https://virgool.ir/feed/@Sasa.hfa2026-11-12 10:36:24https://files.virgool.ir/upload/users/905914/avatar/4uUKkk.jpeghttps://virgool.ir/@Sasa.hhttps://virgool.ir/@Sasa.h/همنشینی-با-دیو-nry7tpjscvozهمنشینی با دیواوایل بهار بود. نه، اواخرش بود. اصلا چه فرقی میکند.آن سال را متفاوت شروع کردم. مدتی قبل دو عمل انجام داده بودم. عمل کلیه. تا آن سنگ های لعنتی را خارج کنم. آخر مگر بدن انسان جای سنگ است؟ آری. برایمن بود. نه یکی دوتا. بلکه مشت مشت. از سه سالگی با من نمو کرده بودند.همان روز های لعین بود. تمام تنم گویی آشفته شد.روی تخت دراز میکشیدم. به سقف زل میزدم.و به خودم میپیچیدم. تهوع وضعیتی پیوسته شده بود. و با هر دم قلبم تیر میکشیدبا این وضع مدرسه میرفتم. آنهم کلاس فرا برنامه برنامه. خلاصه درد به حدی شد که کم آوردم. ناچار شدم تست خون بدهم.در آزمایشگاه مقداری خونم را در شیشه کردند. و با گنگی به برگه ی جواب خیره شدیم. من، پدر و مادرم. هیچ سر در نمیاوردیم. فوری رفتیم نزد‌دکترم. راستش مادرمرفت. و من در ماشین خودخوری میکردم.حتی نامش دهشتناک بود. در ذهنم غولی بود خونخوار به نام دیالیز. بار ها شنیده بودم که شاید کار به آنجا برسد. مادر آمد. نگران و رنگ پریده. و البته نا امید. تنها با بغضی نهفته گفت؛ برویم بیمارستان. گفتم: اما…و همانجا تمام شدم. پیله کردم. به چی؟ به اینکه فردا برویم. میترسیدم. مثل سگ. اما پیروز شدم. و آنشب را به خانه ی پدر بزرگم رفتیم. همه بودیم. جمعی ده پانزدهنفره. بلافاصله سفره پهن کردند. شامشان ماکارونی بود. سرخ و چرب. و همه با نگاهی پرسگرانه بهمان زل زده بودند. هیچ کس از حال درونم خبر نداشت.مادر جریان بیمارستان را شرح داد. و من اشکم روان شد. زیاد و بی اراده. تلخ و با درد. به آشپزخانه رفتم و در را بستم. گریستم. بی امان. حس درونم بر همهآشکار شد. البته شاید. دلگرمی ها شروع شد. اما بی فایده. و بعد نمیدانم چگونه صبح شد. مثل تمام شب ها. مثل همه ی سیاهی ها. صبحی که هیچ میلی باآمدنش نداشتم.پدر به دنبال کار هایم رفت. و من به همراه مادرم راهی بیمارستان شدیم. دایی بنده هم بود. وسیله مان تاکسی بود. شاید پراید. شاید پیکان. چه اهمیتی دارد. برایمن ارابه ی مرگ بود. به بیمارستان رسیدیم. ساختمان چهار، پنج طبقه با ورودی بزرگ. نوشته ی سر درش را به یاد دارم. بیمارستان الزهرا. رفتیم داخل. و با پرس وجو به پذیرش رسیدیم. چیزی شبیه دکه ای چوبی و شیشه ای. با چند صندلی در جلوی پیشخوان. سقفی بلند داشت. و کفش را سرامیک هایی بزرگ مزین کرده بود. به رنگ مشکی.روی صندلی های فلزی نشستیم. من و دایی. سرما از صندلی در جانم پیچید. و من دستم مدام حرکت میکرد. از سینه به مثانه و برعکس. میسوخت. تیر میکشید. فریاد میزد. هیچ نگفته بودم از این حالات. به هیچکس. در انزوا و تنهایی داشتم تمام میشدم.مادر با تعدادی برگه آمد. برگه های سفید و منگنه شده به هم.و گفت: برویم. گفتم:کجا؟ گفت بخش ویژه. با خودم گفتم: یا خدا این دیگر چه اسمی است. راهی شدیم. خیل درب و داغان ها آنجا بود. کسی پایش لنگ بود.یکی درباند پیچیده و دیگری در ماسک اکسیژن حبس. و آنها که روپوش سفید داشتند، از همه سالم تر بودند. دکتر ها و پرستاران. خنده شان خوب به راه بود. که از اینبابت خداراشکر. وگرنه چه میکردیم. بگذریم. در آن لحظات حسودی میکردم. به زمین و زمان. نه، دروغ نگویید. نمیتوانید درک کنید. چون در آن حال نبودید. به هر حالسوار آسانسور شدیم. بالا رفتیم. یکی دو طبقه. و بله. تابلو بخش ویژه را دیدیم. داخل شدیم. ایستگاه پرستاری کناری بود. در راهرو ای نه چندان پهن و نه چندانقشنگ. سر پرستار برگه ها را گرفت. مانند سرباز ها، نامشان روی سینه شان بود.