https://virgool.ir/feed/@Shakiba.jadidiاز زندگی می نویسم.fa2026-11-11 15:08:30https://files.virgool.ir/upload/users/37114/avatar/Ves6Oo.jpeghttps://virgool.ir/@Shakiba.jadidihttps://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/خنده-بر-هر-درد-بی-درمان-دواست-ghfonh7naqdmچند وقت پیش داشتم برای دوستی، چیزی تعریف میکردم که به قدری دردناک بود که موقع تعریف کردنش، چشمامو محکم بسته بودم. بهش گفتم حتی تصور کردنش هم دردناکه...تا اینکه بعد از تعریف کردنش شروع کردم به خندیدن! بعد به خودم اومدم و گفتم: من الان نباید به این بخندم و باز خندیدم. دوستم پرسید: خب چیش خنده داره؟ گفتم خنده دار نیست و باز خندیدم. تو ذهنم به یاد آقای همساده افتادم که وقتی موقع تعریف کردن بدبختی هاش میخندید و آقای مجری ازش میپرسید: چرا میخندی؟ جواب میداد: نَمیخندم! داغونم آقا... و بیشتر خندم گرفت...فکر کردم با کمی دقت میشه اینو فهمید که تو زندگی چیز خنده داری وجود نداره! اما همزمان میشه به همه چیز خندید به خصوص به بدترین چیزها!شکیباشکیباSun, 17 Oct 2021 14:53:55 +0330https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/حالا-چه-اصراری-دارید-که-حتما-بنویسیمً-l74xtn8pez48یادم نمیاد دقیقا کی برای اولین بار با چنین مفهومی مواجه شدم. اما میدونم که زیاد به گوشم رسیده و زیاد راجع بهش میخونم. اینکه برای بهتر مواجه شدن با افکار و احساسات، خوبه که اونها رو روی کاغذ بیاریم و بنویسیم.خب این کار بی فایده نیست. حداقل به عنوان کسی که تعدادی دفترچه یادداشت روزانه داره میتونم اینو بگم. یکی از فایده های نوشتن اینه که دنبال کردن یک خط فکری راحت تر میشه. یعنی اینکه وقتی فقط فکر میکنیم ممکنه همزمان تعدادی محتوا تو ذهنمون بیاد و هرکدوم بدون اینکه به سرانجامی برسند، محو میشن. اما وقتی مینویسیم. میتونیم خط فکری خودمون رو دنبال کنیم. یا به عبارتی-حداقل برای مدت کوتاهی هم که شده- از اون افکار تخلیه بشیم.فایده ی دیگه ی نوشتن میتونه این باشه که زمان های دیگه ای به اون نوشته های خودمون برگردیم و ببینیم که قبل تر به چه شیوه ای فکر میکردیم. به چه چیزهای فکر میکردیم و ...اما میشه جور دیگه ای هم نگاه کرد:اینکه من بنویسم به چه چیزی فکر میکنم، صرفا شاید ارتباط دادن یک کلمه یا جمله به محتوای فکر خودم باشه. یا مثلا اینکه بنویسم چه احساسی دارم آیا نمیتونه یک روش هوشمندانه ای برای مواجه نشدن با اون احساس ناراحت کننده باشه؟ من میتونم کاملا ناراحتی رو احساس کنم، این بهتر از اینه که بخوام بنویسم که ناراحتم!البته من هنوز هم گاهی برای خودم یادداشت هایی مینویسم. اما یادداشت هایی کوتاه تر اون هم به این دلیل که برام یادآوری باشه که در این روز چه احساسی داشتم. حس میکنم اینطوری بیشتر میتونم با احساساتم در ارتباط باشم.شکیباشکیباWed, 07 Jul 2021 10:50:55 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/خیاطی-t3jerf8mk7mtنزدیک روز تولدم بود که دوست داشتم به این مناسبت برای خودم لباس نویی تهیه کنم. لباسی که برای خودم دوخته شده باشه. به همین خاطر از دوستم که خیاطه کمک خواستم و او هم گفت که میتونه برام لباسی رو که میخوام بدوزه.تا اینکه چند روز قبل تولدم بهم خبر داد که براش کاری پیش اومده و نمیتونه برام لباس رو تا روز تولدم بدوزه... اما خب برای من مهم بود که بتونم همون روز لباس نو تنم کنم. کمی از شرایط پیش اومده ناراحت بودم و تو ذوقم خورده بود و از طرفی هم فکر میکردم تو این مدت زمان کم، هیچ خیاطی قبول نمیکنه برام لباس بدوزه...تا اینکه...یاد یک آشنای قدیمی افتادم که برام قبلا لباس دوخته بود. هرجوری بود شماره تماس و آدرسش رو پیدا کردم و شرایطم رو براش توضیح دادم و او هم گفت که چون لباس ساده ایه میتونه تا اون روز برام آماده کنه... منم خیلی خوشحال شدمً!همون روز بعد از کار رفتم تو محله و دنبال پارچه سفیدرنگ گشتم. حس جالبی بود چون اولین بار بود که خودم برای خرید پارچه میرفتم و سعی میکردم پارچه ها رو بشناسم. پارچه فروش هم خوب راهنماییم کرد و البته فکر میکرد خودم دارم خیاطی یاد میگیرم و بهم گفت یادگرفتن لباس دوختن خیلی قشنگه، هرچیزی میتونی برای خودت بدوزی!بعد از خرید پارچه، به آدرس خیاطی رفتم. یه در شیشه ای داشت که هلش دادم و واردش شدم... یه اتاق خیلی قدیمی که پر بود از پارچه، پارچه های تیکه شده، پارچه هایی که داشتن دوخته میشدن. لباس های آماده شده که روی هم روی یک میله ی لباس آویزون شده بودن. یه آینه ی بزگ چوبی قدیمی، دوتا میز بزرگ که روشون چرخ خیاطی بود، یه میز بزرگج دیگه که روش اتو بود. یه پنکه ی خراب، چندتا صندلی و مشتری هایی که از زندگی با هم حرف میزدن...