https://virgool.ir/feed/@Sepidehashoriسپیده آشوری هستم؛ نویسنده‌ی دو رمان و شاعرِ شعر سپید. قلمم را برای کشفِ حقیقت و حمایت از کودکان به کار گرفته‌ام. تمام درآمدِ کتاب‌هایم، هدیه‌ای‌ست به دست‌های نیازمند.»fa2026-11-10 19:39:39https://files.virgool.ir/upload/users/4926650/avatar/dSgRdM.jpghttps://virgool.ir/@Sepidehashorihttps://virgool.ir/@Sepidehashori/چرخِ-زمان-و-چرخهٔ-آدمی-zuqvkjxyihcfبه نام خداچرخِ زمان و چرخهٔ آدمی،گویی از یک تار و پود تنیده شده‌اند؛هر دو در مدارِ چرخیدن،هر دو در شتابِ گذشتن.زمان با نور آغاز می‌شود، در غروب فرو می‌نشیند و به ظلمتِ شب می‌پیوندد؛درست همان‌سان که ما سپیده‌دم را آغاز می‌کنیم،در نیمروزان می‌اندیشیم،و شب‌هنگام به آرامش و سکون می‌رویم.اما تفاوتی است ژرف و چشمگیر:زمان، ابدی و پابرجاست؛ساعت و تاریخ نمی‌شناسد،شتاب یا ایستایی‌اش را تفاوتی نیست.اما سهمِ ما از گیتی، مجالی است به کوتاهیِ نشستنِ یک برف و وزشِ یک باد؛می‌آییم و می‌گذریم...با این‌همه، این کوتاهی دلیل بر نومیدی نیست؛نه چنان است که دست از تلاش بشوییم و از اندیشیدن و آموختن بازمانیم،و نه آن‌چنان که در شتابِ ثانیه‌ها بدویم و از هر حریم و مرزی بگذریم!رازِ این گذرگاه در اعتدال است:تسلیمِ خردمندانه در برابرِ جریانِ هستی، همراه با کوششی پیوسته؛تا نه از کاروانِ جان عقب بمانیم،و نه بازندهٔ تلاطم‌های بیهوده باشیم.سپیده آشوری شولمی-- مستطیلی عمودی را بلافاصله برایتان تولید کنم.SepidehashoriSepidehashoriFri, 02 Oct 2026 23:41:36 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/وقت-کوچ-است-gt8fa5eoatnyوقتِ کوچ است...بیا چادر از این شهرِ پریشان بکنیمپشتِ دیوارِ سکوت،زیر خاکستر نامرئی شب آتش واقعه ای پنهان استان چه در دستِ من و توست،فقط بی‌خبری‌ست...هرچه ماندیم در این شهر،همه پوچ‌تر از پوچ‌تر است!چمدانت را از روشنیِ دل پر کن،توشه‌ای بردار از جنسِ امید...گرچه راه دور و بسی طولانی‌ست.ز چه چون مرغ شب از بیم سفر می نالیچاره ای نیست منال توشه بردار که هنگام سفر امده استبرویم از دل این شهر خرابباش هشیار سحر نزدیک استفرصتی نیست دگر... تا سحر پلک فرو بسته به خواب خیز راهی بشویمSepidehashoriSepidehashoriTue, 29 Sep 2026 18:20:34 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/حتی-اگر-بیان-نشود-باز-عیان-است-fbnh5rwsmyxcخاموش و بی صداست از دیواره های خیال بالا می اید و در لابه لای سکوت پنهان می شودنه نشانه می خواهدو نه محتاج واژه ای تنها چشم ها را تماشا کنحتی از دوردوستت دارم از تلالوء درخشانش می تابدو می تراود عشق در قاب نگاهش... نویسنده :سپیده آشوری شولمیSepidehashoriSepidehashoriTue, 29 Sep 2026 18:15:46 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/شب-mdtywri7daz2شب پرده‌اش را افکندبا چادری مخملی از مهومندر جستجویِ نورِ گمشده‌ی ماه.