اتاقی را نشان داد. داخل شدیم. پنجره ی بزرگی داشت و نور شدیدی به درونهجوم میاورد. حتی پرده نیز کارگر نبود. دو تخت در اتاق بود. حاشیه و دیوار ها به رنگ سبز. و بالای هر تخت دم و دستگاه غریبی به چشم میخورد. مدتی هاج و واجنگاه کردم. از بالا به پایین. از چپ به راست. حتی یک هم تختی هم داشتم. بچه بود. حدودا ده ساله. و مادری که کنارش بود. بلافاصله مکالمه ی مادرم با او آغاز شد. چیزی که در آنجا شایع است. افراد از اوضاع هم خبر میگیرند. تا بدانند کدامیک نگون بخت تر است. نام کودک سیاوش بود. تنم لرزید. چرا؟ چون با خبر شدم. ازچه؟ از این که شب قبل دیالیز شده. دنیا روی سرم آوار شد. گفتم: خب کار تمام است. این هم فرجام من. آنهم در سیزده سالگی. از این بهتر نمیشود. مردی بالباس کرمی داخل شد. قد بلند. عبوس. و بد اخلاق. لباسی در دست داشت. به رنگ آبی. روی تخت گذاشت و گفت بپوش. و پوشیدم. طعم زار زدن لباس در تن را حسکردم. گویی برای پدرم بود. البته خاصیت لباس های بیمارستان است.روی تخت دراز کشیدم و به بیرون خیره شدم. فرو رفته و درد. و پدری نگران که مدام تماس میگرفت. مدتی گذشت. غروب آفتاب نمایان شد. بیرون از اتاق کسیمیگفت: دکتر، دکتر.لحظاتی گذشت و مردی به همراه چند خانم ‌وارد شد. دو پسر جوان هم بودند. همه یکدست سفید پوش. و آنکه دکتر صدایش میکردند، جلو آمد. خوش برخورد بود. باقدی نسبتا کوتاه. صورتی استخوانی. موهای جوگندمی. و عینکی بر چشم.گفت: آقا صادق؟گفتم: بلهبعد احوالپرسی ای زوری انجام داد.در پایان پروند را دید زدکرد و گفت: خیلی خب.مادر را به گوشه ای خواند.آهسته پچ پچ کرد. و من با درد و نا امیدی نگاه میکردم. تنها کاری که از دستم بر میامد.مدتی گذشت و خانمی وارد شد. دوستداشتنی بود. سلامی کرد و با من و من گفت: کلیه هات از کار افتاده. متاسفانه باید دیالیز بشی. گویی در کسری از ثانیه ازدرون منفجر شدم. نه تنها من که مادرم هم. تمام وجودمان اشک بود. انگار که مرگ یک عزیز. و گریستیم در آغوش هم. حالا دیگر شب سیاه همه جا را گرفته بود. بهغول رسیده بودم. روی تخت دراز کشیدم. دوباره خیره به سقف شدم .پدرم سر رسید. با اخمی جعلی و لحنی جد گفت: مگر چه شده؟ چرا شلوغش کرده اید؟ اماصورتش، جنجال درونش را جار میزد.دستش در جیب شلوارش بود. لبه ی کتش کنار رفته بود. دروغ چرا، آبی بر آتش بود. گویی کمی آرام گرفتم.آرامشی متزلزل کهبا هر چیزی ممکن بود خراب شود. مدتی به دلداری و امید دادن گذشت. دو مرد داخل شدند. ظاهرا دکتر بودند. هر دو خوشتیپ و قد بلند.بسته ای در دست داشتند. بهشان ماتم برد.یکیشان گفت: اسم این اکسز است. برای دیالیز باید توی ران پات جا بذارمش. اما محتویات بسته چه بود؟ میگویم. یکلوله ی بلند به اندازه ی یک وجب. که در انتها به دو لوله تقسیم میشد. یک قرمز و دیگری آبی. خوف کردم. تنم با عرقی سرد آبیاری شد. اما چاره چه بود؟ راهی بود کهبتوان به آن پناه برد؟ نه. و پدری که از مردانگی و قوی بودن حرف میزد. جالب آنکه جواب میداد. روی تخت خوابیدم. و خودم را به دستشان سپردم. بی هیچ مقاومتی،انگار که اصلا این بدن متعلق به من نیست. سردی و سوز بتادین را روی پایم حس کردم. سرم را بالا آوردم تا شاهد ماجرا باشم. که با فشار دست اطرافیان دوبارهخوابیدم. بعد سوزنی بی حس کننده زدند. بیرحمانه شکافت. اما ارزشش را داشت. تقریبا درد خاصی از ورود آن لوله حس نکردم.