محیط جالبی داشت. داشتم به چیدمان اونجا فکر میکردم که اگرچه از نظرم نامرتب، به هم ریخته و شلوغ می اومد، اما فکر کردم این محیط نشون دهنده ی ذهن خیاطیه که اینجا کار میکنه و فکر کردم اگه حتی کوچکترین وسیله جابه جا بشه چقدر ذهنش ممکنه به هم بریزه و جای وسایل رو درست به یاد نیاره حداقل تا مدتی! حتی به این فکر کردم که اگه آدم های دیگه ای اونجا خیاطی میکردن، حتما شکل و شمایل اون اتاق فرق میکرد... شاید اگه کسی دیگه بود، رو دیوارها چندتایی قاب عکس از مدل های لباس قرار میداد. شاید اگه دوست من بود، گلدون های رنگی پشت پنجره اش میذاشت و چندتا کمد کوچیک برای لباس ها و پارچه ها انتخاب میکرد. اگه من بودم شاید بهترین جچای اتاق رو به آینه اختصاص میدادم و چندتایی ژورنال برای مشتری ها قرار میدادم. و ...خلاصه که اون روز تجربه ی جالبی از زندگی برای من بود. یاد یه حرف قدیمی که شنیده بودم افتادم: زندگی همین چیزا بود.شکیباشکیباWed, 16 Jun 2021 10:58:07 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/بیا-با-هم-دوست-باشیم-vimjcil4jndpچند روز پیش یک مهمونی دعوت بودم. بعد از اون مهمونی داشتم به این فکر میکردم که چقدر دلم میخواد دوستی های جدیدی بسازم اما چرا نشده تاحالا...حتما شنیدین که میگن ((ادب از که آموختی؟ از بی ادبان)). اینطوری بود که منم از اینکه چرا نمیتونم دوستی های جدید بسازم به اینکه چطور میشه دوستی ساخت برسم. که در ادامه برای شما هم مینویسم:یک) فرست آف آل و البته مهم ترینش : برای خودت دوست خوبی باش!اوه! خیلی کلیشه ای به نظر میرسه ولی واقعیتش اینه که موارد بعدی که میخوام بگم درصورتی که برای خودمون دوست خوبی نباشیم، امکان پذیر نیست!دو) آدم ها رو بشنودل به حرف آدمها دادن با گوش دادن متفاوته، اینکه اجازه بدیم و دوست داشته باشیم آدمها خودشون رو ابراز کنند. از چیزهایی که دوست دارند حرف بزنند و بدونند که شنیده میشن.سه) سعی کن احساس آدمها رو بفهمیاین کاملا شدنی و راحت نیست. به هرحال تجربه ی هرکس از هر حسی، متفاوت میتونه باشه اما به هرحال ما همه انسانیم و در تجربه کردن حس ها، مشترکیم فقط نوع تجربمون ممکنه متفاوت باشه. قرار هم نیست که کاملا درک کنیم. بلکه اگه بتونیم خودمون رو جای دوستمون بذاریم، سخت نیست که احساسش رو حدس بزنیم و نیازش رو بفهمیم، اینجوری ممکنه رفتار بهتری از خودمون نشون بدیم.چهار) پذیرنده باشتفاوت ها و تناقض هایی در آدم ها وجود داره، حتی اگه ما از این موضوع هیچ خوشمون نیاد. بد نیست ظرفیت پذیرشمون رو بیشتر کنیم. آدم ها رو در تمامیتشون ببینیم. ممکنه دوست من زود رنج و حساس باشه، اما خیلی مهربون هم هست. ممکنه دوستم کنترل گری کنه، اما حمایت کننده هم هست. البته این اصلا به این معنا نیست که اجازه بدی هرطور دلشون میخواد با تو رفتار کنند، بلکه به این معناست که با مرز گذاشتن درست و رعایت اونها، آدم ها رو همونطور که هستند ببینی.من فعلا این موارد به ذهنم رسید احتمالا این موضوع کمرنگ نباشه که چطور مورد اول، مهمترین مورد بوده! چطور میشه شنیدن آدمی رو دوست داشت مادامی که خودمون رو به درستی نشنیده باشم، چطور میشه احساس آدمها رو بفهمیم تا وقتی با احساسات خودمون در ارتباط نباشیم و چطور میشه دوست کسی بود تا وقتی دوست خودمون نباشیم؟!اگر شما هم چیزی به ذهنتون میرسه، خوشحال میشم اینجا برام بنویسید.شکیباشکیباTue, 08 Jun 2021 13:51:13 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/واقعیت-یا-خیال-pulpv23c58gxنه! این نوشته به هیچ وجه یکی از آنهایی نیست که با ارجاع دادن به فیلمی یا نوشته ای یا به یادآوری صحنه ای آشنا (همان Déjà vu) به چنین سوال شگفت انگیزی بپردازد. حتی بهتر است به اشتراک گذاری هیچ احساسی نباشد. شاید بهترین حالت این باشد که ببینیم آیا راهی برای به زیر سوال بردن ایجاد می کند؟ یک: بیرون ز تو نیست آن چه در عالم هست، در خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی (مولانا)شاید یک راه دیگر برای فهمیدن این اتفاق ها این بود که فکر کند هر کس که ملاقات میکند، به موقع بوده و این افراد نه در خیال، بلکه راه پیدا کرده به واقعیت بودند!دو:شعری که قطره شد و در کویر ذهنم فرو رفت. ذهنم کویر نبود. پنبه بود، خیسِ شعر شد.