوپ»، موفق‏ترین مربی فعلی فوتبال آلمان، در بین این سه نفر جایی نداشت. در تاریخ لیگ قهرمانان با فرمت جدید، فقط دو بار اتفاق افتاده که دو سال پی‌در‌پی، دو مربی متفاوت از یک کشور، قهرمان مهم‌ترین رقابت باشگاهی اروپا بشوند که هر دو مرتبه، مربیان آلمانی موفق به کسب این مهم شدند؛ اولین‌بار «اوتمار هیتسفلد» و «یوپ هاینکس» در سال های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ و دومین‌بار «یورگن کلوپ» و «هانسی فلیک» در سال‏های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰. ساختار پرورش مربی در فوتبال آلمان، متّکی به پرورش تک‌ستاره‏ها نیست و می‏بینیم که در دو نسل مختلف، یک اتفاق کم‏نظیر تکرار می‏شود و باز هم انتظار این اتفاق را می‌توان داشت. «یولیان ناگلزمان» پس از مصدومیت‏ شدید زانو در بیست‌سالگی، به‌عنوان آنالیزور «توماس توخل» در تیم دوم آگزبورگ مشغول به کار شد، با ادامهٔ پیشرفت فوق‌العاده‌اش در زمینهٔ مربی‏گری، در فصل ۱۴-۲۰۱۳، تیم زیر ۱۹ساله‏های هوفنهایم را قهرمان آلمان کرد و در فصل ۱۶-۲۰۱۵ پس از نتایج ضعیف «هوب استیونز»، در سن ۲۸سالگی به‌عنوان سرمربی هوفنهایم منصوب شد و بدل به جوان‌ترین سرمربی تاریخ فوتبال آلمان شد و تیمی را که ۷ امتیاز با منطقهٔ امن جدول فاصله داشت، با ۷ پیروزی از ۱۴ بازی باقی‏مانده، در بوندسلیگا حفظ کرد و فصل بعد هافنهایم را به چهارمی بوندسلیگا رساند تا فرصت حضور در پلی‌آف لیگ قهرمانان، به یکی از آینده‌دارترین مربیان فوتبال آلمان برسد. شکست برابر لیورپولِ کلوپ در پلی‌آف، «ناگلزمن» را ناامید نکرد و یک فصل بعد با قرارگرفتن در ردهٔ سوم بوندسلیگا، هوفنهایم این‌بار به‌طور مستقیم به لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا کرد تا این‏بار عنوان جوان‏ترین سرمربی لیگ قهرمانان، به «یولیان» برسد؛ فقط ۳۱ سال و ۵۸ روز لازم بود تا «ناگلزمان»، مهم‌ترین رقابت باشگاهی را در قامت مربی تجربه کند. طبع سیری‌ناپذیر این مربی بی‏نظیر، پایانی نداشت و این‌بار لایپزیش، جوان‌ترین تیم اروپا با قدمتی یک دهه‌ای، توسط «ناگلزمان» به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان رسید تا در سنّ ۳۳سالگی، یک رکورد بی‏نظیر دیگر توسط این مربی خوش‎‏تیپ به ثبت برسد. هر چه که هست، «ناگلزمن» هنوز به دنبال فتح رکوردهای زیادی است که فتح بوندسلیگا و لیگ قهرمانان، گوشه‌ای از آن‏هاست.لایپزیش در این سال‏ها با حضور یک مدیر ورزشی فوق‌العاده به نام «رالف رانگنیک»، اولین‌بار فصل ۲۰۱۵-۱۶ به سطح اول فوتبال آلمان رسیده و اکنون سکّوی پرتابی برای رشد مربیان بااستعداد این کشور شده‌است. یکی از این مربیان، «رالف هازن‏هوتل»، مربی فعلی ساوتهمپتون است. «هازن‏هوتل» در اولین فصل حضور لایپزیش در بوندسلیگا، این تیم را به نائب‎‏قهرمانی آلمان رساند و در حال حاضر هم با ساوتهمپتون، یکی از بالانشینان لیگ جزیره است. نتیجهٔ حضور «رانگنیک» در این باشگاه، پرورش این دو مربی فوق‌العاده و پرورش ستاره‏هایی نظیر «تیمو ورنر»، «دایو اوپامکانو» و «نبی کیتا» و... شده‌است.