https://virgool.ir/feed/@Sarawتلگرام من:https://t.me/saraamerefa2026-11-11 12:49:00https://files.virgool.ir/upload/users/3655966/avatar/uAfI8p.jpghttps://virgool.ir/@Sarawhttps://virgool.ir/@Saraw/همه-داریم-تلاش-می-کنیم-v9buehfkvymf‌به طور کل زیاد اهل معرفی کردن فیلم و سریال به دیگران نیستم چون وقتی فیلم مورد علاقه‌مو میگم و دیگران به اندازه من دوستش ندارن، ناراحت می‌شم انگار خودم سازندشم!😅اما یه سریالی هست که موقع جنگ دیدمش و خیلی دوستش داشتم، جوری که حتی اگر همه بگن افتضاحه بازم دوستش دارم و هیچی از ارزشش برای من کم نمی‌شه. سریال همه داریم تلاش می‌کنیم.وقتی حرف از سریال کره‌ای میشه معمولا یاد سریال‌های فانتزی و عاشقانه میوفتیم ولی سریال‌های کره‌ای خوب هم کم نیستن و قطعا یکی از بهترین سریال‌های امسال "همه داریم تلاش می‌کنیم" هست!خلاصه‌ی سریال: دونگ مان مردی چهل ساله است که تا این سن هنوز موفق نشده به هدفش که فیلمسازیه برسه، بارها فیلمنامه‌ش رو برای شرکت‌های فیلم‌سازی فرستاده ولی هیچکدوم قبول نکردن فیلمش رو بسازن. توی یک آموزشگاه فیلم‌نامه نویسی آموزش نویسندگی می‌ده و از دور موفقیت دوستاش رو نگاه می‌کنه، دونگ مان آدم خوبیه اما تنها عضو گروهه که هنوز موفق نشده، بقیه هرکدوم چندتایی فیلم ساختن. همین هم باعث شده به اونها حسادت کنه و رفتارای عجیب از خودش نشون بده! مثلا فیلم‌های اونا رو به بدترین شکل نقد می‌کنه و هیچوقت از خوشحالی دوستاش خوشحال نمیشه. دوستاش هم از این موضوع ناراضی‌ان و منتظر فرصتی میگردن که رابطشون رو با دونگ مان قطع کنن.به نظرم دیدن این سریال رو به خودتون هدیه بدین و فکر نکنین چون کره‌ایه ارزش دیدن نداره.اگر هم سریال یا فیلمی هست که خیلی دوسش داشتین حتما به ما هم معرفی کنین یا اگر این سریال رو دیدین نظرتون راجع بهش چی بوده؟😉 ساراساراThu, 29 Oct 2026 22:51:37 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/بالاخره-بال-هایم-را-باز-کردم-xqwxdhys8buvامروز بعد از شش سال کار در جایی که به آن تعلق نداشتم استعفا دادم، بالاخره خلاص شدم! اما باز هم استرس دارم، راستش هم خوشحالم و هم ناراحت. می‌ترسم از اینکه جنگ شود و نتوانم کاری پیدا کنم اما از طرفی هم طاقت بیشتر ماندن در آن محیط را نداشتم و یک جورهایی مجبور به ترکش بودم. حالا جاده تاریک به نظر می‌رسد و من تنهاتر از همیشه هستم. حالا می‌ترسم و غمگینم، مثل پرنده‌ای کوچک که در نبود مادرش از لانه بیرون افتاده و نمی‌تواند به مکان امنش برگردد. شاید با خودم لج کرده بودم که می‌خواستم هرطور شده از آنجا دور شوم وگرنه دوران سختی کشیدنم تمام شده بود و جاده کم‌کم داشت هموار می‌شد. شاید هم هیچ چیز نمی‌توانست تلخی روزهای گذشته‌ام را از بین ببرد و دلم را با آنجا صاف کند، نمی‌دانم هرچه بود و نبود تمام شد و حالا دیگر من مانده‌ام و یک دنیای جدید که قبلا نمی‌شناختمش. قبلا نمی‌دانستم می‌توان از این زاویه هم دنیا را تماشا کرد، انگار کسی آمده و جای دوربینم را تغییر داده. دیگر کاری از دستم بر نمی‌آید و ناچارم به ادامه دادن راهی که شروعش کردم. امروز بال‌هایم را باز کرده‌ام تا پرواز کنم ولی در اولین تلاش فقط از لانه پرت شدم پایین و حالا باید بیشتر تلاش کنم تا بتوانم به جایگاه قبلی‌ام برسم ولی شاید این هم تجربه‌ای باشد که در آینده به دردم بخورد، کسی نمی‌داند روز بعد چه خواهد شد.راستش حالا که فکرش را می‌کنم نمی‌دانم می‌خواهم چه کنم! قبلا می‌دانستم بعد از ترک آنجا چه می‌خواهم ولی حالا انگار همه چیز واقعی شده، هیچ فیلتری نیست، دنیا چهره‌ی زشت دیگری هم داشته که من هرگز ندیده بودم. راستش اصلا دوست ندارم به شغل قبلی‌ام برگردم ولی از طرفی هم بیکاری آنقدر ترسناک است که با خودم می‌گویم کاش این کار را نمی‌کردم! همین شرایط باعث شده دست و دلم به نوشتن هم نرود و دیگر نتوانم مثل گذشته روان و خوب بنویسم. امیدوارم به زودی همه چیز مثل قبل شود و بتوانم بنویسم و با خیال راحت منتشر کنم.ساراساراWed, 28 Oct 2026 20:06:06 +0330https://virgool.ir/@Saraw/روزهای-دشوار-dcpg5eldvrz1در زندگی روزهایی هست که دلت برای خودت می‌سوزد، یعنی دلت می‌خواهد دو دست دیگر داشتی تا محکم‌تر خودت را در آغوش بگیری، دلت می‌خواهد به اندازه‌ی ارزشت جدی گرفته شوی. دوست داری دور شوی؛ از آدم‌ها، از دنیا، از زندگی؛ اما دنیا نمی‌گذارد! شاید هم این خودت هستی که از زندگی غولی ساخته‌ای که حریفش نمی‌شوی. چون درواقع دنیا چیزی نیست جز طلوع و غروب خورشید ولی از صدها سال قبل تا امروز انسان گمان می‌کرد در خاص‌ترین دوران تاریخ زندگی می‌کند و نوع منحصر به فردی از انسان است که هنوز کشف نشده اما حقیقت این است که تاریخ فقط تکرار می‌شود، آدم‌ها همه مثل هم هستند و فرقی بین آن که امروز می‌میرد با کسی که صد سال پیش مرده نیست، هیچکدام توان دور کردن حشره‌ای کوچک از خود را ندارند!آیا با دانستن این واقعیت نباید تغییری در روند زندگی‌ام ایجاد کنم؟ پس چرا هنوز در همان منجلابی که بودم مانده‌ام؟انگار عادت‌ها مجبورمان کرده بمانیم و بسوزیم! ما می‌توانیم پرواز کنیم ولی قفس را انتخاب می‌کنیم چون دنیا را جدی‌تر از آنکه هست می‌بینیم. ترس اجازه پرواز نمی‌دهد و اوج گرفتن شجاعت زیادی می‌طلبد.گاهی از خودم می‌پرسم یعنی رنج‌ واقعا آدم را می‌سازد؟ چون من فکر می‌کنم بعضی رنج‌ها فقط خردت می‌کنند، از میان تکه‌های قلبی زخمی چه چیزی می‌شود ساخت؟ من فکر می‌کنم ما آدم‌ها فقط برای دلداری دادن به خودمان است که درد را مقدس کرده‌ایم، چون در رنج چیزی جز اندوه نیست! ما رنج را مقدس کرده‌ایم تا بگوییم اگر هیچی به دست نیاوردیم حداقل رنج‌هایمان را داریم! ساراساراFri, 09 Oct 2026 00:09:43 +0330https://virgool.ir/@Saraw/پیشنهادهایی-برای-آخر-هفته-yuf3xpxuza4qامروز پستی در فضای مجازی دیدم که پیشنهاد هایی برای آخر هفته داده بود، من هم تصمیم گرفتم لیستی از پیشنهادهای خودم را درست کنم.امید که به کارتان بیاید:)پیشنهاداتی برای این آخر هفته:یک فیلم: زندگی پاییک سریال: این ما هستیمیک کتاب فارسی: فیلمنامه‌ی خانه‌ی دوست کجاستیک کتاب ترجمه: سقراط اکسپرسیک پادکست: داستان زندگی تسلا / پادکست رخیک حضور: در مکانی عمومی با آدمی جدید آشنا شو و درباره‌ی موضوعی که فکرت را مشغول کرده صحبت کن (ولی حرف‌های او را مبنای تصمیم گیری‌ات قرار نده)یک کشف: کار پیدا کردن واقعا سخت استیک تجربه: راه‌های دور را برای کار کردن انتخاب نکنیک پرسه: سوار اتوبوسی شو که نمی‌دانی ایستگاه آخرش کجاستیک تمرین: حرف کسی رو قطع نکن و اجازه بده دیگران نظرشان را بدون ترس از واکنشت بیان کنندیک مبارزه: با اهمال کاری مبارزه کنشما چه پیشنهادی برای آخر هفته دارید؟ساراساراThu, 01 Oct 2026 22:27:45 +0330https://virgool.ir/@Saraw/گذر-روزها-q6axn4rcrvwtاین روزها، زمان سریع می‌گذرد، آنقدر سریع که فراموش می‌کنیم این آخرین چهار مهر ماه سال چهارصد و پنج است. سال بعد چهار مهر چهارصد و شش است و سال بعدش می‌شود چهارصد و هفت! این مهر ماه با پارسال فرق می‌کند و مهر بعدی با امسال ولی کی حواسش هست که هنوز اولین باران پاییز نیامده؟ و شاید این ماه اصلا باران نیاید!مدتی است که ما تبدیل به بردگانی شده‌ایم که زنجیرشان را باز کرده و اجازه داده‌اند هرجا می‌خواهیم برویم اما قبل از آن باید کار کنیم تا به ما پول بدهند و بعد این پول‌ها را به خودشان را پس بدهیم. تمام فکر و ذهن ما بردگان این است که چطور پول دربیاوریم و یادمان می‌رود به این فکر کنیم که روزهای زندگی مان چه سریع میگذرد! راستش این اصلا تقصیر ما نیست ولی کاری هم از دست‌مان ساخته نیست.دلم برای وقتی که حوصله تماشای باران را داشتم تنگ شده، برای وقتی که زیر باران می‌چرخیدم و آواز می‌خواندم بی‌آنکه نگران نگاه دیگران باشم. دلم برای بچگی‌هایم تنگ شده. دلم می‌خواهد اولین باران امسال را از پشت پنجره با آرامش تماشا کنم. می‌خواهم دنیا را جوری ببینم که وقتی بچه بودم می‌دیدم، می‌خواهم با دیدن دانه‌های برف ذوق کنم و بخندم نه اینکه ابرو در هم بکشم که رفت و آمدم سخت می‌شود. دوست دارم بنویسم و بنویسم، آنقدر که مدادم تمام شود و به هیچ چیز فکر نکنم. نگران نباشم و شاد باشم، راستش از نگران بودن خسته‌ام! نگران قسط‌های آخر ماه، نگران اجاره خانه، نگران زمستان، نگران تابستان، نگران دنیا! می‌خواهم مدتی دور شوم و خودم را به دست مهربان طبیعت بسپارم اما راستش پول ندارم! این پول نداشتن‌ها آدم را می‌کشد و صبح دوباره زنده می‌شوی و در راه رفتن به کاری که از آن متنفری به نگرانی‌هایت فکر می‌کنی! این شده زندگی ما! و چه تلخ است که راه گریزی هم از این زندگی نداریم.ساراساراSat, 26 Sep 2026 18:29:22 +0330https://virgool.ir/@Saraw/روزی-من-هم-پیر-خواهم-شد-zcwyyycm7bbdبه زودی پیر خواهم شد، بعد هم می‌میرم!اما برای کی مهم است؟ زمان آنقدر سریع می‌گذرد که می‌ترسم پلک بزنم و وقتی چشم باز کردم ناگهان موهایم سفید شده باشد! چه غم‌انگیز و تلخ است که در سکوت می‌میریم! بی‌آنکه کسی متوجه نبودمان شود یا دنیا ذره‌ای تغییر کند. این سکوت آزار دهنده است...آدمی که روزی تلاش می‌کرد وقتی در خیابان راه می‌رود به چشم مردم شیک و زیبا به نظر برسد امروز مرده و کسی حتی متوجه‌اش نشده! زندگی آنقدر سخت شده که مردم وقت نمی‌کنند به مرگ خودشان فکر کنند، چه برسد به کسی دیگر. این برای من غمگین است! چرا در تمام عمر برای حرف مردمی زندگی می‌کنیم که حتی متوجه نبودنمان نخواهند شد؟ چرا برای‌مان مهم است که دیگران ما را در بهترین حالت ببینند؟ چرا آزاد بودن را امتحان نمی‌کنیم؟ انگار کسی مجبورمان کرده که حتما طبق یک سری اصول زندگی کنیم! اما آزادی حس قشنگی دارد و کمتر کسی آن را تجربه خواهد کرد!وقتی به این فکر می‌کنم که به احتمال قوی هرگز نمی‌توانم از مرزهای نقاشی شده در نقشه خارج شوم غمگین می‌شوم. اینکه قرار نیست هیچوقت برج ایفل را از نزدیک ببینم یا روی دیوار چین راه بروم اذیتم می‌کند. یعنی تا آخر عمر هیچ دریایی جز دریای خزر را نمی‌بینم؟ نا امید کننده است! من آرزو داشتم جهانگرد شوم و این اصلا شبیه رویاهایم نیست.قبل از به دنیا آمدن هیچکس مارا نمی‌شناخت صد سال دیگر هم کسی مارا نمی‌شناسد، در این میان برای مدتی، اندک نفراتی که به ما نزدیک اند با ما وقت می‌گذرانند و بعد همگی با هم محو خواهیم شد. در این میان زندگی هم به ما سخت می‌گیرد، این واقعا انصاف نیست!ساراساراSun, 30 Aug 2026 22:35:34 +0330https://virgool.ir/@Saraw/آدم-های-عادی-بی-صدا-می-میرند-jzis1zuqmc2eهیچ چیز در این دنیا اتفاقی نیست. همه یک روز به دنیا می‌آیند و روزی خواهند مرد؛ اما چرا بعضی‌ها عمری طولانی دارند و بعضی دیگر در جوانی می‌میرند؟ چرا جاده زندگی برای عده‌ای صاف و هموار است و برای عده‌ی دیگری پر از پستی و بلندی؟ چرا بعضی‌ها می‌توانند راه پدرانشان را ادامه دهند و بعضی مجبورند از اول همه چیز را شروع کنند؟ چرا از لحظه تولد با این تفاوت‌ها زاده می‌شویم؟ وقتی هنوز حتی توان حرکت هم نداریم؟اینها سوالاتی است که هیچوقت جوابی برایشان پیدا نکردم. چه در میان زندگان و چه آنجا که زنده‌ای نیافتم. اما به راستی تقاص کدامین گناه عمر کوتاه و پاداش کدام کار خوبی عمر طولانی است؟ من چه کار کرده بودم؟شاید مسخره به نظر بیاید اما هنوز بعد از اینهمه مدت دلم برای زندگی تنگ می‌شود، حس می‌کنم باید بیشتر زندگی می‌کردم و فرصتی برای خوب زیستن پیدا می‌کردم!مردم توجهی به این چیزها نمی‌کنند ولی کسانی که میلیون‌ها سال قبل از جهان محو شدند هم، زمانی نفس می‌کشیدند، راه می‌رفتند و برای خودشان آرزوهای بزرگی داشتند. شب با دیدن ستاره‌ها رویا می‌بافتند و روزهای سخت را به امید آینده‌ای روشن تحمل می‌کردند. آنها هم فکر نمی‌کردند روزی بمیرند و از یادها بروند، همانطور که من هرگز فکرش را نمی‌کردم و همانطور که هیچکس فکرش را نمی‌کند! انگار قرار است تا ابد زنده بمانیم!این عادلانه نیست! زندگی و مرگ‌ دست خودمان نیست و حتی محل تولدمان را انتخاب نمی‌کنیم، فقط یک روزی در دنیا رها می‌شویم و تا روزی که وقت‌مان به پایان برسد در آن سرگردانیم. تمام آن اشک‌ها و لبخند‌ها و همه‌ی چیزی که یک عمر به خاطرش، دنیا را تحمل کردیم، از ما گرفته خواهد شد! اما چرا؟ اگر آخرش این است، چرا اینهمه خودمان را به زحمت می‌اندازیم؟ چرا تا فرصت هست از زندگی لذت نمی‌بریم؟ انگار فقط یاد گرفته‌ایم که رنج را تحمل کنیم و ادامه دهیم، اما هرگز کسی به ما نگفت تحمل اینهمه سختی نیاز به استراحت هم دارد، باید هر چند وقت یکبار بنشینیم و دنیا را به حال خود رها کنیم، بعد مثل یک غریبه از دور نگاهش کنیم. آنوقت می‌بینیم دنیا آنقدری که فکر می‌کردیم سخت نیست و این آغاز زندگی تازه ایست.پی‌نوشت: این آغاز اولین داستانی است که نوشته‌ام.💕خوشحال میشم نظرتون رو بگین💕ساراساراThu, 27 Aug 2026 18:55:40 +0330https://virgool.ir/@Saraw/ترس-از-جنگ-qzv1qukbv0vkاز وقتی به یاد می‌آورم بزرگ ترین ترسم جنگ بوده. کابوس ترسناک‌ شب‌هایم و آنچه باعث می‌شد تپش قلب بگیرم. بارها در خواب‌ هواپیماهای غول آسایی را دیدم که بر فراز آسمان پرواز می‌کنند و می‌خواهند بمب‌ بر سر ما بریزند. شاید تمام این کابوس‌ها هشدارهایی درمورد آینده بوده و من نفهمیدم، شاید هم فقط چون از جنگ می‌ترسیدم خوابش را می‌دیدم.در خواب آنقدر وحشت‌زده می‌شدم که قبل از اینکه هواپیما نزدیک شود بیدار می‌شدم. وقتی در واقعیت اولین بار با صدای انفجار از خواب بیدار شدم را خوب به یاد دارم، اما این بار راه فراری نبود و همه چیز واقعی بود! دست و پاهایم می‌لرزید و گلویم خشک شده بود. حتی از شدت ترس نمی‌توانستم گریه کنم. در جنگ دوازده روزه حال و روزم اینطور بود، با هر صدا به خود می‌لرزیدم و وحشت می‌کردم، با دیدن فیلم‌های مربوط به بمباران تهران و آن عکس پرواز جنگنده بالای برج میلاد بارها گریه کردم، راستش باورم نمی‌شد کابوس‌هایم به واقعیت پیوسته و ایران واقعا درگیر جنگ شده باشد!آنقدر می‌ترسیدم که شب‌ها تا صبح نمی‌خوابیدم مبادا صدایی بیاید! ساعت حمله‌ها را می‌دانستم و می‌دانستم صبح نمی‌زنند برای همین وقتی هوا روشن می‌شد با خیال راحت تری می‌خوابیدم. زندگی‌ام در آن دوازده روز همین بود حتی نمی‌توانستم یک صفحه کتاب بخوانم یا فیلم ببینم.وقتی جنگ تمام شد تا مدتی باورم نمی‌شد. هنوز تا صبح بیدار می‌ماندم و هشیار بودم.مدتی بعد دوباره جنگ شد! ولی اینبار به طرز عجیبی ترسم از بین رفته بود! نه اینکه اصلا نترسم ولی وحشت اولیه از بین رفته بود و حتی وسط بمباران سریالم را می‌دیدم و به صداها توجه نمی‌کردم. برایم عجیب بود که چطور منی که آنقدر از جنگ می‌ترسیدم حالا به آن عادت کرده‌ام و ترسم از بین رفته! انگار ترس از جنگ مدتها قبل مرا کشته و حس هایم از بین رفته بودند.