چشم دوخته‌امتا شکافی بیابماز لابه‌لای شبنمی که نگاهم را ربوده باید تماشایش کرد؛فرصت‌ها را زمان می‌ربایدو حسرت‌ها گاهی جا می مانند در ورای خواب‌هایِ بی‌تعبیرو چشم‌هایِ بسته.چشم‌ها را نمی‌بندمتا حسرتِ ندیدنش را به جان نخرم.رفاقت با پنجره‌هادریچه‌ای برای رهایی‌ست؛پلک‌ها همیشه همراهانِ خوبی نیستند،گاهی شل می‌شوند.قدم می‌زنمتا از سرم بپردرویایی که کوچه‌های تماشایِ تو رابه بن‌بستِ شب دچار کرده.من به شوق دیدنت می گذرماز لایه‌های سختِ شب و گردنه های مه را می شکنمخواب را برای چشمانِ بستهو پاهای خسته آرزو می‌کنم.در بالاترین نقطه‌ی شعر آبشارِ احساسمبه سمتِ تو سرازیر می‌شودباید صدایت کنماما با سکوتی کهبلندای هر فریادی را به چالش می‌کشد.هرچند ندیدمتولی اشتیاقِ تماشایِ تو راهیچ‌گاه به بادها نمی‌سپرم.چشم نبستمو می‌دانم که مرا می‌کشانیتا سپیده‌دمی که...خورشید را ملاقات کنم.SepidehashoriSepidehashoriTue, 29 Sep 2026 18:12:49 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/غروب-دل-انگیز-pkw5v5jpucgjتبِ فروکش‌کرده‌ی شهریور رااز سوزِ بی‌جانِ گرمای خورشید می‌شد دید.ایستاده بود؛در آستانه‌ی رفتن،و بلندیِ قامتشهنوز سایه بر پاییز می‌افکند...پاییز،همچون نوجوانی سرمست،با نسیمی ملیحرقصِ برگ‌ها را مهمان کرد؛و چه تماشایی بودغروبِ دل‌انگیزِ پشتِ‌بامِ خانه.رو به پاییز کردم و گفتم:بگو با خود چه به ارمغان آورده‌ایدر دلِ غم‌انگیزت؟سهمِ من چیست از تماشایِ غروبت؟ نسیمی صورتم را نوازش کرد .انکار زمزمه ای بود که می‌گفت ارمغان من خوشی است بیشتر از آنچه که می‌پنداریSepidehashoriSepidehashoriSat, 12 Sep 2026 00:55:41 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/اصالت-در-ویترین-نیست-dcv27ltiag4cما در هیاهوی این دنیایِ هزاررنگ اصالت را در نقطه‌های اشتباهی جستجو می‌کنیم گویی گم شده‌ایم در تماشایِ آینه‌هاگروهی اصالت را در ژولیدگی می‌بیننددر کفش‌های غبارگرفته‌ای که فکر می‌کنند مُهرِ شرافت بر پیشانی‌شان زده است در لباس‌های کهنه‌ای که از ترسِ متهم شدن به تجمل به تن می‌کنندانگار باور کرده‌اند که هرچه ساده‌تر بی‌نقش‌ترو فرسوده‌تر باشندبه حقیقتِ خویش نزدیک‌ترندو گروهی دیگر در قطبی دیگراصالت را در درخششِ برندها و لوگوهایِ گران‌قیمت می‌جوین گویی هویت کالایی‌ست که می‌توان از ویترینِ فروشگاه‌های لوکس خرید یا با بزک‌دوزک‌هایِ عیونی و ابزارهایِ پرزرق‌وبرقآن را به رخِ دنیا کشیداما حقیقت نه در تاروپودِ کهنه‌یِ لباس‌هایمان است و نه در برندِ رویِ گجت‌هایِ در دستمان اصالت ریشه‌ای‌ست که در خاکِ جانِ آدمی می‌رویدنه با وصله و پینه‌یِ ظاهری قدیس می‌شویم و نه با نقاب‌هایِ پرزرق‌وبرق اصیل اصالت آن بودنِ صادقانه است در روزهایی که هیچ‌کس تماشایمان نمی‌کند در خلوتِ اندیشه در زلالیِ کلام و در قلبی که برایِ هم‌نوع می‌تپد اصالت همان‌جاست که لباس‌هایمان تمام می‌شود و ما آغاز می شویم مسپیده آشوری شولمی ۴۰۵/۶/۱۹SepidehashoriSepidehashoriThu, 10 Sep 2026 22:18:09 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/صف-انتظار-qxfb8girtl2cاگر درمی‌یافتیم که در این جهان، همگی در صف قطاری سوی ابدیت چشم‌انتظاریم—بی‌آنکه تقدم کوچک و بزرگش دست ما باشد—به جای فریب و پایمالی حق یکدیگر برای پیشی گرفتن، دلی به دست می‌آوردیم و قلبی را نمی‌رنجاندیم؛ و چه دریغ که همین حقیقت ساده از یادمان رفته است.»