https://virgool.ir/feed/@Sarvesiminghalbاحوالاتم را در روزهای ابتلای عزیزانم به سرطان در اینجا می‌نویسم...fa2026-11-12 06:48:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Sarvesiminghalbhttps://virgool.ir/@Sarvesiminghalb/در-لحظه-استیصال-چه-می-کنی-دارو-نیست-v3cjieaidqvkدر لحظه‌ای که مستاصل شدی و نمی‌دونی باید چکار کنی، چکار می‌کنی؟؟ ‌هفته گذشته تصادفاً متوجه شدم، دارویی برای بیماری بابا هست که از قضا بسیار گرونه و کمیاب‌ این دارو، آبه روی آتیشِ این‌ غده‌ها و منشاشون‌به پلن‌های مختلفی فکر کردم از فروش ماشین تا گرفتن وام و گرفتن چند پروژه بزرگ که بدون ایجاد نگرانی برای خانواده، بشه این درمان رو شروع کرد.‌نشستم یک لیست از آدمهایی که در خارج از کشور می‌تونن بهم کمک کنن تا این دارو رو بفرستن ایران، نوشتم.‌جلوی اسم هر کدومشون براساس میزان امکان همکاری ستاره کشیدم از یک ستاره تا پنج ستاره‌.‌به دفعات و تکرار استفاده از دارو و تهیه پلکانی و زمانیش فکر کردم، ریز شدم و ریزتر.‌ به خودم اومدم و دیدم کاغذ سیاه شده و من معلق‌تر از لحظه‌ای بودم که تصمیم گرفتم به این ماجرای تو در تو فکر کنم. ‌چیزی توی ذهنم سوت کشید، گوشهام از اعماقشون شروع کردن به سوختن و یک لحظه همه‌چیز ساکت شد. بی شنیدن هیچ صدایی...‌امشب که به‌دنبال داروی جلسه سوم شیمی درمانی خاله به داروخانه ۱۳ آبان رفتم، اون سوت قاطی شد توی صدای آدمهایی که از مسئول پذیرش ۱، می‌خواستن که بهشون کمک کنه.‌ الان یک هفته اس که دنبال این دارو می‌گردیم اما پیدا نمیشه.‌ استیصال در این وقت‌ها رجزخوانی می‌کنه، پاش رو بیشتر از گلیمش دراز می‌کنه و تا سرحد اقلیمِ امید میاد جلو...‌‌این سرزمینی که من توش وایسادم، کوه‌هاش تیره‌اس، آسمونش ابریه و به‌جای بارون، باد گرم و سوزان می‌وزه.‌اما به زیرپام امیدوارم که همینطور مستحکم و حامی، نگهم داره...‌سه دقیقه مانده به یک بامداد، ۲۵ فروردین۱۴۰۰- اول رمضانسرو سیمین قلبسرو سیمین قلبWed, 14 Apr 2021 02:01:09 +0430https://virgool.ir/@Sarvesiminghalb/در-اتوبان-تردید-می-رانم-nhxfn72fetckدیشب توی اتوبان موقع برگشت به خونه داشتم خودم رو و نوشتنم رو توی ویرگول ارزیابی می‌کردم. ‌از خودم برای نوشتن غم‌ها بدم اومد، ترسیدم از اینکه کسی که مبتلا به سرطان هست بخونه و حس ناامیدی کنه، از خودم ناراضی بودم که تو و نوشته‌هات ممکنه آدمهای مشابه خودت رو نگران‌تر کنه، آدمهای که هیچوقت نمی‌شناسم اما اثر نوشته من روی کیفیت زندگی و درمانشون تاثیر بگذاره.‌تصمیم گرفتم که ادامه ندم و ننویسم‌...صبح امروز بعد از خوردن صبحانه با بابا و مجبور کردن مامان برای رقصیدن با یک آهنگ شش و هشتی و صدای خنده توی خونه، امدم دفتر کارم.‌پیروزمندانه به خودم گفتم : " نه تو می‌تونی، هم بنویس هم روحیه بده" ‌اما از نزدیکهای ظهر که یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا را انجام دادم تا حالا، به خودم، نوشتنم در اینجا و حرف زدنم با دیگران شک کردم.‌از گرفتن وقت دیگران منتفرم‌.دوست دارم همیشه حس خوب به آدمها منتقل کنم، احترام و آرامش و شادی؛ مهمترین هستند برایم.‌از بیان مشکلات و احساساتم وسط این دنیای بیکران که با سرچ چندکلمه می‌تونه کسی که نباید رو به این متن‌ها وصل کنه، می‌ترسم.‌نیم ساعت مانده به ۱۲ شب، توی اتوبان تردید با سرعت ۱۲۰ دارم میرم.