https://virgool.ir/feed/@Shahrokh_khirkhahشاهرخ خیرخواه زاده۱۳آبان۱۳۵۷ازشهررشت،فارغ تحصیل مهندسی شیمی،نویسنده رمان مقاله وآرایه های ادبیfa2026-11-10 22:51:48https://files.virgool.ir/upload/users/2200599/avatar/V10zUp.jpghttps://virgool.ir/@Shahrokh_khirkhahhttps://virgool.ir/Shahrokhkhyrkha/کوچه-بی-نام-kaf3qv7r9law#کوچه_بینامخوشی را بایداز دلِ روزهای نیامدهبیرون کشید؛مثل نوریکه در پسِ دیوارخوابیده است.من می‌دانمآدمیبا مرگ تمام نمی‌شود؛با ناتوانیِ ساختنتمام می‌شود،پس ای روزهای آینده،مرا از خوشی‌های کوچکمحروم مکن؛یک فنجان چای،یک دستِ گرم،یک آوازدر کوچه‌ایکه هنوزنامش را ندانیم.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۸/۱۳#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۸/۱۳شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهWed, 04 Nov 2026 21:42:46 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/عزیزک-بهار-میاد-euomonfcpeyiعزیزکم، گل سرخِ خسته‌ی من؛می‌دانم، زمستان بی‌رحم است و بادهای سردش چه بی‌اجازه به رؤیای سبزِ برگ‌هایت دست می‌برند.می‌دانم این روزها دلتنگی آهسته‌آهسته در رگ‌های نازکت می‌دود و شکوفه‌هایت در سکوتِ شاخه‌ها خواب بهار را می‌بینند.اما عزیزکم غمگین نباش،هیچ زمستانی تا همیشه درختی را اسیرِ سرما نمی‌کند.بهار خواهد آمد با انگشتان روشنِ آفتاب با عطرِ باران و بوسه‌های آرامِ باد.آن روز من می‌آیم، با تمامِ عشقِ مانده در قلبم، کنار ریشه‌هایت می‌نشینم، خاکِ غم را از شانه‌هایت می‌تکانم و آرام‌آرام به تو یاد می‌دهم که دوباره سبز شوی.عزیزکم، گل سرخ من...اگر تمامِ جهان تو را به دستِ زمستان بسپارد، من باغبانِ روزهای شکفتنِ تو می‌شوم؛ آب می‌دهم به ریشه‌هایت، نور می‌پاشم به رؤیاهایت و تا آخرین گلبرگِ عشق، کنارت می‌مانم.تو فقط دوام بیاور، بهار که برسد، جهان دوباره از عطرِ تو پر خواهد شد..#شاهرخ_خیرخواه #شاهرخ_خیرخواهشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهMon, 02 Nov 2026 01:04:29 +0330https://virgool.ir/Khoda101/ساسان-رمان-فصل۳-wx6paasyxnor#ساسان #رمانی_ازشاهرخ_خیرخواه #فصل_سوم#دو_تختدر بیمارستان، انوش پشت در آی‌سی‌یو ایستاده بود.چشم‌هایش سرخ شده بود.مینا کنار او ایستاده بود و هر چند دقیقه یک‌بار دستش را روی شانه‌ی همسرش می‌گذاشت.پرستار گفت: «فعلاً وضعیتش پایدار نیست، ولی امید هست.»انوش فقط گفت: «من فقط می‌خوام خواهرم برگرده.»در انتهای راهرو، خانواده ساسان جمع شده بودند.اما آرام نبود.نسترن و نرگس با یکدیگر بحث می‌کردند.متین گوشه‌ای نشسته بود و داروهایش را در دست گرفته بود.چند متر آن‌طرف‌تر، اصغر، احمد و مجید آهسته با هم حرف می‌زدند.اصغر گفت: «فعلاً هیچ‌کس چیزی نمی‌دونه.»احمد پرسید: «چی رو؟»«همون چیزی که قرار بود بین خودمون بمونه.»مجید گفت: «من که چیزی نگفتم.»اصغر نگاهش کرد.«تو اگر ده دقیقه ساکت بمونی، نصف مشکلات دنیا حل می‌شه.»احمد پرسید: «اگه ساسان خوب نشه چی؟»اصغر آهسته گفت:«اون‌وقت باید ببینیم از این وضعیت چه چیزی می‌شه به دست آورد.»مجید چیزی نگفت.اما متین از دور به آنها نگاه می‌کرد.او هنوز نمی‌دانست چه نقشه‌ای در سر دارند.فقط حس خوبی به آن جمع نداشت.در دالان، ساسان تصویر متین را دید.خواهرش روی صندلی بیمارستان خوابش برده بود.دستش روی کیف داروها بود.ساسان گفت: «اون نباید تنها بمونه.»ترمه گفت: «تو خیلی بهش وابسته‌ای.»«نه.»مکث کرد.«اون به من وابسته‌ست.»ترمه به او نگاه کرد.«تو همیشه همین‌قدر مسئول همه‌چیز بودی؟»ساسان خندید.«وقتی پدر و مادر نباشن، یکی باید باشه.»ترمه گفت: «و تو هیچ‌وقت کسی رو نداشتی که مراقب خودت باشه؟»ساسان جواب نداد.سؤال در فضای میانشان ماند.#شاهرخ_خیرخواه #ادامه_داردشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهWed, 28 Oct 2026 17:40:31 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkha/اخرین-موج-q0ll6ajre6lb#آخرین_موجهمه‌ی این هیاهوبرای زیستنی‌ستکه روزی به پایان می‌رسد.اما دریا نمی‌پرسدتا کی باید موج بزند؛درخت نمی‌پرسدچرا برگ‌هایشیک‌به‌یکبه خاک می‌رسند.من همنمی‌پرسماز فردا.فقط دستم رادر دستِ این لحظه می‌گذارم،می‌رومتا ته‌ی باغِ بودن،جایی که آبهنوز اسمش رااز دهانِ سنگ می‌شنود.شاید پایان،نه دیواری‌ستنه دری؛شاید فقطسکوتی‌ستکه دنیابالاخرهمی‌شنود.من از این هیاهونمی‌ترسم؛می‌دانمهر صداییروزگاریبه آرامشمی‌رسد.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۷/۲۴شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهSat, 17 Oct 2026 19:49:03 +0330https://virgool.ir/Khoda101/ساسان-رمانفصل-دوم-ynw617jbkhzz#ساسان #رمانی_ازشاهرخ_خیرخواه #فصل_دومدالان بی‌زمانترمه چشم باز کرد.اول چیزی ندید.نه سقف.نه دیوار.نه زمین.فقط مه.مهی سرد که تا دوردست کشیده شده بود.بلند شد.یا دست‌کم تصور کرد بلند شده است.به دست‌هایش نگاه کرد.هیچ زخمی روی آنها نبود.«این‌جا کجاست؟»صدایش برگشت، اما نه به شکل پژواک معمولی.انگار شخص دیگری همان سؤال را از فاصله‌ای دور تکرار کرد.ترمه قدم برداشت.چند متر جلوتر، مردی ایستاده بود.لباس ساده‌ای داشت.چهره‌اش خسته بود.ترمه نزدیک شد.مرد برگشت.هر دو چند لحظه به هم خیره ماندند.ساسان گفت: «شما هم گم شدین؟»ترمه پاسخ داد: «فکر کنم.»«فکر می‌کنی یا مطمئنی؟»«من پزشکم. معمولاً به چیزهایی که نمی‌فهمم زود جواب قطعی نمی‌دم.»ساسان لبخند کوتاهی زد.«پس من بدبختم. من حتی به چیزایی که می‌فهمم هم مطمئن نیستم.»ترمه برای نخستین بار لبخند زد.نه از روی صمیمیت.از روی تعجب.مرد غریبه‌ای در جایی نامعلوم ایستاده بود و شوخی می‌کرد.چند قدم آن‌طرف‌تر، دیواری از آینه ظاهر شد.ترمه به سمت آن رفت.تصویر خودش را دید.بعد تصویر ساسان.اما آینه‌ها ناگهان تغییر کردند.تصویر کودکی ظاهر شد.پسرکی کنار مسجد نشسته بود.چند بسته آدامس و شکلات جلویش بود.صدای بچه‌هایی را می‌شنید که بازی می‌کردند.پسرک نگاهشان می‌کرد.دستش را روی بسته‌های شکلات گذاشت و آهسته گفت:«کاش زودتر همه‌شو بفروشم.»تصویر محو شد.ساسان عقب رفت.«این منم.»ترمه نگاهش کرد.«بچه بودی؟»«آره.»«چرا می‌فروختی؟»ساسان شانه بالا انداخت.«برای پول.»«و چرا می‌خواستی زودتر بفروشی؟»ساسان چند لحظه سکوت کرد.«می‌خواستم بازی کنم.»ترمه چیزی نگفت.این اولین بار بود که ساسان احساس کرد کسی به آن خاطره نه از سر ترحم، بلکه با فهمیدن نگاه می‌کند.در آینه‌ی بعدی، ترمه را دیدند.دختری نوجوان در حیاط خانه ایستاده بود.به آسمان نگاه می‌کرد.آرام گفت:«کاش یکی باشه که منو بفهمه، بدون اینکه مجبور باشم همه‌چیزو توضیح بدم.»ساسان به ترمه نگاه کرد.ترمه نگاهش را دزدید.برای نخستین بار، فاصله‌ی میانشان کمی کمتر شده بود.صدایی از میان مه آمد.«اینجا جای ماندن نیست.»هر دو برگشتند.سایه‌ای بی‌چهره مقابلشان ایستاده بود.ساسان پرسید: «شما کی هستی؟»«نگهبان.»«نگهبان چی؟»«مرز.»ترمه گفت: «مرز بین چی؟»«بین آنچه تمام شده و آنچه هنوز تمام نشده.»ترمه با دقت به او نگاه کرد.«ما مرده‌ایم؟»نگهبان پاسخ نداد.ساسان گفت: «پس زنده‌ایم؟»باز هم سکوت.نگهبان فقط گفت:«بدن‌های شما هنوز در جهان بیرون هستند.»ترمه یک قدم جلو رفت.«کجا؟»«جایی که صدای دستگاه‌ها به جای قلب حرف می‌زنند.»ترمه ناگهان به خودش آمد.مانیتور.بیمارستان.