— سپیده آشوری شولمی۲۰ شهریور ۱۴۰۵SepidehashoriSepidehashoriThu, 10 Sep 2026 02:13:31 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/تکیه-به-سایه-ای-که-هیچ-گاه-نگاهت-نکرد-dql6oghf1eo3لیوان آب را میان دستانش گذاشتم. نگاهم را به چشمانش دوختم و از ته دل گفتم: تو برای من بی‌نهایت باارزشی... من تمام تلاشم رو کردم تا لبخند روی لبات بشینه ولی هنوز موفق نشدم و من همیشه کنارتمسکوت سنگینی فضا را پر کرد. با همان غرور همیشگی‌اش، آرام چند قدم جلوتر آمد. نگاه سردش را در نگاهم گره زد و با لحنی بی‌تفاوت گفت:اما من این‌طور فکر نمی‌کنم. تو هیچ کاری برای من نکردی، همه‌اش فقط شعار بود... این‌طوری فایده نداره.کلماتش مثل آواری بر سرم فرود آمدند. خواستم لب به سخن باز کنم، خواستم بگویم این‌طور نیست؛ اما انگار زبانم قفل شده بود، گویی مهری از جنس بهت و ناباوری بر لب‌هایم زده بودند.او چند قدم به عقب برداشت و دور شد. در میان همان سکوت خفه‌کننده، صدای خسته و لرزانم سکوت را شکست: به من نگو نخواستی کاری بکنی... بگو نتوانستی. نگذار این احترام و حسِ ناب از بین برود. نگذار این حرفت درونم زخمی بسازد که دیگر هرگز نتوانم برای کسی تمام قلبم را بگذارم.بی‌آنکه حتی سرش را برگرداند، شانه‌ای بالا انداخت و با خونسردی زمزمه کرد:چه فرقی می‌کنه؟ نخواستی یا نتوانستی... نتیجه یکیه.همین بی‌تفاوتی محض، جرقه‌ای شد در تاریکی ذهنم. در یک لحظه، تصویر تمام آن روزها و شب‌ها از جلوی چشمانم گذشت؛ تمام آن نگرانی‌ها، دلواپسی‌ها و دست‌هایی که برای بهتر شدن حالش بی‌دریغ دراز شده بود.سینه‌ام از سنگینی بغض رها شد. صدایم را صاف کردم. این بار من بودم که استوار و آرام چند قدم به سمت او برداشتم. روبرویش ایستادم و گفتم: اتفاقاً فرق بزرگی دارد... خیلی تفاوت است میان دو نفری که شرایط و روزگار مانع شد تا به هم سلام کنند، با دو نفری که کنار هم ایستاده‌اند اما از روی عمد روی برمی‌گردانند و سلام نمی‌کنند.قصه من و تو مثل دو مسافر بود در یک ایستگاه خلوت قطار؛ من در این سوی ریل و تو در آن سوی دیگر. نگاهم مدام به تو بود. تا آمدم صدایت بزنم و دستم را برایت تکان دهم، قطاری پرشتاب و پرهیاهو درست از میان ما گذشت. دیواری از آهن و صدا رابطه‌مان را برید. وقتی قطار رفت، تو دیگر نبودی؛ همراه کسی که کنارت بود و کمترین اهمیتی برایت قائل نبود، راهی شده بودی...