اما وقتی خوب به خودم و زندگی‌ام نگاه کردم، فهمیدم تنها دلیل آنکه مشکلی با جنگ ندارم احساس تنفرم از زندگی‌ قبل از جنگم است! دور بودن از شرایط قبلی زندگی‌ام برای مدت طولانی باعث شده بود حتی سرزنده‌تر بشوم و ته دلم راضی به ادامه وضعیت باشم! چون اینطور مدت بیشتری می‌توانستم از محیط پر استرس و مریض کارم دور باشم و تازه داشتم می‌فهمیدم زندگی عادی چطور است! غم‌انگیز است اما زندگی عادی برایم ترسناک‌تر از جنگ بود! جنگیدن هر روزه با زندگی از شنیدن صدای انفجار وحشتناک‌تر بود و دوری از آن جنگ برایم خوشایند بود. آنموقع فهمیدم جنگ فقط صدای جنگنده و موشک نیست، گاهی جنگامیدوارم هرگز دوباره در این شرایط قرار نگیریم و سالها بعد فقط خاطره‌ای از این سال‌های ترسناک در ذهنمان بماند.ساراساراFri, 14 Aug 2026 17:11:28 +0330https://virgool.ir/@Saraw/وی-مثل-وندتا-hqy962m7jlvcاگر از من بپرسند حاضرم کدام فیلم را تا آخر عمر هر روز ببینم شاید نگویم "وی مثل وندتا"! اما قطعا از آن دسته فیلم‌هایی است که حاضرم بارها و بارها تماشایش کنم و هربار برایم جذاب باشد. مخصوصا شخصیت مرموز و دوست‌داشتنی "وی".داستانی درباره زندگی در سایه ظلم و ترس. با دیالوگ‌هایی زیبا و گاها دردناک! مثل جایی که "وی" می‌گوید: "مردم نباید از دولت‌ بترسند دولت باید از مردم بترسد! چون می‌شود از چماق و باتوم به جای گفتگو استفاده کرد ولی کلمات همیشه قدرتشان را حفظ می‌کنند!" و واقعا چه قدرتی دارند کلمات! مثل همان کاری که "وی" با مردم کرد، او با حرف‌هایش مردمی را که سالها سکوت کرده بودند به جوش و خروش درآورد و باعث شد ترس را کنار بگذارند!داستان فیلم درباره جامعه‌ای ست که خودش را در مسیر ظلم انداخته و حالا راه نجاتی از آن ندارد. اعتراضی در کار نیست و فضایی خفقان بر کشور حاکم است. در چنین جامعه‌ای مردی نقاب‌دار در شب پنج نوامبر ساختمانی را منفجر می‌کند و از مردم می‌خواهد یکسال دیگر در تاریخ پنج نوامبر جلوی ساختما مجلس تجمع کنند تا تغییری در دنیایشان ایجاد کنند. در این میان مرد نقاب دار به دنبال انتقام از کسانی است که سالها قبل زندگی‌اش را نابود کرده! طبق نقشه‌اش در تاریخ پنج نوامبر آخرین و اصلی ترین عامل اتفاقی که برایش افتاده باید مجازات شود و انتقامش به پایان برسد، اما آتش انتقام همیشه دامن انتقام گیرنده را هم می‌گیرد و "وی" کاملا از این موضوع آگاه است.پیشنهاد می‌کنم حداقل برای یکبار هم شده تماشای "وی مثل وندتا" را به خودتان هدیه دهید و طعم آزاد شدن از بند خود را بچشید!پ.ن: در ابتدا قرار بوده بازیگری دیگر نقش وی را بازی کند اما چند هفته مانده به فیلم برداری به خاطر عدم نمایش چهره‌اش در فیلم از بازی در آن انصراف می‌دهد و "هوگو ویوینگ" برای خلق این شاهکار انتخاب می‌شود و به خوبی هم از پس اجرای آن بر می‌آید.ساراساراTue, 11 Aug 2026 23:04:35 +0330https://virgool.ir/@Saraw/شب-های-روشن-iywzmncdeh8mتا حالا شده ساعتها به ماه نگاه کنی؟ شده ستاره‌ها را بشماری بی‌آنکه نگران فردا باشی؟ همیشه عاشق ماه و ستاره‌ها بودم. قبلا وقتی هنوز زندگی اینچنین سخت نشده بود و دختر نوجوانی بودم که کاری جز درس خواندن نداشت، شب‌ها روی صندلی می‌نشستم و به آسمان نگاه می‌کردم، به آینده و رویاهایم فکر می‌کردم، به اینکه قرار است در آینده چه شوم و زندگی‌ام به کجا برسد. امروز هر چیزی که آن وقت‌ها رویایش را می‌دیدم مرده اما هنوز با دیدن ماه و ستاره‌ها لبخند به لبم می‌آید.هنوز ماه برایم مقدس است و حالا بیشتر از قبل دوستش می‌دارم. وقتی در آسمان است آرامش دارم، با تاریک شدن هوا می‌توانم ماسکم را بردارم و خودم باشم.یکی از دلایل شب‌ها دیر خوابیدنم این است که دوست ندارم دوباره صبح شود! انگار بدنم نسبت به زندگی روزمره مقاومت دارد. واقعا که علاقه به زندگی در من موج می‌زند! راستش آنقدر روزهایم سخت شده که ترجیح می‌دهم هیچوقت صبح نشود. شب‌ها وقتی همه خوابند آزادتر از همیشه‌ام حتی افکارم آزادانه به هرکجا بخواهند می‌روند، روزها نمی‌توانم اینقدر رها باشم. اگر به من بود و توانایی اش را داشتم شب‌ها را طولانی می‌کردم و روزها را کوتاه... آنقدر کوتاه که سریع تمام شود و مردم بتوانند در تاریکی شب به ستاره ها نگاه کنند و در آرامش به زندگی و آینده فکر کنند. خیلی دلم می‌خواهد کوچ کنم به شهرهایی که شش ماه از سال شب است، از آرامششان لذت ببرم بعد وقتی روز از راه رسید برگردم!اگر می‌شد به خورشید می‌گفتم برود و آسمان را به ماه می‌بخشیدم، آنوقت زیر نور مهتاب می‌نشستم و به هرچه می‌خواستم فکر می‌کردم بدون نگرانی از آمدن خورشید و بی‌آنکه از فردا بترسم...ساراساراSun, 09 Aug 2026 23:24:03 +0330https://virgool.ir/@Saraw/زندگی-و-مرگ-jjxjlabj1gjzانگار یه عالم حرف در قلبم جمع شده که نمی‌تونم به زبون بیارمشون، کوهی از درد جلوی بیرون ریختن حرفامو گرفته. راسته که می‌گن غم واقعی ساکتت می‌کنه! این روزا توی آروم ترین حالت خودمم و دارم بی‌صدا غصه‌ می‌خورم تا با اینکار کمی از حجم کوهی که راه گلومو بسته کم کنم اما این درد اونقدری توی وجودم ریشه کرده که با هر ذره‌ای که قورت می‌دم بخشی از خودمو نابود می‌کنم! البته چاره‌ای هم ندارم وگرنه غم‌های جدید جایی برای موندن ندارن و قلبم از غصه می‌ترکه!