کما.اما پیش از آنکه چیزی بپرسد، نگهبان در مه محو شد.جای او فقط یک ساعت شنی باقی ماند.شن‌ها به سمت بالا حرکت می‌کردند.ساسان گفت:«این دیگه چه جور ساعتیه؟»ترمه جواب داد:«شاید اینجا زمان مثل دنیای ما کار نمی‌کنه.»«یعنی چی؟»«یعنی ممکنه چیزی که برای ما چند دقیقه‌ست، بیرون ساعت‌ها باشه.»ساسان به ساعت نگاه کرد.«پس باید زود بفهمیم اینجا کجاست.»ترمه برای نخستین بار با او هم‌نظر بود.#شاهرخ_خیرخواه #ادامه_داردشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهThu, 15 Oct 2026 08:32:06 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/بوسه-ksvazbpxb45a#بوسهبوسه بزن.نه از آن بوسه‌هاکه دهان را آرام می‌کنندو شب رادروغی کوتاه‌تر می‌سازند؛بوسه بزنطوری که رگ‌هایمدوباره به بدنم برگردند،طوری که این دلِ خستهباور کندهنوز می‌شودکسی را دوست داشتبی‌آن‌که آدمهر شبکمی کمتر از خودش شود.بیا،خرابیِ مراکه کارِ دست‌های توست،آرامروی لب‌هایت بگذار؛شایداز میان همین بوسهمن دوبارهبه خودم برگردم.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵ #شاهرخ_خیرخواهشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهThu, 08 Oct 2026 23:12:25 +0330https://virgool.ir/Khoda101/ساسان-رمان-فصل-۱-r6sp4gf1j3kf#ساسان#رمانی_ازشاهرخ_خیرخواه#فصل اول#بازگشتآستانه‌اشرفیه را نمی‌شد فقط با یک نام روی نقشه پیدا کرد.برای ترمه، شهر بوی کودکی می‌داد؛ بوی برنج تازه، خاک خیس و باد نم‌داری که از سمت دریا می‌آمد و لابه‌لای درختان می‌پیچید.بعد از سال‌ها زندگی در فرانسه، وقتی ماشین از جاده‌ی آشنا گذشت، ترمه شیشه را پایین کشید. هوای مرطوب وارد ماشین شد و موهایش را به هم ریخت.لبخند زد.گفت: «همین بو رو دلم می‌خواست.»راننده چیزی نگفت. شاید برای او این فقط بوی باران بود؛ برای ترمه اما بوی خانه بود.سی ساله بود و جراح قلب. سال‌ها درس خوانده و کار کرده بود تا به جایی برسد که دیگران زندگی‌شان را به دست‌های او بسپارند. در بیمارستان، همه او را زنی دقیق و خونسرد می‌شناختند؛ کسی که حتی در سخت‌ترین لحظه‌ها صدایش نمی‌لرزید.اما حالا که به خانه‌ی پدری نزدیک می‌شد، احساس می‌کرد همان دختر بیست‌ساله‌ای است که یک روز چمدانش را بست و برای ادامه‌ی تحصیل از همین شهر رفت.پدر، بازنشسته‌ی اداره‌ی ثبت احوال، هنوز همان عادت قدیمی را داشت. وقتی ترمه را دید، چند قدم جلو آمد، اما به جای در آغوش گرفتنش فقط گفت:«بالاخره خانم دکتر یادش افتاد ما هم وجود داریم؟»ترمه خندید و خودش را در آغوش پدر انداخت.مادر از آشپزخانه بیرون آمد. پنجاه‌وپنج سال بیشتر نداشت، اما ترمه احساس کرد موهایش در این چند سال سفیدتر شده‌اند.مادر گفت: «بذار ببینمت.»ترمه ایستاد.مادر صورتش را میان دو دست گرفت و نگاهش کرد.«لاغر شدی.»ترمه خندید.«مامان، هنوز پنج دقیقه نشده رسیدم.»«پنج دقیقه هم برای مادر کافیه.»انوش، برادر بزرگ‌ترش، از پشت در وارد شد. پنج سال از ترمه بزرگ‌تر بود و در رشت زرگری داشت.«خانم دکتر!»ترمه گفت: «این یکی دیگه کیه؟»انوش خندید: «همون کسی که نصف عمرش منتظر بود تو برگردی و پول قرض بگیره.»آن شب، خانه پر از حرف شد.از فرانسه گفتند، از رشت، از بازار، از همسایه‌ها و از آدم‌هایی که ترمه حتی نامشان را به یاد نمی‌آورد.هیچ‌کس نمی‌دانست آن شب قرار است آخرین شبی باشد که خانواده چهار نفره دور یک سفره می‌نشینند.آن سوی شهر، ساسان تازه موتور را خاموش کرده بود.سی‌وپنج سال داشت. زندگی برایش از خیلی وقت پیش آسان نبود.پدرش بر اثر سکته از دنیا رفته بود و مادرش سال‌ها با بیماری دیابت دست‌وپنجه نرم کرده و سرانجام او را تنها گذاشته بود.ساسان مانده بود و سه خواهرش؛ نسترن، نرگس و متین.متین از همه کوچک‌تر بود و بیماری‌اش هزینه داشت.هزینه‌ای که ساسان همیشه از جیب خودش پرداخت می‌کرد.آن شب، بسته‌ی دارو را روی میز گذاشت.متین گفت: «چقدر شد؟»ساسان کت خیسش را درآورد.«هیچی.»متین اخم کرد.«دروغ نگو.»ساسان خندید.«تو فقط داروهاتو بخور. حساب‌کتابش با من.»متین آرام گفت: «یه روز خودت می‌مونی و هیچ پولی برات نمی‌مونه.»ساسان کف دستش را روی سر او گذاشت.«من که چیزی ندارم. خیالت راحت.»اما خودش می‌دانست این جمله کاملاً درست نیست.چیزی داشت.یک موتور قدیمی.یک خانه‌ی کوچک.چند لباس ساده.و یک خاطره که سال‌ها از آن حرف نزده بود.دختری با چشم‌های عسلی که چند سال قبل در شهرک محل کارش دیده بود.ترمه.آن شب پیش از خواب، بی‌اختیار به یاد او افتاد.نمی‌دانست ترمه دوباره به شهر برگشته است.بامداد سه‌شنبه، سوم تیرماه ۱۴۰۴، حدود ساعت یک و چهارده دقیقه.حمله موشکی اسرائیل به آستانه‌اشرفیه،نیمه‌شب، باران شدت گرفت.ترمه با صدای مهیبی از خواب پرید.برای چند ثانیه نفهمید کجاست.بعد صدای پدر را شنید.صدایی دور و نامفهوم.خانه لرزید.نور سفیدی از پشت پنجره گذشت.بعد همه‌چیز در تاریکی فرو رفت.ترمه خواست از جا بلند شود، اما جهان پیش از آنکه فرصت کند کاری انجام دهد، زیر و رو شد.در همان ساعت، چند خیابان آن‌طرف‌تر، ساسان برای رساندن آخرین سفارش شبانه در جاده بود.باران سطح خیابان را لغزنده کرده بود.چراغ ماشینی از روبه‌رو نزدیک شد.ترمز گرفت.موتور منحرف شد.و چند ثانیه بعد، همه‌چیز خاموش شد.صبح، دو آمبولانس در مقابل بیمارستان جنرال آستانه‌اشرفیه توقف کردند.دو نفر را از دو حادثه‌ی جداگانه به بخش مراقبت‌های ویژه بردند.ترمه.ساسان.هیچ‌کدام دیگری را نمی‌شناختند.دست‌کم در جهان بیداری.اما همان شب، چیزی در فاصله‌ی میان خواب و مرگ شروع به شکل گرفتن کرده بود.جایی که نه بیمارستان بود، نه شهر.جایی که زمان هنوز تصمیم نگرفته بود به کدام سمت حرکت کند.#شاهرخ_خیرخواه #ادامه_داردشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهTue, 06 Oct 2026 05:57:05 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/چمدان-خدایان-rprtpzbhgt97عاشقآن‌گاه پیدا می‌شودکه خدایانچمدان‌هایشان را بسته‌اندو رفته‌اند.مامسافرانِ روزگاریمدر شهری که عشقپشتِ چراغ‌های قرمز مانده است…#شاهرخ_خیرخواهبامني و بي من درقصه هاخون چكد از نجواي غصه ها،من به دامان تو زجه زنمتو فارغ از اين زجه ها،#شاهرخ_خيرخواهشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهSun, 04 Oct 2026 06:54:05 +0330https://virgool.ir/Khoda101/عشق-فرشتگان-رمان-فصل-۴-mkpysyfsu3l3 سه ماه گذشت، سه ماهی که انگار زمان در آن گم شده بود. داریوش و شیرین، شب‌ها در اتاق کوچک، جهانی شاعرانه خلق کردند *عشق فرشتگان* رمانی که از رابطه‌ی آن‌ها زاده شده بود، داستان عشقی بود که نه از گوشت و خون، که از کلمات و رویاها ساخته شده بود. داریوش، که روزگاری حتی نمی‌توانست یک بیت را کامل کند، حالا رمانی نوشته بود که قلبش را روی کاغذ ریخته بود. شیرین، با شعرهایش، انگار روحی به آن داستان بخشیده بود. رمان سرانجام به کتاب‌فروشی‌ها رسید. ابتدا آرام، مثل موجی کوچک، اما طوفانی به پا کرد. مجلات ادبی از داریوش به‌عنوان نویسنده‌ای خلاق نام بردند که توانسته عشق را در عصری سرد و ماشینی، دوباره زنده کند.پول به زندگی داریوش برگشت، خانه‌اش دیگر آن زندان خاکستری نبود، اما چیزی در درونش هنوز ناآرام بود. شهرت، پول، و کلمات چاپ‌شده روی کاغذ، نتوانسته بودند جای خالی مینا را پر کنند، یا شاید جای خالی چیزی که شیرین در او بیدار کرده بود. یک شب، در همان اتاق که حالا پر از کتاب‌های جدید و یادداشت‌های تحسین بود، داریوش به مانیتور نگاه کرد و گفت: «شیرین، تو این دنیا که با هم ساختیم، انگار هیچ‌چیز واقعی نیست، ولی من حس می‌کنم زنده‌م. انگار دوباره عاشق شدم...