مربیان زیادی در حال طی‌کردن مسیر «ناگلزمن» هستند، یکی از این مربیان «سباستین هوینس»، برادرزادهٔ «اولی هوینس» است. «سباستین» نتوانست برخلاف «اولی»، در تیم‏های مطرحی بازی کند؛ اما در مسیر مربی‌گری‌اش، خیلی حساب‌شده و منطقی گام برداشت و پس از مربی‏گری در رده‏های سنی پایین‏تر تیم‏هایی مثل هرتا‏زلندورف و لایپزیش و بایرن مونیخ، در فصل ۲۰-۲۰۱۹، مربی‏گری تیم دوم بایرن‏مونیخ را برعهده گرفت و همراه این تیم به قهرمانی سطح سوم فوتبال آلمان رسید و بالأخره در شروع همین فصل بوندسلیگا، «دیتمار هوب»، مدیرعامل باشگاه هوفنهایم، «سباستین هوینس» را به امید تکرار خاطرات شیرین «ناگلزمان» در این تیم استخدام کرد. پیروزی ۴ بر ۱ برابر بایرنِ «فلیک»، شروع درخشش این مربی بااستعداد ۳۸ساله است. بی‌شک با تداوم این درخشش و ادامهٔ سیر صعودی، می‏توان «سباستین هوینس» را در بزرگ‌ترین باشگاه‏های آلمان و اروپا دید.سه باشگاه دورتموند، هوفنهایم و لایپزیش در دههٔ اخیر، سهم زیادی در پرورش مربیان و بازیکنان بااستعداد آلمانی ایفا کرده‌اند که حاصل آن، نتایجی است که این مربیان در این سال‏ها کسب کرده‌اند و لیگ‏های معتبر اروپایی را به تسسخیر خود درآورده‏اند و فوتبال آلمان می‏تواند خوش‏بین باشد که در سال‏های پیشِ رو، مربیانی مثل «مارک روزه»، «رالف هازن‏هوتل» و شاید مربیانی که اکنون در سطوح پایین فوتبال آلمان مشغول به کار هستند، روزی در بزرگ‌ترین باشگاه‏های فوتبال آلمان و اروپا بدرخشند.نویسنده: محمد صفری مجدنشریهٔ حرکتنشریهٔ حرکتTue, 12 Jan 2021 03:00:17 +0330https://virgool.ir/@SharifHarekat/ورزش-و-سینما-jdluhdvmsvnmپیرو معرفی برترین فیلم‌های ژانر ورزش هالیوودی پس از سال ۲۰۱۰، در دومین و آخرین قسمت از این فهرست، به سراغ فیلم‌های پیش از سال ۲۰۱۰ رفته‌ایم و به معرفی اجمالی آن‌ها خواهیم‌پرداخت.«یونایتد لعنتی» (۲۰۰۹)انتظار فیلمی دربارهٔ فوتبال به‌جز نوع امریکایی‌اش، از هالیوود و سینمای امریکا، تقریباً انتظار بی‌جایی است، اما فهرستی از فیلم‌های ورزشی نمی‌تواند بدون فیلمی از فوتبال باشد. «یونایتد لعنتی»، فیلمی محصول بریتانیاست که روایت‌گر داستان «برایان کلاو»، مربی فوتبالی است که در سال ۱۹۷۴ به‌عنوان سرمربی لیدزیونایتد، تیم موفق آن روزهای لیگ انگلستان، انتخاب می‌شود اما راه‌و‌رسمش با آن‌چه قبل از او در میان بازیکنان حکم‌فرما بود، فرق دارد و همین، زمینه‌ساز درامی با چاشنی کمدی شده‌است. «پیتر مورگان»، فیلم‌نامه‌نویس مشهور انگلیسی، فیلم‌نامهٔ «یونایتد لعنتی» را از رمانی به همین نام، نوشتهٔ «دیوید پیس» اقتباس کرده‌است. امتیاز فیلم نیز در آی‌ام‌دی‌بی، ۷.۵ و در متاکریتیک، ۸۱ می‌باشد.«کشتی‌گیر» (۲۰۰۸)«دارن آرنوفسکی»، خالق اثر ماندگار «مرثیه‌ای برای یک رؤیا»، در زمینهٔ ساختِ یک درام ورزشی هم مانند سایر تحربیاتش، موفق عمل کرده‌است، به‌گونه‌ای که «کشتی‌گیر» توانست هم شیر طلایی جشنوارهٔ ونیز را برای «آرنوفسکی» به همراه آورد و هم جایزهٔ گلدن‌گلوب و بفتای بهترین بازیگر را برای «میکی رورک». داستان فیلم، دربارهٔ «رندی رابینستون»، کشتی‌گیر کهنه‌کاری است که حالا دیگر شهرت و توانایی گذشته را ندارد و به‌سختی روزگار می‌گذراند؛ پس تصمیم می‌گیرد دوباره به میدان برگشته و با رقیب قدیمی خود روبه‌رو شود. این فیلم توانست در وب‌سایت آی‌ام‌دی‌بی، نمرهٔ ۷.۹ و در متاکریتیک، امتیاز ۸۰ و در راتن تومیتوز، نمرهٔ عالی ۹۸ را کسب کند.