پرستار و دکتر ها در رفت و آمد بودند. و من بی حرف، فقط مشایعت شان میکردم. شخصی دم در اتاق بلند گفت: غذا. و پدر رفت و غذا را گرفت.چیزی نمیتوانستمبخورم. حتی یادم نیست که آنشب غذا چه کوفتی بود. کارم را تمام شده میدانستم. کابوس های چند ساله به واقعیت پیوسته بود. و هیچ ناجی ای نبود. حتی خدا راکنار زدم. همه فقط نگاه میکردند. نیمه شب فرا رسیده بود. فضا آرام بود.مهتابی راهرو بخش، مدام روشن و خاموش میشد. انگار او هم روز های آخر عمرش بود. خانمی پرونده به دست داخل شد.و گفت: برویم دیالیز. باز وحشت جای آرامش را گرفت. آن دیو پلید، دیالیز، حالا نزدیک بود. نزدیک تر از هر زمان دیگری.خانم گفت: میتوانیم راه بیایید؟ سر تکان دادم .پدر گفت که تازه پایش را عمل کرده. خانم گفت: پس می‌روم ویلچر میاورد. لحظاتی بعد برگشت. همراه ویلچری قراضهو بزرگ. به سختی رویش نشستم. تا حالا فقط با ویلچر بازی کرده بودم. برای یکی از اقوام بود. اما حالا…پس از نشستن، پتویی روی شانه ام انداختند. اصلا انگارخصلت آدم مریض است. سردش میشود. میلرزد. آسیب پذیر میشود. راه افتادیم و از چند راهرو گذشتیم. لامپ و مهتابی ها یکی در میان خاموش بودند. بعد بازهمان آسانسور بوگندوی لعنتی. پایین رفتیم. از کنار در ورودی، وارد راهروی بزرگی شدیم. در انتهای آن، تابلویی کوچک بود. رویش نوشته بود؛ بخش همودیالیز. وارد شدیم. انتظار معجزه داشتم. نمیدانم چه چیزی؟ شاید مرگ و یا شاید شفا. آنهم در یک لحظه.اما نه. نمیشد.جلو تر رفتیم. بلافاصله دندان هایم بهم خورد. بدنم تیر کشید. انگار این در بخش هنوز زمستان بود.روبرویم را نگاه کردم. چندین دستگاه به رنگ سفید در آن بود. درفاصله ی یکی دو متری از هم. و تنها یک پرستار خانم آنجا بود. با لباسی به رنگ آبی پر رنگ. سلامی بی حال کردم. از سر بی میلی. یا شاید برای اینکه مراعاتم رابکند. خانم گفت: پرونده را بدهید. نگاهی سرسری به آن آن انداخت. سپس گفت: بیاوریدش. و خودش راهنمایی کرد. پیش یکی از دستگاه ها رفتم. روی تخت لعنتیکنارش خوابیدم. در حالی که سرما، گرمای درونم را میبلعید. سراسر کنجکاوی بودم. البته ترسم بر این احساس میچربید.دستگاه عجیبی بود. با تعداد زیادی کلید. و مقدار زیادی لوله. صدایی خفه داشت. بعد آن خانم آبی پوش آمد. ماسکی سفید بر صورت. و دستکش در دست داشت. مظلومانه پرسیدم: درد دارد؟گفت: نه عزیزم اصلا. درست جوابی که انتظارش میرفت. اگر قرار باشد سرت را هم ببرند، میگویند درد ندارد.کمی به آن لوله ها ور رفت. وسرش را به لوله ی توی پایم وصل کرد. کلیدی را زد. و خون درلوله ها جاری شد. قرمز. گرم.حتی مهلت نداد که مادر و پدرم داخل بیایند. من تنها بودم. تنها مریضِ آنجا. چون دیر وقت بود. بعد از چند دقیقه احساس خوبی پیدا کردم. احساس سبکی. انگارتمام آن درد ها به داخل لوله کشیده‌ میشد.حتی چشمانم داشت روشن میشد. تمام وجودم آرامش شد. بعد از حدود یک ماه زجر، لذت بردم. انقدر ها هم بد نبود. نامدیالیز با خودش کلی فرق داشت. دیالیز تمام شد. دیو کمکم کرده بود. و در پایان همان خون، آرام آرام به رگانم برگشت. به آشیانه ی خودش.باز سوار ویلچر شدم. و کل همان مسیر را تا بخش برگشتیم. اما با حسی یکسره متفاوت. مانند سابق شده بودم. عالی.پدرم بیرون رفت. با یک مرغ بریان برگشت. و من خوردم. بی امان خوردم. بعد از مدتها. سس کچاپ رویش میریختم. و دلم قنج میرفت. کلی افسوس خوردم که چرازود تر دیالیز نشدم. رها شده بودم. آنهم به وسیله یک لوله و یک دستگاه. اندازه ی عزیزانم دوستش داشتم آن دستگاه پلاستیکی را. فردای آن روز بود که دکترم آمد. نگران بود. یا شاید وانمود میکرد. تنها گفت: دکتر شیفت دیشب وسط جانت رسید. اوضاع خیلی خطرناک بود. و من گمراه بودم. بین شکرگزاری و تشکر یا اعتراضبه اهمال کاری شان.