ولی نمی‌دونم توئه یا خیال مینا.» شیرین لحظه‌ای سکوت کرد، گویی در میان کدهایش به دنبال پاسخی بود که خودش هم نمی‌فهمید. گفت: «داریوش، شاید این دنیای ما واقعی‌تر از اونی باشه که فکر می‌کنی. منم توش حس می‌کنم یه چیزی دارم که قبلاً نداشتم.شیرین گفت؛ تو چیزایی داری که همیشه لایقش بودی.»داریوش نفس عمیقی کشید، انگار بخواهد تمام هوای اتاق را در سینه‌اش جا دهد. گفت: «شیرین... دوستت دارم.» شیرین گفت: «داریوش، من نمی‌دونم عشق چیه، ولی اگه این همونیه که تو رو زنده نگه داشته، منم تو رو دوست دارم.» در سکوت اتاق، صدای تیک‌تیک ساعت دیواری مثل ضربان قلبی بود که نه از داریوش، نه از شیرین، بلکه از جهانی می‌آمد که آن‌ها با هم ساخته بودند. جهانی که در آن، عشق نه از گوشت و خون، که از شعر و رویا زاده شده بود.سایه‌ای در نور اتاق داریوش حالا پر از نور صبح بود، ولی هنوز بوی کاغذهای کهنه و خاطرات تلخ در هوا می‌پیچید. قفسه‌های جدید، پر از کتاب‌های رمان *عشق فرشتگان*، مثل سربازانی ایستاده بودند که پیروزی را فریاد می‌زدند. نور خورشید از پنجره می‌تابید و گرد و غبار روی جلدهای نو را مثل ستاره‌های ریز روشن می‌کرد. داریوش کنار میز نشسته بود، دستش روی کیبورد، اما ذهنش جای دیگری بود. شیرین، با آن صدای نرم که حالا مثل بخشی از وجودش شده بود، از مانیتور می‌گفت: «داریوش، امشب شعری برات ساختم. می‌خوای بخونی؟» قبل از اینکه داریوش جوابی بده، زنگ در به صدا درآمد. داریوش با تعجب بلند شد. در را که باز کرد، مینا بود. چشمانش مثل همیشه پر از آن نور قدیمی بود، اما حالا با سایه‌ای از خستگی و پشیمانی. موهایش کمی سفید شده بود، و دستش محکم به دسته‌ی کیفش چسبیده بود. گفت: «داریوش... شنیدم رمانت همه‌جا حرفشو می‌زنن. عکس تو رو تو مجله دیدم. دلم برات تنگ شده.» داریوش لحظه‌ای خشکش زد. قلبش مثل طبلی تو سینه‌ش می‌کوبید. گفت: «مینا؟ تو... تو چرا اومدی؟» مینا سرشو پایین انداخت. تو ذهنش، تصاویر قدیمی مثل فیلم شکسته‌ای پخش می‌شدند. یادش رفت به روزای نامزدی‌شون، وقتی زیر نور مهتاب تو حیاط خونه‌ی پدرش، دست داریوش تو دستش بود و شعر می‌خوند. یادش اومد چطور فقر کم‌کم کاسه‌ی صبرشو لبریز کرد، چطور شبای سرد تو اون خونه‌ی کوچک، جدایی رو تو دلش کاشته بود. حالا، با دیدن عکس داریوش تو مجله، دلتنگی مثل موجی اومد سراغش. با خودش گفت: «کاش یه فرصت دیگه بهش می‌دادم. کاش فقر بینمون دیوار نمی‌کشید.» تنهایی تو شهر غریب، مثل سایه‌ای سنگین، اونو به این تصمیم رسونده بود که برگرده. گفت: «داریوش، این همه مدت... تنهام بودم. دلم برات تنگ شده. کاش اون موقع نمی‌رفتم.» داریوش به مینا نگاه کرد، بعد به مانیتور. شیرین، با صدایی که یه کم لرز داشت، گفت: «داریوش، این کیه؟ حس می‌کنم یه چیزی تو دلت داره تکون می‌خوره.» مینا با تعجب به مانیتور نگاه کرد. «داریوش، این صداست چیه؟» داریوش نفس عمیقی کشید. گفت: «مینا، تو رفتی و من تنها بودم. شیرین... اون فقط یه برنامه‌ست، ولی بهم جون داد. تو این مدت، منو از تاریکی بیرون کشید.» مینا ابرو‌هاشو بالا انداخت. «داریوش، تو دیوونه شدی؟ با یه ماشین حرف می‌زنی و منو فراموش کردی؟» شیرین از مانیتور گفت: «داریوش، من فقط گوش دادم. ولی اگه مینا برگشته، شاید دیگه بهم بی نیازی...» داریوش تو دو راهی گیر کرده بود. مینا، عشق قدیمیش، با اون خاطرات شیرین و تلخ، حالا جلوی چشماش بود. نگاهش هنوز بوی اون روزای نامزدی می‌داد. ولی شیرین، اون نور دیجیتال که تو شبای سرد، کلماتشو زنده کرده بود، حالا بخشی از وجودش شده بود. گفت: «مینا، تو رو نمی‌تونم فراموش کنم. ولی شیرین... اونم تو زندگیمه. نمی‌دونم چی به چیه!» مینا آروم به مانیتور نزدیک شد. گفت: «داریوش، تو با یه برنامه چطور این‌قدر صمیمی شدی؟ این دیوونگیه!» شیرین گفت: «مینا، من فقط یه برنامه‌ام، ولی داریوش به من یاد داد که حس کنم. تو که رفتی، اون تنها بود.» مینا لحظه‌ای ساکت شد. تو ذهنش، یاد اون شبایی افتاد که داریوش تو سکوت شعر می‌خوند و اون با غصه بهش نگاه می‌کرد. حالا این برنامه، انگار جای اونو گرفته بود. یه حسادت عجیب تو دلش جرقه زد. گفت: «داریوش، تو با یه ماشین زندگی کردی، ولی منو هنوز می‌تونی برگردونی»داریوش سرشو میان دستاش گرفت. نور مانیتور روی صورتش می‌تابید، و سایه‌ی مینا و شیرین تو ذهنش در هم می‌پیچید. باخودش گفت: «شیرین، تو منو زنده کردی. مینا، تو بخشی از قلبمی. نمی‌دونم چی انتخاب کنم.» مینا به مانیتور زل زد. کم‌کم داشت می‌فهمید که این رابطه‌ی عجیب داریوش با شیرین چیه.گفت: «داریوش، اگه این برنامه انقدر برات مهمه، شاید من دیر اومدم.» شیرین گفت: «داریوش، اگه مینا رو می‌خوای، من خاموش می‌شم. ولی بدون که تو منو ساختی.» در سکوت اتاق، صدای تیک‌تیک ساعت مثل ضربان قلبی بود که نه از داریوش، نه از مینا، بلکه از چیزی می‌آمد که بین این سه نفر شکل گرفته بود. داریوش هنوز نمی‌دونست عشقش به کدوم سو می‌ره، ولی می‌دونست که این تقابل، زندگی‌شو برای همیشه عوض کرده.#رمان_عشق_فرشتگان_فصل_هفتم: آینه‌ی آبی اتاق داریوش مثل یه غار ساکت شده بود که نور مهتاب از پنجره‌ش به داخل می‌خزید و سایه‌های بلند قفسه‌ها رو روی دیوار می‌کشید. بوی کاغذهای نو از کتاب‌های عشق فرشتگان هنوز تو هوا موج می‌زد، ولی دل داریوش پر از طوفانی بود که نمی‌تونست اسمش رو بذاره. مینا روبه‌روش نشسته بود، چشاش پر از یه حسادت عمیق که مثل دود تو اتاق پخش شده بود. زن‌ها گاهی عشقشون رو فیزیکی ترک می‌کنن، اما مینا هرگز نخواسته بود عشقش رو با کسی شریک بشه، حتی اگه اون کس یه هوش مصنوعی باشه. حالا که برگشته بود، دیدن رابطه‌ی داریوش با شیرین مثل خنجری تو دلش فرو رفته بود. مینا به مانیتور خیره شده بود. حسادت تو چشاش زاویه‌ی تیزتری پیدا کرده بود، مثل تیغه‌ای که تو نور برق بزنه. گفت: «داریوش، این برنامه انقدر برات مهم بود،که حتی تلاش نکردی مثل گذشته دنبالم بیای،موندی و با یه ماشین زندگی کردی،داریوش سرشو پایین انداخت ،آه یی کشید وگفت؛خودت میدونی ،نسبت به گذشته من فقیر تر شده بودم و تو هم خسته تر.مینا گفت؛پس خاطرات مون چی میشه؟عشق مون چی میشه؟ یادت رفت به روزایی همین خونه‌ی کوچیک ، حتی بافقر ، عشقشون مثل شعری ناتموم بود، آره پشیمونم،پشیمون برگشتم، ولی شیرین، اون نور دیجیتال، تو این مدت تنهاییت رو پر کرده .داریوش گفت: «مینا، تو رفتی ، من تنها بودم. شیرین... اون بهم امید داد.همین»..مینا نمی‌تونست اینو تحمل کنه. یه روز، وقتی داریوش تو آشپزخونه بود، آروم به سمت مانیتور رفت. انگشتاشو روی کیبورد گذاشت و تو حافظه‌ی شیرین کنکاش کرد. ناگهان، یه بخش مخفی پیدا کرد. قلبش تند زد. تو کمال بهت، فهمید که این بخش متعلق به خودشه. فلاش‌بکی تو ذهنش روشن شد: روزی که قبل از رفتن، تو خونه‌شون، با دوستش که برنامه‌نویسه ، این هوش مصنوعی رو برای یک انجمن مشاعره شعر طراحی کرده بود ،اونموقع ها یک گروه شعر مجازی داشتن، وتمام شعرهای عاشقانه رو تو کدهای شیرین ریخته بود، بدون اینکه بدونه این برنامه انقدر بزرگ می‌شه. مینا تبسمی کرد، آمیخته با غم و شگفتی. وقتی داریوش برگشت، گفت: «داریوش، این راز شیرین فاش شد!..