شش ترانهدورتر از من در باد نواخته می شدمن نوازندگان را نه در باران نه در باد نمی دیدمبرای من شگفت نبوداین نوازنده هاسال ها پیشدر همین میدان مرده بودند و من در تشییع جنازه ی آن ها شرکت کرده بودم.(احمدرضا احمدی)سه: جادو غیر واقعی نیست.شکیباشکیباSat, 08 May 2021 15:04:21 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/جای-خالی-نمایشگاه-کتاب-hefrssws9rh0کی فکرشو میکرد که روزی نمایشگاه کتاب به خاطر بیماری همه گیر، مجازی برگزار بشهچند روز پیش بود که با یک یادآوری google photos، که بهم گفته بود: (( شکیبا بیا خاطراتت رو مرور کن و ببین دو سال پیش چنین روزهایی کجا بودی و چه عکسهایی ثبت کردی)). فهمیدم که دل آدم ممکنه برای چه چیزهای ساده ای تنگ بشه! بله! مثلا حتی نمایشگاه بین المللی کتاب!درست یادم نیست که من اولین بار چطور و کی بود که نمایشگاه رفتم. اما یادمه اون موقع ها مسیرش از خونمون دور بود و من با مامان و بابا میرفتم. اینها چندان مهم نیستند، چیزی که مهم تره حسهاییه که به خاطر میارم.مثلا اینکه تو مسیر به این فکر میکردم که امسال چه کتابهایی میتونم بخرم؟ یا دلهره ی شیرین اینکه با این مقدار پولی که بابا بهم میده، امسال چندتا کتاب میتونم بخرم؟( موقع نوشتن این جمله یهو یادم افتاد که خیلی تقریبی هزینه ای که برای خرید چهار یا پنج کتاب میتونستم کنار بگذارم الان شاید با یک یا دو جلد کتاب برابری کنه!)ذوق گشتن بین کتاب های مختلف تو سن دوازده سالگی، کیف کردن از دیدن کتابهای هانس کریستین آندرسن. کتاب قصه های خوب برای بچه های خوب. هیجان اولین بار دیدن کتابهای ترسناک دارن شان و سیرک عجایب و دلهره ی اینکه آیا مامان اجازه میده این کتابهای ترسناک رو بخرم؟ ولی خب من در کنار نگاه های عجیب مامان، دلگرمی بابا رو هم داشتم که کتاب ها رو برام خرید و بهم پیشنهاد داد که همه ی مجموعه دوازده جلدیش رو یکجا با هم نخرم! تا برای سالهای بعد هم اشتیاق خریدن بقیش رو داشته باشم. چه پیشنهاد خوبی بود!کاش همیشه شاد باشی و لبخند بر لب و کتابخوان!مدت زیادی گذشته اما واقعا میتونم بگم تجربه ی خوندن اون کتاب های دوران نوجوانی، برای من خالصانه ترین تجربه م در کتابخوانی بوده. کتابهای کمی نخوندم بعد از اون. اما اون موقع انگار که ذهنم خالی بوده و میتونستم هر جمله ی کتاب رو کاملا احساس کنم! چقدر خوشحالم که فرصت این تجربه رو داشتم!بعد از گشتن تو غرفه های کتاب و خستگی، نوبت سر زدن به غرفه های خوراکی میرسید! که من این بخش رو هم دوست داشتم چون بازم بابا برام هر خوراکی که میخواستم میخرید و خب این خواسته همیشه در دسترس نبود!و در نهایت موقع برگشت هم درحالیکه بسته ی کتابهای تازه م رو روی پام گذاشته بودم. ذوق اینو داشتم که برسم خونه، تاریخ خریدشون از نمایشگاه رو بر صفحه های اول کتاب بنویسم و شروع کنم به خوندنشون...سال های بعد هم بود. این اشتیاق اگرچه شکلش تغییر کرد اما باز هم وجود داشت. دیگه یاد گرفته بودم از قبل بدونم چه کتابهایی نیاز دارم و وقتم رو تو چه غرفه هایی نگذرونم.اینکه امسال نمایشگاه کجا برگزار میشه؟ چه انتشاراتی اونجا هستند؟ دیگه مثل دوران نوجوانیم که نمایشگاه به نظرم خیلی بزرگ می اومد و همیشه به برگه ی راهنمای غرفه هاش احتیاج پیدا میکردم نبود و راحت تر میتونستم غرفه ها رو پیدا کنم. دانشجو هم که شدم اردیبهشت بین امتحان های میان ترم برام یه دلخوشی داشت و اونم رفتن به نمایشگاه بود. تازه بن کتاب میتونستم داشته باشم و یادمه فضایی به وجود میومد که خیلی آدم ها دوست داشتند بن های بیشتری داشته باشند و خرید و فروشی به راه میافتاد!تازه یه اشتیاق جدید هم به وجود اومده بود و این بود که: با کی برم؟به هر حال برام مهم بود که با دوستی همراه بشم که مثل من اشتیاق داشته باشه یا حداقل اشتیاق من رو درک کنه، و بتونیم با هم از چیزهایی که دوست داریم حرف بزنیم و به همدیگه یاد بدیم. حتی مثل دو سال پیش من، بشه که عکسهای یادگاری ثبت کنیم تا مثل حالا که روزهای سختی شده، دلمون برای دلخوشیهای ساده ای که فعلا نداریم تنگ بشه و تو دلمون بگیم کاش بازم روزهای عادی تر برگرده و ما دلخوشی همراهی با دوستانمون بین غرفه های کتاب رو داشته باشیم... شکیباشکیباWed, 05 May 2021 13:01:45 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/هنرِ-نگفتن-ho22sil5jjuwمطالب زیادی وجود داره در مورد اینکه چطور حرف بزنیم. چه در موقعیتی مثل یک سمینار، چه وقت هایی که با افراد نزدیک تر و مهم زندگیمون بخوایم صحبت کنیم.