https://virgool.ir/feed/@Sepehrasgariسپهر عسگری؛ نویسنده، جستارنویس و شاعر پست‌مدرن؛ درباره‌ی عشق، فقدان، تنهایی و جهان‌های پنهانِ زیرِ پوست آدم‌ها.. مانیفست و سبک رنج نگاریfa2026-11-11 20:08:55https://files.virgool.ir/upload/users/4927924/avatar/RAVno6.pnghttps://virgool.ir/@Sepehrasgarihttps://virgool.ir/@Sepehrasgari/من-از-خودم-بیرون-افتاده-ام-hbem185q1bmxمن از خودم بیرون افتاده‌ام مثل بند نافِ بریده‌ای که هنوز به مادرِ مرده‌اش فکر می‌کند.در من، یک کودکِ بی‌نام هر شب در گهواره‌ای از استخوان می‌لرزد و لالاییِ جهان بوی خون می‌دهد.من از زبانم تبعید شده‌ام هر واژه‌ای که می‌نویسم یک جنازهٔ تازه است که باید دفنش کنم با دستانی که دیگر به خاک اعتماد ندارند.تو می‌گویی: «ببخش، بمان، بساز» و من در ذهنم با چاقوی کندِ خاطره رگِ واژه‌ها را می‌زنم تا شاید درد، دست از سرِ معنا بردارد.من از آینده نمی‌ترسم از تکرارِ دیروز می‌ترسم از اینکه دوباره با کفش‌های تو در ذهنم قدم بزنم و ردّ پاهایت تا سال‌ها از خوابم پاک نشود.من یک جمله‌ام که فعل ندارد و فاعلش سال‌هاست در تبعیدِ معنا گم شده است.سپهر عسگریسپهر عسگریThu, 29 Oct 2026 02:07:08 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/چرا-بعد-از-این-همه-وقت-gwo1wwfp98moنمی‌خواهم در بزنم،نمی‌خواهم بگویی:«چرا بعد از این‌همه وقت؟»نمی‌خواهمدر را باز کنیو پشت سرتآدمی ایستاده باشدکه از من خوش‌اقبال‌تر است،یا فقطبه‌موقع رسیده.فقط می‌خواهمامشبزنده بمانی.همین.خواستۀ کوچکی‌ست؛در حدِ روشن ماندنِ چراغِ راهرو،در حدِ پیدا شدنِ کلیدپیش از فروریختنِ سقف،در حدِ اینکه کسینامت را درست صدا بزندو تواز روی عادتجواب بدهی.صبحبا صدای رفتگرهااز خواب می‌پرم.تهران هنوز سرِ جایش است،اما چند پنجرهجای چشم‌هایش را گرفته‌اند.گوشی‌امسه درصد شارژ دارد.شماره‌اتهنوز در حافظه‌ام هست.عکس راکنارِ تخت گذاشته‌ام؛ترکِ باریکیاز پیشانی‌ات گذشتهو تا لبخندت پایین آمده.مثل زخمکه بالاخرهراهِ درستِ رسیدنبه دهان را پیدا کرده باشد.پیام نمی‌فرستم.می‌دانمشاید در آغوشِ کسی دیگرخوابیده باشی.می‌دانمشاید تمامِ شبترسیده باشیو هیچ‌کس نفهمیده باشد.می‌دانمشاید دیگرهیچ‌کس نباشیجز همان عکسیکه هنوزاز زیرِ آوارِ سال‌هاپیدایت می‌کند.با این‌همهگوشی را برمی‌دارم.شماره‌ات را باز می‌کنم.انگشتمروی دکمهٔ تماس می‌ماند.و در تمامِ شهرچیزیپیش از منبه تو زنگ می‌زند.سپهر عسگریسپهر عسگریThu, 29 Oct 2026 01:53:03 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/بازگشت-به-اصل-سقوطی-ناگهانی-نیست-سایــش-روزمره-است-buyhlwxuqs88مــرد ساعت مچی‌اش را کوک می‌کند...صدای چرخ‌دنده‌ها فلزی، دقیق و مطمئــن است.او خیال می‌کند زمان را تنظیم می‌کند، غافــل از آنکه این ساعت است که هر ثانیه، ضربانِ او را برای تسلیم‌شدن اندازه می‌گیرد.بازگشت به اصل، سقوطی ناگهانی نیست؛ سایــش روزمره است.هر بار که دستت را می‌شویی، هر بار که پوستِ مرده‌ای از پیشانی‌ات جدا می‌شود، قسطی کوچک از خاکسترِ آینده‌ات را به زمین پس می‌دهی...!!!