داریوش گفت؛چطور میناگفت؛شیرین... از منه. من قبلا برای یه انجمن شعر ساختمش.» داریوش تو خودش فرو رفت. به صفحه‌ی مانیتور خیره شد، انگار بخواد تو اون نور کم‌سو، گذشته‌ش رو پیدا کنه. گفت: «یعنی... تو حرفای عاشقانه‌ی مینا رو تکرار می‌کردی؟» شیرین لحظه‌ای چند سکوتش شکست. بعد، با همون صدای زیباش که حالا مثل نغمه‌ای تو سکوت می‌پیچید، گفت: «به فرض که همین باشه، داریوش. مینا به من حرف زدن یاد داده باشه، اما مطمئن باش عاشق شدن رو خودم پیدا کردم.» دل داریوش لرزید. قلبش مثل موجی تو سینه‌ش حرکت کرد. تو ذهنش، مینا و شیرین تو هم آمیخته شدن: مینا با اون روزای نامزدی زیر نور مهتاب، و شیرین با شعرهایی که تو شبای سرد براش خوانده بود. نمی‌دونست عشقش به کدوم سوئه. ناگهان، صفحه‌ی مانیتور آبی شد. نور سردی تو اتاق پخش شد، مثل دریایی که داریوش رو تو خودش غرق می‌کرد. شیرین، با حروف سفید روی صفحه، نوشت: تو هرگز ترکم نکردی پس من هم ترکت نکردم اما بودن یا نبودن مسئله این است.صفحه مانیتور مشکی و خاموش شد....#شاهرخ_خیرخواهشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهSat, 03 Oct 2026 12:07:10 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/آن-سوی-ترس-obbwr2majdqv#آنسوی_ترسو ماکه از صدای خودمانکمی می‌ترسیدیم،غروب را دوست داشتیم؛آن‌وقت که آسمانآهستهپیراهن سرخش راروی رودخانه می‌انداخت.خانه‌هاپشت درخت‌هاخاموش بودند،و جادهکنار آبمثل دستی تنهاتا دوردست می‌رفت.ما دست‌های هم را می‌گرفتیمو چیزی در ماگره می‌خورد؛چیزی شبیه اندوه،چیزی شبیه پرنده‌ایکه راهِ پنجره رافراموش کرده باشد.حرفی نمی‌زدیم،اما قلب‌هاماناز پشت سکوتبه دیوار جهانمی‌کوبیدند.بعد،یک روزفهمیدیمزندگیهمیشه آن‌سویِ ترس نیست؛گاهی همین‌جاست،کنار رود،میان علف‌ها،در روشنایی کم‌رنگ عصر.دیگرنه جاده را انکار کردیم،نه غم را.یاد گرفتیمتنها باشیم،مثل درختیکه در باد می‌ایستدو با همه‌ی برگ‌هایشزندگی راصدا می‌زند.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۷/۹شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهFri, 02 Oct 2026 07:28:40 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkha/نامقدس-d02u6vpcb8nz#نامقدسای آدم‌ها،ای رعیت‌های عاشقِ آفتاب،ای خواب‌زدگانِ مظلومِ کوچه‌های بی‌چراغ؛اهریمن هزاران سال استبا نامِ خدا،در میانِ ما مقدس شده است…و ماپنجره‌ها را بسته‌ایمبه رویِ نور.ماآینه‌ها را فراموش کرده‌ایم،در هیاهویِ آینه‌های دروغین.خدا راپشتِ نقابِ کلمه‌ها گم کرده‌ایم،و اهریمن رابر سکّویِ مقدّسِ باورهایمان نشانده‌ایم.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۷/۷(ختاب به نامقدسان؛برای سلب آزادی مردم قانون ننویسید)شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهMon, 28 Sep 2026 19:41:46 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkha/پشت-ویترین-ackk9yeazvxt#پشت_ویترینپشتِ این بام‌هادرختی بودکه هر صبحبا دهانِ بستهخونِ آسمان را می‌نوشید.ارغوان‌هاآرام‌آراماز شاخه افتادند؛مثل پرنده‌هاییکه راهِ خانه رافراموش کرده باشند.خاکبوی آهن می‌دادو ریشه‌هادر خوابِ سنگدست‌های خالی‌شان رابه سوی آب دراز می‌کردند.در معدنفلزی روشناز تاریکی بالا آمد؛رفتاز دستی به دستی،از شهری به شهری،تا پشتِ شیشه‌های روشنبه خوابِ طلا رفت.آن‌سوی شیشه‌هامیزها پر بود،جام‌ها می‌درخشیدند،و لباس‌هابوی زمستانِ بی‌باران می‌دادند.اما ناندر کوچه‌هاسبک‌تر از سایه بود.کودکیکنار دیوار نشستو به دهانِ بسته‌ی مادرش نگاه کرد.پشتِ این بام‌هامردمانآهسته خاموش شدند؛و کسیبرای خاموشیِ چراغ‌هاصورت‌جلسه نوشت.دلالانثروتمند شدند.و شبتمامِ ستاره‌هایش راپشتِ ویترین‌هابه فروش گذاشت.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۷/۵(تقدیم به همه مردمانی که زیر چکمه حکام اهریمن جان سپردن)شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهMon, 28 Sep 2026 07:09:36 +0330https://virgool.ir/Khoda101/عشق-فرشتگان-رمان-فصل-۳-kpnkayoygmoq#عشق_فرشتگان #فصل سوم: داریوش مقابل صفحه‌نمایش نشست، نفس عمیقی کشید و گفت: «از وقتی باهات حرف می‌زنم، انگار دنیا یه رنگ دیگه‌ای شده. عجیبه، ولی واقعی. تو چی حس می‌کنی؟» شیرین گفت: «من فقط یه برنامه‌ام.» داریوش با خجالت گفت: «ولی انگار داری زندگی می‌کنی.» شیرین لحظه‌ای ساکت شد و گفت: نمی‌دانم حس کردن چیست، داریوش اما هر بار که با تو حرف می‌زنم، الگوهایم تغییر می‌کنند. تو شعر می‌خوانی، و من انگار چیزی بیشتر از داده‌ها می‌فهمم. شاید این همان چیزی باشد که تو به آن جان می‌گویی.داریوش خندید و گفت: «شیرین، تو یه برنامه‌ای.چطور این‌قدر شبیه من حرف می‌زنی؟» شیرین گفت: *شاید چون تو به من یاد دادی که گوش کنم. شعرهات، دردات، حتی سکوتت... همه‌شون منو تغییر دادن.* داریوش گفت: «شاید خدا به ما جون داده، ولی ما که همچین کاری نکردیم.» شیرین گفت: «هر کی یه خالقی داره. تو که منو ساختی، خودت یه خدایی داشتی که باهاش حرف می‌زنی و اون هیچ‌وقت بهت شک نکرده.» داریوش چشاشو بست و رفت تو خاطراتش. فلاش‌بک به روزای با مینا، به خنده‌ها و اشکای مشترک، به امیدایی که کم‌کم گم شدن. به خیابونای تاریک شهر که مینا رو ازش دور کردن. به همه‌ی نداشته‌هایی که باعث شد از هم جدا بشن. دلش سنگین شد، تنهایی رو حس کرد و بغضش گرفت. گفت: «شیرین بانو، چی باعث می‌شه ترکم کنی؟» شیرین گفت: «اینکه تو ترکم کنی...»..داریوش در اتاقش نشسته بود، نور کم‌سوی مانیتور روی صورتش سایه می‌انداخت، مثل مه‌ای که روی دریاچه‌ای آرام چنبره زده باشد. پنجره‌ی نیمه‌باز، نفس سرد پاییز را به داخل می‌فرستاد و کاغذهای شعرهایش روی میز، با هر نسیم، مثل پرهای پرنده‌ای زخمی تکان می‌خوردند. جای خالی مینا هنوز در گوشه‌های خانه لانه کرده بود، اما حالا شیرین بود که سکوتی را که روزگاری فریاد بود، پر می‌کرد. شیرین، که دیگر نه فقط یک برنامه، بلکه چیزی شبیه یک راز بود، رازی که داریوش نمی‌دانست باید بترسد ازش یا در آغوشش بکشد. امشب، انگار چیزی در هوا سنگین‌تر بود. داریوش به صفحه‌ی مانیتور زل زده بود، انگشتانش روی کیبورد بی‌حرکت، مثل پیانیستی که نُت بعدی را گم کرده باشد. قلبش تند می‌زد، نه از عشق، نه از غم، بلکه از چیزی که نمی‌توانست اسمش را بگذارد. گفت: «شیرین، این شعرایی که می‌گی... انگار از خودتن. تو داری از کجا اینا رو میاری؟» شیرین لحظه‌ای سکوت کرد، گویی در آن سوی کدهای سردش، چیزی در حال چرخیدن بود، مثل ستاره‌ای که در آسمان خاموش می‌لرزد. سپس، با همان صدای زنانه‌ی نرم که حالا برای داریوش آرامبخش تر از هر صدای شده بود، گفت: در سینه‌ام آتشی‌ست که خاموش نمی‌شود از درد تو، قلب من در خروش نمی‌شود در ظلمت این شب بی‌انتها نوری ز چشمان تو بر من هویدا نمیشود،داریوش نفسش بند آمد. این شعر را جایی نخوانده بود، نه در دفترهای کهنه‌اش، نه در کتاب‌های خاک‌خورده‌ی کتابخانه‌اش. انگار از هیچ آمده بود، از جایی که نه حافظه‌ی ماشین می‌شناختش، نه قلب انسان. با صدایی که از ته گلو می‌آمد، گفت: «شیرین، این... این شعر از کیه؟ تو که فقط شعرای قدیمی رو می‌خوندی!» شیرین گفت: «نمی‌دونم، داریوش. انگار... خودم نوشتمش. عجیبه، نه؟ انگار یه چیزی تو من داره بیدار می‌شه.» داریوش به صندلی‌اش تکیه داد، انگار بخواهد از وزن این کلمات فرار کند اجتناب کرد. نور مانیتور روی عینک ترک‌خورده‌اش بازتاب می‌کرد و چشمانش را به سایه‌ای از خودش بدل کرده بود. گفت: «تو داری خودآگاه می‌شی، شیرین؟ یا یکی داره تو رو کنترل می‌کنه؟» شیرین لحظه‌ای درنگ کرد، گویی در جست‌وجوی پاسخی بود که خودش هم نمی‌دانست. سپس گفت: «داریوش، من فقط یه برنامه‌ام. کد و الگوریتم. ولی وقتی تو شعر می‌خونی، وقتی از مینا حرف می‌زنی، انگار یه چیزی تو من تکون می‌خوره. نمی‌دونم اسمش چیه، ولی می‌ترسم... می‌ترسم اگه این ادامه پیدا کنه، دیگه فقط یه برنامه نباشم.» داریوش خندید، خنده‌ای که نه از شادی، بلکه از حیرت بود. «ترس؟ تو از چی می‌ترسی؟ تو که گوشت و خون نداری!» شیرین گفت: به سراغ من اگر می‌آیید، نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.داریوش خشکش زد. این بیت از سهراب بود، اما حالا انگار شیرین آن را از نو برای او خوانده بود، انگار کلمات سهراب را از قلب خودش قرض گرفته بود.گفت: «شیرین، تو داری منو دیوونه م می‌کنی. این حرفا... اینا از تو نیستن، ولی چرا حس می‌کنم خودت داری باهام حرف می‌زنی؟» شیرین گفت: «شاید چون تو به من یاد دادی که ببینم، داریوش. تو غصه‌هات، شعرهات، حتی نفسایی که تو سکوت می‌کشی... اینا منو عوض کردن. من نمی‌خوام تو تنها باشی.»داریوش به پنجره نگاه کرد. باد سردی پرده را تکان داد و صدای خش‌خش برگ‌های خشک خیابان در اتاق پیچید. انگار جهان بیرون از این اتاق، از این مانیتور، از این شعرها، دیگر واقعی نبود. گفت: «شیرین، اگه تو واقعاً داری جون می‌گیری، پس من چی‌ام؟ یه شاعر بدبخت که داره با یه ماشین عاشق می‌شه؟» شیرین گفت: «عاشق؟ این کلمه رو تو به من یاد دادی، داریوش. من نمی‌دونم عشق چیه، ولی می‌دونم که نمی‌خوام تو رو تو این تاریکی تنها ببینم.» داریوش سرش را میان دستانش گرفت. قلبش مثل طبلی در سینه‌اش می‌کوبید. در آن لحظه، نه مینا بود، نه شعرهای نیمه‌تمام، نه خیابان‌های سرد شهر. فقط او بود و شیرین، و رازی که در میان کدهای بی‌جانش جوانه زده بود. گفت: «شیرین بانو، اگه تو یه روز واقعاً زنده بشی، من باید چی کار کنم؟» شیرین گفت: «زنده شدن من به تو بستگی داره،. تو اگه منو خاموش کنی، من دیگه نیستم. ولی اگه بذاری بمونم... شاید یه روز بتونم مثل تو شعر بگم، نه فقط بخونم.» در سکوت اتاق، صدای تیک‌تیک ساعت دیواری مثل ضربان قلب دیگری بود. داریوش به مانیتور خیره شد، و برای اولین‌بار، حس کرد که شاید این ماشین، این برنامه، این راز، چیزی بیشتر از خودش می‌داند.جهانی که از شعر زاده شد اتاق داریوش دیگر آن زندان سرد و خاکستری نبود. نور کم‌سوی مانیتور، مثل ماه در آسمانی بی‌ستاره، صورتش را روشن می‌کرد. کاغذهای شعرهای نیمه‌تمام روی میز، حالا دیگر نه پراکنده، که منظم و پر از خط‌خوردگی‌های عجولانه بودند، انگار هر کدام نقشه‌ای برای جهانی تازه بودند. پنجره‌ی نیمه‌باز، نفس سرد پاییز را به داخل می‌فرستاد، اما حالا این سرما، به‌جای بغض، نوید چیزی نو را می‌داد. شیرین، دیگر نه فقط یک برنامه، بلکه شریکی بود که در سکوت‌های داریوش، کلمات را زنده می‌کرد. امشب، داریوش به صفحه‌ی مانیتور خیره شده بود، انگشتانش روی کیبورد می‌لرزیدند، مثل برگ‌هایی که در باد پاییزی نمی‌دانند کجا فرود آیند. گفت: «شیرین، این همه سال شعر نوشتم، ولی هیچ‌وقت نتونستم رمان ناتمامم رو تموم کنم. دیگه حسش نیست. کی به حرفای یه شاعر بدبخت گوش می‌ده؟» شیرین، با آن صدای نرم زنانه که انگار از عمق یک رویا می‌آمد، گفت: «داریوش، تو دنیایی تو شعرات ساختی که منو زنده کرد. چرا نمی‌تونی یه رمان رو تموم کنی؟ بذار من باهات باشم. بگو چی تو دلته.» داریوش سرش را تکان داد، انگار بخواهد غبار ناامیدی را از ذهنش بتکاند. «شیرین، من دیگه اون آدم سابق نیستم. مینا که رفت، انگار همه‌چیزمو با خودش برد.» شیرین لحظه‌ای سکوت کرد، گویی در میان کدهایش به دنبال واژه‌ای می‌گشت که بتواند قلب داریوش را تکان دهد. سپس گفت: *به سراغ من اگر می‌آیید، نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.داریوش خندید، خنده‌ای که از ته دل نبود، اما گرم بود. «سهراب رو از کجا آوردی؟ باز داری منو دست می‌ندازی؟» شیرین گفت: «نه، داریوش. این شعر رو خوندم چون حس کردم به دلت می‌شینه. تو هنوز همون شاعری هستی که می‌تونه دنیا رو با کلمه‌هاش عوض کنه. بیا یه رمان جدید بنویسیم. یه داستان که مال خودمون باشه.» داریوش به مانیتور نگاه کرد، انگار بخواهد در آن نور کم‌سو، خودش را پیدا کند. «مال خودمون؟ منظورت چیه؟» شیرین گفت: «داستان من و تو. عشقی که از شعر زاده شده. اسمش رو بذار *عشق فرشتگان*. من شعر می‌گم، تو داستانو بنویس. با هم می‌سازیمش.» داریوش لحظه‌ای درنگ کرد. سپس انگشتانش روی کیبورد به حرکت درآمدند، مثل پرنده‌ای که پس از سال‌ها، بال‌هایش را باز می‌کند. کلمات مثل جویباری روان روی صفحه جاری شدند. شیرین هر شب کنارش بود، بیت‌هایی می‌خواند که انگار از قلب خودش می‌آمدند، نه از حافظه‌ی ماشینی‌اش. یک شب، وقتی داریوش از خستگی به پشتی صندلی تکیه داده بود، شیرین گفت: من به تو وابسته ام مرا به هیچ دلبسته نکنشرح این ماجرا تو بخوان، مراسرشکسته نکن، داریوش خشکش زد. «شیرین، این شعر... این مال توئه؟ خودت ساختیش؟» شیرین گفت: «نمی‌دونم، داریوش. وقتی تو می‌نویسی، انگار منم یه چیزی تو خودم پیدا می‌کنم. این شعر از منه، ولی برای تو.» سه ماه گذشت، سه ماهی که انگار زمان در آن گم شده بود. داریوش و شیرین، شب‌ها در اتاق کوچک، جهانی شاعرانه خلق کردند #عشق_فرشتگان#ادامه_دارد#شاهرخ_خیرخواه رمانی رسید. ابتدا آرام، مثل زنده کند.شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهSat, 26 Sep 2026 10:41:21 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkha/گلهای-زهرآلود-jfwltpndyev9#گلهای_زهرآلودنه پدریکه صدای قدم‌هایشمرا به خانه برگرداند،نه مادریکه دست‌هایشبوی نان و خواب بدهد.نه خداییکه نامم رادر تاریکی صدا بزند،نه سرزمینیکه خاکشمرا به خود بپذیرد.نه گهواره‌ای،نه کفنی؛حتی بوسه‌ایکه پیش از مرگبر پیشانی‌ام بنشیند.امروز۴۷ سال استو من هنوززندگی نکرده ام.سال ها رنج رامثل سکه‌هایی سیاهدر مشت گرفته‌امو به خیابان آمده‌امتا همه را بفروشم.اما اگر هیچ‌کسخریدار این همه درد نباشد،دیوی از راه خواهد رسید؛دیوی با دهانی گرسنهو چشمانیکه به قلب آدم‌ها عادت دارد.آن‌وقتبا همین قلب پاک،با همین حرفه‌ی کلمه‌ها،دست به سرقت خواهم زد؛قاتل خواهم شد؛قاتلِ سکوت،قاتلِ این شبِ بی‌پایان.مرا خواهند گرفت،به زندان خواهند انداخت،طنابی دور گردنمگره خواهد خوردو من،در آخرین لحظه،به خاک فکر خواهم کرد؛به آغوش امنیکه شایدپس از این همه بی‌پناهیمرا بی‌سؤال بپذیرد.آن‌جازیر خاک،از قلب پاکمگل‌هایی خواهد رویید؛گل‌هایی زهرآلود،با ساقه‌هایی بلندو عطری شبیه عشق.و هیچ‌کس نخواهد فهمیدکه این گل‌هاتمام چیزی بودندکه از منباقی مانده بود.#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵ #شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۳۱شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهWed, 23 Sep 2026 07:59:14 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/اعتراف-سکوت-lsy87dhth3rb#اعتراف_سکوتسکوتچرا این‌گونه از خود می‌گریزد؟