آن قطار یک مانع بود، رفتن تو هم شاید موقت، چون می‌دانستم باز هم روزی در این ایستگاه‌ها فرصت دیدار و سلامی دوباره هست. اما وای به حال تو... وای به حال تو که به کسی تکیه کرده بودی که درست در کنارت ایستاده بود، دستش در دستت بود، اما از سرِ بی‌مهری و عمد، حتی نگاهش را هم به تو هدیه نداد.SepidehashoriSepidehashoriWed, 09 Sep 2026 21:45:43 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/میراث-خاک-و-گالش-های-علی-avdduyrh8tjwعلی، فرزندِ خاک‌های نمناک و آسمانِ همیشه ابریِ شمال بود. چشمانش که به جهان گشوده شد، اولین درسی که آموخت، نه الفبا، که قامتِ خمیده‌ی پدر در تلاطمِ شالیزار بود. او در فصلِ برنج، همپایِ پدر در گِل‌ولای فرو می‌رفت و در زمستان‌هایِ استخوان‌سوز، میانِ دامداریِ سرد و تاریکِ خانه، جوانی‌اش را به مسلخِ نان می‌برددر آن روزگار، «مدرسه» برای علی و هم‌کلاسی‌هایش، نه پناهگاهی برای رویاپردازی، که میدانِ تکرارِ نداری بود. فقر، سایه‌ای عمومی بود که بر سرِ تمامِ بچه‌های روستا سنگینی می‌کرد. کلاسِ درس، مجمعِ وصله‌پینه‌ها بود؛ جایی که نایاب‌ترین کالا، کیفِ مدرسه بود. علی با کیفِ پارچه‌ایِ لک‌ودوزی که مادر از تکه‌هایِ ناهماهنگِ لباس‌های کهنه دوخته بود، به مدرسه می‌رفت و هم‌کلاسی‌هایش هم دست‌کمی از او نداشتند. اوجِ تمکنِ مالیِ بچه‌های روستا، کیف‌هایی بود که با ساندیس‌هایِ به‌هم‌دوخته‌شده درست شده بود؛ کیف‌هایی که عطرِ ماندگارِ ترشیدگیِ شیرِ مانده‌ در سوراخ‌هایش، همیشه در فضایِ کلاس می‌پیچید.علی، گالش‌هایِ لاستیکی‌اش را به پا می‌کرد و برای آنکه برفِ سرد و گِلِ یخ‌زده از سوراخ‌هایِ کفش به استخوانِ پایش نرسد، شب‌ها درونِ آن را با کاه پر می‌کرد. اما دردِ علی، سرمایِ کفِ پایش نبود؛ دردش نگاه‌هایِ معصومِ خواهرانِ کوچکش بود که در سوزِ تندِ زمستان، بدونِ لباسِ گرم، راهیِ مدرسه‌ای می‌شدند که دیوارهایش از لرزشِ باد، به خود می‌پیچید.نقطه جوشِ تحملِ علی، روزی بود که مشهدی رمضان پدرش ، مستأصل از هزینه‌هایِ زندگی، خواهرانِ خردسالش را با فریاد به مزرعه می‌فرستاد تا کار کنند و مادر، در حالی که کمرش زیر بارِ دردِ مزمن و کارهایِ سنگینِ خانه شکسته بود، باید هر روز برایِ یک لقمه نان و چند سطل آب از چشمه‌ی دوردست، جانِ باقی‌مانده‌اش را خرج می‌کرد. آن روز، علی در میانِ دودِ هیزم‌هایِ نمور و هق‌هق‌هایِ پنهانیِ ناز بانو مادرش ، تصمیمش را گرفت. رفتن، تنها راهِ زنده ماندن بود.وداع با روستا، شبیه به کَندنِ بخشی از جان بود. ناز بانو ، با گوشه‌ی روسریِ نخی‌اش اشک‌هایش را پاک کرد و خواهرِ کوچکش زینب ، تا انتهایِ جاده‌یِ خاکی دنبالش دوید. علی، چشمانش را بر این تکرارِ تلخ بست و راهیِ تهران شد؛ شهری که در خیالِ کودکانه و رؤیاهایش، خیابان‌هایش از طلا فرش شده بود.تهران، برای علی، ترکیبی از وحشت و هیبت بود. در میانِ هیاهویِ پایتخت، او در رستورانی مشغولِ ظرف‌شویی شد. شب‌ها که در آشپزخانه، رویِ گونی‌هایِ آرد یا کفِ سردِ کاشی‌ها می‌خوابید، صدایِ لالاییِ مادر را در غرشِ ماشین‌ها می‌شنید. عطرِ غذاهایِ اشرافیِ رستوران، هیچ‌گاه به اندازه‌یِ بویِ نانِ بلوط و میرزاقاسمی‌هایِ ساده‌یِ سفره‌یِ مادر برایش اشتهاآور نبود.