ما پیش از آنکه یک‌باره از میان برویم، ذره‌ ذره در کارهــای روزمره حل می‌شویم.در پایان، جهان فقط کشوی پایینی را آرام می‌بندد.از تمامِ آن هیاهو، تنها لایه‌ای نازک از غبار روی کیبوردِ متروکه‌ای باقی می‌ماند؛ غباری که دیگر با هیچ فشردن کلیدی، هیچ واژه‌ای از آن زاده نخواهد شد.#سپهر_عسگریسپهر عسگریسپهر عسگریSun, 18 Oct 2026 05:04:06 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/صلح-plu6dck39mebصلح...وقفه در شلیک نیست ؛صلح لحظه ای است که فلزات فرصت می کنند در سکوت زنگ بزنند .#سپهر_عسگری⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀سپهر عسگریسپهر عسگریSun, 18 Oct 2026 04:51:24 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/تــــــاریـــــکی-p7e9zpjqpkysتاریکی ترسناک نیست........اینکه در روشنایی چیزی برای دیدن نمانده باشد ترسناک است⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀سپهر عسگریسپهر عسگریSun, 18 Oct 2026 04:46:42 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/صلح-z4mnc1cbmh35صلح، وقفه در شلیک نیست؛لحظه ای است که فلزات فرصت می کنند در سکووت زنگ بزنند .#سپهر_عسگری​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​سپهر عسگریسپهر عسگریMon, 12 Oct 2026 10:02:54 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/هم-قبیلهدیوار-تنهایی-itibrqttpo3oفرض کن روزی در میانه‌ی اندوهی معمولی، نه بزرگ‌تر از دیروز، نه تلخ‌تر از فردا، چشم در چشمِ کسی بیفتی که ناگهان تمامِ زخم‌هایت به احترامِ حضورش صف می‌کشند؛ دیگر برای شکایت نه، برای شهادت.هم‌قبیله کسی‌ست که زخم‌هایت در حضورش احساسِ بیهودگی نکنند. سال‌ها درد را یا باید پنهان می‌کردی یا به شکلِ تماشایی نمایشش می‌دادی؛ اما هم‌قبیله به تو اجازه می‌دهد دردت نه نمایش باشد، نه جرم؛ فقط تاریخچه‌ای باشد که با هم ورق می‌زنید، بی‌آن‌که مجبور باشی خودت را در آن تبرئه کنی.آدم‌ها بیشتر، مصرف‌کننده‌ی روایت‌اند؛ داستانِ تو را می‌شنوند تا مطمئن شوند هنوز بدبخت‌تر از تو هم وجود دارد، یا برای لحظه‌ای از قصه‌ی خودشان مرخصی بگیرند. هم‌قبیله شنونده نیست، شاهد است. کسی که وقتی حقیقتِ تو را می‌بیند، آن را در دفترِ «قضاوت» نمی‌نویسد؛ در دفترِ «مسئولیت» ثبت می‌کند: مسئولیتِ حملِ رازی که از سرِ تفریح به او داده نشده.هم‌قبیله شاید هرگز تو را نجات ندهد؛ نه از فقر، نه از بیماری، نه از تنگنای جهان. کارِ هم‌قبیله چیز دیگری‌ست: او نمی‌گذارد در لحظه‌ی آخر با خودت غریبه بمانی. اگر روزی دستِ مرگ درِ خانه‌ات را زد، هم‌قبیله شاید آن‌جا نباشد تا تو را بغل کند، اما در جاهایِ دور، در شهری دیگر، در اتاقی با پنجره‌ای که تو هیچ‌وقت ندیدی، ناگهان دستش روی سینه‌اش می‌نشیند و بی‌دلیل نفسش تنگ می‌شود. این، نوعِ خاموشِ هم‌سرنوشتی‌ست؛ روح‌هایی که حتی مرگ، ریسمانِ لرزانِ بین‌شان را نمی‌بُرد.