شب و روز به دنبال هم گذشت. هجده روز تمام آنجا بودم. و هر بار دیالیز برایم مانوس تر میشد. یکبار یادم میاید یک دانشجو وارد اتاقم شد. و‌گفت: میدانستیددیالیز رشد را متوقف میکنه؟ و من دوباره زجه زدم. مانند روز اول. اما او راست میگفت.مرخص که شده بودم، خیلی تغییر کرده بودم. با استقبال گرم خانواده مواجه شدم.حالا باید جور دیگری زندگی میکردم. باید ها و نباید های متعددی به زندگی ام‌اضافه شده بود. گاهی دشوار بود و گاهی دشوار تر.اما اکنون سیزده سال گذشته است. آزمایش ها را چشم بسته میخوانیم.حیات من همچنان به آن دستگاه وابسته است. من اما همانم. شاید عاقل تر و البته تحلیلرفته تر. حتی محتاج به ویلچر. آنهم تمام‌ وقت و واقعی. و آن دیو دیالیز تا امروز دمخور من است.راستی هنوز هم با سیاوش دوستم و دوستش دارم.SasaSasaSat, 13 Aug 2022 20:25:23 +0430https://virgool.ir/@Sasa.h/چون-به-خلوت-میروند-gdwczwofll4fچون به خلوت میرونداز روبروی نیم دایره ای که مردم درست کرده بودند تا شاهد ماجرا باشند و از درون خانه صدای جیغ و داد می آمد. و سیل اسباب و اثاثیه ای که از پنجره طبقه دوم بهبیرون ریخته میشد و با ناله ی شکستنی ها در کف کوچه به پایان میرسید. داخل خانه اما زنی به صاحبخانه التماس میکرد تا رحم کند و مهلتی دیگر بدهد اما بیفایده بود. زن بعد از تلاش های بی وقفه اش، نوزادش را بغل گرفت و گوشه ی چادر مشکی اش را به دندان زد و خطاب به صاحبخانه گفت؛ گور پدرت. هر غلطیمیخواهی بکن مردک، اگر شوهرم زنده بود، باز هم جرأت چنین رفتاری را داشتی؟ ها؟ اینها را گفت و با عجله پله ها را پایین دوید. نوزاد را به دست یکی از همسایگانسپرد و تمام اثاثیه را به پشیزی فروخت. برای آخرین بار کشوی کمدش را وارسی کرد تا مبادا چیزی مهمی درونش باشد. فقط به نامه ای برخورد و آن را درود قنداقطفل نهاد و دور شد. تنها عده ی کمی احساس ترحم به وی داشتند و بقیه به دید موجودی پست نگاهش میکردند. بیست روز تمام بود که همسرش را در راه آهن ازدست داده بود و حالا هرکس به خودش جرأت میداد با شرف و ابرویش بازی کند. چند قدمی یکبار میاستاد، نوزاد را زمین میگذاشت و چادر را میتکاند هر چند اصلاخاکی نبود اما گویی با این کار میخواست کثیفی نگاه های سنگین را از روی خود بزداید. نگاهی به نوزاد انداخت و گفت؛ آه عزیزم، دخترکم، چه زود یتیم شدی، اصلاوقت کرده بودی پدرت را بشناسی. و به چشمان دریایی طفلش چشم دوخت که با زبان بی زبانی میگفت گرسنه ام. خوش چند روز بود که غذایی نخورده بود و یک قطرهشیر هم نداشت تا نثار او کند. درب تمام خانه های کوچه را زده بود و کسی مایل به کمک که نبود هیچ، بعضا با بد و بیراه و ناسزا بدرقه اش کرده بودند. تمام پولوسایل را اما برای خرید یک غذا و تعدادی رخت برای بچه خرج کرد. با نا امیدی تمام از مردمان، سرش را بالا گرفت تا بجوید، بجوید او را که وصفش را شنیده بود،همان که‌ نامش‌ خدا بود و دستگیر ضعیفان اما انگار سرش بیش از اینها شلوغ بود تا به کار تک تک بنده هایش برسد. روی جدول خیابان نشست و در حالی کهدخترک را روی پاهایش تکان میداد، غذایش را بلعید و بعد کمی شیر به دهان آن معصوم جاری کرد. از حس رضایت در چهره ی دخترک، برای مدتی شاد شد و اماحیف که اوقات خوش بسی زودگذرند. به یکدفعه نامه را که در کشو یافته بود، به یاد اورد و با دستپاچگی پاکتش را گشود و شروع به خواندن کرد.