ماه گذشت و علی، با دستانی پینه‌بسته و قلبی لبالب از دلتنگی، بالاخره حقوقِ اولین ماهش را گرفت.آن روز، خیابان‌هایِ تهران برایش زیباتر شدند. خرید کرد؛ برای مادر روسریِ گل‌دار، برای خواهرانش لباس‌هایی که دیگر رنگِ کهنگی نداشت و برای پدر، باری از غرور. وقتی دوباره پا به روستا گذاشت، انگار بهشت را با خود به خانه‌یِ بی‌آب‌وبرقِشان آورده بود. خواهرانش با دیدنِ بسته‌هایِ خرید، چنان با شور و شعف می‌خندیدند که گویی دیوارهایِ نمورِ خانه، اولین بار است که طعمِ شادی را می‌چشند. علی، در حالی که ناز بانو را در آغوش گرفته بود، دانست که اگرچه شهر، تنش را خسته کرد، اما مهاجرت، بهایی بود که باید برای شکوفه زدنِ لبخندِ خانواده‌اش می‌پرداخت؛ او در آن لحظه، از آن پسرکِ پابرهنه‌یِ گالش‌به‌پا، به مردی تبدیل شده بود که سقفِ رویاهایِ خانواده‌اش را برافراشته نگه می‌داشتSepidehashoriSepidehashoriSun, 06 Sep 2026 19:35:32 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/فانوس-خاموش-ctni52nkoflxدر انتهای کوچه ای کهنه ،خانه ای ایستاده بود با دیوارهای کوتاه و فرسوده و در چوبی که گویی این در هرگز رفت و آمدی به خود ندیده بود این راه از صدای ناله اش موقع باز کردن میشد حس کرد!در آن خانه پیر زنی می زیست که تمام عمرش با سکوت و صبوری و اندوهی آرام گذرانده بود.                      او هر شب پیش از اینکه چراغ های خانه اش را خاموش کند فانوس کوچک را بالای  طاقچه می‌نهاد،فانوس کهنه اما روشن که سال ها پیش از همسرش به یادگار مانده بود.                      مردم کوچه آن فانوس را نشانه امید می دانستند هرگاه شب های شهر تاریک تر میشد و دل ها از هم دورتر می شدند روشنایی آن فانوس بر روی دیوارها می افتاد وگویی به رهگذران می گفت:هنوز چیزی از مهربانی و امید باقی مانده است.اما پیرزن،باهمه ی آرامشش خوب می دانست که روشنایی ماندگار تنها از شعله بیرونی نمی جوشد باید در درون آدمی آتشی باشد که بادهای وحشی روزگار توان خاموش کردنش را نداشته باشند.                                 روزی جوانی خسته از ناملایمات های روزگار خسته از نرسیدن به آرزوهای نیمه تمام دل زده و دلسرد از برابر این خانه گذشت،نگاهش که به فانوس قدیمی و روشن افتاد بی اختیار ایستاد،سالها بود که پی معنا می دوید اما هرچه بیشتر  می شتافت تهی تر میشد در خانه را کوبید پیر زن در را گشود نگاهی آرام داشت نگاهی که گویی از هزاران زمستان عبور کرده است ولی هنوز از گرمای ایمان خالی نشده است. جوان گفت من همه چیز را آزموده ام اما هیچ چیز در دلم نمی ماند  چرا برخی آدم ها در میان این همه تاریکی فرو نمی ریزند؟!