https://virgool.ir/feed/@SaxhaI've Got The mind Of My Own, I'm Just One Of The kind. https://t.me/FreakedUp_Textsfa2026-11-12 05:43:53https://files.virgool.ir/upload/users/49252/avatar/cytkpj.pnghttps://virgool.ir/@Saxhahttps://virgool.ir/@Saxha/یه-مستطیل-آسمون-ghubxl4tlzqvوقتی موجودی، جاییه که نباید باشه یا کسیه که نمی تونه بشه، قشنگه. پتویی که روی دیوار میخ شده، موتوری که توی تخت گاز به جای میز گذاشتن، نگهبان شیفت شب تئاتر که وقتی کسی نیست می ره رو صحنه و پیانو می زنه و این در فلزی زنگ زده تا همین دو روز پیش. این در قشنگ بود چون احتمالا وقتی خونه رو ساختن، سقف بالا رفت، بتن سفت شد و زبانه قفل تونست کارش رو انجام بده، دیگه کسی به این فکر نکرد که این در یه چیزی میخواد. کسی به این فکر نکرد که درسته این اسمش دره، چهارچوب و دستگیره داره، ولی بیشتر پنجره است تا در. من که راضی بودم. از توی این در-پنجره آسمون رو نگاه می کردم. ابرای وقتی از پشت اون رد می شدن، صادقانه تر بودن، آسمون وقتی تو یه مستطیل خلاصه می شد صمیمی تر بود. گاهی اوقات قاب قشنگی میشد، مثلا وقتی یه مینا می اومد اون کنار سمت چپ می نشست و به راست نگاه می کرد و یه نیم رخ تخت درست می شد. یا وقتی یه سار داخل در می نشست و یه سار دیگه بالای در و سرشون رو خم می کردن و انگار از یه چیز خیلی قشنگ حرف می زنن. و حالا دیگه نه پنجره است نه در، حتی زنگ زدگی هاش هم بوی آشغالدونی میده. نه پرنده ای روش می شینه و نه می تونی ابری رو از پشتش ببینی. الان فوفش چشت به اون لاستیک خاکی می افته و یاد یه پیرمرد چاق می افتی که ساعت دوازده ظهر، توی یه بیابون سمندش پنجره کرده و زنگ زده امداد خودرو. حالا دیگه دلیلی ندارم بشینم پشت پنجره و بگم خدا کنه مامان زود بیاد که با گوشیش از این مینا عکس بگیرم. خوش حالم که دیگه ترس کنترل لحظه رو ندارم ولی دل تنگ آسمون کوچیک و مستطیلی شکلمم.SaxhaSaxhaTue, 28 May 2019 14:47:21 +0430https://virgool.ir/@Saxha/آبنبات-f3odazfmefylمهد کودک، داستان شکلات و جایی بخورید که کسی نبینتتون. فقط اینکه شکلات نبود، آبنبات بود، از اونایی که مات و سفتن، مات مثل رنگ شیشه های خالی ترشی تو زیرزمین، سفت مثل نون خشک. مربی ازمون می پرسه کجا آبنباتتون رو خوردین؟ پسری که همیشه با افتخار و قلدری میگه بچه پایین شهره، جواب داد بالای درخت توت. بعد با غرور به ما نگاه می کنه که بگه بله، من پنج سالمه و خودم می رم رو درخت و توت جمع می کنم. یکی گفت تو زیرزمین، یکی تو اتاقش. من آبنبات رو از تو جامدادیم درآوردم و دادم به مربی. گفتم بیا مال خودت. با صدای هیجان زده گفت بچه ها براش دست بزنین! اون فهمید هیچ جا نیست که خدا نباشه و هرجا برین چه روی درخت توت، چه توی زیرزمین، خدا می بینتتون. صد آفرین ساژا!