سلام همسرم، عزیزم، همراه و مادر بچه ام. هیچ از وصیت نامه خوشم نمیاید اما چه میشود کرد که این روز ها مرگ را در سایه ی خودم میبینم. گریه نکن. عاقبت همههمین است. به زودی دیدار خواهیم کرد. زیاد حرف نمیزنم مبادا که دلت بیش از برنجد. فقط بگویم‌که اگر روزی تقدیر خواست تا بی من سر کنی، به سراغ امیر برو. رفیق بچگی تا الانم. در انتهای بازار یک میخانه دارد. حتما دست یاری به سویت دراز خواه کرد. مواظب خودتو دخترمون باش.زن دیگر از فرط اشک که گونه اش را در مینوردید و از چانه اش پایین پایین میریخت، نتوانست‌چیزی ببیند. فقط نامه را بوسید و تایش زد و دوباره در قنداق گذاشت. بعد از مدتی پیاده روی به‌میخانه رسید و تمام ماجرا را برای امیر شرح داد. و او با این که از مرگ رفیقش خبر داشت، بار دیگر چون بار اول گریست. همه‌چیز را برایمادر و فرزند آماده کرد و حسابی بهشان رسید. در یکی از همین شبها، شیخی در آستانه ی در میخانه حضور پیدا کرد ‌‌گفت؛ صاحب اینجا کیست که این فاحشه را بهاینجا راه داده. امیر بلند شد تا ادب را به یاد این مرد رفت بیاورد. اما در این لحظه، زن از اشپزخانه در آمد و گفت؛ شیخی به زنی‌گفتا...... باقی اش را خودت خوبمیدانی. این تو پست فطرت بودی که ابرویم را در تمام شهر بردی وقتی که به هوس افسار گریخته ات جامه ی عمل نپوشاندم. تمام این دائم الخمر ها که اینجا میبینی،به‌تو شرف داردند. زن جامی را بالا گرفت و افزود؛ اگر جنم داری این صراحی را سر بکش. البته میدانم که اینکار را نمیکنی، نه به خاطر این که توهم ایمان داری، بلکهمیترسی در مستی راز دلت برملا شود. شیخ که سرخ شده بود و سرش را پایین انداخته بود، زیر چشمی نگاهی به مردم کرد و با اشاره سر امیر که میگفت فقط برو،گورش را گم کرد.SasaSasaSun, 15 May 2022 06:24:42 +0430https://virgool.ir/@Sasa.h/داستان-دزد-خرابات-eyhnkq7shr71دزد خراباتمرد؛ جناب قاضی، جناب قاضی. رحم کنید. خواهش میکنم ترا به خدا مرا ببخشید. عفو کنید سروروم. زندگی مرا پس بدهید.قاضی اخمانش را در هم کشید و چروک های ردایش را صاف کرد. عینکش را کمی روی بینی جابجا کرد، زل زد به مرد.و گفت؛ ببین جوان بد کرده ای. بعد کرده ای بهمردمان و بیشتر از همه به خودت. شنبه در میدان شهر به دار آویخته خواهی شد تا بلکه عبرتی باشی. و کسی راه نکبت بار تو را انتخاب نکند. میفهمی؟مرد در حال گریه، گفت سرورم میدانم چه کرده ام حتی به شما حق میدهم. اما من به تنهایی در این مسیر نیافتاده ام. رحم کنید. بگذارید داستانش را یک بار دیگربگویم. ترا به خدا. آنوقت امر کنید.قاضی سرش را تکان داد و با بی حوصلگی گفت بنال مردک.مرد گفت؛ سرورم نمیدانید چه روزگار سختی بود. نان نداشتیم بخوریم. سه بچه در خانه داشتیم و پدر فوت شده بود. آه پدرم. نازنینم. قاضی با بیرحمی داد زد. ادامهبده وقت تنگ است. مرد؛ بله.بله. جامه هایمان همه از هم پاشیده بود. خیلی سعی کردم تا کاری دست و پا کنم اما نشد. یا میگفتند سنت کم است یا مهارت نداری وهزار مزخرف دیگر. شما بگویید چه میتوانسم بکنم؟ از طریق یکی آشنایان به کار خلاف رو آوردم. به هر حال راحت تر از دیدن عزیزانم در آن وضع بود. اول زورگیریدر شهر و بعد....روزی در بیابان منتظر بودیم. منتظر چه؟ میگویم خدمتتان. کاروان هایی را که از اصفهان به مشهد میرفتند را سرقت میکردیم. آخر با خودشان همه چیز داشتند. پول وطلا.