https://virgool.ir/feed/@SanazShahrakiمعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»fa2026-11-10 14:58:32https://files.virgool.ir/upload/users/4925265/avatar/wDbYGf.pnghttps://virgool.ir/@SanazShahrakihttps://virgool.ir/@SanazShahraki/یاغی-سرشار-از-ایده-های-عجیب-lvsznqj50jruنگذار دنیا، خمیر مایه ی وجودت را در قالب های تکراری بریزد و تو هم یکی از هزاران نسخه مشابه بشوینگذار نقش ها ،برای تمام لحظات زندگی ات تصمیم بگیرند.نگذار تصوراتت را دیوانگی بخوانند و خنده هایشان لرزه بر ستون رویاهایت بیندازد. نگذار توقعات بی جایشان افساری بر گردنت شود .همیشه خالق بمان ، یاغی سرشار از ایده های عجیب...۱۲ آبان / ۳۰۶روز ماندهریومراریومراTue, 03 Nov 2026 23:01:43 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/داغ-نقره-کتابخانه-انسانیروایت-زندگی-های-واقعی-wmyrcqvevv5yدیگر از آبادی و سرسبزی روستا خبری نبود. چندین سال بود که خشکسالی، اول زمین‌ها و کم‌کم دام‌ها را از بین برده بود.نقره را چندین سال قبل، وقتی چوپانی می‌کرد، دیده بودم. یک بار از لقمه‌اش به من تعارف کرده بود؛ لقمه‌ی ساده‌ای از نان و سبزی که حتی برای خودش هم کم بود.چندسال بعد دوباره در سفرم به روستا دیدمش. روزی که بی‌قید، پاچه‌های شلوارم را بالا زده بودم و پایم را در آخرین جوی آب باقی‌مانده از آن روستای پر از رود و درخت گذاشته بودم و به گذشته فکر می‌کردم.او آمد؛ با انبوهی از لباس برای شستن در رودخانه. چهره‌اش آفتاب‌سوخته‌تر و دستانش خشک‌تر و چروک‌تر شده بود. در چهل‌سالگی، مانند پیرزنان سختی‌کشیده‌ی شصت‌ساله می‌نمود.مرا شناخت. برایش سر تکان دادم و گفتم:ـ آب اون‌قدرها هم گرم نیستا. استخون‌درد می‌شی.با حجب و حیای یک دختر چهارده‌ساله شانه‌ای بالا انداخت و گفت:ـ خانوم لباسا رو برای فردا لازم دارن.پاهایم را از آب بیرون آوردم. با چوب، نقش‌های گنگی روی آب کشیدم و بالاخره جرئت کردم بپرسم:ـ چی شد که این خونواده رو برای کار انتخاب کردی؟ خونوادت... در قید حیاتن؟به چشمانم نگاه نکرد. لحظه‌ای دست از کار کشید، نفس عمیقی کشید و گفت:ـ من خدمتکارشون نیستم. اینجا خونه‌ی برادرمه. آقا و ننه سال‌ها پیش فوت کردن.به انبوه لباس‌ها و دست‌هایی که از سرما و سابیدن سرخ شده بودند نگاه کردم. زیر تمام چین‌وچروک‌ها و خستگی‌های چهره‌اش، زیبایی دوران جوانی هنوز مشهود بود؛ مژه‌های سیاه و بلند، بینی و صورت ظریف. اثر سالیان و سن بر او، مانند لباس چروک و نامتناسبی بر تن یک دختر نوجوان بود.می‌دانستم پرسیدن سؤال «چرا ازدواج نکردی؟» به‌خودی‌خود سؤالی بی‌شرمانه و نامحترمانه است؛ چه برسد به پرسیدنش در آن روستای کوچک که ازدواج را جزو واجبات و از ملاک‌های صلاحیت دختر می‌دانند.