وقتی به خودم نگاه می‌کنم رنج و درد از تک‌تک سلول‌های صورتم فریاد می‌زنه. هرچی هم سنم بالاتر می‌ره بیشتر این واقعیتو می‌فهمم که یه روزی قراره بمیرم، مثل همه آدمای دیگه! من هیچ فرقی با اونکه صد سال پیش مرده ندارم، جز اینکه صد سال دیرتر به دنیا اومدم. حالا بیشتر می‌فهمم این صورت هم قراره پر از چروک بشه و دست‌های منم روزی لرزشی خفیف خواهد گرفت و بعد از اون هر روز این لرزش بیشتر و بیشتر میشه!راستش قبلا همیشه فکر می‌کردم بیماری و مرگ مال همسایه و غریبه‌ هاست ولی از وقتی زانوهام شروع به درد گرفتن کرده و فشارم توی بیست و چهارسالگی رفته بالا، فهمیدم هیچ فرقی با بقیه ندارم و چه بسا زودتر از همسایه بمیرم! روزی در قعر زمین خواهم خوابید و کنجکاوم اون زمینی که قراره در آغوشم بگیره کجاست، کدوم خاکی خودش رو از حجوم مردگان حفظ کرده و منتظر منه؟غم انگیزه اما برخلاف باور عموم مردم، آینده ما کاملا مشخصه، روزی همه خواهیم مرد! و اون روز ممکنه فردا باشه یا روزی در پنجاه سال آینده. روزی میان دویدن‌ها و جستجو کردن‌هامون ناگهان مرگ ما رو از پشت‌سر خواهد گرفت و بعد همه چیز در عرض یک ثانیه ناپدید می‌شه. اون موقع شاید وسط مذاکره‌ای پر پول باشیم یا روی تخت بیمارستان به انتظار مرگ! شاید هم در یک تعطیلات لذت بخش باشیم که هرگز قرار نیست ازش برگردیم. زندگی همینقدر قابل پیش بینیه و ما هنوز نگران آینده‌ایم!ساراساراSat, 08 Aug 2026 18:17:20 +0330https://virgool.ir/@Saraw/راز-ترانه-های-مرتضی-پاشایی-lnnp3amhjqffچهرت مثل قلبم شکسته تر شده، چشامون تر شده هوا بدتر شدهدلم میخواد بگی کجا بودی یه عمر روزای بی منت چجوری سر شده چجوری سر شده...این آهنگ حس پاییزو داره، انگار متعلق به این فصله و برای همین معمولا تابستون بهش گوش نمی‌کنم. اما وقتی توی تاکسی ناگهان پخش می‌شه حسی عجیب توی قلبم میاد و منو می‌بره به گذشته. وقتی بی هیچ دلیلی با گوش دادن بهش اشک می‌ریختم! پنجره رو پایین و می‌دم و باد گرم به صورتم می‌خوره و مرتضی پاشایی می‌خونه. اونقدر غرق آهنگ می‌شم که یادم می‌ره باید چهارراه قبلی پیاده می‌شدم شایدم فقط می‌خواستم آهنگو تا آخر گوش کنم! وقتی پیاده می‌شم به این فکر می‌کنم که هنوزم می‌تونم باهاش بی دلیل اشک بریزم! هنوزم حرارتش می‌تونه قلبمو ذوب کنه و این قدرت صدای مرتضی پاشاییه. خواننده‌ای که روحشو توی آهنگاش گذاشت و جسمش برای همیشه دنیارو ترک کرد.اما واقعا رازش چی بود که هنوز بعد از اینهمه سال آدمو مجذوب خودش می‌کنه؟ هنوزم می‌شه باهاش کیف کرد و یه مسیر طولانی فقط به صدای گرمش گوش کرد. شاید عشق به موسیقی تنها جوابی باشه که می‌تونیم به این سوال بدیم.برای من موسیقی فراتر از صداییه که برای سرگرم شدن گوش کنم، وقتی توی جاهای مختلف به آهنگی گوش می‌دم همیشه به این فکر می‌کنم که صدای خواننده‌ها توی مکان‌هایی پخش می‌شه که شاید هیچوقت نرفته باشن، و این قدرت صداست! قدرتی که حتی بعد از سرد شدن جسم، قلب‌های زیادی رو گرم می‌کنه درست مثل کاری که مرتضی پاشایی کرد، روزی که برای همیشه زمین رو ترک کرد آدم‌های زیادی همصدا باهاش می‌خوندن و انگار هیچکس نمی‌خواست بذاره این صدا خاموش بشه.حالا که یازده سال از اون روز می‌گذره هنوز این صدا زنده‌ست و قلبای زیادی رو گرم می‌کنه.ساراساراSat, 08 Aug 2026 01:03:16 +0330https://virgool.ir/@Saraw/درخت-ها-داستانهای-شگفت-انگیزی-برای-گفتن-دارند-utrjbti4vafgدرخت‌های زیادی در دنیا وجود دارند. آنهایی که می‌بینیم و آنهایی که نمی‌بینیم! در دنیا درخت‌هایی وجود دارند که در اعماق جنگا‌های دورافتاده و دشت‌ها پنهان شده‌اند. اما آیا می‌دانیم داستان هرکدام چیست؟ آنها هرکدام داستانی دارند، داستان‌هایی به مراتب مهیج‌تر و جذاب‌تر از داستان‌های ما! فقط فکرش را بکنید یک درخت می‌تواند از سال‌های دور خاطراتی را به یاد بیاورد که ما حتی در کتاب های تاریخی هم آنها را نمی‌خوانیم. کسی نمی‌داند پای هر درخت چه چیزهایی چال شده آنها رازهای مگوی زیادی دارند، درخت‌هایی هستند که شاهد قتل عام مردم و دزدی‌ها و هزاران بلای دیگر بوده‌اند. چه درختانی که روزگاری لانه پرنده‌ها بوده‌اند و زمانی طناب دار بهشان آویختند! آنها صبورند همه چیز را می‌بینند و می‌شنوند ولی دم نمی‌زنند اما کافی است دستت را روی تنشان بگذاری آنوقت فریادهای خاموششان را خواهی شنید.از مهرشان است اگر زیر سایه‌شان استراحت می‌کنیم و بازهم از محبت‌شان است که هوا را تمیز می‌کنند. حتی اجازه می‌دهند ثمره‌شان را بخوریم. قطعا درخت‌ها مفیدترین موجودات زمین‌اند و ما بی‌فایده‌ترینیم! ساراساراFri, 07 Aug 2026 00:16:33 +0330https://virgool.ir/@Saraw/دنیای-موازی-bytdmmgoc2rhنوشته‌ای از دفتر یادداشت شخصی‌ام:در دنیای موازی من یک کتابفروشی دارم. خبری هم از جنگ و شورش و کشتار نیست. اینجا خاورمیانه است و من در ایران زندگی می‌کنم، هر روز از میان دستانش طلوع می‌کنم و شب در آغوش وطن به خواب می‌روم.