https://virgool.ir/feed/@Sara.Mhzfa2026-11-11 16:40:20https://files.virgool.ir/upload/users/35443/avatar/ez5WdG.pnghttps://virgool.ir/@Sara.Mhzhttps://virgool.ir/@Sara.Mhz/تکه-پاره-های-روزانه-1-e4mt8bqgeee0در راه برگشتن از آشپزخانه به پنجمین لیوان چایی ام نگاه میکردم. همه ی ذهنم را روی جنگ میان دستانم و حرارت بی دریغ لیوان متمرکز کرده بودم. حالا نه این که بخواهد نتیجه ای داشته باشد یا تمرکز هدفمندی باشد اما آنقدر سکوت اینجا بلند است که اگر لحظه ای افکارم را به حال خودشان بگذارم دهانم به گفتن کلمه ای باز میشود. نشود بهتر است.قبل از اینکه در فاصله ی بین چایی پنجم و ششم پشت میز جاگیر شوم چشمم روی کاغذ بنفش چسبیده به میز که خبر از رفتنش میداد ثابت ماند. بنفش را دوست داشت. از شال گردن زرشکی اش یا آبی بودن کتی که گاهی میپوشید میشد فهمید. طوری برای خداحافظی راه هایش متنوع بود که هیچگاه به بودن یا نبودن من محدود نمیشد. اینکه وسیله هایش را جمع کند، کیفش را بردارد و راهش را بگیرد و برود برایش عجیب بود انگار. یک جوری میرفت که بودنش را از یاد نبری. همیشه تکه ای از خودش را جایی برایت باقی میگذاشت.خیره ماندنم داشت به دقیقه میکشید که کاغذ را در کشوی میز جا دادم. چایی بازنده ام را سرکشیدم و کار را از سر گرفتم.سه سال و پنج ماه و بیست روز است که کاغذ بنفش به کف کشوی میزم چسبیده : " دختر مراقب خودت باش. نشد بمونم برای خداحافظی. خوبه که هستی." حالا اما من رفتن را از یاد برده بودم و او بازگشتن را. sara mhzsara mhzMon, 10 Feb 2020 19:47:49 +0330https://virgool.ir/@Sara.Mhz/شاید-ده-سال-دیگر-bw5mmpngtqeaاز نیمه شب گذشته که سیگارم را روشن میکنم. دردهایم ته نشین شده و همه ی خنده ها دود میشود، خاکستر میشود.وقتی بابا با حسرت تعریف میکرد که جوانی هایش یک عصر تا فردا صبحش رقصیده و با دوستانش چه خوشی که نگذرانده اند انگار خودم را در چشمانش میبینم. خود پنجاه و چندساله ام را که فرزندی نیست تا با حسرت چشم هایم غم عالم در دلش بنشیند و به پهنای صورتش به خاطراتم بخندد.امشب تولدش بود. وقتی صدای هایده از ضبط صوتی که برایم هدیه گرفته بود پخش شد همه ی پنجاه و اندی سال در چشمانش برق زد و خاموش شد.من اما همه ی لحظه های رقصیدن و خندیدنم داشتم به ده سال دیگر فکر میکردم که بابا آلزایمر گرفته و شاید من را یادش نیاید.بابای ده سال دیگر چقدر خسته است. چقدر شکسته و غمگین شمع تولدش را فوت می‌کند. که شاید ده سال دیگر تنها باشد یا با زن زیبایش سکوت خانه را جشن بگیرد.وقتی با جدیت در چشمانم نگاه میکند و شانه هایش را تکان میدهد تا ادای رقصیدن من را دربیاورد، تکه های سرگردان درونم که همه را او در جانم کاشته به هم میچسبند.امشب به اندازه ی تمام حسرت هایش ترسیدم و غممان را با هم رقصیدیم.اما ده سال دیگر ...sara mhzsara mhzSun, 02 Feb 2020 18:11:36 +0330https://virgool.ir/@Sara.Mhz/تو-سرنوشت-منی-از-تو-من-کجا-بگریزم-ee8a1dpljifkتاریک بود و رطوبت همه جا را گرفته بود. نفس کشیدن دیگر آنقدر ها هم که به نظر می رسد آسان نبود. هر طرف را که نگاه میکردم چند جفت چشم در تاریکی برق میزدند و خیره خیره مرا نگاه میکردند.