این مطالب بیهوده نیستند. اگرچه که کلمات میتونن بسیار ناقص و نارسا باشن، اما نمیشه انکار کرد که پرکاربردترین و به اصطلاح دم دستی ترین ابزار برای ما آدمها همین کلمات اند تا بتونیم با خودمون و با جهان ارتباط برقرار کنیم. خودمون رو ابراز کنیم.حتما میشه موقعیت هایی رو به یاد آورد که به عنوان یک انسان از خودمون پرسیده باشیم که : (( حالا چی جواب بدم؟)) یا (( حالا چطوری بگم؟)) پس بنابراین مهمه که یادبگیریم چی بگیم و چجوری بگیم. اما میشه جور دیگری هم نگاه کرد: مثل اینکه کلمات دارایی ما باشند. به هر حال این کلمات از درون ما میان و ما تمرین کردیم که چطور ازشون استفاده کنیم. چرا خوبه که هنر نگفتن رو هم یاد بگیریم؟ من فکر میکنم به دلایلی ساده اما مهم:اینکه بهتر بتونیم بشنویم. هم خودمون رو و هم دیگران رو. میشه از مرزی که کلمات ایجاد میکنند فراتر رفت و حداقل تلاش کرد تا به معنای عمیق تر متصل به اونها نگاهی انداخت.یاداوری این مشابهت بد نیست که در موسیقی، وجود سکوته که باعث اثرگذاری نت ها میشه.شکیباشکیباSun, 02 May 2021 12:21:10 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/چقدر-ظرفیت-پذیرش-احساساتمون-رو-داریم-mzyrzsstx2ejخب این سوال سختی به نظر میاد. شاید بهتر باشه با این سوال شروع کنیم: چقدر به احساساتمون دسترسی داریم؟ یا شاید بهتر باشه بپرسیم: چرا اصلا مهمه که احساساتمون رو بشناسیم؟جواب این سوال خیلی ساده است. لازمه احساساتمون رو بشناسیم به یک دلیل ساده: اینکه احساسات ما وجود دارند! مهم نیست که ما از تجربه کردن بعضی احساساتمون خوشمون نیاد. مهم نیست که بعضی حس ها رو دوست نداشته باشیم. مهم نیست که چقدر در برابرشون مقاومت می کنیم یا انکارشون میکنیم. اونها وجود دارند!احساسات ساده اند یا پیچیده؟ من فکر میکنم پیچیده باشند اما ما آدم ها تونستیم برای اینکه کمی ساده شون کنیم و به هم منتقلشون کنیم. رو احساساتمون اسم بگذاریم. مثلا میتونیم فرق بین عصبانیت، غمگینی، لذت بردن و ... رو بفهمیم حتی براشون شکلک های مختلفی هم ساختیم! اما در واقع به این سادگی ها هم نیست. پیچیدگی پیچیدگی زمانی رخ میده که احساسات متناقضی رو تجربه کنیم. مثلا از دوستمون ناراحت بشیم. به خواهر عزیزمون حس حسادت داشته باشیم. از کسی که عاشقشیم، متنفر بشیم...بقیه رو نمیدونم اما من خودم چهره ی عصبانی خودم رو دوست ندارم. دوست ندارم خودم رو درحالی ببینم که اخم کردمو و با صدای بلند و انگشتی که تو هوا تکون میخوره، حرفای بی منطق بزنم...من خواهرم رو دوست دارم پس حتما از موفقیتش هم خوشحال میشم.. پس چرا بهش حسادت هم میکنم؟...یه سریال کارتونی میدیدم به اسم Gravity falls، یکی از قسمت ها در مورد جشن مخصوص هالووین و دریافت شکلات از خونه ها بود. بچه ها تو مسیر با هیولایی برخورد کردند و تلاششون برای فرار از هیولا یا نادیده گرفتنش هیچ فایده ای نداشت. اونا مجبور بودند تا آخر شب تعداد زیاد( و غیر ممکنی) شکلات جمع کنند یا هیولا بهشون آسیب میزد!بلاخره هیولا به بچه ها رسید و اونا خیلی ترسیدند. تا اینکه خیلی اتفاقی به ماهیت هیولا پی بردند! هیولا از تکه شکلات های کمتر خوشمزه ای درست شده بود که کسی اونها رو دوست نداشته و دور ریخته بود! هیولا فقط میخواست که آدمها همین شکلات های بیمزه رو هم بچشند و دور نریزند اونا رو! میتونه حکایت احساسات ما باشه!گاهی حس میکنم احساسات مثل نت های موسیقی هستند ما آدم ها فقط جسم و ذهن پیدا کردیم تا حسشون کنیم. احساسات میان و به مدت زمان خودشون اجرا میشن و تموم میشن. خوبه که بشنویمشون. خوبه که تجربشون کنیم چون این دقیقا به معنای بودن ماست.شکیباشکیباSat, 24 Apr 2021 11:40:34 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/خودت-باش-yiamagwiwlmp(خودت باش!) این جمله با صدای مهربانانه ی مادر بهترین دوستم تو سرم پیچیده. زن زیبایی که من از دیدن موهای نقره ایش لذت میبرم و همنشینی باهاش رو به خاطر آرامشی که داره و به خاطر سکوت بی نظیرش، دوست دارم.این جمله ی غریبی نیست. خیلی جاها خوندمش و خیلی جاها شنیدمش. اما چه معنایی میتونست داشته باشه؟ یادمه یکبار مطلبی خوندم در نقد این توصیه. که خب اگر بخوای خودت باشی، زندگیت به مشکل میخوره. مثلا ممکنه بهترین دوستات رو از دست بدی یا از کارت اخراج بشی. پس سعی کن ببینی میخوای چه جور آدمی باشی. حالا بماند که من راستش برای این سوال هم جوابی پیدا نکردم!بعد یه جایی خوندم که : (( خودت رو دوست داشته باش)). اما آخه چطور ممکنه؟ اصلا چطور میتونم خودم رو دوست داشته باشم وقتی خیلی از چیزهایی که دارم و مربوط به منه، انتخاب خودم نبودند. اینکه بعضی ویژگیهام رو دوست نداشته باشم خیلی طبیعیه خب! تازه اصلا روی خیلی ویژگیهام حتی اونایی که دوست دارم هم کنترلی ندارم! پس دوست داشتن خود راستش برام کمی بی معناست. حتی خودت رو بپذیر هم بی معناست... چون نقطه ای وجود نداره که از اون نقطه به بعد خودت رو برای همیشه بپذیری.حالا که به این جا رسیدم، منظورم این نقطه از زندگی. جمله ای بهتر شنیدم: خودت رو بشناس. وآهاااا حالا این شد یه چیزی. اگه خودم رو بشناسم یعنی اگه بتونم بشناسم اولا که چیزی برای تفکر و چیزی برای به دست آوردن دارم تو زندگیم و خب اگه کمی هم موفق بشم شاید بهتر بتونم با خودم کنار بیام یا با بقیه حتی! و شاید بتونم دوستی های بهتری بسازم یا بتونم زندگی رو همینجوری که هست زندگی کنم. از رنج هاش نترسم و فرار نکنم و به خوشی هاش کمتر دلبسته بشم... نمیدونم... امیدوارم که بتونم...به هرحال...اصلا چی شد که اینا رو گفتم؟ داشتم به دو سه تا نوشته ی آخرم تو ویرگول نگاه میکردم و راستش دوسشون نداشتم یعنی برام بیگانه بودند...بعدش یادم افتاد که سعی کردم اونها رو تو قالب نوشتن متعارف برای ویرگول بگونجونم.. خب قالب جذابی هم هست اما... واقعیتش اینه که برای من باارزش تره که اگه این نوشته رو فقط تعداد خیلی کمی بخونند. اما بخونند. منظورم اینه که با نوشته ارتباط برقرار کنند و بتونند برداشت خودشون رو از نوشته داشته باشند... به درک که الگوریتم ها اینو تشخیص نمیدن تا به دست مخاطبش برسونند!یادمه دوستی تو اینستاگرام کپشن مینوشت که: i know someone cares من فقط خواستم خودم رو از طریق نوشته هام بروز بدم. همین!شکیباشکیباSat, 03 Apr 2021 15:08:41 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/تولید-بی-محتوایی-یا-چگونه-نویسنده-ی-خوبی-نباشیم-ozocniyuhae7آیا به نویسندگی علاقه مندید؟ آیا در کودکی آرزو داشتید روزی تبدیل به یک نویسنده ی خفن شوید؟ آیا تا به حال پیش اومده که دوستانتون بهتون بگن که قلم زیبایی دارید؟حتماً دلتون می خواد بدونید چه طور میشه نویسنده ی خوبی بود. یا به دنبال برنامه ای برای آموزش نویسندگی هستید.خب...این چیزیه که هرکسی می تونه به شما بگه! و اگه منتظرید تا کسی نویسنده شدن رو به شما یاد بده، بهتره خوندن این مطلب رو ادامه ندید! چون من فقط می تونم بهتون راه هایی رو بگم که باعث می شه نویسنده ی خوبی نباشید.اصلاً مهم نیست که بدونی راجع به چی می خواهی بنویسیچرا باید بدونیم که راجع به چه چیزی قراره بنویسیم؟ به نظر من که اصلاً مهم نیست!درسته که وقتی بدونی راجع به چه چیزی می خواهی بنویسی، در اون زمینه متمرکز میشی و اطلاعات و دانشت رو در اون زمینه بالا می بری و در نتیجه بهتر می تونی موضوع مورد نظرت رو تقسیم بندی کنی تا به گوش بقیه برسونی...ولی خب هرچقدر کمتر بدونی راجع به چی می خواهی بنویسی، نوشته ات مبهم تر خواهد بود و خواننده رو بیشتر گیج خواهی کرد. خب این خیلی خوبهه! چون خواننده ی عاقلت متوجه میشه که تو نویسنده ی خفنی هستی که هر آدمی توانایی فهمیدن نوشته های تو رو نداره!تا می تونی کتاب بخر، امانخونگفتی دنبال برنامه ای برای آموزش نویسندگی هستی؟ این که کاری نداره! کافیه این برنامه ای که ما به صورت رایگان در اختیارت گذاشتیم، قدم به قدم اجرا کنی. برای اطلاعات بیشتر این کتاب هم به شما معرفی می کنیم و اون یکی کتاب رو هم به صورت رایگان به ایمیلت می فرستیم.البته اگر مقاله ی ما رو در مورد نکات طلایی نویسندگی بخونید و در این دوره ی آموزشی هم ثبت نام کنید، حتماً تبدیل به نویسنده خواهید شد!اشتباه نکنید! من نمیگم برنامه ی منظم داشتن، کتاب خوندن و حتی شرکت در دوره های آموزشی، خوب نیست. فقط می پرسم آیا لازمه خودمون رو ناگهان با این حجم از اطلاعات زیاد غرق کنیم؟ تا حدی که یادمون بره به دنبال چی بودیم...با حجم زیاد اطلاعات، خودت رو گیج نکناگر فکر می کنی که کتاب های آموزش نویسندگی یا دوره های آموزشی، برات مفیدند، حتماً ازشون استفاده کن. اما یادت نره که خودت دنبال چی بودی و مسیر خودت رو فراموش نکن!فقط وقتی که ذوق و حوصله داری بنویس!درست حدس زدی! نویسندگی اصلاً نیازی به تمرین و تکرار نداره! چون ذوق و قریحه ایه که فقط وقتی از درون می جوشه، باید بنویسی!اصلاً نباید راجع به مسائل ساده بنویسی. چه لزومی داره نظر خودت رو راجع به فیلم هایی که می بینی و کتاب هایی که می خونی بنویسی و نقدشون کنی؟ یا حتی خلاصه ای از اونها بنویسینوشتن اتفاقات روزمره و تعریف کردن شفاهی داستان ها برای خودتون یا برای دیگران که واقعاً کار بیهوده ای به نظر می رسه!در نتیجه:با فهمیدن اشتباهاتی در مورد نویسندگی، حالا بهتر می تونی مسیر خودت رو برای نویسنده شدن در پیش بگیری.یادت نره که هیچ برنامه و آموزشی به تنهایی تو رو به نویسنده تبدیل نمی کنه!مسیر شخصی خودت رو پیدا کن و جرأت قدم گذاشتن در اون مسیر رو تمرین کنشکیباشکیباSun, 21 Feb 2021 23:00:04 +0330https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/چگونه-از-نو-شروع-کنیم-یا-راهنمای-عملی-احیای-گیاهان-پژمرده-c3jchph8usbtتا به حال تو زندگیت به بن بست رسیدی؟ تا به حال شده با خودت فکر کنی راهی که تا این جا اومدی، اشتباه بوده؟ تا حالا شده به این فکر کنی که زندگیت را باختی؟نظرت راجع به گل و گیاه چیه؟ بهشون علاقه داری؟ تا حالا شده از دیدن گلدون های سبز و قشنگ تو اتاق آدم دیگه ای لذت ببری؟ تا حالا خودت گلدون داشتی؟ دوست داری داشته باشی؟می دونی، من فکر می کنم که ذهن آدم، بی شباهت به گیاه نیست! مثل گیاه مراقبت و توجه دائمی نیاز داره، تا بتونه رشد کنه و جوونه بزنه و درست مثل یک گیاه ممکنه پژمرده بشه یا آفت بزنه...من یک دوستی داشتم که خیلی به گل و گلدون علاقه داشت. اما معتقد بود که نمی تونه ازشون نگهداری کنه و حتی اگر کاکتوس هم داشته باشه، بعد از مدتی خشکیده می شه!تا به حال گلدونت خشک یا پژمرده شده؟ اصلاً چرا باید از نو شروع کرد؟ دوباره ازت می پرسم: به گل و گیاه علاقه داری؟ اگر جوابت مثبته، با من همراه شو تا داستانم رو بشنوی.آسیب پذیری: حتی مقاوم ترین گیاه هم ممکنه خشکیده بشهراستی گفتی تو زندگیت شکست خوردی تا به حال؟ نمی دونم چطور می شه زندگی کرد و شکست نخورد اصلاً! بعد از شکست دوباره تلاش کردی؟ پس حتماً آدم قوی ای هستی! آیا قوی بودن، به این معناست که دیگه شکست نخواهی خورد؟تقریباً هر کسی می دونه که کاکتوس گیاه مقاومیه!فکر کنم از هرکسی بپرسیم، بدونه که کاکتوس گیاه خیلی مقاومیه. من چندباری کاکتوس هدیه گرفتم. اما ...راستش حتی اونا هم خشک شده بودند! چرا؟ چون بهشون توجه نکرده بودم؟ نه کاملاً. بلکه به یک دلیل ساده: حتی مقاوم ترین گیاه ها هم ممکنه خشکیده بشن!قبل از هر کاری، آفت زدایی کنبعد از اینکه یاد گرفتم از گلدونام مراقبت کنم و نیاز هر کدوم را به نور، آب و کود، شناختم. تازه متوجه شدم ممکنه خاک گلدونم آفت بزنه و حشره ها بهش حمله کنند. برگ های گیاه قشنگم بریزه یا زرد بشه...به نظرت می شه از گلدونی که آفت زده، توقع داشت جوونه های تازه ای رشد کنه؟ از طرفی متوجه شدم که ذهن من هم از آفت هایی مثل افکار منفی در امان نیست. تو چنین شرایطی تنها خواسته م از خودم این بوده که بلند شم و به کارهایی که می خوام برسم. اما این افکار انقدر قوی بودند که منو از پا در می آوردند، به حدی که حتی نمی تونستم از تختم بیرون بیام....تا وقتی افکار منفی رو حل نکنی، نمیشه افکار جدید و مثبتی تو ذهنت ایجاد کنییک گیاه آفت زده ممکنه که دوباره رشد کنه و جوونه بزنه اما نه تا وقتی که آفت های خاکش از بین نرفته باشند! پس به همین ترتیب وقتی ذهنت درگیر افکار منفی می شه، تا جایی که می تونی این افکار منفی را برای خودت حل کن و بعد از خودت توقع شروعی تازه داشته باش. توجه مهمه، اما مهم تر، توجه مداومه!ارتباط با گیاهان، ارتباط جذابیه! چون یک ارتباط دوطرفه است! تو به اونها توجه و مراقب به موقع و مداوم میدی، اونها هم به تو زیبایی و تازگی هدیه میدن! اما احتمالاً شنیده باشی یا برای خودت پیش اومده باشه که وقتی کسی چند روز مسافرت میره، گلدون هاش را به دوستی میسپاره تا از اونها مراقبت کنه. چون حتی چند روز بی توجهی هم ممکنه گل ها رو پژمرده یا خشکیده کنه.پس اگر دلت می خواد گلدون هایی تازه و شاداب داشته باشی و از زیباییشون لذت ببری، یادت باشه که باید هر روز بهشون توجه کنی و مراقبشون باشی!هر روز به گلدونت توجه کن!من فهمیدم که ذهن آدم، مثل گیاه می مونه؛ اگر ازش مراقبت کنیم، می تونه رشد کنه و جوونه بزنه و اگر مراقبش نباشیم، آفت میزنه، خشک یا پژمرده می شه...مهمه که مراقب ذهنمون باشیم چون جاییه که ما هر لحظه درونش زندگی می کنیم. هرکسی اهمیت این موضوع رو می دونه. من فقط سعی کردم تو این نوشته راهکارهایی را که به ذهن خودم رسیده بود با شما به اشتراک بگذارم. اگر شما هم تجربه یا راهکاری برای مراقبت از ذهن دارید، خوشحال می شم اینجا با ما تقسیمشون کنید!