من یواش به بقل دستیم گفتم آبنباتِ لیمویی بود، من اصلا آبنبات لیمویی دوست ندارم.https://t.me/FreakedUp_TextsSaxhaSaxhaMon, 27 May 2019 21:05:58 +0430https://virgool.ir/@Saxha/خدا-zlvckpve9vtuوقتی سیزده سالم بود، نماز می خوندم. هیچ وقت حجاب رو رعایت نکردم ولی رستگاری رو تجربه کردم. سیزده سالم که بود یه شب خیلی حالم عجیب شد. احساس کردم نه خودم رو می شناسم، نه دنیام و قبل از اینه فرصت کنم بهشون برسم، سریع تر از همیشه چرخ می خورن و از من دور می شن، هیچ وقت بهشون نمی رسم و هیچ وقت ماهیتشون رو کشف نمی کنم. اون شب خاص من گریه کردم. از اینکه داشتم بزرگ می شدم می ترسیدم، از اینکه برای خودم غریبه ام و نمی دونم کی ام و کجا دارم می رم. از فردای اون شب نماز خوندم. هر شب یه صفحه قرآن و معنیش. نماز هام طولانی بود. نه مثل این مامان بزرگا که فقط از روی عادت انجامش می دن. من حس می کردم که دارم از زمین کنده می شم، قشنگ حس می کردم یکی کنارم هست و هوام رو داره و حسم نه متعصبانه بود، نه خودخواهانه و نه برده وار. حس خیلی خوبی بود. مثل یه طناب من رو به خودم وصل نگه می داشت، به دنیا و این باور قلبی می تونست جای تمام پوچی های دنیا بشینه. من رستگار شده بودم. این ماجرا فکر کنم یک سالی طول کشید.یه روز یهو به خودم اومدم و دیدم از خدا متنفرم. نمی دونستم چرا، چی شده بود ولی انگار بهم یه توهینی کرده بود و من یه جنگ رو علیه اش شروع کردم. یه جنگی که مثل مشت کوبیدن به هوا بود یا به یه دیوار سنگی. در حالی که من داشتم عرق می ریختم و نفس نفس می زدم، اون یه عامل ثابت بود که نه عصبانی می شد و نه جواب مشت هام رو می داد، نه دست رو شونه ام می ذاشت که آرومم کنه و نه نشونه ای می فرستاد که من رو می بینه. با فرو نفرستادن عذاب الهی داشت بیشتر خوردم می کرد.منم مقابله به مثل کردم. بهش پوزخند زدم و گفتم تو وجود نداری بدبخت! تو دلیل من برای طلوع و غروب خورشیدی! تو استدلال من برای اومدن بهار و زمستونی، تو افسانه ای هستی که من برای وجود داشتنم خلق کردم! حالا چی می گی پدرسگ؟! ها؟! حرفی داری؟ من جواب سئوال ها رو می دونم! اسطوره ها شدن استعاره، آدم شده میمون، زمینت از اتیش به وجود اومده، کوه و دریا و آسمون و خورشید و ماه بهت خیانت کردن و راز آفرینش رو لو دادن،علم اومده نشسته جای کتاب مقدست بیچاره! تو وجود نداری، شیطان وجود نداره، بهشت و جهنمت تو هیچ مختصات جغرافیایی پیدا نمی شه. من روح ندارم! من دیگه یه موجود برتر که فرزند تویه نیستم! من خودمم! من یه حیوونم و این بیشتر از بهشت تو بهم آرامش می ده! من خاص نیستم! من یه تیکه ستاره ام توی لجن!حالا بزرگ شدم، حالا که بزرگ شدم می فهمم چه کاریه که باهاش بجنگی. ثابت کنی وجود داره یا نداره. الان توی این سن خدا رو اون موتور سواری می بینم که هر روز موقع دوچرخه سواری با هم رو به رو می شیم. اون داره می ره سمت نوخندان و من دارم بر می گردم سمت درگز و برای یه ثانیه با هم چشم تو چشم می شیم و به هم لبخند می زنیم، برای هم دست تکون می دیم و هیچ ربطی به هم نداریم. غریبه ایم ولی هر دو تامون بلدیم لبخند بزنیم و این حس خوبی بهمون میده. همین! من یاد گرفتم که لازم نیست برای بدبختی هام یقه خدا رو بگیرم، همونطور که مجبور نیستم بابت خوش بختی هام دستش رو ببوسم. دو تا وجود مستقل از هم که توی کهکشان بی انتها به دنبال تکاملن و خیلی وقته از هم دور شدن، نه به خاطر اینکه یکی مرده و اون یکی روی زمین مونده. فقط به خاطر اینکه هیچکدوم یادش نمیاد چی شد که کار به اینجا کشید. چون هر دوتا موجودات ناقصین که نمی خوان مسئولیت وجود مقابل خودشون رو گردن بگیرن.