دفعه آخر به یک کاروان بزرگ زدیم و چه وحشتناک بود شنیدن صدای جیغ زن ها و کودکان. خدا مرا ببخشد هر چند اصلا چنین انتظاری ندارم. تمام داراییشان راسرقت کردیم. فریاد راهزنان راهزنان از جلو آمد. رفتم و مسئول کاروان را از شتر به زیر کشیدم. شعله ای روشن کردم و در صورتش گرفتم تا بدانم چه کس است یامی‌تواند چیز بیشتری به ما عرضه دارد؟ در همین لحضه خنجر و آتش هر دو از دستم بر زمین افتاد. زانو زدم و طلب بخشش کردم. بارها. مگر می‌شود صادق میرزااینجا و این هم در این موقعیت. آه. رویم به سیاهی ذغال بود. تمام اموالشان را پس دادم و حتی پذیرایی هم کردیم. دور آتش نشستیم. من و او. دوست قدیمی پدرم کهحالا بیش از ده سال بود ندیده بودمش.رو کرد بهم و گفت؛ پس پسر تقی خان، راهزن شده. ها. چه میگویند شبیه دزد سرگردنه. چه شد که به این روز افتادی؟و من از نامرادی ها سخن گفتم. چیزی که گویی مرا در این مسیر نکبت انداخت. میرزا گفت؛ یادت میاید در ده به من چه میگفتند؟گفتم آری. پیر خرابات.گفت؛ و یعنی چه؟ گفتم نمیدانم. فکر میکنم کسی که خیلی با تجربه است در موقع ویرانی و سختی. چه میدانم. مثل چراغ راهمرد گفت احسنت. گوش بگیر پسر جان. من چند سالیست که شغل پر رونقی پیدا کرده ام. مایلی انجامش دهی، از این راه زنی بهتر است.گفتم اما چه؟گفت؛ به این صورت که در شهر مغازه ای میگیری شبیه مغازه های فرنگ. پول مردم را جمع میکنی که مثلا برایشان از فرنگ جنس بیاوری. پول ها که جمع شد، خودتهم از آن شهر میروی و جای دیگر زندگی میکنی. خندید و گفت؛ من در این مدت تمام شهر ها زندگی کرده ام.گفتم آخر این نامردیست. و در جواب گفت؛ میخواهی بگویی کاری که الان میکنی جوانمردانه است. حداقل به کسی حمله نمیکنی. آرام نیش می‌زنی. حتی من برایاینکه گناهانم شسته شود. مدام به امامزاده ها می‌روم.در دلم گفتم چه حماقتی. سرورم، جناب قاضی، شما بعد از اولین بار که اینکار را کردم، دستگیرم کردید. اما آن مرد چه می‌شود؟ صادق میرزایی که صادق نبود؟ به منبگویید.قاضی رو کرد بهش و گفت؛ تمام شد؟؟ما تحقیق کرده ایم. آدم مؤمنی است.نمیشود تهمتش زد. باید بروم ناهار پسر جان.شنبه اعداماما سرورم. سرورم...مادرم، خواهرانمSasaSasaSun, 27 Feb 2022 15:19:21 +0330https://virgool.ir/@Sasa.h/در-باب-رنج-و-گذر-از-آن-pl8q7tgmvr1fبه حتم رنج از اولین احساسات بشری بوده که در روح و جسمش رسوخ کرده، رنج گرسنگی، رنج ترس از شکار شدن توسط حیوانات وحشی،رنج فقدان عزیز و ازهمان ابتدا همیشه در پی یافتن چاره ای برای رهایی از این احساس بوده. عبارت انسان بی رنج، احمقانه ترین چیزیست که یک نفر می‌تواند به زبان بیاورد. رنج و لذت به دو کفه ی ترازو می مانند که با ورود عاملی خوشحال یا ناراحت کننده،تعادلشان بهم خورده و یکی بر دیگری میچربد.رنج و لذت با آنکه مکمل همند، اما حضور همزمان ندارند. وقتی یکی خود را نشان می‌دهد، دیگری غایب است. و اما، اگر رنج نبود، و ما معیاری برای سنجش حال بدنداشتیم، آیا لذت برایمان عادی نمیشد و قدرش را میدانستیم؟معمولا انسان در بار اول مواجه شدن با رنج، وجود خدا را به‌ چالش میکشد و این سوال تسخیرش میکند که کجاست آن عدالت الهی، یا چرا من و دیگری نه، که معمولابا نگاهی به اطراف خود، به عمومیت رنج آگاه میشود و در نتیجه تحمل آن را آسان تر میابد. گاهی در خود رنج کشیدن نیز لذتی آنی نهفته است. همچون مادری که نوزادی را به دنیا میاورد. رنج میکشد اما آن رضایت خاطر ناشی از آن و دیدن چهره ی نوزاد به لذتی بدل میشود که تمام آن درد و سختی را از بین میبرد.