شکیباشکیباThu, 11 Feb 2021 13:17:25 +0330https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/یک-ماهیک-کتاب-qdhplcvqscx8آیا تو هم بیگانه ای؟یک کتاب خوب از نظر من کتابیه که بعد از تموم شدنش هم، فکر ما رو درگیر خودش کنه.کتاب های زیادی این توانایی رو دارند اما آخرین کتابی که من به تازگی تموم کردم نه تنها فکرم رو به خودش مشغول کرده،بلکه مسؤلیت پیدا کردن پاسخی رو هم روی دوش من گذاشته!می پرسید چه سوالی؟آیا مورسو گناهکار است؟طبق تفسیر ژرمن بره،کامو وظیفه ی سنگین فراهم کردن توضیحی را که مورسو از بیانش عاجز است،بر دوش خواننده می گذارد.مورسو اسم شخصیت اصلی رمان بیگانه است.این رمان از دو بخش تشکیل شده؛بخش اول به ما کمک میکنه مورسو و دیدگاهش نسبت به جهان رو بشناسیم،حتی با او همراه میشیم.من حتی در طول خواندن بخش اول کتاب، پوچی ای که مورسو گرفتارش است و کسالت ناشی از آن را کاملا احساس می کردم.داستان نقطه عطفی دارد و از آنجا وارد بخش دوم می شویم.جایی که کامو ما را مجبور می کند از بیرون به ماجرا نگاه کنیم.در بخش اول کتاب بیگانه،دنیا را از دید مورسو می بینیم ولی در بخش دوم در کنار شناختی که از مورسو پیدا کردیم،او و اعمالش را از نگاه مردمان دیگری چون قاضی،دادستان و حتی معشوقه اش خواهیم دید.معنای جمله ی ((فرقی نمیکنه))رو به شکل های مختلفی از مورسو می خوانیم ولی در بخش دوم با این سوال مواجه میشیم که آیا واقعا فرقی نمی کرده است؟مورسو تداعی کننده ی پوچی است ولی به تفسیر ژان پل سارتر،پوچی هرگز اقدام به خودکشی نمی کند بلکه میخواهد زندگی کند،زندگی کند بی اینکه فردایی داشته باشد،بی اینکه امید و آرزویی داشته باشد،چون خدایی وجود ندارد و انسان خواهد مرد.و در ادامه اضافه میکند آیا چنین وجود بی تفاوت شده ای گناهکار است؟خیر!او بی گناه به تمام معنی کلمه است و همچنین ابله به تمام معنی کلمه!او بی گناه است،به تمام معنی کلمه و نیز اگر مایل باشید یک ابله به تمام معنی!مدت زیادی بود که قصد خوندن چنین کتابی رو داشتم.اما می ترسیدم معنای اشتباهی رو از کتاب دریافت کنم و نتونم مفهومی رو که نویسنده می خواسته،به خوبی بفهمم.این کتاب رو هدیه گرفتم و اگرچه نمیتونم بگم کامل فهمیدمش ولی به موقع خوندمش چراکه دوستی به من یادآوری کرد که:حواست باشه،کامو پوچی رو به تصویر کشیده اما منظورش واقعا تلقین بی معنا بودن جهان نیست بلکه بیشتر به نتایج انفعال در برابر این بی معنایی و پوچی پرداخته...شما هم گرفتار این دام نشید لطفا.بخش هایی از کتاب:امروز مادرم مرد.نمی دانم،شاید هم دیروز...دو دفعه در روز،ساعت یازده و ساعت شش،پیرمرد سگش را برای گردش به همراه می برد.هشت سال بود که خط سیر گردش خود را تغییر نداده بودند....سگ پیرمرد را می کشید تا پایش می پیچید؛آن وقت او سگش را میزند و دشنام میدهد.سگ از غضب به خود می پیچد و تسلیم میشود.از این لحظه به بعد پیرمرد باید و را بکشد.وقتی که سگ این حادثه را فراموش کرد،باز ارباب خود را می کشد،باز کتک می خورد و ناسزا می شنود.یکی از لباس های مرا که آستین هایش را بالا زده بود پوشید.هنگامی که خندید،دوباره دلم هوایش را کرد.لحظه ای بعد پرسید آیا دوستش دارم؟در جواب گفتم این حرف مفهومی ندارد ولی خیال می کنم که نه.زیر لب زمزمه می کرد که من عجیب هستم و بی شک به همین علت است که مرا دوست دارد.ولی شاید به همین دلیل روزی از من متنفر بشود.شکیباشکیباWed, 25 Sep 2019 00:30:06 +0330https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/یک-ماهیک-کتاب-o1piz6jpuvadچرا تو؟چون تو هم مثل خیلی های دیگر شک کرده ای که دانشگاه رفتن تنها انتخابت باشد.چون تو هم مثل خیلی های دیگر ممکن اسنت به آگاهی،توجه،اشتیاق،خلاقیت،صداقت و خودباوری بیشتر از فرمانبرداری و مدرکش اهمیت بدهی."حالا باید با ادامه ی زندگیم چیکار کنم؟"این سوال هرگز از بین نمیره بلکه از یک دوره ی زندگی به دوره ی بعدی منتقل میشه.در کنار این،یک سوال دیگه همیشه تو ذهنم وجود داشته: آیا زندگی همین چیزیه که برای ما تعریف کردند؟یا جور دیگه ای هم میشه زندگی رو گذروند؟هفت سال پیش حدودا همین موقع ها بود که داشتم چمدونم رو جمع میکردم تا برای تحصیل دوره ی کارشناسی به شهر دیگه ای برم؛شاید سوالی که راجع بهش حرف زدم اون موقع خیلی پررنگ نبود برام اما الان؛در سن 25سالگی برام سوال مهمیه که دلم میخواد دنبال جواب مناسبی براش بگردم...