در دنیای موازی ایران آنقدر زیباست که مردم دنیا آرزو می‌کنند برای یکبار هم که شده اینجا را ببینند. کشوری ثروتمند و زیبا با تمدنی عظیم و کهن.کتابفروشی من در خیابانی با درختان بلند و قدیمی واقع شده که هرکدام یک نسل قبل از من را هم دیده‌اند. وقتی پاییز فرشی از برگ‌های زرد و قرمز در خیابان پهن می‌کند هر رهگذری را به ایستادن و تماشا وا می‌دارد. هر روز از میان کتاب‌های پشت ویترین مردمی را نگاه می‌کنم که لیاقت لبخندهایشان را دارند. آنها بهترین مردم جهانند و هرکدام داستانی دارند که قهرمانش هستند ولی وجه اشتراک همگی شادی است. ما شادترین مردم جهانیم! خبری هم از غم‌ و جنگ‌های بی‌پایان نیست.در دنیای موازی مادرم همانطور که دوست داشت اسمم را نیلوفر گذاشته و واقعا اسم روی سرنوشت آدم تاثیر می‌گذارد، من آدم موفقی شده‌ام و به آرزوی دیرینه‌ام، نویسندگی، رسیده‌ام. مردم می‌آید اینجا تا کتابم را با امضای خودم بخرند. کتاب من درباره کشوری است که آدم‌هایش غمگین‌ترین مردم جهانند و اخبار جنگ و کشتار بخش جدایی ناپذیر زندگی‌شان شده. این داستان خیالی سرو صدای زیادی به راه انداخته چرا که آن کشور، ایران است اما با کشور ما زمین تا آسمان فرق می‌کند. مردم آنجا سالهاست که دیگر زندگی نمی‌کنند و فقط برای زنده ماندن می‌جنگند. در کشور آنها فقر و جنگ موج می‌زند. در آن دنیای عجیب لبخندها از ته دل نیست و همه در دل برای سرزمین و رویاهایشان گریه می‌کنند. دیگر هیچ چیز آنها را شوکه نمی‌کند انگار به بدبختی عادت کرده‌اند...درواقع این داستان را در خوابی ترسناک بارها و بارها دیدم، کابوسی آنقدر واقعی که هربار وقتی از خواب بیدار می‌شدم صورتم خیس از اشک بود ولی حالا مدتی است که در کابوس‌هایم گیر افتاده‌ام. ساراساراSun, 02 Aug 2026 21:34:21 +0330https://virgool.ir/@Saraw/گذر-زمان-rbsjb1poguzzنور خوشید به خیابان می‌تابد و بازتابش چشم آدم را می‌زند، باد گرمی به صورتم می‌خورد و به صدایی که از ضبط ماشین می‌آید گوش می‌دهم. نمی‌دانم پادکست است، رادیو است یا فقط صدای ضبط شده‌ایست که پخش می‌شود. هرچه هست آرامش عجیبی دارد.می‌گوید: "پیر شدن کمی شبیه خسته شدن است، اما خستگی‌ای که با هیچ مقداری از خواب جبران نمی‌شود. هرسال کمی اوضاع بدتر می‌شود، عکس مثلا بدِ امسال می‌شود عکس خوبِ سال بعد! این ترفند محبت‌آمیز طبیعت است که همه چیز آنقدر تدریجی اتفاق می‌افتد که آنقدری که باید وحشت نکنیم..." انگار دارد با من حرف می‌زند. نوایی از آینده که هشدارم می‌دهد.قبلا هرگز به این چیزها جدی نگاه نمی‌کردم ولی حالا مدتی است که به گذر زمان حساس شده‌ام. قبلا هرگز خودم را در پنجاه و شصت سالگی تصور نمی‌کردم ولی حالا مدتی است که از پیر شدن می‌ترسم. حالا وقتی به آینه نگاه می‌کنم روی صورتم دقیق می‌شوم تا اگر چروکی افتاده ببینم. شاید خیلی زود به این حد از حساسیت رسیده باشم ولی دیگر می‌دانم هرچه دیگران تجربه کرده‌اند، برای من هم اتفاق خواهد افتاد، دیگر مثل قبل سپری مقابل خودم نمی‌بینم که من را از آسیب‌ها حفظ کند. حالا همه چیز قابل لمس است، روزی دست‌های من هم کک و مکی می‌شود، روزی پیشانی من هم خط می‌افتد مثل همه پیرزن و پیرمردهایی که می‌شناسم. هرچه سنم بالاتر می‌رود راحت‌تر باور می‌کنم که از این اتفاقات مصون نیستم. شاید روزی زانوی من هم مثل مادربزرگم آب بیاورد! شاید زمانی برسد که برای راه رفتن به کمک احتیاج داشته باشم. این چرخه تکراری برای همه یکسان است و کسی از زیر دست طبیعت در نمی‌رود.زمانی بود که فکر می‌کردم وقتی هجده ساله شوم یعنی خیلی بزرگم، حالا سالها از هجده سالگی‌ام گذشته و چند سال دیگر سی ساله خواهم شد و روزی می‌رسد که سی سالگی هم دور به نظر خواهد رسید.آخر روزی می‌رسد که اگر خوش شانس باشم نود سالگی‌ام را خواهم دید! آن‌وقت به زندگی طولانی‌ام نگاه می‌کنم و یا به خودم افتخار می‌کنم یا آهی از حسرت خواهم کشید. اما هرچه هم شود این را می‌دانم که خوب طاقت آوردم!ساراساراSat, 25 Jul 2026 15:34:33 +0330https://virgool.ir/@Saraw/دنیای-شگفت-انگیز-کتا-ب-ها-gqn3rw5fxjrfهر کتاب دنیایی بزرگ درونش دارد که می‌تواند به شکل‌های مختلف درآید.کتاب‌ها... امان از کتاب‌ها! دنیایی ماورایی دارند که تا واردش نشوی از عظمت و بزرگی‌اش آگاه نخواهی شد. وقتی می‌بینمشان تپش قلبم بالا می‌رود و از درون احساس شادی می‌کنم، شاید زن‌های زیادی باشند که با دیدن طلا و جواهر این احساس بهشان دست دهد ولی برای من، چیزی بیشتر از کتاب‌ خوشحالم نمی‌کند. هروقت می‌بینمشان هرکجا باشم لحظه‌ای مکث می‌کنم و در میان انبوه عنوان‌ها و جلدهای جذاب‌شان غرق می‌شوم. از بچگی همینطور بودم؛ همیشه دلم می‌خواست کتابخانه‌ای بزرگ داشته باشم که تمام اتاقم را بپوشاند، با هزاران کتاب مختلف که هر وقت حوصله‌ام سر رفت بروم سروقت‌شان و یکی را انتخاب کرده و بخوانم. حالا مدتهاست که دیگر حوصله‌ام سر نمی‌رود، آنقدر مشغله دارم که فراموش کرده‌ام آخرین بار کی آزادانه برای خودم مطالعه کردم. و البته هنوز هم به آرزویم نرسیده‌ام ولی کتابخانه کوچکی بالای میز مشترک با خواهرم دارم که دنیای کوچک کتابهایم روی آن سوار است. کتابخانه من موج کوچکی از دانش است که هنوز تا رسیدن به دریا فاصله زیادی دارد و من در ساحل آن نشسته نقشه راه می‌کشم؛ لیستی بلند بالا از کتاب‌هایی دارم که می‌خواهم به این موج اضافه کنم و نمی‌دانم کی می‌توانم واقعا به آن برسم.