https://virgool.ir/feed/@Shahrazadfa2026-11-12 02:49:02https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Shahrazadhttps://virgool.ir/@Shahrazad/کیوی-خراب-xwmzanj9k9lpمن یا هیچکدوم از دوستام ماشین نداریم؛ و فهمیدیم که حالاحالاها نمی‌تونیم ماشین داشته باشیم. برای همین با خانواده‌ها به توافق رسیدیم. در نتیجه هر وقت که ما اراده کنیم ماشین نیست، یعنی ما ماه خونین رو ندیدیم چون هیچ‌کدوم ماشین نداشتیم که از شهر دور شیم. ولی یه بار من و فرد با هم تو ماشین بارش شهاب دیدیم چون خواهر فرد بهش ماشین داده بود.ما چون ماشین نداریم نمی‌تونیم وسط هفته برنامه کنیم و جایی بریم. ما آخر هفته‌ها ممکنه ماشین برداریم، مثلا مامان سعید بهش ماشین داد و اومد تولد عماد یا رفتیم تولد کسری ولی چون ماشین نداشتیم ما یه سری تولدها رو نرفتیم. درواقع تو ماشین بقیه جا نشدیم که نرفتیم و داستانای این‌جوری.ولی یه مدت عماد ماشین داشت. یه روز اسمشو گذاشتیم کیوی! چون یه ماتیزه که رنگ بدنه‌ش مثل پوست کیویه. اوایل دوستیمون بود. قرار بود بیاد من رو ببینه و بره مشهد. شبونه اومد پیشم از قضا اون شب منم تونسته بودم ماشین بردارم. بهش گفتم بعد از کافه، سوار ماشین (ما ماشینمون اسم نداره) ما شه تا من ببرمش و شهر رو نشونش بدم و دوردور کنیم. کیوی رو پارک کردم دم کافه.رفتیم تو کوچه‌های خلوت. زدیم بغل سیگار کشیدیم. تو خیابونای شلوغ بحث‌های عاشقانه کردیم‌. از خاطرات تو ماشین گفتیم و از این که چه قدر دلمون برای هم تنگ می‌شه. من تو جاده‌ با ترس رانندگی می‌کردم و اون داستان تعریف می‌کرد. وسط حرف زدن به صدای ماشین گوش می‌دادیم که مطمئن شیم خراب نمی‌شه و مارو سالم می‌رسونه. وقتی زمانش رسید بردمش پیش کیوی، هم رو گرم بوسیدیم و اون رفت.هنوز خیلی دور نشده بودم و نرسیده بودم خونه که زنگ زد گفت ماشین خراب شده. مضطرب نشسته بودم با لباس‌های بیرون روی تختم که برم وسط راه دنبالش. ولی اون ماشین رو رسونده بود تعمیرگاه و فردا صبح، رفت مشهد.کیوی دیگه هیچ وقت ماشين سابق نشد. ما هم هیچ وقت اون آدما نشدیم همیشه لنگ ماشین شدیم و دیگه هر جایی نرفتیم. دیگه نشد عماد، بعد کار بیاد دنبالم و باهم بریم جایی یا من رو برسونه خونه.کیوی خراب و بدون باتری الان گوشه‌ی پارکینگ در حال پلاسیدنه.الان که اینو می‌نویسم و اون گرما رو به یاد میارم تو تپسی نشستم با صدای موزیکی که دوستش دارم. آسف آویدان پخش می‌شه و من تو راه رسیدن به خونه‌ی عمادم. یک سال بعد از نداشتن ماشین: ما عادت کردیم از ماشینای بقیه استفاده کنیم و با آهنگای راننده‌های تپسی و اسنپ برسیم به مقصد یا به تحلیل‌های آقای راننده تاکسی گوش کنیم.راننده‌ تاکسیا الان من رو می‌شناسن. (حتی یه بار تو ماشین خوابم برده بود راننده که یادش بود من کجا پیاده می‌شم بیدارم کرد.)نداشتن ماشین شاید دست و بالمون رو بست ولی بهمون یاد داد بیشتر با مردم شهر معاشرت کنیم و آدم‌های بیشتری دیدیم.ما اعتیاد به فضای ماشین داریم. مثل اعتیاد به فضای خونه یا بقیه‌ی فضاهای شهری.شهرزاد پورغلامشهرزاد پورغلامTue, 25 Nov 2025 01:36:35 +0330