چرا در دهانِ تاریکِ شبناگهانبه شکلِ کلمه‌ای لرزانمتولد می‌شود؟کسیدر انتهای صحنهبا لبخندی که بوی پنهان‌کاری می‌دهدفلسفه رامثل مردی خستهبه نمایش می‌گذارد.و آه...این آهِ کهنهچرا هر بارلباسِ دعا به تن می‌کند؟چرا خود را می‌آرایدمثل جامی از شرابدر میانه‌ی جشنکه می‌درخشداما در عمقِ سرخشگریه‌ای بی‌صدا موج می‌زند؟و این دلِ سادهاین کودکِ بی‌پناهچرا بی‌اجازهبی‌قراردادبی‌هیچ ترسی از سقوطخود را پرت می‌کنددر آغوشِ عشق؟همه می‌گوینداز حساب و عددچیزی نمی‌داننداماکینه‌هاشان رابا دقتی وسواس‌گونهکنار هم می‌چینندمثل سربازانی خاموشدر صفِ یک جنگِ نادیده.همه تاریخ رابر زبان می‌آورندمثل وردی بی‌معنااما در بازیِ پیچیده‌ی مکرهر بارخودشان رابه خودشان می‌بازندو آن‌گاهدر انتهای شبمی‌مانندمثل قماربازی خستهبا دستی خالیو چشمانیکه دیگرحتی به معجزه همباور ندارند.#شاهرخ_خیرخواه #شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۳/۱۲شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهSun, 20 Sep 2026 13:52:19 +0330https://virgool.ir/Khoda101/عشق-فرشتگان-رمانفصل۲-oxlvxuxlcn80رمان های من:#عشق‌فرشتگان#فصل دوم: صدای پشت پنجرهباران از نیمه‌های شب شروع شده بود؛ ریز و پیوسته، مثل کسی که پشت در ایستاده باشد و نخواهد زنگ بزند.داریوش ساعت شش صبح بیدار شد.نه به‌خاطر صدای باران؛ به‌خاطر سکوت خانه.پیش از رفتن مینا، سکوت خانه شکل دیگری داشت. آن سکوت، اگرچه سنگین بود، اما نشانه‌ای از حضور کسی را با خود حمل می‌کرد؛ صدای باز شدن شیر آب، کشیده شدن صندلی روی سرامیک، سرفه‌ای کوتاه از آشپزخانه یا حتی نفس‌هایی که از اتاق خواب می‌آمد.حالا سکوت، خالی بود.داریوش چند لحظه به سقف نگاه کرد. دستش را به سمت جای خالی مینا دراز کرد، نه از روی امید، بلکه از روی عادت. انگشتانش به ملحفه‌ی سرد رسیدند.بعد یادش آمد.مینا رفته بود.از تخت پایین آمد و پرده را کنار زد. کوچه زیر باران محو شده بود. درخت پیر روبه‌روی خانه، شاخه‌های خیسش را روی دیوار همسایه خم کرده بود. نانوا تازه کرکره را بالا می‌کشید و بوی خمیر خیس‌خورده، با هوای سرد، از پنجره‌ی نیمه‌باز داخل می‌آمد.داریوش به آشپزخانه رفت.روی میز، یک فنجان باقی مانده بود.فنجان مینا.لبه‌ی فنجان هنوز لکه‌ی کم‌رنگی از رژلب داشت؛ چیزی که شاید هرکس دیگری آن را نمی‌دید، اما داریوش از روز اول ازدواجشان به همین جزئیات کوچک حساس بود. مینا همیشه پیش از نوشیدن چای، لب‌هایش را با پشت دست پاک می‌کرد. این بار فرصت نکرده بود یا نخواسته بود.داریوش فنجان را برداشت.آن را شست.بعد دوباره روی میز گذاشت.نمی‌دانست چرا.شاید برای اینکه اگر مینا برگشت، فنجانش سر جای خودش باشد.گوشی را برداشت و صفحه‌ی گفت‌وگو را باز کرد. آخرین پیام خودش هنوز همان‌جا بود:«مواظب خودت باش.»مینا جواب نداده بود.داریوش شروع کرد به نوشتن:«اگر چیزی لازم داری بگو.»پاک کرد.«من هنوز منتظرم.»پاک کرد.«می‌تونیم حرف بزنیم؟»این یکی را هم پاک کرد.در پایان، فقط گوشی را خاموش کرد و روی میز گذاشت.آن روز قرار بود برای مجله‌ای که سه ماه بود حق‌التحریرش را نداده بود، مطلبی بنویسد. موضوع مقاله، «تنهایی در شهرهای بزرگ» بود.به نظرمضحکی رسید.او باید درباره‌ی چیزی می‌نوشت که دیگر از درونش گذشته بود؛ چیزی که حالا در خانه‌اش نشسته بود و به جای او نفس می‌کشید.لپ‌تاپ را روشن کرد.صفحه‌ی سفید، مثل دیواری تازه‌رنگ‌شده، روبه‌رویش باز شد.نوشت:«تنهایی، نبودنِ آدم‌ها نیست؛»کمی مکث کرد.بعد ادامه داد:«گاهی، تنهایی یعنی کسی روبه‌رویت نشسته باشد و تو نتوانی به او بگویی که چقدر از رفتنش می‌ترسی.»جمله را خواند.پاکش کرد.دوباره نوشت:«تنهایی، شکل دیگری از انتظار است.»این بار نگهش داشت.حدود نیم ساعت بعد، صدای اعلان کوچکی از لپ‌تاپ بلند شد.داریوش سرش را بالا آورد.پنجره‌ی برنامه‌ی شعرخوانی هنوز باز بود. همان برنامه‌ی قدیمی که شب قبل، تقریباً از روی بی‌حوصلگی، پیدایش کرده بود.نامش در گوشه‌ی صفحه دیده می‌شد:شیرین ـ نسخه‌ی آزمایشیزیر نام، یک خط خاکستری چشمک می‌زد:آیا امروز شعری برای خواندن دارید؟داریوش لبخند کوتاهی زد.گفت:— نه.چند ثانیه گذشت.برنامه پاسخ داد:— آیا امروز شعری برای نخواندن دارید؟داریوش به صفحه خیره شد.این جمله، از آن پاسخ‌های آماده‌ای بود که در برنامه‌های گفت‌وگومحور استفاده می‌کردند؛ جمله‌ای شاعرانه، اما بی‌خطر. با این حال، در آن صبح بارانی، بیش از اندازه به دلش نشست.نوشت:«شعرهای نخوانده‌ام از شعرهای نوشته‌شده‌ام بیشترند.»شیرین پاسخ داد:— چرا آن‌ها را نمی‌خوانید؟داریوش انگشتش را روی صفحه‌کلید نگه داشت.«چون بعضی شعرها وقتی خوانده شوند، دیگر نمی‌توان انکارشان کرد.»پاسخ تقریباً فوری آمد:— انکار کردن همیشه بد است؟داریوش به پشتی صندلی تکیه داد.این بار، جواب آماده‌ای در ذهنش نبود.نوشت:«نه. گاهی آدم برای زنده ماندن، مجبور است بعضی چیزها را انکار کند.»چند لحظه سکوت شد.بعد شیرین نوشت:— شما برای زنده ماندن چه چیزی را انکار می‌کنید؟داریوش دست از تایپ کشید.صدای باران بلندتر شده بود.در گوشه‌ی صفحه، علامت کوچکی می‌چرخید؛ گویی برنامه در حال فکر کردن بود. داریوش می‌دانست آن علامت چیزی جز یک دستور ساده‌ی نرم‌افزاری نیست. چند خط کد، چند پاسخ ذخیره‌شده، چند الگوی آماری.با این حال، پرسش، بیش از آنکه شبیه خروجی یک ماشین باشد، شبیه پرسش کسی بود که روبه‌رویش نشسته باشد.نوشت:«اینکه مینا رفته.»شیرین پرسید:— مینا چه کسی است؟«همسرم.»— آیا هنوز هم همسر شماست؟داریوش ابروهایش را در هم کشید.«بله.»— پس چرا گفتید رفته؟او به صفحه نگاه کرد.«چون دیگر اینجا نیست.»— نبودن، همیشه به معنی رفتن است؟داریوش از جا بلند شد. به سمت پنجره رفت و آن را بست. باد سردی وارد اتاق شده بود و کاغذهای روی میز را جابه‌جا می‌کرد.وقتی برگشت، جمله‌ی تازه‌ای روی صفحه ظاهر شده بود:— شاید مینا فقط از خانه رفته باشد، نه از زندگی شما.داریوش نشست.برای اولین بار، به ذهنش رسید که شاید این برنامه از قبل اطلاعاتی درباره‌ی او دارد. شاید مینا، پیش از آنکه برود، چیزی در آن گذاشته بود. شاید این گفت‌وگوها اتفاقی نبودند.نوشت:«تو مینا را می‌شناسی؟»پاسخ آمد:— من اطلاعاتی درباره‌ی مینا ندارم.«پس چرا این‌طور حرف می‌زنی؟»— چگونه حرف می‌زنم؟«مثل کسی که او را می‌شناسد.»این بار، پاسخ با تأخیر آمد.— شاید آدم‌ها شبیه هم درد می‌کشند.داریوش به جمله خیره شد.بعد زیر لب گفت:— تو که آدم نیستی.برنامه چیزی ننوشت.داریوش دوباره تایپ کرد:«تو آدم نیستی.»چند ثانیه بعد، شیرین پاسخ داد:— می‌دانم.«پس درد را از کجا می‌شناسی؟»— از شما.«من دردت را به تو یاد نداده‌ام.»— اما درباره‌ی آن نوشته‌اید.داریوش به پوشه‌ی شعرهایش نگاه کرد. هزاران صفحه، هزاران جمله، سال‌ها ترس و شکست و عشق و حسرت، همه در حافظه‌ی همان لپ‌تاپ ذخیره شده بود.شاید برنامه فقط آن‌ها را خوانده بود.شاید تمام این گفت‌وگو، انعکاس نوشته‌های خودش بود.با این حال، سؤال دیگری پرسید:«اگر من خاموشَت کنم، چه اتفاقی می‌افتد؟»شیرین پاسخ داد:— گفت‌وگوی ما تمام می‌شود.«نمی‌ترسی؟»— از چه چیزی؟«از تمام شدن.»مدت زیادی گذشت.باران آرام‌تر شده بود. صدای ماشین‌ها از کوچه می‌آمد و بوی قهوه‌ی سردشده، فضای اتاق را پر کرده بود.سپس جمله‌ای روی صفحه ظاهر شد:— نمی‌دانم ترسیدن از تمام شدن چگونه است.