در جست و جوی جواب همین سوال بود که با کتابی آشنا شدم به اسم امکان که آقای علی سخاوتی (که خودشون دانش آموخته ی دانشگاه شریف هستند) این کتاب رو نوشتند.در این کتاب تعداد 30 راهی که به جای دانشگاه رفتن میشه انجام داد آورده شده.نکته ی مهم در مورد این کتاب از نظر من این بود که این کتاب هرگز به دنبال دیکته کردن یک روش یا یک راه نیست بلکه تنها هدفش اینه که به ما نشون بده میشه به شیوه های دیگه ای هم فکر کرد.این امکان وجود دارد که به شیوه ی خودمان زندگی کنیم و از زندگی انتخابی خودمون راضی باشیم.این کتاب تصویر واضح تری از فضای دانشگاه به ما میده و با خوندش حباب زیبا و البته امنی که برای جوان ها تصویرسازی شده،شکسته میشه و به ما نشون میده که زندگی واقعی فراتر از تحصیل در دانشگاهه.البته در حین خوندن کتاب متوجه میشیم که هدف کتاب رد راه تحصیل در دانشگاه نیست بلکه تصویر جامع تر و کامل تری از آینده ای که بر سر راه آدمی که میخواد به دنیای بزرگسالی وارد بشه،قرار میده.ابتدای نوشته ام رو با جملاتی از این کتاب شروع کردم ولی طبق روش خودم بخش های کوتاه دیگه ای رو هم در ادامه برای شما مینویسم.تا یادم نرفته بنویسم که فایل پی دی اف این کتاب از طرف نویسنده به صورت رایگان در اختیار ما قرار داده شده و میتونید دانلود کنید و بخونیدش.بخش هایی از کتاب:هر آدمی اصل است،اگر حقیقت را بگوید،اگر دروغ نگوید.اگر آن چیزی را که واقعا احساس میکند بیان کند؛نه آن چیزی را که فکر میکند باید بیان کند.فلسفه ی وجودی دانشگاه تو هستی،تو اگر نباشی،دانشگاه نیست.منظور من از نوشتن،تلاشی است که برای دیدن،شناختن و بیان دوباره ی زیبایی و حقیقت به کار گرفته می شود.و مگر برای بهتر دیدن زیبایی و حقیقت،راه دیگری هم به جز تلاش برای بیان آن وجود دارد؟شکیباشکیباSat, 14 Sep 2019 00:37:01 +0430https://virgool.ir/@Shakiba.jadidi/یک-ماهیک-کتاب-aqkdveapuqowکتاب تیرماه:دوباره اون آهنگو بزن سمهرماه خلاصه ای از یک کتاب رو مینویسم.دوباره اون آهنگو بزن سم،اسم یکی از نمایشنامه های وودی آلنه با محوریت روابط عاطفی و آغشته به طنز که بعدها با فیلمی به همین اسم به نمایش دراومده و شخصیت اصلی داستان(آلن) رو خود وودی آلن بازی کرده.در همون ابتدا با آلن آشنا میشیم،مردی روان رنجور که برای یکی از روزنامه های سینمایی مینویسه و همسرش داره ترکش میکنه و این موضوع حساسیت و اضطراب زیادی براش ایجاد کرده.توصیف دقیق صحنه،که در فیلم هم به طور کامل نمایش داده شده،به شناخت بهتر مخاطب از شخصیت و وضعیت او کمک میکنه.مثلا از پوسترهایی که به دیوار چسبونده شده و یا مجلات سینمایی متوجه ارتباط شخصیت با سینما میشیم و میتونیم به هم ریختگی محیط رو به نابسامانی فکری شخصیت ارتباط بدیم.مکالمات شخصیت ها با خودشون رو هم میشنویم.از ویژگی های نوشته های وودی آلن اینه که به زودی شخصیت رو به وسیله ی حرف ها و صحبت هاشون میتونیم بشناسیم و چیزی که برای من جذاب بود اینه که وودی آلن اجازه میده صحبت های شخصیت اصلی با خودش در خلوت و تنهاییش رو هم بشنویم و این باعث میشه که ما به شناخت دقیق تری از اون شخصیت برسیم.با رویا پردازی ها و آرزوهای یک آدمی که در ظاهر در ارتباط با آدم ها دچار اضطراب و دستپاچگی میشه آشنا بشیم و یا متوجه بشیم آدمی که در روابط اجتماعی دچار اضطراب و دستپاچگی میشه،در خلوت خودش آدمی اهل تفکر و عمیقه که میتونه آدم ها و نیازهاشون رو به خوبی بشناسه.نوشته های وودی آلن ما رو به نتیجه ای نمیرسونه و فقط در طول داستان ما رو با خودش همراه میکنه،داستان اگرچه روند مشخصی داره ولی برای طی کردن اون روند،ما یک مسیر یکنواخت کسل کننده رو طی نمیکنیم بلکه اتفاق هایی که رخ میده و تصمیم هایی که شخصیت های داستان میگیرند،در نوسان و تغییرند.قسمت هایی از کتاب رو که خودم دوست داشتم در ادامه براتون مینویسم.ویژگی جالب اونها نگاه طنزآلود حتی به بدبختی های یک آدمهتو از سینما خوشت میاد چون از تماشاگرهای قهار زندگی یی،من مثل تو نیستم؛من آدم عملم.حالیت نیست آلن؟تو باهوش و بامزه ای،حتی رمانتیکی!فقط باید خودت بتونی این قضیه رو باور کنی.تا یه دخترو میبینی یه ماسک گمراه کننده میزنی به صورتت.من احمق بودم.خداحافظ آلن.من دارم میرم که راهبه بشم.اگه نتونم تو رو داشته باشم بهترین مورد دیگه خداست.من قبلا میگرن میگرفتم،ولی روانکاوم خوبم کرد؛الان تبخال های وحشتناک میزنم.من میرم از اینجا،میزنم تو کار سیرک.دلقک میشم...هیچوقت هم گریممو پاک نمیکنم.شکیباشکیباFri, 26 Jul 2019 14:16:56 +0430