پی نوشت: این یک تجربه فوق العاده فوق العاده شخصیه و به هیچ عنوان نمی شه با دین مقایسه اش کرد. نظر من در مورد ادیان به این اندازه ملایم و رویایی نیست. اگه یه روز حوصله داشتم تجربه ها و کشفیاتی که سر کلاس دینی بهشون رسیدم رو هم می نویسم. فعلا با حس خدایی که فراموشتون کرده و بهشت و جهنمش خیلی وقته به سیاه چاله بعد پنجم کشیده شده، خوش باشین.https://t.me/FreakedUp_TextsSaxhaSaxhaSun, 26 May 2019 21:25:48 +0430https://virgool.ir/@Saxha/فروپاشی-شخصیتی-vfsrnbhch6z1چه احمقانه! یه شور خاصی داره، آشنا شدن با یه آدم جدید، بهت امید میده که آره این یکی دیگه عین منه، مثل من فکر می کنه، مثل من حرف می زنه، مثل من می بینه و مثل من می شنوه. یا برای من بیشتر امید به پیدا کردن یه استاد حقیقیه. استادی که همون چیزهایی که یاد گرفتم رو یادم بده تا مطمئن شم که یه چی یاد گرفتم. اما هر آشنایی بعد مدتی از رویا کنده میشه و داخل گرداب واقعیت می افته. سعی می کنم خودم رو گول بزنم که بگم آره! همینه! مثل همیم! فقط یکم تغییر کن، یکم ذوب شو، یکم دوباره شکل بگیر. ولی همونطور که دارم این کلمات رو فریاد می زنم تا از حس بیگانگی با دنیا و معیارهاش خلاص بشم، می بینم که سرم ناخودآگاه پایین افتاده و دارم به غار تنهایی ام بر می گردم و در انتظار رهگذر جدید بعدی، زانوهام رو توی بغلم می گیرم.می ترسم انقدر از تنهایی خسته بشم که تماما آتیش بگیرم و بخار بشم. انعطاف پذیر به اندازه خودی که نیستم و کسی که می خوان باشم. می ترسم توی این مبارزه برای هویت، ترس از "درک نشدن دائم" برنده بشه.https://t.me/FreakedUp_TextsSaxhaSaxhaSun, 26 May 2019 21:24:00 +0430https://virgool.ir/@Saxha/دلتنگی-برای-فردا-n9so9mrb34dkیه شب میاد، یه شب که من یه سری هیپی نما دور یه آتیش نشستیم. با لباس های ریش ریش، رنگ های شاد و پارچه ی شل و ول. آتیش، سایه روشنی از واقعیت دورمون پهن کرده. یه شب میاد که سه تا گیتار کنار هم، روی خاک افتادن. منتظر و مصون در برابر رطوبت و تاریکی، درخشان زیر سایه آتیش. کفش هامون رو در آوردیم و سرمای علف های خیس، شبنم وار رو پاهامون لیز می خوره؛ به هم تکیه دادیم و در سکوتی درونگرا؛ زل زدیم به جرقه های آتیشی که می ره بالا، خاکستر میشه و میباره رو سرمون. گوش میدیم به صدا جیرجیرک ها و غورباقه ها و صدای دور رودخونه. یه شب میاد که یکی بلند میشه، یه دختره که یه پیرهن کتون گشاد تنشه، رو موهاش گل های ریز زرد و سفید گذاشته و چشم هاش یه جایی تو سکوت غرق شده. اون شب بلند میشه و سبزه های له شده رو از پشتش پاک می کنه، یکی از گیتار را رو بر می داره و میره روی سنگی که کنار آتیشه میشینه و با یه حالت منتظر شروع می کنه به ملودی زدن. یه پسره میره طرف دوتا گیتار باقی مونده؛ اون شب ریشش بلنده و موهاش بلند تر، شلوار جین پاشه با یه پیرهن چهارخونه قرمز و مشکی، یه هیزم شکن کانادایی. گیتار رو مثل تبر می گیره دستش و میره کنار دختره، پایین سنگ می شینه و سرگرم کوک کردنش میشه. به هم نگاه می کنیم؛ چی می خوان بزنن؟ قبل اون شب هم رو دیدن؟ می دونن چه آهنگایی بلدن؟ چرا کسی حرف نمی زنه؟ خدا کنه کسی حرف نزنه! دختره شروع می کنه. یه چیزی سنگین تر از سکوت شکسته میشه... نه یه چیزی شروع میشه؛ مثل اون سرفه ای که یه سخنران قبل شروع کردن می کنه، احترام؟ شاید...جنگل هم ساکت میشه، یا شایدم تو تاریکی خودش رو قایم می کنه.چندتا تک نت زد و به پسره نگاه کرد؛ پسره سرش رو تکون داد که یعنی نمی شناسه. یه آکورد زد، پسره دوباره سر تکون داد. چندتا نت دیگه زد، پسره سر تکون داد که یعنی می شناسم. دختره دستش رو رو گیتار میزون کرد، بند گیتار رو شونه اش رو بالا تر آورد. تک نوازیش رو شروع کرد. پسره چند ثانیه منتظر موند، بعد اون هم وارد میدون شد. یه دختره چشماش روشن شد، آهنگ رو شناخت. یه تخته چوبی رو گذاشت رو پاش و ضرب گرفت. اون شب ما همه تو یه تلپاتی جمعی گیر می افتیم، خاطرات با هم قاطی میشن، دژاوو منعکس می شه و فرار می کنه؛ مثل عجوزه ای که تو یه اتاق پر از آینه گیر افتاده و همه از ترس اینکه تناسخ زندگی بغل دستیمون باشیم لرزمون می گیره. اون شبه که یکی از دخترا بلند میشه. دامن سفید تنشه و یه پیرهن زرد، موهاش رو بافته و بین گره هاش گل صورتی گذاشته. با ضرب های بی ظرافت چوبی هم پا میشه، با صدای تیز گیتار دختر دستاش رو عقب جلو می کنه و با آکورد های یکدست پسر دور خودش می چرخه. یکی می پره طرفش، انگار می خواد جلو سقوطش رو بگیره. دستش رو میندازه دور کمرش، می چرخوندش، دست هم رو می گیرن؛ از هم دور می شن و دوباره به طرف هم بر می گردن. ما دست می زنیم و یکی جیغ می کشه، یکی سرش رو بالا میاره و زوزه میکشه. یه نبضی مستقل از ضربان قلب، می افته تو پاهامون. دست زدنمون ریتیم می گیره. یکی یکی دست هم رو می گیریم و می ریم وسط، کنار آتیش، دور آتیش، دور خودمون می چرخیم، موج می خوریم و طغیان می کنیم. اون شب یکی شروع می کنه به خوندن. چشماش رو می بنده. دختری که گیتار می زنه می خنده و محکم تر رو سیمای گیتار می کوبه. پسری که گیتار می زنه با یه پوزخند شیرین به حماقت های ما نگاه می کنه و با ضربه ی پاش ریتم رو به دام می ندازه.دیگه رقص، رقص نیست. موزون نیست، حرکت های اتفاقی رو پرش و چرخش های تصادفی، تلو تلو خوردن، پای بغلی رو له کردن، خندیدن، چرخیدن ، به هوا چنگ انداختن، افتادن و مستانه نفس نفس زدن. کشمکشی که به نظر می رسه هیچکی نگاهش نمی کنه، دعا خوندن برای خدایی که کره و قربانی کردن برای الهه ای که کوره. تکامل یه آیین. دوباره از اول آهنگ رو می زنن. فکر می کنم گیر افتادم، روی خش یه سی دی، روی ترک یه گرام و مدام دارم تکرار میشم. مدام داریم تکرار می شیم و هیچکی دلش برای فردا صبح تنگ نمیشه.https://t.me/FreakedUp_TextsSaxhaSaxhaSun, 26 May 2019 21:21:25 +0430