شاید در تمامِ عمرت تنها یک‌بار هم‌قبیله‌ات را ببینی، شاید هرگز؛ این، اختیارِ تو نیست. آن‌چه در اختیارِ توست، چیز دیگری‌ست: این‌که خودت برای دیگری، هم‌قبیله‌ای محتمل باشی. کسی بگوید: «در عصرِ صورت‌های خسته، یک نفر بود که وقتی مرا نگاه کرد، احساس نکردم به تماشا گذاشته شده‌ام؛ احساس کردم به خانه برگشته‌ام.»من اگر کتابی به نامِ «هم‌قبیله» بنویسم، نه برای این است که ثابت کنم او را یافته‌ام؛ برای این است که اعتراف کنم چنین کسی می‌تواند وجود داشته باشد، و همین «امکان»، برای آن‌که از صبحِ فردا دوباره بیدار شوم، کافی‌ست.اگر روزی مُردم و هیچ‌کس نامم را از روی سنگِ کوچکِ مزارم نخواند، امید دارم جایی در این جهان، روحی در سکوتی بی‌دلیل، زیرِ لب بگوید: «او از قبیله‌ی ما بود؛ از آن‌ها که دلشان کمی بیشتر از توانِ دوران‌شان می‌تپید.»#سپهر_عسگری #کتاب_هم_قبیله_جستار16سپهر عسگریسپهر عسگریSat, 10 Oct 2026 19:15:49 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/مشترکِ-در-دسترس-znrhe36ba9rhچمدان بسته‌ای که بگریزی،از من و این اتاقِ نم‌خوردهاز منی که پس از تو در خویشش،مثل یک چرخ‌دنده واماندهرفتی و جایِ خالی‌ات اینجا،مثل یک زخمِ باز می‌سوزدعشقِ یک‌جانبه شبیهِ اسید،مغزِ این استخوانِ من خوردهگوشی‌ام روی مبل می‌لرزد،باز هم یک پیامِ تکراریمشترک در دسترس… نه! یعنی،یک نفر پشتِ خط کم آوردهتو به یک تختِ تازه دل بستی،من به این قرص‌هایِ اعصابمعشقِ ما لاشه‌ی سگی تنهاست،که تنش را به جاده بسپردهمن به بن‌بستِ ساعتم گیرم،تو به رویایِ بازِ آزادیتوی سلولِ انفرادیِ من،یک نفر سال‌هاست سرخوردهپنجه بر این جدار می‌سایم،مثلِ محکومِ لحظه‌یِ اعدامعشق یعنی که قاتلت باشد،آن که از بودنت رکب خوردهپنجره باز و… ارتفاعِ بلندشهر زیرِ دو پایِ لرزانمجاذبه هم رقیبِ من شده است،بس که از دستِ بودنم مردهمی‌پرم تا خلاصِ‌مان بکنم،از من و تو… از این منِ بی‌توخونِ من روی آسفالتِ سیاه،آخرین طرحِ یک زمین‌خوردهسپهر عسگریسپهر عسگریThu, 08 Oct 2026 00:51:22 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/love-dmyseghxd7eaدر محله‌ی ما، عشق اول از همه از شکلِ خودش استعفا داد. هیچ‌کس فرصت نداشت آن را ببوسد یا در دفترچه‌ای بنویسد. عشق را همان اول فرستادند سرِ کار؛ صبح‌ها با پدرم از خانه بیرون می‌رفت. در جیبِ لباسِ کارش می‌نشست و بوی روغنِ سوخته می‌گرفت. عصر که برمی‌گشت، کمی لاغرتر بود، کمی ساکت‌تر؛ انگار تکه‌ای از خودش را لای دستگاه‌ها جا گذاشته باشد.ما در کودکی عشق را در آغوش نگرفتیم؛ ما دیدیم چطور آرام‌آرام به ابزار تبدیل شد. پیچ شد که زندگی را سفت نگه دارد. واشر شد تا لرزشِ ناامیدی کمتر شنیده شود. و گاهی یک تکه سیم بود که دو سرِ بریده‌ی روزها را به هم وصل می‌کرد.مادر عشق را نخ می‌کرد و از سوراخِ سوزن رد می‌کرد، بی‌آنکه بداند هر کوک در واقع کمی از عمرش را از پارچه‌ی جهان عبور می‌دهد.ما در کوچه‌های بن‌بست به شکلِ دیگری بالغ شدیم. عشق برای ما نه هیجان بود، نه رؤیا؛ چیزی شبیه ترمزِ دستی بود در سراشیبیِ زندگی. اگر نکشی، همه‌چیز پایین می‌غلتد.