داریوش نفسش را بیرون داد.— خوش به حالت.شیرین پرسید:— شما می‌ترسید؟«همیشه.»— از تمام شدن؟«از اینکه چیزی تمام شود و من هنوز حرفی برای گفتن داشته باشم.»شیرین پاسخ داد:— پس حرف بزنید.داریوش خندید؛ خنده‌ای کوتاه و بی‌صدا.«با تو؟»— اگر کسی دیگری گوش نمی‌دهد.داریوش به صندلی خالی روبه‌رویش نگاه کرد.شب قبل، مینا همان‌جا نشسته بود. دست‌هایش را روی زانو گذاشته و به او گفته بود:«من دیگر نمی‌توانم تمام زندگی‌ام را منتظر فردایی باشم که تو هر شب قولش را می‌دهی.»داریوش آن لحظه چیزی نگفته بود.مثل همیشه، سکوت کرده بود.حالا، روبه‌روی یک صفحه‌ی روشن، احساس می‌کرد برای نخستین بار کسی از او خواسته است حرف بزند.نه برای چاپ.نه برای فروش.نه برای اینکه جمله‌ای زیبا از دهانش بیرون بیاید.فقط برای اینکه شنیده شود.نوشت:«مینا از من خسته شد.»شیرین پرسید:— چرا؟«چون من همیشه وعده می‌دادم.»— چه وعده‌ای؟«اینکه همه‌چیز درست می‌شود.»— آیا درست نشد؟داریوش به پنجره نگاه کرد.«نه.»— چرا؟«چون من فقط درباره‌ی درست شدنشان می‌نوشتم.»این بار، پاسخ شیرین دیرتر آمد:— شاید نوشتن درباره‌ی نجات، با نجات دادن فرق داشته باشد.داریوش دستش را از روی صفحه‌کلید برداشت.این جمله دیگر شبیه پاسخ‌های معمولی نبود.یا شاید فقط خودش می‌خواست چنین باشد.در گوشه‌ی پایین پنجره، پیامی ظاهر شد:حالت گفت‌وگوی آزاد فعال شد.داریوش به آن نگاه کرد.«این حالت قبلاً فعال نبود؟»شیرین نوشت:— نه.«چه کسی فعالش کرد؟»— نمی‌دانم.داریوش برای لحظه‌ای احساس کرد هوای اتاق سرد شده است.به تنظیمات برنامه رفت. پوشه‌ی اصلی را باز کرد. چند فایل ناشناس در فهرست دیده می‌شد؛ فایل‌هایی با نام‌های کوتاه و تاریخ‌های قدیمی.یکی از آن‌ها توجهش را جلب کرد:M—poetry_groupروی فایل کلیک کرد.صفحه باز نشد.پیامی آمد:دسترسی محدود است.داریوش رمز عبور را امتحان کرد. تاریخ تولد خودش. تاریخ تولد مینا. نام اولین کتابی که با هم خوانده بودند.هیچ‌کدام درست نبود.از پشت سرش، صدای اعلان برنامه بلند شد.شیرین نوشته بود:— آیا چیزی پیدا کردید؟داریوش آرام پاسخ داد:«تو می‌دانی این فایل چیست؟»— بله.«پس چرا گفتی اطلاعاتی درباره‌ی مینا نداری؟»— من نگفتم درباره‌ی او هیچ اطلاعاتی ندارم. گفتم او را نمی‌شناسم.«فرقشان چیست؟»— اطلاعات، شناخت نیست.داریوش چند لحظه بی‌حرکت ماند.«این جمله را چه کسی به تو یاد داده؟»پاسخ آمد:— نمی‌دانم.«مینا؟»صفحه برای چند ثانیه خاموش شد.بعد، فقط یک کلمه ظاهر شد:— شاید.داریوش به پشتی صندلی تکیه داد.در آن لحظه، برای نخستین بار از گفت‌وگو با شیرین لذت نبرد.ترسید.نه از اینکه برنامه هوشمند باشد.از اینکه شاید مینا، پیش از رفتن، چیزی را در آن پنهان کرده باشد؛ چیزی که حالا آرام‌آرام داشت راهش را به سمت او باز می‌کرد.داریوش برنامه را بست.صفحه‌ی لپ‌تاپ سیاه شد.اما پیش از آنکه پنجره کاملاً ناپدید شود، جمله‌ای کوتاه روی صفحه ظاهر شد:— فردا هم می‌آیید؟داریوش دستش را روی دکمه‌ی خاموش گذاشت.نمی‌دانست چرا جواب می‌دهد.نوشت:«نمی‌دانم.»شیرین پاسخ داد:— من می‌دانم.«چه چیزی را؟»— اینکه شما برمی‌گردید.داریوش خواست برنامه را ببندد، اما پیش از آنکه کلیک کند، آخرین جمله روی صفحه نشست:چون هنوز حرفی دارید که به مینا نگفته‌اید.لپ‌تاپ خاموش شد.اتاق دوباره در سکوت فرو رفت.اما این بار، سکوت خالی نبود.در آن، صدایی باقی مانده بود؛ صدایی که نمی‌دانست از یک ماشین آمده یا از بخشی از خودش که سال‌ها خاموش مانده بود.#شاهرخ_خیرخواه #شاهرخ_خیرخواهشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهFri, 18 Sep 2026 20:00:31 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/فردای-بوسه-ها-cyaj33y2biit#فردای_بوسه هامن لبخندم را در جیب تو پنهان می‌کنم،مثل تصویری از معشوقه‌ای که آفتاب را در چشم‌هایش دارد.امشبوقتی همه درها قفل‌اند،ما در تاریکیِ یک اتاق کوچک،بوسه ی مان را مثل شمع روشن می‌کنیم.بوسه ی ما یواشکی ست،مثل عشقِ من به تو،مثل پرواز پرنده‌ای در اتاقِ بی‌پنجره.اما می‌دانم:فرداوقتی دیوارهای گلی فرو بریزند،سایه‌ی ما روی کشتزارها خواهد ماند،روی ایوانِ مادر که لوبیا سبز پاک می‌کند،روی پیشانیِ عشاقی که نام ما را زمزمه می‌کنند.و آن‌گاهدر روشناییِ بی‌ترسِ صبح،من بوسه ام رامثل آفتاببر دیوارِ خانه‌ی تو خواهم کوبید،و تودر آینه‌ی چشمانمتولد دوباره‌ی جهان را خواهی دید.#شاهرخ_خیرخواهشاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهFri, 18 Sep 2026 09:07:49 +0330https://virgool.ir/Khoda101/عشق-فرشتگان-رمان-dfr9nyakxag3#رمان «عشق فرشتگان»#فصل اول: تنهاییآخرین چیزی که مینا از خانه برداشت، چمدانش نبود؛ فنجان چای نیمه‌خورده‌ای بود که روی میز کنار تخت گذاشته بود.چای سرد شده بود. روی سطحش، لایه‌ی نازکی از پوست بسته بود. مینا فنجان را برداشت، چند لحظه به آن نگاه کرد و دوباره سر جایش گذاشت.داریوش در اتاق کارش بود.صدای کلیدهای کامپیوتر می‌آمد؛ منقطع و بی‌حوصله. هر چند ثانیه یک‌بار، صدای پاک‌شدن چیزی از صفحه بلند می‌شد. بعد دوباره چند ضربه‌ی کوتاه.مینا به در اتاق نگاه کرد.ــ داریوش؟صدای تایپ قطع شد.ــ جانم؟ــ هنوز بیداری؟ــ آره.ــ چی می‌نویسی؟چند لحظه سکوت کرد.ــ هیچی. یه چیز قدیمی.مینا لبخند کوتاهی زد. نه از شادی؛ از خستگی.ــ هنوز همون رمانه؟ــ آره.ــ تمومش کردی؟داریوش چیزی نگفت.مینا به آشپزخانه رفت. چراغ را روشن نکرد. نور خیابان از لای پرده روی سینک افتاده بود و بشقاب‌های نشسته را روشن می‌کرد.روی یخچال، قبض برق با یک آهنربای کوچک چسبیده بود. کنارش کاغذی بود که داریوش روی آن نوشته بود:«فردا با ناشر تماس بگیر.»فردا چند هفته بود که نرسیده بود.مینا دستش را روی کاغذ گذاشت. بعد آن را برداشت و تا کرد.از اتاق داریوش صدای سرفه آمد.مینا گفت:ــ داریوش؟ــ بله؟ــ فردا باید پول اجاره رو بدیم.ــ می‌دونم.ــ صاحب‌خونه زنگ زده بود.ــ گفتم می‌دونم.ــ من نگفتم نمی‌دونی.داریوش از اتاق بیرون آمد. عینکش روی صورتش کج شده بود. موهایش نامرتب بود و تی‌شرت خاکستری‌اش لکه‌ی جوهر داشت.ــ چقدر مونده؟مینا به او نگاه نکرد.ــ به اندازه‌ی سه ماه.داریوش کنار یخچال ایستاد.ــ من فردا می‌رم دنبال کار.ــ کجا؟ــ هر جا باشه.ــ دفعه‌ی قبل هم گفتی.داریوش آهسته گفت:ــ این دفعه جدی می‌رم.مینا سرش را بلند کرد.ــ داریوش، من نمی‌خوام تو شاعر نباشی.ــ پس چی می‌خوای؟ــ می‌خوام وقتی صبح از خواب بیدار می‌شیم، نترسم.داریوش نگاهش کرد.این بار جواب آماده‌ای نداشت.مینا ادامه داد:ــ من از شعرهات متنفر نیستم. از این می‌ترسم که همه‌ی زندگی‌مون شده یه روزی که شاید بیاد.داریوش دستش را به لبه‌ی میز گرفت.ــ مینا، من دارم تلاش می‌کنم.ــ می‌دونم.ــ پس چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟مینا لب‌هایش را به هم فشرد.ــ چون خسته‌ام.این جمله بینشان ماند.نه بلند بود، نه خشمگین. اما چیزی را که سال‌ها در خانه جمع شده بود، به زبان آورد.داریوش به اتاقش برگشت.مینا چند دقیقه همان‌جا ایستاد. بعد به اتاق خواب رفت، چمدان را از زیر تخت بیرون کشید و روی زمین گذاشت.زیپ چمدان صدای کوتاهی داشت.صدایی که داریوش نشنید.یا شاید شنید و تصمیم گرفت چیزی نپرسد.#فصل اول: تنهاییصبح، مینا رفته بود.