اما خود نقره به صحبت ادامه داد. انگار برای اولین بار بود که کسی او را می‌دید و با او هم‌کلام می‌شد. می‌توانست تمام آنچه را سالیان دراز پنهان کرده بود، برای من بگوید؛ غریبه‌ای با ظاهری متفاوت که قرار نبود حرف‌هایش را در روستا پخش کند.گفت:ـ آق نادر که زن گرفت، گفت کمک‌حال زنش باشم که تازه عروسه. من از خانوم نه سال کوچیک‌تر بودم، ولی خانوم دختر خان بود و به کلفت عادت داشت.بعدم آق نادر داد اتاق‌های خونه رو دیواراشو بکنن و دوباره بسازن که یک پذیرایی بزرگ باشه. تموم اتاق‌های من و اتاق خدا بیامرز ننه و آقامو. یه جوری ساخته که سفره بندازی، چهل تا مهمونو می‌تونه کنار هم بنشونه و شام بده.دام‌ها هم که تلف شدن و طویله رو کرد انباری؛ چون هرسال می‌ره از شهر نوبرانه و هرچی تازه به بازار اومده برای خانوم می‌خره. اون انباری کوچیکه دیگه جا نداشت و این‌قدر صندوق لباس و ظرف و گلیم ریخته اون تو که نگو... انباری کوچیکه ته حیاط رو داد به من که اتاقم باشه و خیلی تو دست‌وپاشون نباشم، خلوتشونو به هم نزنم.خانوم بچه‌دار نشد وگرنه نمی‌دونم اتاق دیگه از کجا می‌خواست اضافه کنه. ولی هنوز رو چشمش می‌ذارتش. هرکی بود ول می‌کرد. من که می‌گم زنش چیزخورش کرده، وگرنه کدوم مردی بی‌اولادی رو قبول می‌کنه؟گفتم:ـ پس تو موندی که کمک برادرت کنی؟آخرین لباس رو محکم چلاند و داخل سبد انداخت. همان‌طور که به آب خیره شده بود، گفت:ـ تا مدت‌ها فکر می‌کردم خواهان ندارم. نمی‌دونستم چرا. من که کل خونواده‌ی آقابرادر رو جمع می‌کردم، کاری بودم و خطایی هم نکرده بودم.بعدها گفتم حتماً کسی نمی‌خواد طفل یتیم عروسش بشه.هفده هجده سالم بود که خدا بیامرزه بی‌بی لحاف‌دوز رو. بهم گفت: «حیف که برارت نمی‌ذاره کسی پا پیش بذاره، وگرنه خودم یک دست لحاف عروسی برات می‌دوختم. خدا بیامرزه ننه و آقاتو.»اونجا فهمیدم مشکل از من نیست که کسی در خونه‌مونو نمی‌زنه.گفتم:ـ به داداشت چیزی نگفتی؟گفت:ـ ای خاک به سرم! چی می‌گفتم؟ می‌گفتم شوور می‌خوام؟ چرا کسی دست رو من نمی‌ذاره؟تو شهر شما به ننه‌بابات می‌گی شوهر می‌خوام؟گفتم:ـ نه... راست می‌گی.دست به زانو گرفت و بلند شد. باورم نمی‌شد تنها شش یا هفت سال از من بزرگ‌تر بود و این‌قدر تکیده بود.گفت:ـ برای چی باید شوهرم می‌داد؟ کلفت مفت و آشپز مفت. پول قالی‌هایی که می‌بافمم روش. تازه منتیه که دارن نگهم می‌دارن. که کاش نگه نداشته بودن.موقع رفتنش بلند شدم، اما حتی نتوانستم کلمه‌ای برای خداحافظی بگویم. او هم بدون حرف دیگری رفت.چند سال بعد خبر رسید که برادر و زن‌برادرش با فاصله‌ی کمی از هم فوت کرده‌اند. اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که نقره بالاخره آزاد شده. می‌توانست خانه را بفروشد، به شهر برود، برای خودش زندگی کند. شاید حتی هنوز فرصت داشت زندگی تازه‌ای شروع کند.