‌سرو سیمین قلبسرو سیمین قلبMon, 15 Mar 2021 15:54:11 +0330https://virgool.ir/@Sarvesiminghalb/چطور-یک-شبه-تغییر-کردم-سرطان-چه-می-کند-fsxoh8fh7wj7وقتی مامان در عرض دو شب، بینایی چشم راستش رو از دست داد و زندگی به شکل عجیبی تغییر کرد، بابا رو کرد بهم و گفت : "تو یک شبه هم مادر شدی هم مدیر خونه و حالا با چندتا نقش داری زندگی می‌کنی، برات سخته اما بدون که خیلی بزرگ شدی.." ‌این روزها که بابا درگیر سرطان شده و دست تنها باید حال احساسی و وضعیت خونه رو مدیریت کنم، فکر می‌کنم دارم تبدیل میشم به یه آدم عجیبی که تاحالا تجربه‌اش نکردم.‌صبح با چشمهای دردناکی که از گریه دیشب خوابیدم، خودم رو توی آیینه نگاه می‌کنم. در اتاقم رو باز می‌کنم و مثل گوینده‌های صبحگاهی رادیو میگم : "سلاااااام، صبح بخیر ایرانی، صبح عالی متعالیییی، پرتغالییییی، پیاز، سیب زمینی، سه تا ده تومن، زنبیل رو وردار و بیار ... " ‌و بعد شبیه اسباب بازی شارژی‌ها می‌چرخم و با بابااینا صبحانه می‌خورم و مسخره بازی درمیارم.‌ آماده میشم و از خونه تا محل کار به بدترین سناریوهای عالم فکر می‌کنم، صلوات و حمد میفرستم، از انگشتهام به عنوان تسبیح استفاده می‌کنم و این وسطها به خودم نهیب میزنم که گریه نکن ...‌به دفتر کارم که میرسم، میشم همون آدم سابق که حالا این وسطها به‌جای سرچ اخبار، به دنبال دکترها و تجربیات مریض‌ها هستم.‌عصر و شب تا قبل از رسیدن به خانه زمان مشورت با پزشک‌ها، حرف زدن با خدا، سرزنش خودم هست و شب‌ها با تعریف کردن رویدادهای روزم، سعی میکنم کمی ذهن بابا و مامان رو به چیزهای دیگه مشغول کنم.‌‌گاهی وقت‌ها هم با بابا شروع می‌کنم به گفتگو درباره همان ایده‌های جدید کسب و کار، عقاید دینی و ایدلوژی‌ها و اینجور مواقع بابا تا ساعت ده و نیم حرف میزنه و ...‌تمام این لحظات برام شبیه به مسابقه است. مسابقه‌ای که حریفت منصف نیست و بازنده شدنت نه شبیه به مسابقه که جنگ است. ‌من این روزها وقتی بابا رو می‌خندونم نه تنها به موضوع خنده که به صدای خنده بابا، به طرز خندیدن، حرکت لب ها و چشمهاش و حرف‌های کوتاهی که وسط خنده میزنه دقیقاً توجه می‌کنم.‌..‌جزییاتی که قبلا عاشقانه ستایش می‌کردم و حالا شدیداً نگران از دست دادنش هستم...‌پروردگار زیبای من کمک کن...سرو سیمین قلبسرو سیمین قلبWed, 10 Mar 2021 14:53:01 +0330https://virgool.ir/@Sarvesiminghalb/نافرمانی-سلولی-شروع-شد-احوالاتم-از-سرطان-eeb1wdb0sc90قرار بود ساعت ۷ صبح در کلینیک بیمارستان جم با یکی از شاگردهای دکتر الهی درباره بیماری بابا صحبت کنم. حالا کجام؟ وسط اتوبان قفل شده کرج به تهران... ‌امان از ترافیک، ترافیک ماشین، ترافیک فکر، ترافیک حرف‌های نزده و ترافیک بیماری..‌از روزی که بابا و خاله متوجه غده‌های عجیب در بدنشون شدن دو ماه و نیمی می‌گذره و امروز که اینجا می‌نویسم، خاله اولین جلسه شیمی درمانی رو گذرونده و منتظر جواب آزمایش ژنتیک برای تعیین شروع شیمی درمانی بابا هستیم.‌‌نوع سرطان بابا را خون - لنفوم تشخیص دادن، غده‌ها روی گردن خودشون رو نشون دادن اما بی‌خبر بودیم که توی شکم و ریه و سمت کلیه مدتهاست که رشد کردند و پاشون به مغز استخوان هم رسیده.. لعنتی‌های بی‌صدا...‌وقتی مطمئن شدیم که این بیماری چیه بابا با یک لبخند محو و چشمانی پر از احساسات متناقض به من گفت : " من دچار نافرمانی سلولی شدم ... " ‌‌......‌راستش حرف‌های زیادی برای نوشتن دارم اما شدت اضطرابم برای گرفتن نتایج امروز اجازه نمیده متمرکز باشم.‌امروز با سه دکتر باید صحبت کنم و شیوه درمان که نه مدارا با سلولهای نافرمان بابا تعیین میشه.‌..‌میخام هر روز اینجا بنویسم اگر کامتون تلخ نمیشه، به خواندن من ادامه بدین...‌۱۹ اسفند۹۹‌س.م.کسرو سیمین قلبسرو سیمین قلبTue, 09 Mar 2021 08:42:14 +0330