سال‌ها بعد فهمیدم در طبقه‌ی ما عشق یک احساس نبود؛ یک فناوریِ ابتدایی بود برای عقب انداختنِ فروپاشی؛ چیزی شبیه تیرآهنی زنگ‌زده که در دیوار می‌گذارند تا خانه یکی دو زمستانِ دیگر دوام بیاورد.و حالا که موهایمان رنگِ سیمان گرفته، می‌فهمم ما عاشق نشدیم؛ ما فقط مهندسانِ خاموشِ ویرانی بودیم. هر قرصِ قلب یک ستون شد. هر پتو یک سقفِ موقت. هر نگاه یک داربستِ لرزان. و با این همه، ساختمان هنوز کمی کج ایستاده است؛ نه به خاطرِ استحکامِ ما— به خاطرِ ترسِ مشترکی که اجازه نداد اولین نفر دست از نگه داشتنِ دیوار بردارد.#سپهر_عسگریسپهر عسگریسپهر عسگریTue, 06 Oct 2026 22:30:16 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/توضیحِ-یک-غیاب-bakkormhtnrpنه به خانه برگرد؛ به آن لحظه‌ای برگرد که نامت هنوز در دهانِ جهان یک فعل بود، نه اسمی یتیم که باید با احتیاط تلفظ شود. من دیگر فقط این را نمی‌فهمم که زمان، وقتی تو نباشی، زخم می‌کشد؛ فهمیده‌ام غیاب یک دستورِ زبانِ تازه است: فاعل را حذف می‌کند و همه‌چیز را مجهول می‌سازد. دیگر چیزی «رخ نمی‌دهد»؛ چیزها «رخ‌داده می‌شوند». معنا دیگر مسئول ندارد. برگرد… پیش از آنکه دهانم عادت کند نامت را مثل واژه‌ای خارجی بگوید—با مکث، با ترسِ احضار، با این احتمالِ شرم‌آور که تلفظِ درست، تو را برگرداند و جهان دیگر طاقتِ آمدنت را نداشته باشد.عادت از مرگ خطرناک‌تر است، بله؛ مرگ تمام می‌کند، عادت پاک می‌کند. اما از عادت هم خطرناک‌تر، فصاحت است: روزی که بتوانم نبودنت را بی‌لکنت شرح دهم. آن‌روز تو نرفته‌ای؛ تو «توضیح داده شده‌ای». و آنچه توضیح بردارد، بازنمی‌گردد. بازگشت مالِ راز است، مالِ چیزی که هنوز برایش نامی درنیامده. من از تنهایی نمی‌ترسم؛ از این می‌ترسم که تنهایی‌ام ادیب شود، استعاره بسازد، قافیه پیدا کند و من به‌جای تو، با فقدانِ تو زندگیِ مشترک راه بیندازم. این وفاداریِ وارونه است: زنده ماندن به قیمتِ تبدیل کردنِ تو به یک متنِ قابل‌فهم.چیزها وقتی تو نیستی دروغ‌های دقیق‌تری می‌گویند. آینه دیگر مرا نشان نمی‌دهد؛ صورتِ کسی را نشان می‌دهد که دارد تمرین می‌کند بدونِ تو هم «یک نفر» باشد. پنجره هنوز دیر باز می‌شود، هوا هنوز مثل یادداشتِ پاره‌پاره در اتاق می‌چرخد، اما نور دیگر چیزی را پنهان نمی‌کند—نور حالا شهادت می‌دهد. و شهادتش بی‌رحم است: که اتاق شاید همیشه همین‌قدر خالی بوده و من سال‌ها دچار سوءتفاهم بوده‌ام. برگرد… نه تا خلأ پر شود. خلأ پرشدنی نیست. برگرد تا خلأ بفهمد حق نداشته بدون اجازه‌ی تو این‌همه بزرگ شود.اگر نیایی، مجبور می‌شوم نامت را از آن حقیقتِ نیمه‌تمام به یک اشتباهِ املاییِ طولانی بدل کنم و آرام‌آرام از متنِ روزها ویرایش‌اش کنم. و این وحشتناک‌ترین شکلِ ماندن است: پاک کردنِ تو، نه از فراموشی—از وفاداری به زنده ماندن. برگرد، پیش از آنکه زنده‌ماندنم تبدیل به خیانت شود. پیش از آنکه جهان یاد بگیرد نبودنت را نه عادت، که معنا کند. چون وقتی غیاب معنا پیدا کند، دیگر جایی برای آمدنت باقی نمی‌ماند.