پیر زن لحظه ای خاموش ماند سپس فانوس را از رو طاقچه برداشت و شیشه اش را با دستمال پاک کرد و گفت:پسرم،فانوس اگر هر شب پاک نشود روشنای اش اندک اندک فرو می رود دل آدمی نیز چنین است اگر غبار نامیدی،حسرت و خشم،نور را می پوشاند آن کسی که می تابد کسی است که هر روز دلش را از غبار بیهودگی می شوید.جوان این سخن را همچون آبی بر زمین تشنه جانش شنید و پیر زن ادامه داد آدمی اگر همه عمر پی یافتن خورشید بدود هیچ گاه طلوع را نخواهد دید اما اگر چراغ کوچک در دل خود بی افروزد حتی تاریک ترین شب ها هم نخواهند اورا بلعید.     آن جوان انشب دیر وقت از آن خانه بیرون رفت اما دیگر آدم پیشین نبود فهمید که روشنایی فقط در آسمان نیست،گاهی در دل خاموش صبور انسانی پنهان است که با ایمان رنج را به معنا تبدیل میکند. از آن پس آن جوان همیشه که از آن کوچه میگذشت نگاهی به فانوس پیرزن می انداخت و زمزمه میکرد گاهی بزرگترین نورها از کوچیکترین شعله های پایدار زاده میشوند....نویسنده:سپیده آشوری شولمی سپیده آشوری شولمی ۴۰۵/۲/۸SepidehashoriSepidehashoriSat, 05 Sep 2026 00:34:13 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/شکستِ-سکوتِ-صبور-xsmomfoztmg8خانه، ویترینی بود که با نظمی وسواس‌گونه چیده شده بود. او سال‌ها در این ویترین، نقشِ سنگِ صبور را بازی کرده بود؛ زنی که کوه است، زنی که لبخندش، مأمنِ تمامِ طوفان‌هایِ بیرون از خانه است. همه او را به خاطرِ استقامتش می‌ستودند، اما هیچ‌کس نمی‌دید که این ستونِ سنگی، زیرِ بارِ هزاران گله‌یِ نگفته، چقدر ترک خورده است.بزرگترین گرهِ زندگی‌اش در یک دیالوگِ کهنه دفن شده بود. سال‌ها پیش، در آغازِ راه، وقتی خستگیِ مفرطِ روزگار شانه‌هایش را خم کرده بود و با صدایی که از تهِ جانش برمی‌آمد، گفته بود: امروز... انگار جانی برایم نمانده، پاسخِ همسرش، حکمِ مرزِ ابدیِ میانِ آن‌ها را داشت. مرد، بی‌آنکه سر از کارِ خود بردارد، با لحنی که سردی‌اش تا استخوان نفوذ می‌کرد، گفته بود: فکر کرده‌ای فقط تو خسته‌ای؟ من تمامِ روز در میدانِ جنگِ معیشت بوده‌ام. من که ادعایی ندارم، تو چرا می‌خواهی با این حرف‌ها خودت را شکست‌خورده نشان بدهی؟آن جمله، مهرِ سکوتی شد بر لب‌های زن. او آموخت که دردِ او، در برابرِ دردِ مرد، ناچیز شمرده می‌شود. او آموخت که اگر بگوید خسته است، در نگاهِ مرد، نه یک هم‌سفر، که یک بارِ اضافه جلوه می‌کند.سال‌ها گذشت. غبارِ ایام بر چهره‌ها نشست و قامت‌ها به شکرانه‌یِ گذشتِ عمر، کمی خمیده شد.یک عصر، وقتی در میانه‌یِ جمعی از دوستان، زنی جوان از دردهایِ بی‌نام و نشانِ روزگارش گله کرد، چشمانِ زنِ قدیمی پر از اشک شد. آن اشک‌ها، برای حالِ امروز نبود؛ برایِ آن منِ بیست سال پیش بود که هرگز مجالِ نالیدن نداشت.مرد که در آن نزدیکی بود، با دیدنِ اشک‌های او، دوباره همان سنگرِ قدیمی را گرفت: باز شروع کردی؟ همه خسته‌اند، این رسمِ روزگار است. چرا همیشه می‌خواهی با این ناله‌ها، حالِ همه را بد کنی؟