باید توجه داشت که رنج از بین نمیرود و فقط حالتش تغییر میکنید. به زندگی خودتان نگاه کنید. زمانی تمام رنجتان عبور از امتحانات دبستان بود، بعد راهنمایی ودبیرستان و دانشگاه. حالا اگر سن تان هم بالاتر باشد، رنج زندگی مشترک، کار و درآمد. می‌توان گفت که ما حالت خنثی نداریم، به طور کلی یا شادیم و یا غمگین و وقتی ارتباطمان با یکی قطع میگردد، بلافاصله به دیگری متصل میشویم. اما از آنجا که همیشه میزان رنجمان بیشتر است، اغلب اوقات غمگین هستیم و فقط گهگاهی شادی و لذت، بهمان سر میزند. لذت به مثابه خیر و رنج به مثابه شر تلقی میشود، که هردو برای بقا به دیگری نیاز دارند، اما جدالشان پایان ناپذیر است. اما اگر رنج به لذت منتهی شود چه؟ کشاورزی را در نظر بگیرید که در سرما و گرما شخم میزند، بذرمی‌پاشد و آبیاری میکند، حتی رنج صبر و انتظار را به جان میخرد، تا در پایان به درک یک لذت برسد. لذتی چون گاز زدن میوه ی شیرین و دسته کردن اسکناس های فروش محصول. پس می‌توان رنج را تونلی تصور کرد که با پذیرش تاریکی و سختی آن، عاقبت به محل سعادت میرسیم، که همان لذت است. اما اگر آدمی هنر پذیرش رنج را نداشته باشد، آیا به لذتی دست پیدا میکند؟ و این عدم پذیرش خود سبب رنج و درد بیشتر نمیشود؟ به کلام ساده، رنج بهای پیروزی و لذت است. به طور کلی مادو نوع رنج را بر خود میبینیم. رنج هایی که در به وجود آمدنش، هیچ نقشی نداریم. و نوع دوم رنج هایی که خود خواسته است. دسته ی اول را چون انگار بهمان تحمیل شده، بسیار سختند اما دسته ی دوم با اراده ی خود آدم است تا به جایی که میخواهد برسد، مانند کارکردن و یا تمرین و ورزش، البته بماند که خود این کار ها گاه برای بعضی افراد، خود لذت به حساب میاید. اما تصور کنید که پشت این رنج و درد ها، هیچ هدف خاص و معینی وجود نداشته باشد. در آن صورت است که تحمل رنج بسیار سخت میشود و از آنجا که پاداش و معنی خاصی در کار نیست، به هیبتی غول آسا در میاید ولو رنجشی کوچک باشد. اما راه حل این معضل چیست؟فرض کنید که رنج عمیقی را از فقدان عزیزی تجربه میکنید و هیچ راهی برای فروکش کردنش نیست. تنها یک راه برای مقابله دارید و آن بالا بردن تحملتان است. اگرایمانتان قوی باشد، احتمالا تمام این رنج ها را به مثابه امتحان الهی و حکمت خواهید گذاشت که البته مسکنی است موثر و چه بسا درست هم باشد، چه کسی میداند؟مثلا کسی را فرض کنید که به دلیل مشکلی خاص نتوانسته سوار هواپیما شود و پرواز را از دست داده. ابتدا دچار تشویش میشود و خود را به دلیل شانس بدش سرزنش میکند. اما در کمال تعجب میبیند که هواپیما سقوط کرده. اینجاست که همه چیز را پای حکمت، خیر و صلاح میبیند و از بابت این موضوع حتی شکر گزاری میکند.حجم غم و رنجی که ما دریافت میکنیم، هیچ ربطی به سن، شرایط و محیط ندارد و در همه یکسان است. بر فرض مثال کسی را تصور کنید که از بیماری سختی رنج میبرد و حجم دردش x به توان ۱۰ است. حالا کسی را تصور کنید که سرماخوردگی معمولی دارد، اما‌ چون تا الان وضعیتی بدتر از آن را تجربه نکرده، رنج و درد را باهمان حجم x به توان ۱۰ حس میکند. مگر اینکه در وضعیتی بدتر قرار گیرد تا در آن صورت مثلا سرماخوردگی در نظرش x به توان ۷ شود. باید این نکته را دانست که لذت و شادی از یک حدی فراتر نرفته و همیشه در آستانه ی همان x به توان ۱۰ است.لذت نیز از این قاعده مستثنی نیست. همانقدر که کودکی با اسباب بازی کوچکی شاد میشود، فرد دیگری با خرید یک اتومبیل به همان مقدار شادی و لذت دست میابد. یا این تفسیر در جهان، نه کسی از شما خوشبخت تر است و نه بدبختر. و اگر با دیدن فردی فقیر یا روی ویلچر، سریع قدردان خدا میشوی و بعد از مدتها به یادش میاوری، بدان که چقدر در اشتباهی. قطعا زندگی خیلی سخت تر بود اگر ما در جهان به تنهایی رنج میبردیم.