در خیابان انقلاب راه می‌روم و به دنیای رنگارنگ کتابفروشی‌ها نگاه می‌کنم، عاشق اینکارم. به جلد زیبای کتاب‌ها نگاه می‌کنم و با خودم می‌گویم نمی‌شود از روی ظاهر قضاوت‌شان کرد اما دست خودم نیست که کتابی آبی رنگ با تصویر ماهی بزرگی روی آن توجهم را جلب می‌کند در دلم آرزو می‌کنم قیمتش مناسب موجودی من باشد و بعد از دیدن قیمت با یک حساب سرانگشتی قانع می‌شوم که سرجایش بگذارم اما اسمش را به لیستم اضافه می‌کنم تا یک روزی، که نمی‌دانم دقیقا کی می‌آید، آن را بخرم. با او خداحافظی کرده و راهم را ادامه می‌دهم. دلم برای خودم می‌سوزد که برای خرید کتاب هم باید برنامه ریزی کنم ولی چه می‌شود کرد زندگی همین است که هست! ساراساراThu, 23 Jul 2026 18:13:19 +0330https://virgool.ir/@Saraw/او-نمی-دانست-jet1z9r59pmeاو نمی‌دانست. هنوز جوان تر از آن بود که بفهمد دنیا واقعا چه جور جایی است. سختی‌های زیادی کشیده بود ولی نمی‌دانست دلیل اینکه بزرگ‌ترها آرام‌ترند مشکلات کمترشان نیست، این فقط مقاومت انسان است که با بالا رفتن سن بیشتر می‌شود. مثل درختی که با رشد بیشتر، افتاده‌تر شود. انگار با کامل شدن عقلت کم کم می‌فهمی دنیا همین است که هست و کاری هم از دستت ساخته نیست، فقط باید طاقت بیاوری و زنده بمانی. تازه می‌فهمی تنهایی جلوی دنیا ایستادن و جنگیدن یعنی چه!نمی‌دانست هنوز زود است برای قضاوت اینکه کدام بدترین اتفاق زندگی‌اش است. دنیا هیچوقت دست از بازی با آدم‌ها برنمی‌دارد و عاشق شگفت‌زده کردن آنهاست. اتفاقات زیادی پیش رویش بود که روحش هم خبر نداشت. هنوز برای درک زندگی خیلی جوان بود اما دنیا هنگام بازی با آدم‌ها به سنشان نگاه نمی‌کند.فکرش را نمی‌کرد بعد از تحمل اینهمه رنج بازهم چیزی باشد که آزارش دهد. فکر می‌کرد اگر تا امروز روی خوش زندگی را ندیده از یک جایی به بعد شرایط درست خواهد شد، نمی‌دانست مدت‌هاست که دنیا بهتر نمی‌شود. او نمی‌دانست و این ندانستن بیشتر آزارش می‌داد.تنها چیزی که می‌دانست این بود که در دنیا عدالتی وجود ندارد. یک نفر می‌تواند ادامه دهنده راه پدرش باشد و شخص دیگری باید از نو شروع کند! کسی این امکان را دارد که به دنبال علاقه‌اش برود و یک نفر دیگر حتی نمی‌داند علاقه‌اش چیست!امروز از مادرش پرسید به چه کاری علاقه دارد و او گفته بود آهنگ گوش کردن و کتاب خواندن، شاید هم گلدوزی... بعد پرسید: نه! چه شغلی؟ مثلا یک نفر می‌خواهد بازیگر شود و کسی نویسندگی را دوست دارد، تو چه کاری را دوست داری؟ کمی فکر کرد و گفت: نمی‌دانم! قلبش شکست از اینکه مادرش هرگز فرصت اینکه استعدادش را کشف کند نداشته! او هرگز آنقدر وقت نداشته که روی خودش تمرکز کند. تمام عمرش را صرف بزرگ کردن فرزندانش کرده و هدعی جز این در زندگی ندارد. حالا مطمئن بود که این دنیا اصلا عادلانه نیست. می‌دانست اینکه مادرش آرام‌ترین شخص خانواده است به‌خاطر تحمل بیشتر مشکلات است. مشکلات آدم را آرام می‌کنند.ساراساراWed, 22 Jul 2026 00:43:45 +0330https://virgool.ir/@Saraw/داستان-قصه-ها-etp1flevglplقصه قشنگ‌ترین اختراع بشر است. راه فراری از واقعیت.از آن روزی که آدم‌ها دور آتش جمع می‌شدند و برای هم داستان می‌گفتند تا امروز که کنار تخت بچه‌شان می‌نشینند و قصه شب می‌گویند دنیا تغییرات زیادی کرده ولی جهان قصه هنوز هم رویایی است. هنوز می‌شود از بی‌رحمی دنیا به آن پناه برد و در آغوش قصه‌ها غرق شد. قصه‌ها دنیایی دارند، دنیایی که از این جهان قشنگ تر است. جهان قصه‌ها درواقع راه نجاتی است که انسان برای خودش ساخته. در میان جنگ و زلزله و سیل و آتشفشان همیشه این قصه‌ها بودند که نجات بخش روح آدمی بودند.وقتی آدم‌ها غمگین بودند و وقتی دنیا سخت شد شروع به رویا پردازی کردند، رویای زندگی‌ای زیبا، با آدم‌هایی که عاشقشون بودن و رویای دریا و جنگل و کویر. بعد متوجه شدند شاید هیچوقت نتوانند به همه جای دنیا سفر کنند ولی با خیال‌شان می‌توانندبه هر جا بخواهند بروند و آدم‌هایی را ملاقات کنند که در دنیای واقعی وجود ندارند، پس شروع به قصه گفتن کردند. قصه‌ آنها را از واقعیت دور می‌کرد و باعث می‌شد در اوج سرما و یخبندان قلبشان گرم شود. کم کم قصه‌گفتن میان آدم‌ها رایج شد و قصه گوهای خوب جایگاه بالایی بین مردم پیدا کردند. آنها هر شب دور آتش جمع می‌شدند و داستان هایی از عشق‌های رویایی، سفرهای پر ماجرا، اسب سواری در تپه‌های دور و زندگی‌های با شکوه تعریف می‌کردند. قصه‌ها با گذشت این همه مدت هنوز هم طرفداران زیادی دارند و این نشان دهنده واقعیتی است که کمتر کسی متوجهش شده، آن اینکه با تمام پیشرفت‌ دنیا مردم هنوز به زندگی‌ رویایی‌شان نرسیده‌اند! آنها هنوز در خیالاتشان روزی را تصور می‌کنند که زندگی مثل قصه پریان شود! هنوز هم مردم در زندگی واقعی نمی‌توانند به رویاهایشان برسند و در قصه‌ دنبال آن می‌گردند.