زن، برای اولین بار در تمامِ این عمر، به جایِ پنهان کردنِ صورتش، صاف ایستاد. سکوتی که در سینه داشت، ناگهان به طوفانی بدل شد که تمامِ ویترینِ زندگی‌شان را لرزاند. او نگاهش را به چشمانِ مرد دوخت؛ نگاهی که در آن، خشم نبود، بلکه لبریز از حیف‌شدن بود.با صدایی که در فضایِ اتاق پیچید، گفت: تو هیچ‌گاه تفاوتِ نالیدن و دیده شدن را نفهمیدی. من نه از خستگیِ کار گریه می‌کنم و نه از سختیِ نان؛ من برایِ تمامِ آن لحظاتی گریه می‌کنم که در برابرِ تو، انسان نبودم؛ فقط یک سپرِ بودم که حق نداشت بگوید زخمی است.او رو به جمع کرد، اما کلامش برایِ مرد بود: «ما سال‌ها کنارِ هم راه رفتیم، اما تو هرگز نپرسیدی این خستگی، ریشه‌اش در کجاست. تو همیشه فقط نگرانِ این بودی که مبادا سهمِ دردِ تو، در این خانه کوچک شمرده شود. تو قهرمانِ قصه‌یِ خودت بودی، اما من... من فقط یک ماشینِ بی‌صدا بودم که برایِ شنیده نشدن، برنامه ریزی شده بود.زن، بی‌آنکه منتظرِ پاسخ باشد، از میانِ جمع گذشت. مرد برای اولین بار در زندگی‌اش، سنگینیِ واقعیِ کلماتِ او را حس کرد. او به دیوارِ خانه‌ای خیره ماند که سال‌ها به صبرِ زنِ خانه می‌بالید، اما حالا می‌دید که این صبر، نه از سرِ رضایت، که از سرِ قحطیِ نگاهِ انسانی بوده است.در آن سکوت، مرد برای اولین بار فهمید که بزرگترین گسست، نه با فریاد، که با شنیده نشدنِ زمزمه‌هایِ ساده‌یِ یک زن آغاز می‌شود؛ و حالا، دیگر برایِ شنیدن، خیلی دیر شده بود.SepidehashoriSepidehashoriFri, 04 Sep 2026 17:05:17 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/نیایش-در-سردیِ-تقدیر-kgd6zyvkziorدر هوایِ دلدادگیِ معبود، چنان در مقامِ عاشقی ایستاده باش که هم سردیِ تقدیر را نیایش کنی و هم گرمیِ وصل را پرستش. اگر گردشِ چرخِ گردون، زمانی خلافِ مرادت چرخید و دستِ قضا، کاسه‌ی آرامشت را بر سنگِ حوادث شکست، چونان مجنونی باش که به حکمِ عشق، نه شکوه می‌کند و نه گلایه؛ که اگر معشوق را میلی به بقای آن جام بود، هرگز به دستِ طوفانِ حادثه سپرده نمی‌شد.بدان که اگر سالیانِ متمادی، گره از کارِ فروبسته‌ات گشوده نشد، زبان به اعتراض مگشای؛ چرا که حضرتِ دوست، نه برای خِذلان، که برای آزمودنِ گوهرِ وجودت، تو را در آتشِ صبر می‌گدازد تا سربلند و سرافراز، به پادشاهیِ ملکوتِ معنویت بار یابی. آدمی گر از کالای دنیا غنی باشد، رفاهِ تن را خریده است؛ اما اگر از لطف و نظرِ حق توانگر باشد، به چنان سبکی و رهایی می‌رسد که گویی پرنده‌ای است فارغ از قفسِ زمان و مکان. ای عزیز؛ در پناهِ این نگاه، دیگر هیچ طوفانی سدِّ پروازت نخواهد بود. تو در پسِ این صبوری‌ها، نه تنها به رفاه، که به سلطنتِ روح رسیده‌ای؛ چرا که غنایِ حقیقی، نه در انباشتنِ دنیا، که در جاری شدنِ نگاهِ پروردگار در رگ‌های جانِ توست.SepidehashoriSepidehashoriFri, 04 Sep 2026 01:44:14 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/رقصِ-بی-پایان-در-چرخه-ی-باطل-wtcr0qp1gwjlدر پیِ دویدن‌های مداوم، در کورسِ بی‌پایانِ روزگار، گاهی چنان غرق می‌شویم که یادمان می‌رود بودن را زندگی کنیم. آن‌قدر برای رسیدن، دویده‌ایم که حالا، سوزشِ دردی در جان‌مان ناشی از خستگیِ سال‌های دور و دراز به تنها همدمِ لحظه‌های سکوت‌مان تبدیل شده است. این درد، شاید همان تلنگری باشد که روحِ خسته‌مان برای متوقف کردنِ این چرخه‌ی باطل به آن نیاز دارد.