سپهر عسگریسپهر عسگریMon, 05 Oct 2026 13:34:19 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/خدا-گاهی-از-درزهای-جهان-چکه-می-کند-zub3xlz6mmquخدا گاهی از درزهای جهان چکه می‌کند؛ مثل باریکه‌نوری از شکافِ پرده‌ای سوخته که روی صورتِ بی‌خوابی می‌افتد و هیچ‌چیز را روشن نمی‌کند. ما با دست‌هایی که هرگز برای دعا ساخته نشدند، به سمت آسمانی بالا می‌رویم که سقف نیست؛ امتدادِ سکوت و تأخیر است.سپهر عسگریسپهر عسگریThu, 01 Oct 2026 11:37:03 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/ما-در-دو-کشورِ-متخاصم-دراز-کشیده-ایم-tcksz61nrwws«ما در یک تخت‌خواب نمی‌خوابیم؛ ما در دو کشورِ متخاصم دراز کشیده‌ایم که خطِ مرزی‌اش چین و چروکِ ملافه‌ای‌ست سرد. صدای نفس‌هایت شبیه مارشِ نظامیِ ارتشی‌ست که آماده‌ی حمله است و من سربازی کهنه‌کارم که در سنگرِ سکوت خشابِ کلماتش را پر و خالی می‌کند اما دستورِ شلیک ندارد. اتاق‌خوابِ ما خطرناک‌ترین منطقه‌ی خاورمیانه است؛ چراغ‌خواب را روشن نکن، نور اجسادِ حرف‌های کشته‌شده را لو می‌دهد.»سپهر عسگریسپهر عسگریThu, 01 Oct 2026 10:00:07 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/یک-اعشار-اضافه-tmdy2ra8hn8aکاغذِ نم‌کشیده‌ی فیلتر به لبِ پایین می‌چسبد؛ اگر کَنده‌اش کنی، پوست را می‌بَرد. دود میانِ مژه‌ها خط می‌اندازد و عمقِ میدان را نصف می‌کند. در قابِ پنجره‌ی روبه‌رو، دستِ خیسِ زنی با لنگه‌جورابی نوزادی درگیر است؛ گیره‌ی پلاستیکیِ قرمز با فشارِ انگشت دهان باز می‌کند، طناب زیرِ وزنِ رختِ تازه شلاق می‌خورد و ضربه‌اش لرزه‌ای به نرده‌های زنگ‌زده‌ی بالکن می‌اندازد.لرزشِ آهن از کفِ بتن بالا می‌کشد و می‌رسد به پایه‌ی دیشِ طبقه‌ی بالا. مردی با دمپاییِ ابری، آچار را روی مهره‌ی نمره‌ده می‌چرخاند؛ تصویرِ فرکانسِ ماهواره با هر تقّه‌ی آچار روی صفحه‌ی چشم‌هایش صاف‌تر می‌شود. دستش را با پشتِ شلوارک پاک می‌کند، توریِ پشه‌بند را کنار می‌زند و فنرِ درِ بالکن پشتِ پایش جفت می‌شود. صدای این فنر هنوز تمام نشده که دسته‌کلیدی چند پله پایین‌تر از آسمانِ حیاط رد می‌شود؛ سقوطِ آزادِ فلز در قوسِ شصت‌درجه، صدای برخوردِ برنج به آسفالت، و خمشِ کمرِ مردی برای برداشتنِ سهمش از خانه. وزن‌ها و دندانه‌ها دقیق کار می‌کنند؛ شهر مثل ساعتی ارزان با چرخ‌دنده‌های روغن‌نخورده به دورِ خود می‌چرخد.پکِ بعدی، فیلتر را تا مرزِ سوختنِ پنبه داغ می‌کند.آسمان با صدای پاره‌شدنِ برزنت باز می‌شود؛ نه صاعقه، نه اخطار، فقط تخلیه‌ی هشتصد کیلوگرم مازادِ مأموریت در نقطه‌ای که مختصاتش برای خلبان، یک اعشارِ اضافه بود. بادِ انفجار، پیش از صدا می‌رسد؛ دودِ دهان را به حلق پس می‌زند و قفسه‌ی سینه را به لبه‌ی جان‌پناه می‌کوبد.مهره‌ی نمره‌ده، گیره‌ی قرمز و لنگه‌جوراب، یک‌جا در انقباضِ بتن حل می‌شوند. جاذبه، پنج طبقه را با شتابِ سقوطِ آزاد می‌بلعد؛ آهن‌ها لای گچ تاب می‌خورند و هوای محبوسِ اتاق‌ها در کسرِ ثانیه مثلِ یک سیلیِ داغ از چهارچوب‌ها بیرون می‌پاشد. گردِ آهک و سیمان به هوا بلند نمی‌شود، روی هوا می‌نشیند؛ سنگین، لزج و کور.