شاید بعضی آدم‌ها این دنیا را برای همه ما تیره و تار کرده باشند ولی در عوض عده‌ای دیگر هستند که دنیاهای رنگارنگ و خیالی ساختند تا در میان این تاریکی عمیق دل‌هایمان روشن بماند. قصه گوها همیشه راه نجاتی برای رهایی از واقعیت می‌سازند. ساراساراSat, 18 Jul 2026 13:43:12 +0330https://virgool.ir/@Saraw/وقتی-عمرت-طولانی-میشه-h3wfsrkzcvooداستان کوتاهبعد از یک ساعت پیاده‌روی بی‌وقفه، وقتی به نیمکتی می‌رسد که پیرزنی فرتوت و تنها رویش نشسته، همانجا می‌نشیند و نفس عمیقی می‌کشد، عرق از سر و رویش می‌ریزد. اگر مادرش او را در این وضعیت می‌دید حتما کلی غر می‌زد که چرا اینقدر به خودش سخت می‌گیرد.زن که از فرط پیری پوستش چروک‌های عمیقی دارد نگاهی زیرچشمی به او می‌اندازد که خجالت زده میگوید:-ببخشید چون خیلی راه رفتم و خسته بودم اینجا نشستم الان بلند می‌شم-اشکال نداره دخترم، منم تنهاملبخندی به مهربانی او می‌زند و می‌گوید-شما هر روز می‌آیید اینجا؟ هر وقت میام می‌بینمتونپیرزن آهی می‌کشد و غم در نگاهش می‌نشیند-وقتی جایی برای موندن نداشته باشی پارک تنها انتخابت میشهدر سکوت به زن نگاه کرد که ادامه داد-وقتی عمرت خیلی طولانی می‌شه از زنده بودن معذب می‌شی! به صورت اطرافیانت که نگاه می‌کنی، از چشماشون "چرا نمی‌میری" فریاد می‌زنه و اونوقت برای خودتم سوال میشه که چرا هنوز زنده‌ای! خونه برات جهنم می‌شه و هرچی ازشون دورتر می‌شی بهتر نفس می‌کشی.دلش به حال زن سوخت. سعی کرد لحنش مهربان باشد-امیدوارم خدا بهتون عمر با عزت بده. مطمئنم این فقط حس خودتونه، مگه میشه کسی به خانمی مثل شما اینو بگه؟ شما خیلی مهربونی-لطف داری، ولی کاش آدمها به موقع می‌مردن، حس سربار بودن برای کسایی که دوسشون داری خیلی سخته؛ نفستو بند میاره و کاری هم از دستت برنمیاد، اونوقت تنها آرزوت می‌شه نجات اونا از وجود خودت!اشک در چشمان پیرزن حلقه زده بود و او نمی‌دانست چطور باید دلداری‌اش دهد. دستش را روی دست‌های پیر و لرزان او گذاشت و گفت:-مطمئنم اونا دوستتون دارن فقط زندگی این روزا اونقدر سخت شده که مردم حوصله خودشونم ندارن، به این فکر کنین که شاید فقط از زندگی خسته شدن.لبخند محزون پیرزن قلبش را به درد آورد ولی به روی خودش نیاورد و لبخند گرمی زد.وقتی به سمت خانه می‌رفت با خودش فکر کرد کاش به اندازه عمر کند و هرگز کارش به جایی نرسد که در نگاه کسانی که دوستشان دارد این حرف‌ها را ببیند.ساراساراFri, 10 Jul 2026 18:23:23 +0330https://virgool.ir/@Saraw/کتاب-های-زرد-pnfpuaqyfcusآیا همیشه فقط باید کتاب‌های خوب بخوانیم؟ اصلا چه کتابی زرد به حساب می‌آید؟ کتاب‌های زرد بر نبوغ‌مان تاثیر منفی می‌گذارد؟ یا باعث می‌شود سراغ کتاب‌های خوب نرویم؟مدتی قبل استادی دوست داشتنی می‌گفت: "این کتابهای زرد رو نخونید، این فیلم‌های به‌درد نخور رو نبینید! به جای خوندن بامداد خمار، دوباره و چند باره کلیدر رو بخونین! اینها ذهنتون رو خراب میکنه. به جای دیدن آن فیلم آبکی، شاهکارهای هیچکاک رو ببینید." بعد از آن حرف‌ها افسوس خوردم و حس کردم تمام مدت کلی کتاب زرد خواندم و هیچ چیز جدیدی یاد نگرفتم، حسرت پول‌هایی را خوردم که به این کتاب‌ها داده بودم، به آن لحظه‌هایی فکر کردم که می‌توانستم فیلم‌های پرمایه ببینم و به جایش فیلم‌های بی‌کیفیتی را نگاه کردم که ارزش وقتم را نداشت، مدتی از دیدن و خواندن فاصله گرفتم و سعی کردم کتاب نویسنده‌های بزرگ را بخوانم و فیلم‌های بزرگان سینما را دانلود کردم تا ببینم. آن‌ها واقعا خوب بودند و باعث می‌شدند چیزهای جدیدی یاد بگیرم و مشتاق نوشتن شوم. در ابتدا حس خوبی داشتم و از اینکار لذت می‌بردم، همه چیز برایم حکم کلاس درس را داشت، ولی بعد از مدتی دلم برای فیلم‌ها و رمان‌های به اصطلاح زرد تنگ شد! آنهایی که گاهی اشکم را در می‌آورد و گاهی باعث می‌شد از ته دل بخندم بدون آنکه بخواهم چیزی یاد بگیرم! بعد با خودم فکر کردم شاید حرف استادم آنقدرها هم درست نباشد، شاید گاهی لازم است به فکر یادگرفتن نباشم و فقط برای تفریح رمان بخوانم یا کتاب‌های انگیزشی‌ای بخوانم که وعده‌های بزرگ و غیر واقعی می‌دهند! چه می‌شود اگر کسی با دیدن فیلم و سریال‌های درجه سه و خواندن رمان‌ها احساس خوبی می‌گیرد بگذاریم خوش باشد؟ چه می‌شود گاهی آدم الکی خوش باشد؟ خودش را غرق در دنیای رمان‌ها کند و با فیلم‌های درجه چند بخندد و شاد باشد؟ به نظر لذت بردن از زندگی از همه چیز مهم تر است.وقتی بیشتر فکر کردم فهمیدم زردترین کتاب‌ها هم همیشه چیزی برای یاد دادن دارند، گاهی جمله‌ای در همین کتاب‌ها باعث می‌شود انگیزه بگیرم و بیشتر تلاش کنم. اینکه همیشه مطالعه کنی بهتر نیست تا اینکه به خاطر سخت گرفتن در انتخاب کتاب از مطالعه زده شوی؟ساراساراMon, 06 Jul 2026 20:27:05 +0330