وزنم را با یک ریتم ثابت از روی پای راستم به چپ می انداختم. ترس آنقدر زیاد بود که نمیشناختم اش. - پشت سرت رو نگاه کن - مثل آن روزی که صدای جیغ ترمز در یک قدمی ام بود و گردنم بیشترین تلاشش را برای چرخیدن به کار گرفته بود به عقب نگاه کردم. نور بود. دست در چشم هایم انداخت. میخواست امید درونم را چنگ بزند. شاید چند دقیقه ای طول کشید. چند دقیقه ای که از همه ی آن تاریکی، تاریک تر بود.دست های خالی اش را از چشمانم بیرون کشید و قلبم تپیدن از سر گرفت. صدای آشنایی که از آن شب با من مانده بود. کمرنگ شدنش را نفهمیده بودم . حالا اما داشت همه ی رطوبت آن جا را به خودش میکشید. صداهای اطراف واضح تر میشد و چشم ها به مرور روی صورتشان مینشستند. کسی راه نفسش را به گوش چپم باز کرد و کلماتش در جانم ته نشین شد : - تو سرنوشت منی - و نور نیمی از من را نوازش میکرد. همه ی چشم ها با صورت های ترسیده و گنگشان فرار میکردند و صدای آژیر لحظه ای قطع نمیشد. به سمتی کشیده شدم که دست هایم می رفتند. دستی که دیگر مال من نبود. همان نفس آشنا در گوش راستم رخنه کرد : - از تو من کجا بگریزم؟ - و من در روشنایی غرق بودم.آن شب، روز شد و روز ماند.او سال هاست که از من گریخته اما دست من دیگر وصله ای از تنش بود. sara mhzsara mhzTue, 28 Jan 2020 02:19:20 +0330https://virgool.ir/@Sara.Mhz/بودن-یا-درد-szh8bxi7dijf" اگه منو از دست بدی کجای بودنت درد میگیره؟ "سرم را بالا آوردم و به او خیره شدم تا جواب این سوال ناگهانی و شاید عجیبم را بگیرم. با لبخند گیج و مسخره ای داشت کباب هایش را باد میزد و زیر لب چیزهایی میگفت که میدانستم قرار است همان ها را تا چند ثانیه ی دیگر بلند بگوید. نمیدانم از چه کسی شنیده بود که آدم های باهوش اول حرف هایشان را مزه مزه میکنند بعد میگویند. حالا هرچه میخواهد بگوید به خیال خودش یک بار زیر لب مزه اش میکند و بعد بدون ذره ای تغییر بلند میگوید. بیشتر شبیه مادر بزرگش میشود که همیشه ی خدا زیر لب زمین و زمان را نفرین میکرد تا شاید رنج سال های زنده بودنش را آسان کند، نه آن آدم باهوش و جذابی که تصور میکند. اما این را هیچ وقت به رویش نزده بودم. حداقل من همان آدم مهربانی که فکر میکرد به نظر میرسیدم." این سوالای بی سر و ته رو از کجای بودنت در میاری؟ " گوجه ها را به سیخ میکشد و به ریش من میخندد.مثل همیشه خودم جواب خودم را میدهم : " تو اگه من رو از دست بدی گوشات درد میگیره. ( ادامه ی حرفم را داشت زیر لب با من زمزه میکرد .) چون همیشه تو این خونه رادیو داره برای خودش فریاد میزنه. "این بار خندید و با گوجه های پلاسیده و داغی که روی نون ها می انداخت جمله ی بعدی اش را مزه مزه میکرد." یه جایی خوندم که وقتی آدم یکی از عضوهاشو از دست میده مغزت باور نمیکنه و اونقدر درد به جونت میندازه تا تویی