اما خبر بعدی را که شنیدم، دیگر هیچ‌کدام از آن فکرها به کارم نمی‌آمد.نقره خودش را در همان خانه آتش زده بود و جانش را از دست داده بود.۱۲ آبان / ۳۰۷ روز ماندهریومراریومراTue, 03 Nov 2026 10:08:28 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/در-جستجوی-چیزی-معنایی-پیوندی-شاید-ig6u4rpjxbezتا همین چندی پیش، تمام روز سؤال من این بود:تا کی می‌توانم شمارش هرروزه‌ی این دایره‌های سفید را ادامه دهم؟تا کی می‌توانم قطره‌چکانی، جان را به خودم تزریق کنم؟تا کی می‌توانم به رویم نیاورم که ستون‌های وجودم را همین دانه‌های سست نگه داشته‌اند و فروپاشی‌ام به مویی بند است؟زمان می‌خرم برای چه؟بی‌آنکه بدانم، ترس از مرگ است که مرا به این دور باطل وامی‌دارد یا صرفاً عادت به نفس کشیدن؟کدامین قرص، ساعتِ بازگشت به زندگی را نشان می‌دهد؟و امروز می‌دانم که به‌راستی، اگر معنایی برای ادامه دادن نباشد، تمام این تلاش‌ها عبث خواهند بود.اگر تو هم هر روز، مانند عروسکی کوکی، زندگی می‌کنی و آخر شب تنها پوسته‌ی تهی‌ات به خانه بازمی‌گردد، می‌خواهم چراغ کوچکی در مسیرت روشن کنم:نه در شهرتِ خالی، معنا را خواهی یافت، نه در ثروتِ صرف و نه حتی در جشن‌های پرزرق‌وبرقی که با تمام شدنشان، روح تو نیز خاموش می‌شود.به ما دروغ گفته بودند.من دویدم. رسیدم. و حتی برگشتم تا دوباره نگاه کنم.اما معنا، آنجا نبود.آن چیزی که قرار بود مرا به زندگی پیوند بزند، در مقصدی که برایش این‌همه دویده بودم، انتظارم را نمی‌کشید.پس کمی مکث کن.به دور و برت نگاه کن.ببین کدام قدمت بر زمین وزن دارد و ردّی از تو به جا می‌گذارد.شاید زندگی، همان‌جایی آغاز شود که دیگر برای رسیدن نمی‌دوی؛ جایی که حضورت، هرچند کوچک، چیزی را در جهان اندکی تغییر می‌دهد.11 آبان / 308 روز باقیماندهریومراریومراMon, 02 Nov 2026 21:51:58 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/خاطرات-یک-سررسید-سالانه-قسمت-سوم-v6w4dpjdt8uqتا شب، هزار بار دختر از کنارم رد شد و هر بار قلبم تندتر می‌زد. می‌خواستم سرنوشتم را بدانم.بقیه کم‌کم سراغ صحبت‌های روزمره‌شان رفته بودند و من دیگر سوژه‌ی حدسیاتشان نبودم.آخر شب، بالاخره دختر آمد بالای سرم. چند لحظه بهم خیره شد، دستی به جلدم کشید و گفت:ـ خوش اومدی...خودکار را برداشت و حاضرم قسم بخورم اگر دفترچه‌ی To Do List (دستیار اعظم) لعنتی دهانش را بسته بود، بالاخره چند خطی توی من می‌نوشت؛ اما دختر با دیدن چند کار باقی‌مانده در فهرستش، خودکار را پایین گذاشت.با کلافگی نگاهش بین ساعت و دستیار اعظم می‌چرخید. پوفی از سر کلافگی کشید و دوباره بلند شد تا به چند مورد تیک‌نخورده‌ی باقی‌مانده رسیدگی کند.