در سکوتِ سنگینِ شب، وقتی بی‌خوابی به سراغ‌مان می‌آید و چراغ‌ها خاموشند، سایه‌ها با ما حرف می‌زنند. آن‌جاست که نجوای شبانه شروع می‌شود: کدام روزهای عمر، واقعاً برای خودِ من بود؟ چند روز را صرفِ ساختنِ معنا کردیم و چند روز را تنها صرفِ مفید بودن برای دیگران و آدم های مهم خودمان؟ این سوال‌ها بی‌پاسخ در تاریکی رژه می‌روند و ما، نه شهامتِ اعتراف به بیراهه رفتن را داریم و نه توانِ تغییرِ مسیر. پس تنها چاره، تکرار است؛ گاهی با زمزمه‌ی شکرگزاری و گاهی با بغضِ گلایه، شب را به صبح می‌رسانیم و فردا باز به همان روالِ گذشته پیش می‌بریم.اما شاید حقیقت این باشد که همین نگاه کردن به پشت سر" و همین دردِ ناشی از خستگی، اولین قدم برای بیدار شدن است. همین که می‌پرسیم آیا این زندگیِ من است یا تنها یک نقشِ تکراری؟، یعنی هنوز آن جرقه‌ی زندگی در ما خاموش نشده است. شاید لازم باشد یک بار، فقط یک بار، نه برای رسیدن، که برای ایستادن بدویم؛ برای ایستادن و تماشا کردنِ خودمان، بی‌آنکه بخواهیم برای کسی یا چیزی، مفید باشیمSepidehashoriSepidehashoriFri, 04 Sep 2026 01:33:45 +0330https://virgool.ir/@Sepidehashori/بازیِ-بی-پایانِ-آسمان-درنگی-بر-توهمِ-ماندگاری-iliijwenual4چه غریبانه است شباهتِ سرنوشتِ ما با رقصِ بی‌پایانِ ماه و خورشید. ماه، مغرور از طلعتِ خویش، قد علم کرد و چنان پنداشت که آسمان، قلمروِ بی‌رقیبِ اوست. اما ابری به میان آمد و بر چهره‌اش نقاب کشید؛ ابر، سرمست از این تفوقِ زودگذر، گمان بُرد که بر ماه پیروز شده است. چه ساده‌لوحانه! نه آن ماه می‌دانست که پشتِ ابر ماندن، تقدیرِ هر نورِ پوشیده‌ای‌ست، و نه آن ابر درمی‌یافت که هیچ‌گاه، ابدیِ آسمان نخواهد بود.بازیِ روزگار اما بازیگرِ دیگری هم داشت؛ بادی که با هر وزش، مسیرِ ابرها را به سخره می‌گرفت و ماه را دوباره از پسِ پرده بیرون می‌کشید. و سپس خورشید، این سلطه‌گرِ بی‌آزرمِ روز، با غروری سوزان از راه می‌رسید و به ضعفِ ماه می‌خندید؛ بی‌آنکه بداند باران، در کمینِ جایگاهِ اوست تا آتشِ سلطنتش را خاموش کند.ما نیز در این تئاترِ مضحک، مدام در حالِ سبقت گرفتن از یکدیگریم؛ بی‌خبر از آنکه در آسمانِ هستی، هیچ جایگاهی به نامِ کسی سند نخورده است. همه در حالِ تغییر و زوالیم؛ نه ابر می‌ماند، نه ماه بر تخت می‌ماند، و نه خورشید. افسوس برای آنانی که در اوجِ هیچ، برای اثباتِ برتری، خود را به تندبادِ تقدیر می‌سپارند. پایانِ همه، تنها یک حقیقت است: هیچ‌کس در هیچ‌جا، ماندنی نیست.نویسنده سپیده آشوری شولمیSepidehashoriSepidehashoriFri, 04 Sep 2026 00:16:29 +0330