که باور کردی هم یادت نره چی رو از دست دادی. من اگه تو رو نداشته باشم مغزم متوجه تغییر خاصی نمیشه." یکی از گوجه ها را پرت کردم توی صورتش و از جلوی آیینه کنار رفتم. sara mhzsara mhzSat, 25 Jan 2020 21:24:27 +0330https://virgool.ir/@Sara.Mhz/زمین-زیر-پای-بعضی-ها-سفت-نیست-ixs8zii2cywlشومینه موجود به درد بخوری ست. یک چیزی درونش دائما زوزه میکشد و خودش را به رخ میکشد که یادت نرود چقدر سرد است،که باید نزدیکش بمانی و نگاهش کنی، اما آتش را که به خانه بیاوری به جانت می افتد.یک روز که سرما صدای همه ی استخوان هایت را دربیاورد و شروع کنی به ترک خوردن حرف های من را میفهمی. آتش باید در چشم های آدم شعله بکشد. یک روز که خانه هست، خانه شومینه دارد. یک روز که من نیستم.هر وقت که این داستان های شومینه ای را برایت میگفتم سرت را بلند میکردی و با یک جمله همه اش را به باد میدادی. " شومینه جاگیره تو خونه . میشه جاش تلویزیون گذاشت."شومینه برای تو با چوب اسکی معنی میداد. شبیه فیلم هایی که هیچ وقت تا آخر نمیدیدی. میگفتی " برای ما که باید کفشامونو بذاریم کنار بخاری که خشک بشه شومینه داشتن مسخره ست." من اما همه ی زمستان های عمرم درون بخاری گیر کرده بود.تو خیال بافتن را دوست نداشتی. پایت روی زمین سفت بود و دودوتایت همیشه چهارتا میشد. هربار که وسط خیال بافتن دستت را میگرفتم آنقدر من را میکشیدی پایین تا روی همان زمین سفت با بخاری های به درد بخور و واقعی کنارت بایستم. حالا هربار به بخاری گوشه ی خانه نگاه میکنی آتش درون سینه ات شعله میگیرد. تلویزیون را روشن میکنی و به همه ی دنیا بد و بیراه میگویی. همه ی زمستان را نق میزنی. برای آن که هست. برای من که نیستم.زمستان درون سرت مچاله شده و من لیوان چای را به گونه ام چسبانده ام و جلوی شومینه به آتش درون سینه ات خیره شدم.تو هنوز هم خیال بافتن را دوست نداری اما زیر پایت دیگر سفت نیست. sara mhzsara mhzThu, 23 Jan 2020 15:31:03 +0330https://virgool.ir/@Sara.Mhz/توضیح-واضحات-mdnx0uui9afpبرای نفس کشیدن باید مراحلی را طی کنی که تنها وقتی در انجام یکی از آنها ناتوان میشوی یادت می آید که چقدر کار طولانی و سختی ست. برای زنده ماندن اما مهم ترین مرحله نفس کشیدن است. برای زندگی کردن باید زنده ماند.حالا همین ها را برویم رو به عقب. زندگی کردن که سخت می شود همه ی تمایلت به زنده بودن به مرور از بین می رود. حالا نفس کشیدن آنقدر عبث و وقت گیر به نظر می رسد که میخواهی هر چه سریع تر این وضعیت را جمع کنی و نقطه.حالا همین جا صبر کنیم. نفس کشیدن مراحلی دارد که خود آدم نمیتواند آن را رو به عقب برود تا به اول داستان برسد و تمام. آن ها که خودشان توانستند هم خودشان به تنهایی نتوانستند.نفس کشیدن را از آدم میگیرند. غم باشد یا تصادف دیگر فرقی نمیکند. هرچه باشد آنجا که که تازه یادت می افتد نفس کشیدن چقدر کار سختی است، دیگر زمانی نمی ماند که ادامه ی این متن را بخوانی. sara mhzsara mhzMon, 20 Jan 2020 19:03:32 +0330