آن‌قدر حرصم گرفته بود که منتظر بودم به‌محض خارج‌شدن دخترک از اتاق، با جلد محکمم توی دهان دستیار اعظم بکوبم و تو دهنیِ حسابی‌ای نثار قیافه‌ی مغرورش کنم. اما دختر قبل از رفتن، با انگشتان ظریفش چند ضربه‌ی آرام به جلدم زد و گفت:ـ فردا صبح زود، اولین کاری که می‌کنم، اومدن سراغ توئه...همین یک جمله کافی بود تا خشمم فروکش کند. لبخندی پیروزمندانه روی جلدم نشست و با افتخار سرم را جلوی چشم‌های متعجب فضول‌های دوروبرم بالا گرفتم.من قرار نبود توی کمد بپوسم. او برایم برنامه داشت!---صبح روز بعدنمی‌دونید چه عذابی‌یه کنار تیک‌تیک ساعت خوابیدن! حتی صدای قژقژ چرخ‌دنده‌هاش رو هم می‌شنیدم. حالا خودش هی منکر می‌شه که خر و پف نمی‌کنه و صدای تیک‌تاکش هم طبیعیه؛ همون‌قدر صدا می‌ده که در طول روز می‌داده و عمداً شب‌ها صدایش رو بالا نمی‌بره!نمی‌تونم حرفم رو ثابت کنم، چون ظاهراً غیر از من، هیچ‌کس با این همه سروصدا مشکلی نداره و همه راحت خوابیدن.از اولین رگه‌های نور که به اتاق تابید، منتظر بیدارشدن اعضای این جماعت بودم؛ اما انگار تصور من از صبح زود با تصور اونا کمی فرق داشت.یادم میاد وقتی توی مغازه، همه‌ی ما مثل تپه‌ای از کاغذ روی هم تلنبار شده بودیم، بینمون کتاب‌های قدیمی هم پیدا می‌شد. یکی از اون‌ها عادت داشت هر چند وقت یک بار جمله‌ی قصاری بگه و بعد، برای جلوگیری از ورود گردوخاک به حلقش، دوباره ساکت بشه.یک بار گفت:ـ برزخ از دوزخ بدتره.گفتم:ـ یعنی چی؟گفت:ـ بلاتکلیفی، پسر جان! اینکه ندونی تهش چی می‌شه، عذابش بدتر از اینه که بدونی و بالاخره بپذیریش...حالا معنی حرفش رو می‌فهمم.بالاخره دختر بیدار شد؛ اون هم نه با صدای ساعت. انگار خودش هم توی مغزش یک ساعت اتوماتیک داشت که بیدارش می‌کرد. لحظه‌ای لبه‌ی تخت نشست و گنگ به اطراف نگاه کرد.و بعد، در کمال ناباوری دیدم اومد پشت میز و خودکار رو برداشت تا اولین کلماتش رو روی من بنویسه.بالای اولین صفحه‌ام، بی‌توجه به تاریخ اول فروردینی که مدت‌ها ازش گذشته بود، نوشت:خسته‌ام...بعد سکوت کرد و دوباره به پنجره خیره شد.ذوقم از اینکه بالاخره چیزی روی صفحه‌هام نوشته شده بود، با دیدن اولین کلماتش ماسید! از دختری که این‌همه لوازم فانتزی داشت، این‌همه کتاب موفقیت می‌خوند و این‌همه فهرست و برنامه داشت، توقع هر جور حرفی رو داشتم، الا این.بعد از مکثی طولانی، ادامه داد:ـ از این همه نقاب، از این همه نقش بازی‌کردن خسته‌ام. انگار سال‌هاست خودم رو گم کردم و دیگه هیچ شکلی ندارم. امروز قراره سخنرانی کنم. قراره مثل یک آدم موفق لبخند بزنم. قراره باز هم بعضی‌ها با شگفتی و بعضی‌ها با حسادت نگاهم کنن. یک پروژه‌ی عظیم دیگه هم تموم می‌شه و یک برگ دیگه به رزومه‌هام اضافه می‌شه. پس چرا احساس خوشحالی ندارم؟ یه زمانی فکر می‌کردم رسیدن به این نقطه یعنی ته خوشبختی. پس چرا این حفره‌ی عمیق توی قلبم پُر نمی‌شه؟ چرا؟کمی مکث کرد و ادامه داد:ـ دکتر گفته این‌ها رو بنویسم، ولی انگار صدای خودم رو توی یک غار خالی می‌شنوم که مدام اکو می‌شه. غیر از خودم و این دفتر، هیچ‌کس از این حجم خلأ و تنهایی خبر نداره...دختر بعد از نوشتن رگباری این جمله‌ها، ناگهان خودکار رو بی‌قید رها کرد. به من خیره شده بود، اما می‌دونستم ذهنش اینجا نیست.چراغ مطالعه سعی می‌کرد از دور گردن بکشه تا بفهمه چه اتفاقی افتاده. دستیار اعظم هم از اینکه این بار من اولین دفتری بودم که دختر سراغش رفته بود، با بیزاری و خشم نگاهم می‌کرد.اما برام مهم نبود.همون لحظه حس کردم حامل رازی هستم که بقیه ازش خبر ندارن. چقدر خوشحال بودم که دخترک دیشب، زیر نور چراغ مطالعه، این‌ها رو ننوشته بود! مطمئن بودم اون گردن‌درازِ حراف، ذره‌ای برای حریم خصوصی دیگران ارزش قائل نیست و همه‌ی این حرف‌ها رو مو به مو برای بقیه تعریف می‌کرد.دلم آشوب شده بود.با صدای زنگ موبایل، دختر سریع من رو بست و از اتاق بیرون رفت.بعد از رفتنش، چراغ مطالعه گفت:ـ پیس، پیییس! چه خبره؟گفتم:ـ چی رو چه خبره؟ اگه عمومی بود که روی تخته‌وایت‌برد می‌نوشت!ساعت پوزخندی زد و گفت:ـ ولش کن. تازه‌وارده! دستیار اعظم هم هفته‌ی اول فکر می‌کرد پلنر رئیس‌جمهوره و برنامه‌های سریش رو لو نمی‌داد.بعد، موضوع بحث رو جوری عوض کردن که انگار اصلاً براشون مهم نبود چه اتفاقی افتاده.ولی برای من مهم بود.وقتی دختر جلوی آینه با اقتدار و محکم لباس‌هاش رو مرتب می‌کرد و به آرایشش می‌رسید، دستیار اعظم با غرور گفت:ـ این چهره‌ی موفق، نتیجه‌ی زحمات منه؛ به‌عنوان دستیار!ساعت گفت:ـ من صبح‌ها زود بیدارش می‌کردم که به کاراش برسه. هزار بار در طول روز هم کوک می‌شدم!چراغ مطالعه هم گفت:ـ من تا مرز سوختن لامپم شب‌ها بیدار می‌موندم که خانوم کتاب‌های توسعه‌ی فردیش رو بخونه!وارد بحثشون نشدم.اونا به همه‌چیز دقت می‌کردن، الا نوع نگاه دختر توی آینه.چشم‌ها هیچ‌وقت دروغ نمی‌گن و من از حسی که توی چشم‌هاش بود، احساس خطر می‌کردم.خطر برای خودش...(ادامه دارد...)به‌جا مانده از ۵ آبان | ۳۰۹ روز ماندهریومراریومراThu, 29 Oct 2026 09:29:39 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/نامه-ای-به-دخترانم-۲-uf17msbhxdtoامروز می‌خواهم درباره‌ی چیزی برایتان بنویسم که گمان می‌کنم تاریخ انقضایی برایش وجود ندارد؛ چیزی که دیر یا زود با آن مواجه خواهید شد: مد یا همان ترند روز.مد، گاهی بازی بزرگی است که سودش بیش از همه به جیب سازندگان و گردانندگانش می‌رود. تصور کنید گروهی در گوشه‌ای از دنیا تصمیم بگیرند امسال چه رنگ لباسی بپوشید، چه مدل مویی داشته باشید یا چه وسایلی بخرید و شما، سال‌به‌سال، بی‌آنکه از خودتان بپرسید واقعاً چه چیزی را دوست دارید، دنبالشان راه بیفتید. آن‌وقت کم‌کم از سلیقه و خواسته‌های خودتان دور می‌شوید؛ فقط برای اینکه شبیه چیزی باشید که دیگران به شما می‌گویند زیبا و پسندیده است.