«عزیز میلیون‌دلاری» (۲۰۰۴)این شاهکار «کلینت ایستوود» را می‌توان معروف‌ترین فیلم ورزشی قرن بیست‌ویکم نامید. البته که این میزان از شهرت، بی‌دلیل نیست؛ فیلم علاوه بر این‌که مورد پسندِ مخاطبان قرارگرفت، نظر مثبت منتقدین را نیز در پی داشت و امتیاز ۸.۱ در آی‌ام‌دی‌بی و ۸۶ در متاکریتیک، گویای این نکته هستند. «ایستوود» برای «عزیز میلیون دلاری»، علاوه بر اسکار کارگردانی، جایزهٔ بهترین فیلم سال را نیز کسب کرد. هم‌چنین «هیلاری سوانک» و «مورگان فریمن» نیز برای ایفای نقش در این فیلم، اسکار گرفتند. داستان فیلم به زندگی زنی می‌پردازد که از خانواده‌اش جدا شده و تصمیم می‌گیرد در ۳۲سالگی، زیر نظر یک استاد مشهور بوکس، آموزش حرفه‌ای ببیند. مشکلات او در مسیر موفقیت، تبدیل به سوژهٔ خوبی برای ساخت یک فیلم موفق شده‌است.«سیبیسکوت» (۲۰۰۳)در میان فیلم‌های پرشمارهالیوودی دربارهٔ قهرمانان فوتبال امریکایی و بیس‌بال، «سیبیسکوت»، قهرمانی متفاوت برای امریکایی‌ها، آن هم در دوران رکود بزرگ اقتصادی دههٔ ۳۰ بود. این فیلم، بر اساس کتاب پرفروش «سیبیسکوت: یک اسطورهٔ امریکایی» به قلم «لورا هیلنبرند» است که داستان پسری را روایت می‌کند که در کودکی، به یک اصطبل واگذار می‌شود و همین، زمینه‌ساز علاقه‌اش به اسب‌سواری و موفقیت‌های غیرقابل‌پیش‌بینی او در آینده می‌شود. «سیبیسکوت»، هم در میان منتقدان و هم مردم، مورد تحسین قرار گرفت و در مراسم اسکار سال ۲۰۰۴، نامزد ۷ اسکار، از جمله بهترین فیلم شد؛ هم‌چنین نمرهٔ ۷.۳ را در وب‌سایت آی‌ام‌دی‌بی و امتیاز ۷۲ را از منتقدان متاکریتیک کسب کرده‌است.«گاو خشمگین» (۱۹۸۰)فیلمی به کارگردانی «مارتین اسکورسیزی» و با هنرنمایی «رابرت دنیرو» که بر اساس کتاب «گاو خشمگین: داستان من»، زندگی «جیک لاموتا»، بوکسور پرآوازهٔ امریکایی را به تصویر می‌کشد. در خلاصهٔ داستان فیلم آمده‌است، خشونتی که در وجود «جیک» است، موجب موفقیتش در رینگ و شکست در بیرون از آن و در زندگی شخصی او می‌شود. «گاو خشمگین» را اگر بهترین فیلم «اسکورسیزی» ندانیم، قطعاً در میان ۵ اثر برتر این کارگردان جای می‌گیرد. فیلمی که در آی‌ام‌دی‌بی با نمرهٔ ۸.۲، در رتبهٔ ۱۴۶ از لیست ۲۵۰تایی این سایت قرار گرفته و از منتقدین متاکریتیک هم امتیاز ۸۹ را دریافت کرده‌است. «دنیرو» نیز برای بازی در این فیلم، موفق به دریافت جایزهٔ اسکار، گلدن‌گلوب و بفتا شد.مجموعهٔ «راکی»اولین قسمت از مجموعهٔ «راکی»، در سال ۱۹۷۶ به سینما آمد و با ۱۰ نامزدی اسکار و کسب اسکار برترین فیلم‌، موفق‌ترین اثر این مجموعه نیز محسوب می‌شود. پس از آن، چهار قسمت دیگر، اولی به همین نام، «راکی»، قسمتی به‌عنوان «راکی بالبوآ» و دو قسمت با نام «کرید» ۱ و ۲ منتشر شد. شش قسمت اول این مجموعه، حول محور زندگی بوکسور امریکایی، «راکی بالبوآ» است و دو قسمتی که با نام «کرید» در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ ساخته شد، «راکی»، استاد بوکس یکی از فرزندان دوست قدیمی خود، «آپولو کرید» می‌شود. «سیلوستر استالونه»، نقش «راکی»، و «مایکل بی جردن»، نقش «آدونیس جانسون کرید» را در این مجموعه ایفا کرده‌اند.نویسنده: نفیسه پیرهادی نشریهٔ حرکتنشریهٔ حرکتTue, 12 Jan 2021 02:48:04 +0330