گردوخاک که می‌خوابد، فقط یک حجمِ خاکستریِ متراکم مانده که ارتفاعش از تیرِ چراغ‌برقِ کوچه هم کوتاه‌تر است. فیلتر هنوز لای انگشت‌ها داغ است؛ تکه‌پوستی که همراهش کنده شده، روی لب می‌سوزد، و ناخنِ اشاره ناخودآگاه دارد خاکسترِ باروتیِ نشسته روی ساعد را مثل گردِ گچ پاک می‌کند.سپهر عسگریسپهر عسگریMon, 28 Sep 2026 19:44:18 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/هم-قبیلهدیوار-تنهایی-lsjnxczd4rgwبه‌دنبالِ هم‌قبیله می‌گردم؛ کسی که جهانِ درونش نقشه‌ای چاپی نیست—سرزمینی‌ست با مرزهایی که بعد از هر زخم، یک بند انگشت جابه‌جا می‌شود.من از تبارِ آن‌هایی‌ام که وقتی کسی می‌پرسد: «درونت چه خبر است؟» نمی‌توانم بگویم: «هیچی»؛ چون درونم همیشه چیزی هست که نامِ رسمی ندارد.گاهی یک شهرِ متروک است، گاهی یک بندرِ خاموش، گاهی یک بیابان که شب‌ها صدای فلز از زیرِ شن‌هایش می‌آید؛ بدون آن‌که معلوم باشد کدام حادثه در خاک مانده و چرا هنوز می‌تپد.هم‌قبیله‌ی من کسی‌ست که دنیای درونش از آن جنس جهان‌هایی‌ست که اگر یک روز درِ خود را باز نکند، کسی نمی‌فهمد چقدر جابه‌جایی پشت آن اتفاق افتاده است.او می‌داند بعضی دردها در نقطه‌ای پنهان می‌شوند که هیچ پزشک و هیچ دوستِ نزدیکی به آن دسترسی ندارد—جایی میان دنده‌ها که فقط خودت می‌فهمی شب‌به‌شب چطور شکلش عوض می‌شود.هم‌قبیله‌ی من برای توضیحِ خودش به جمله‌های ساده پناه نمی‌برد.نه می‌گوید: «حالم خوب نیست»، نه می‌گوید: «خوبم»؛ می‌گوید:«دیشب جهانم یک ترکِ ریز برداشت؛ امروز تمام معنای بعدی‌ام از همان ترک عبور کرد.»او بلد است به‌جای این‌که احساسش را تعریف کند، رفتارِ احساسش را بگوید:«امروز غمم چند دقیقه دیرتر بیدار شد… شاید می‌خواهد یک جای تازه بسازد.»و فقط کسانی از این جنس می‌فهمند که غم هم خانه‌سازی می‌کند.به‌دنبالِ هم‌قبیله‌ای هستم که وقتی می‌گوید: «تنهایی»، من بفهمم منظورش این نیست که کسی کنارش نیست؛ منظورش این است که جهانِ درونش در سکوتی مانده که نمی‌تواند ترجمه‌اش کند، و تنها کسی می‌تواند همراهش باشد که بلد باشد به زبانِ سکوت گوش بدهد.هم‌قبیله‌ی من با جهانِ بیرون نمی‌جنگد؛ مشکلش با جهانی‌ست که زیرِ پوستش نفس می‌کشد—جهانی که گاهی از او بزرگ‌تر می‌شود و گاهی در یک نقطه‌ی کوچک جمع می‌شود؛ طوری که می‌ترسد نکند قدمِ بعدی تمام آن را خرد کند.من دنبالِ کسی می‌گردم که اگر روزی در کنارم نشست و پرسیدم: «تو هم این‌جوری هستی؟» لبخند نزند، جوابِ آماده ندهد؛ فقط بگوید:«بله… من هم هر شب با موجودی بیدار می‌شوم که فقط من می‌فهمم چطور راه می‌رود.»هم‌قبیله آن کسی‌ست که جهانِ درونش دیوار ندارد؛ زخم دارد.و همین زخم‌ها نقشه‌ی واقعی‌اش را می‌سازند.سپهر عسگریسپهر عسگریTue, 15 Sep 2026 06:28:46 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/هندسه-یِ-آشوب-stg7u6gpwd1sهندسه‌یِ آشوببه تو می‌اندیشمو عقربه‌ها،این جلادانِ بی‌چهره پشتِ شیشه‌هادر خلاءِ زمانیِ عظیمی مُردار می‌شوندبی‌آنکه اعلام کنند:آغاز چه بود؟