نمی‌خواهم این حرف‌ها را صرفاً به‌عنوان نصیحت‌های یک مادر بخوانید؛ شاید در زمان شما هم چنین حرف‌هایی قدیمی و دمده به نظر برسند! فقط از شما می‌خواهم گاهی این سؤال را از خودتان بپرسید: اگر مد قرار است بیانگر هنر و زیبایی باشد، چرا تعریفش این‌قدر زود تغییر می‌کند؟یک سال موی صاف زیباست و سال بعد موی فر؛ یک روز ابروهای باریک و روزی دیگر ابروهای پهن؛ امسال فلان مدل و رنگ گوشی و سال دیگر مدلی دیگر. چرا باید چیزی را که دیروز زیبا و خواستنی معرفی می‌شد، امروز کنار بگذاریم و برای خریدن جایگزینش هزینه کنیم؟ به سود چه کسی؟البته تغییر سلیقه به‌خودی‌خود بد نیست. آدم‌ها حق دارند چیزهای تازه را تجربه کنند، از هنرهای جدید لذت ببرند و نظرشان را تغییر دهند. مسئله از جایی شروع می‌شود که دیگر انتخاب نمی‌کنیم، بلکه احساس می‌کنیم باید انتخاب کنیم؛ چون می‌ترسیم از جمع عقب بمانیم یا دیگران ما را نپسندند.گاهی حتی چیزهایی را با اکراه امتحان می‌کنیم و وانمود می‌کنیم که چقدر دوستشان داریم؛ بعد هم شبکه‌های اجتماعی را از نمایش این علاقه‌ی ساختگی پُر می‌کنیم. انگار مهم‌تر از لذت‌بردن از زندگی، این شده است که دیگران باور کنند چقدر مطابق روز هستیم!دخترانم، چه می‌شود اگر به آنچه واقعاً دوست دارید وفادار بمانید؟ اگر چیزی را نمی‌پسندید، فقط به این دلیل که همه آن را می‌پسندند، مجبور به انتخابش نشوید. اگر چیزی را دوست دارید، از آن خجالت نکشید؛ حتی اگر مد روز نباشد. اجازه ندهید ترس از تمسخر دیگران، سلیقه و انتخابتان را تعیین کند. کسانی که فقط به‌خاطر ظاهر و مطابق سلیقه‌ی جمع بودن شما را می‌پذیرند، لزوماً همان کسانی نیستند که باید برای ماندن در کنارشان، خودتان را تغییر دهید. گاهی با کناررفتن چنین آدم‌هایی، جا برای کسانی باز می‌شود که خود واقعی‌تان را دوست دارند.روزی با دوستی از کشوری دیگر صحبت می‌کردم و بحثمان به اینجا رسید که چقدر غم‌انگیز است اگر اصالت‌های فرهنگی کشورها زیر سایه‌ی موج‌های جهانی کم‌رنگ شوند. چرا خانه‌ها، لباس‌ها و حتی سبک زندگی مردم در گوشه‌های مختلف دنیا روزبه‌روز شبیه‌تر می‌شوند؟ چرا گاهی احساس می‌کنیم یک ربات عظیم مشغول ساختن نسخه‌های تکراری از آدم‌ها و زندگی‌هایشان است؟من از آشناشدن با فرهنگ‌های دیگر حرف نمی‌زنم؛ این آشنایی می‌تواند دریچه‌ای به دنیایی تازه باشد. حرفم این است که برای پذیرفتن چیزهای تازه، مجبور نیستیم ریشه‌های خودمان را فراموش کنیم. می‌توانیم از دیگران یاد بگیریم و در عین حال، آنچه را از فرهنگ و هنر و هویت خودمان ارزشمند می‌دانیم، حفظ کنیم.