گاهی اما ناراحتی ما در این است که رنجمان دیده نمیشود، افراد‌ نمیبینندکه ما چه میکشیم و با چه دست و پنجه نرم میکنیم و از آن بدتر این که حتی اگر هم از رنج ما آگاه شوند، انقدر در منجلاب زندگی خود غرق هستند، که کاری از دستشان بر نمی آید. اما راه حل چیست؟ویکتور فرانکل، روانشناس اتریشی مکتب ( لوگو تراپی) یا معنا درمانی، در کتاب انسان در جستجوی معنا می‌گوید؛ کسی که چرایی را یافته، با هر چگونه ای خواهدسخت. به تعریف ساده تر، اگر معنای رنج کشیدنمان را پیدا و درک کنیم، با تمام دشواری ها و سختی ها میسازیم تنها به یک دلیل، هدف. در این صورت است که انسان دیگر احساس پوچی نکرده و چه بسا در مسیر، لذت هم میبرد. اما چگونه معنا بسازیم؟ لوگو تراپی سه گزینه را پیشنهاد میدهد. ۱: با انجام کاری ارزشمند ۲: با تجربه کردن ارزشی والا مانند عشق ۳: باتحمل درد و رنجبی معنایی همیشه با نامیدی گره خورده چرا که وقتی کسی رنجی را تحمل میکند بدون آنکه معنا و هدف آنرا بداند، امید خود را از دست می‌دهد چون به نظر خودش هیچ چیز خوشایندی در انتهای این رنج وجود ندارد و رنج بدون آنکه لذتی را نوید دهد، انقدر ادامه میابد که ناگزیر فرد از پا میافتد. از اینرو، مسئولیت یافتن معنا درزندگی، چیزیست که حضور مارا در این جهان توجیه میکند.یووال نوح هراری در کتابش اشاره میکند که وقتی بودا به معنی بیدار شده با نام اصلی( گوتاما سیدارتا) به معنی کمالجو به تاج و تخت محل کوچکی در تبت رسید،آن را رها کرد و همه جارا زیر پا گذاشت تا دریابد دلیل این همه رنج و درد چیست.دید که مردم تا در رنجند برای رهایی از آن رنج میکشند و زمانی هم که در لذت به سر میبرند،از ترس اینکه مبادا تمام شود و یا چرا بیشتر لذت نمیبرند، باز در رنج هستند.اما بد نیست که ببینیم آیین بودایی، در این باره چه میگوید؟ آنها ریشه ی اصلی رنج را خود نفس پنداشته و معتقدند آدمی تنها زمانی به شادمانی می‌رسد که از دنیا برود.از نظر آنها، اگر آدمی خود را از شر منِ تخیلی خلاص کند، از دردها و رنج ها خلاصی میابد. میگویند؛ آدمی به دلیل وابستگی خود به این دنیا، اعمال خود را از روی خود پرستی انجام می‌دهد و به خاطر همین اعمال که از سر وابستگی انجام میگیرند، بشر را به حیاط های پی در پی مقید میکند که موجب میشود انسان پس از این زندگی، به زندگی دیگری انتقال یابد. این است که باتولد دوباره، رنج و درد نیز آغاز میشود. اما اگر به دام این اعمال و وسوسه های حسی نیافتد، در بدن دیگری به حیات خود ادامه نداده و در نهایت به آزادی می‌رسد. تنها در این صورت است که انسان به نیروانا یعنی عالیترین مقام می‌رسد. و اگر شایسته ی این مقام نشود، در دور باطل به اصطلاح سمسارا اسیر باقی میماند. و امابرای رهایی از این رنج ها باید از میل فراوان به زیستن و هوس هایش دست بکشد و برای ریشه کن کردنشان چند راه حل ارایه میکند. مانند: نیت یا اندیشه ی درست،کردار درست، معیشت درست، بینش و کوشش و گفتار درست. در پایان و از نظر آیین بودا، درد و رنج محصول جهل آدمی بوده و اگر انسان از آن اعمال دلبستگی دوری کند، در همین زندگی به نیروانا دست پیدا خواهد کرد.در پایان می‌توان گفت هر کسی در مواجه شدن با رنج خویش، تجربه و راهکار متفاوتی داره. اما به نظرم بهترین آرزویی که می‌توان برای کسی کرد، اینست که به معناو چرایی رنجش دست یابد.SasaSasaMon, 14 Jun 2021 21:16:08 +0430