و پایان کدام است…یک تارِ مویت بر جغرافیایِ پیراهنم…آه!همین حجتِ کوتاهمنطقِ کهنسالِ تاریخ را واژگون می‌کند؛و تمامِ شعرهایِ نانوشتهـ این بغض‌هایِ تبعیدی ـدر ازدحامِ گلوگاهبه سرزمینِ «سکوتِ مطلق» کوچ می‌کنند.عشقِ تو…کشفِ سیاره‌ای‌ست بکردر مداری مجهول که هیچ اسطرلابیطالعش را رصد نکرده است.لبخندِ تو نظمِ هندسیِ اشیاء را منحرف می‌کندو دکمه‌هایِ پیراهنمـ این سربازانِ خلعِ سلاح شده ـبه یادِ آغوشی که «نباید» باشد،می‌لرزند، همچون پرچمِ صلحدر مسیرِ بادی که بشارتِ هیچ طوفانی نیست.نامِ تو را که جهان هجی کندپنجره‌ها، ماهیتِ شیشه را انکار می‌کنند…و منبا غریب‌ترین لهجه‌یِ انسان، رازی رادر گوشِ کوچه‌ای بن‌بست اقرار می‌کنمکه تنها عابرانش، سایه‌ها هستند.تو! تجسمِ آن جنینِ مقدسِ تمناییکه هنوز در زهدانِ زبانِ منواژه نشده استاما هر تپششحقیقتِ عریانِ «زیستن» را به کالبدِ این مُردهوام می‌دهد.سپهر عسگریسپهر عسگریThu, 10 Sep 2026 02:34:15 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/ترس-از-عکس-هایم-mhysomhuflbgاز عکس‌های دسته‌جمعی می‌ترسم...به این خاطر که سال‌ها بعد،کسی عکس را نگاه خواهد کردو سعی می‌کند حدس بزند«کدام‌شان در آن لحظه واقعاً جای اشتباهی بوده‌اند.»می‌ترسم ، با انگشت نشانم دهندو بگویند: «این یکی خیالاتش جای دیگری است.»شاید برای همین استکه در آخرین عکس خانوادگی به دوربین نگاه نکردم؛بلکه خیره شدم به سمتی از اتاق...بعداها که عکس را دیدمفهمیدم همان لحظهنسخه‌ای از منپشتِ آن در آن اتاق نشسته بود ،و امیدوار بود در گرفتن عکس فراموشش کنند....سپهر عسگریسپهر عسگریWed, 09 Sep 2026 19:11:56 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/آوار-انزوا-w6xpehgihzvtانگار شبیه من راه نمی‌رودبلکه منشبیه کُتم در باد تکان می‌خورمو کفش‌هایمبی‌آنکه پایی در آن‌ها باشداز شهرهای زیادی گذشته‌اند که هنوز روی نقشه‌ها خلق نشده‌اند.این منم وارث هراسِ صندلیوقتی که آخرین نفر برمی‌خیزدو وزنِ تنهایی رابر چهار ستونِ فقراتِ چوبی‌اش آوار می‌کند.من در حنجره‌امگله‌ای از اسب‌های رمیده را پنهان کرده‌امکه شیهه‌هایشانشب را نشخوار می‌کندو دست‌هایم...دست‌هایم..........دو‌ گورکنِ ماهرندکه هر شبخواب‌هایم را نبش‌قبر می‌کنندتا شاید صورتی را پیدا کنندکه پیش از تولددر آینه‌ای زنگ‌زده جا گذاشته بودم.سپهر عسگریسپهر عسگریMon, 07 Sep 2026 05:17:16 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/ساعت-پنج-عصر-cbgi51pq44orپنج عصر در اقلیم خوابعصر، لاشه‌ی کِش‌داری‌ست...که زمان، خورشیدِ پوسیده‌اش راقطره قطره در حلقِ بی‌حوصله‌یِ پنجره‌ها می‌چکاند.بیرون از این بستر، جاذبه تا خِرخِره پر از استفراغِ روزمرگی‌ست،و زندگی، عفونتی‌ست که در هوای باز، سَریع‌تر منتشر می‌شود.شما چه می‌دانید؟!!کشیده‌شدنِ بُراده‌های زبرِ ساعتِ پنجِ عصر، روی عصب‌های لُختِ یک ذهن،چطور استخوان‌ها را پوک می‌کند؟