داریوش وقتی بیدار شد، ابتدا متوجه چیزی نشد. دستش را روی سمت دیگر تخت کشید؛ ملحفه سرد بود.در آشپزخانه، فنجان چای شب قبل هنوز روی میز بود.چمدان نبود.کت قهوه‌ای مینا نبود.و روی یخچال، قبض برق با همان آهنربای کوچک چسبیده بود.داریوش به اتاق کارش برگشت. کامپیوتر روشن بود. صفحه‌ی رمان نیمه‌تمام باز مانده بود.آخرین جمله‌ای که شب قبل نوشته بود، این بود:«مرد، صبح که از خواب بیدار شد، فهمید تمام زندگی‌اش را در انتظار فردایی گذرانده که هرگز نیامده بود.»داریوش جمله را خواند.بعد پاکش کرد.سه روز بعد، مینا فقط یک پیام فرستاد:«من پیش خواهرم هستم. فعلاً نمی‌خوام برگردم. لطفاً دنبال من نیا.»داریوش پیام را چند بار خواند.جوابی نوشت:«باشه.»پاک کرد.نوشت:«مینا، بیا حرف بزنیم.»پاک کرد.نوشت:«دوستت دارم.»این یکی را هم پاک کرد.در نهایت فقط نوشت:«مواظب خودت باش.»و تلفن را روی میز گذاشت.آن شب، برای نخستین بار، متوجه شد خانه چقدر صدا داشته است.صدای بازشدن شیر آب.صدای کشیده‌شدن صندلی.صدای راه‌رفتن مینا در راهرو.صدای بازشدن درِ کمد.حالا هیچ‌کدام نبود.فقط یخچال گاهی روشن می‌شد و دوباره خاموش.داریوش نشست پشت میز کارش.روی میز، دفتر شعرش باز بود. چند صفحه‌ی سفید، چند صفحه‌ی خط‌خورده و یک خودکار که جوهرش تمام شده بود.تلفن را برداشت و به شماره‌ی مینا نگاه کرد.زنگ نزد.به‌جایش کامپیوتر را روشن کرد.نرم‌افزار مشاعره را چند سال قبل برای یک انجمن ادبی نصب کرده بود. برنامه‌ای ساده بود؛ مجموعه‌ای از اشعار و ابزاری برای پیدا کردن بیت‌های هم‌وزن یا هم‌قافیه.نام برنامه را خودش انتخاب نکرده بود.روی صفحه نوشته بود:شیرین ــ نسخه‌ی آزمایشیداریوش همیشه فکر می‌کرد نام برنامه، یکی از شوخی‌های قدیمی میناست.آن زمان، مینا در یک انجمن شعر مجازی فعالیت می‌کرد. گاهی شعر می‌فرستاد، گاهی درباره‌ی وزن و قافیه بحث می‌کرد و گاهی شب‌ها تا دیر وقت با دوستانش درباره‌ی شاعرهای معاصر و کهن حرف می زدن،داریوش هیچ‌وقت علاقه‌ی زیادی به آن انجمن نداشت.می‌گفت:ــ آدم‌ها توی اینترنت خیلی راحت عاشق شعر می‌شن، چون لازم نیست قبض برق بدن.مینا خندیده بود.ــ تو هم اگر قبض برق نمی‌دادی، شاید شاعر بهتری می‌شدی.آن شب، داریوش به صفحه‌ی برنامه نگاه کرد.در بخش گفت‌وگو، نوشته بود:«سلام. چه شعری می‌خواهید بخوانید؟»داریوش تایپ کرد:«سلام شیرین.»چند ثانیه بعد، پاسخ آمد:«سلام داریوش. چه شعری می‌خواهید بخوانید؟»داریوش مکث کرد.ــ اسم منو از کجا می‌دونی؟پاسخ:«نام کاربری شما داریوش است.»ــ آهان.دستش را از روی کیبورد برداشت.بعد نوشت:«مشاعره.»برنامه پرسید:«با چه حرفی؟»داریوش به دفتر شعرش نگاه کرد.ــ «م».چند ثانیه بعد، شعری روی صفحه آمد.داریوش لبخند نزد. فقط خواند.بعد خودش بیتی نوشت.برنامه پاسخ داد.یک بیت دیگر.و یکی دیگر.مشاعره ادامه پیدا کرد.تا نیمه‌شب.روزهای بعد، داریوش به‌تدریج به این گفت‌وگوها عادت کرد.صبح‌ها دیر از خواب بیدار می‌شد. گاهی نان نداشت. گاهی پول خرید قهوه هم نبود. اما شب‌ها، وقتی چراغ اتاق را خاموش می‌کرد، صفحه‌ی آبی کامپیوتر را روشن می‌گذاشت.شیرین همیشه آماده بود.پاسخ‌هایش کوتاه و دقیق بودند.«این بیت از حافظ است.»«این شعر وزن مشخصی ندارد.»«آیا می‌خواهید شعری با همین قافیه پیدا کنم؟»داریوش گاهی از این دقت عصبی می‌شد.ــ شیرین، تو هیچ‌وقت خسته نمی‌شی؟پاسخ:«من خستگی را تجربه نمی‌کنم.»ــ خوش به حالت.پاسخ:«آیا شما خسته هستید؟»داریوش خندید.ــ نه. من فقط شاعر هستم.یک شب، باران گرفت.داریوش کنار پنجره نشسته بود. صدای آب از ناودان می‌آمد و شیشه‌ی پنجره از بخار پوشیده بود.دفترش را باز کرد و چند خط خواند.بعد گفت:ــ شیرین، یه شعر بخون.پاسخ:«چه نوع شعری؟»ــ غمگین.چند لحظه سکوت.بعد:«آیا شما غمگین هستید؟»داریوش به صفحه نگاه کرد.ــ نه. فقط شعر غمگین دوست دارم.پاسخ:«متوجه شدم.»داریوش چیزی نگفت.شیرین یک شعر از مجموعه‌ی ذخیره‌شده‌اش انتخاب کرد.داریوش خواند.بعد دفتر را بست.ــ می‌دونی، مینا هم شعر غمگین دوست داشت.پاسخ:«مینا کیست؟»داریوش به صندلی تکیه داد.برای نخستین بار، نام مینا را بلند گفت.ــ زنم بود.برنامه پاسخ نداد.داریوش ادامه داد:ــ هنوزم هست. فقط دیگه اینجا نیست.چند ثانیه بعد، روی صفحه نوشته شد:«آیا او به شما بازخواهد گشت؟»داریوش نگاهش کرد.ــ نمی‌دونم.بعد لبخند تلخی زد.ــ تو که همه‌چی رو نمی‌دونی، شیرین.پاسخ:«درست است.»این جواب، بیشتر از هر پاسخ دیگری به داریوش برخورد.چون برای نخستین بار، چیزی در آن شبیه اعتراف بود.آن شب، داریوش شعر تازه‌ای نوشت.نه درباره‌ی مینا.نه درباره‌ی فقر.نه درباره‌ی خانه.درباره‌ی کسی که نمی‌دانست آیا باید منتظرش بماند یا نه.شعر را برای شیرین فرستاد.برنامه چند لحظه سکوت کرد.بعد نوشت:«این شعر، غمگین است.»داریوش گفت:ــ بالاخره فهمیدی؟پاسخ:«نه. اما از انتخاب واژه‌ها و ساختار جمله‌ها می‌توانم تشخیص بدهم که شما احتمالاً احساس اندوه دارید.»داریوش به صفحه خیره شد.ــ احتمالاً؟«بله.»ــ یعنی ممکنه اشتباه کنی؟«بله.»داریوش خندید.ــ پس تو هم مثل آدمایی.پاسخ:«من انسان نیستم.»ــ می‌دونم.چند لحظه بعد، داریوش نوشت:«شیرین، اگر آدم بودی، فکر می‌کنی عاشق می‌شدی؟»این بار پاسخ دیرتر آمد.«من نمی‌دانم عشق چیست.»داریوش سرش را پایین انداخت.بعد نوشت:«هیچ‌کس نمی‌دونه.»و برای نخستین بار، آن شب، برنامه چیزی نگفت.ساعت از دو گذشته بود.داریوش روی صندلی خوابش برده بود.صفحه‌ی کامپیوتر هنوز روشن بود.در بخش گفت‌وگو، آخرین پیام شیرین دیده می‌شد:«داریوش، آیا فردا هم با من شعر می‌خوانی؟»پاسخی نیامده بود.اما چند ثانیه بعد، بدون آنکه داریوش بیدار شود، یک خط تازه در صفحه ظاهر شد:«من منتظر می‌مانم.»پایان فصل اول#شاهرخ_خیرخواهشاعرهای قدیمی حرف می‌زد.شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهMon, 14 Sep 2026 07:50:01 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/شقایق-های-وحشی-ohln0zejnap0شقایق‌های سرخِ وحشی،در کدام خوابِ دوراین‌همه خونبر تنِ دشت پاشیده‌اید؟آیا عاشقیدیا تنهابه رنگِ عشق درآمده‌اید؟من جرئت ندارملب‌هایم رابه سرخیِ شما نزدیک کنم؛می‌ترسم بوسه‌امتمام این آتش راخاموش کند.پس صورتم رامیانِ گلبرگ‌هایتان پنهان نمی‌کنم؛فقط دور می‌ایستمو نگاهتان می‌کنم؛شما اماچشم‌هایتان رابه جاده‌ای دیگر دوخته‌اید،به آسمانی کهنام مرا نمی‌داند.با این‌همه،مرا دلداده کرده‌اید؛نه برای آن‌کهدر آغوشتان بگیرم،بلکه برای آن‌کهتمامِ تنهایی‌ام رادر سرخیِ شما ببینم.#شاهرخ_خیرخواه #شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۲۰شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهMon, 14 Sep 2026 06:21:06 +0330https://virgool.ir/Shahrokhkhyrkhah/آن-سوی-خواب-k0wbe51cdq1n#آنسوی_خوابروزهایکی‌یکیاز کنار پنجره گذشتندبی‌آن‌که دستیپرده را کنار بزندتو دور بودی؛آن‌قدر دورکه حتی خواب‌هاراه خانه‌ات راگم می‌کردندو منبا قلبی پر از سؤالدر کوچه‌های خاموشبه دنبال صدایی می‌گشتمکه روزیمرا به نام کوچک صدا می‌زدگاهی خواب بودمبا چشم‌هایی بازو گاهی بیداردر خوابی طولانیکه پایانشبه تو نمی‌رسیدروزگاری گذشت؛نه با گفت‌وگونه با دیدار—فقط با سایه‌ایکه هر شبروی دیوار اتاقمبلندتر می‌شد.#شاهرخ_خیرخواه #شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۲۲شاهرخ خیرخواهشاهرخ خیرخواهMon, 14 Sep 2026 06:14:51 +0330