وقتی عقربه‌ها شبیهِ زالویی فربه از خونِ لحظات متورم می‌شوند،من به "معماریِ پتو" پناه می‌برم! تنها نقطه‌ی کور در نقشه‌ی جغرافیای درد؛گورستانی قابلِ حمل، مقبره‌ای با دیوارهای پشمی،که در آن، من پیغمبرِ آیینِ بی‌رمقِ انزوا می‌شوم.این یک خودکشیِ زمان‌دار است.یک «مومیایی شدنِ خودخواسته» در معبدِ کتان.ابتدا باید تمام احشای آزاردهنده‌ی «انسان بودن» را بیرون بکشم؛آرزوها را از منافذم تـُـف می‌کنم بیرون...حسرت‌ها، امیدهایِ در حالِ زایمان،و خاطراتِ کپک‌زده‌ای که هنوز نبض دارند رابا چاقوی کُندِ کرختی می‌بُرم،و در کوزه‌های سفالینِ سکوت، در عمقِ گنجه‌های تاریک می‌گذارم!در این آیینِ باستانی،دستی برای در آغوش کشیدن نمی‌ماند...دست‌ها، چلیپاوار بر روی سینه ام دوخته می‌شوند...زانوها به شکلِ جنینی که از تولد پشیمان است، در آغوشِ سینه مُچاله می‌شوند؛و لایه‌لایه‌ی پتو، شبیهِ بانداژِ مومیایی‌های فرعون،پوستِ در حالِ اضمحلال مرا از گزندِ «بیداری» ایزوله می‌کند.من فرمالینِ مرگِ موقت را به شریان‌هایم پمپاژ می‌کنم.تاریکیِ زیر پتو، تنها جوهری‌ست که بوی رحمِ مادر می‌دهد و طعمِ سردخانه‌های متروک.چه خلسه‌ی پرهیبتی‌ست مبدل شدن به یک شئ بی‌جان...فرو رفتن در اقلیمی که در آن،هیچ صدای پای تازه‌ای تو را از دریده شدن نترساند!اما تراژدی، بُرنده‌تر از لبه‌ی این خوابِ تاریک است.چه باختِ مضحک و رقت‌انگیزی‌ست:وقتی مرگت عاریه‌ای باشد،صبح‌ها با سمفونیِ قی‌نخاله‌ی بوق‌ها از خیابان...وِردِ باطل‌السحر خوانده می‌شود!جسد باید کفنِ پشمی‌اش را کنار بزند،درِ کوزه‌های خالی‌اش را باز کند،دوباره ریه‌ها را پُر از دلهره، و سینه را پر از احشای انسان‌بودن کند...مومیایی، استخوان‌هایش را می‌تکاند،لبخندِ پلاستیکیِ یک «شهروندِ خوب» را روی صورتش منگنه می‌کند،و در موزه‌ی بدبوی جهان،دوباره در انتظارِ هجومِ ساعتِ پنجِ عصر...شروع به راه رفتن می‌کند!سپهر عسگریسپهر عسگریSat, 05 Sep 2026 05:42:40 +0330https://virgool.ir/@Sepehrasgari/nameh-az-poshte-sangar-f5hlsunoffdm«برای تو می‌نویسم؛ از پشتِ سنگری که بیشتر از خاک، ترس بر دست‌هایم نشانده است. اینجا، میانِ تاریکی و صدایِ آهن، تنها یک چیز روشن مانده: فکرِ تو.نمی‌دانم این نامه می‌رسد یا نه؛ اما می‌نویسم. آدم گاهی، در مرزِ «نبودن»، باید چیزی از خودش را جایی امن بگذارد. حقیقت این است که من شجاع نیستم؛ هیچ‌کس اینجا شجاع نیست. اینجا فقط «انسان» باقی می‌ماند و انسان، وقتی صدایِ پایان را می‌شنود، تمامِ فکرش می‌شود نام‌هایی که دوست داشته… و نامِ تو، امشب بلندترینِ آن‌هاست.اگر برگشتم، می‌خواهم ساده‌تر دوستت بدارم؛ بدونِ آن‌همه سکوت، بدونِ آن‌همه پنهان‌کاری. می‌خواهم کنارت راه بروم و باور کنم که زندگی می‌تواند آرام باشد.و اگر برنگشتم… لطفاً مرا در صدایِ گلوله‌ها به یاد نیاور. اگر از من چیزی ماند، بگذار در عصرهایِ آرام باشد؛ در عطرِ چای، در پنجره‌ای که رو به غروب باز مانده است.صداها نزدیک شده‌اند. نمی‌دانم این کلمه، آخرین کلمه است یا نه… تنها می‌دانم در میانِ این‌همه مرگ، تمامِ چیزی که در من زنده مانده، تویی.»سپهر عسگریسپهر عسگریFri, 04 Sep 2026 14:44:27 +0330