و اما اگر قرار باشد روزی چیزی به نام مد را تحسین کنم، دلم می‌خواهد روزی برسد که مُدِ انسانیت باشد؛ روزی که کتاب‌خواندن، مهربانی، عشق حقیقی به زمین، شناخت فرهنگ‌ها، آفرینش هنری و احترام به تفاوت‌های آدم‌ها چنان خواستنی شوند که مردم برای نزدیک‌شدن به آن‌ها از یکدیگر سبقت بگیرند.آن روز، اگر قرار باشد همه از چیزی پیروی کنیم، شاید جهان جای زیباتری برای زندگی باشد.با عشق، از مادری که دوست دارد شما پیش از هر چیز، خودتان باشید.۴آبان / ۳۱۰ روز مانده ریومراریومراWed, 28 Oct 2026 18:21:34 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/خاطرات-یک-سررسید-سالانه-2-sgw5hvek0gye با رفتن آدمم دفتر To Do List که  بعدها فهمیدم دور وبریا بهش دستیار اعظم میگن داد زد: بچه ها هر کی حدس زد امروز چند تا برنامه توم نوشته بود؟ اونم واسه یک روز...تقویم رو میزی یه نگاهی به خودش انداخت و گفت ایونت خاصی نزدیک نیست . علامتی هم جدیدا روم نزده پس احتمالا هفت هشت تا کار معمول روزانه بوده.چراغ مطالعه گردن کشید و گفت : نه بابا بیشتره خودم دیدم دیشب تا ساعت دو داشت کتاب توسعه فردی و موفقیت و چگونه پولدار شویم و ازین چیزا که کیلو کیلو پول میده براشون می خوند . احتمالا تو جو گیری ده تا کار نوشته باشه واسه امروزش.ساعت گفت : عه عه عه میگم چرا صبح دهن وا نکرده بودم کوبید تو سرم و بلند شد. کی قبل خواب کتاب انگیزشی می خونه آخه ؟چراغ گفت والا . من خوابم گرفته بود ولی اون نهدفترچه ی دستیار اعظم داد زد: عدد بگین فقط. چند تا بوده باشه خوبه؟چند تا صدا با هم گفتن همون ده یازده تا دیگه .دستیار گفت : بیست و سه تااااا. باورتون میشه . این دختر یک معتاد به کار دیوانه است . ببین کی بهتون گفتما.چراغ مطالعه یهو داد زد : عه تازه وارد داریم . بعد گردن درازشو کشید و صورتشو تا جایی که میشد بهم نزدیک کرد و قبل ازینکه خودم چیزی بگم گفت : وااا سررسیده که ... هیییی ماشین حساب ! مگه دختره پریروز حساب کتاب نکرد باهات و گفت دیگه چرت و پرت  نمی خره.صدای گنگ ماشین حساب از توی کشو اومد که گفت : باید همون موقع چارتا رقمو بالا پایین می کردم که آدم بشه. باز آخر ماه حرصشو سر من خالی میکنه عههههه .داد زدم : هییی من یک سررسیدم .عملا یک دفترم با کلی کاربرد . ساده و شیک هم هستم و مناسب هزارتا کار مختلف . نه یک تقویم به درد نخور یک ساله.صدای گریه ی تقویم رومیزی بلند شد. ساعت گفت : همینو می خواستی؟ کم توی زمستونا با افسردگی فصلی تقویما دردسر داریم خودمون؟گفتم : خودتون شروع کردین.دستیار گفت : اوکی دعوا نداریم تا ببینیم برای چی خریداری شدی. بهت بر نخوره ها اینجا همه جور دفتر و اقلامی داریم که همشون برخلاف سادگی و فرضا شیکی شما ، فانتزی ان. اصلا این آدم فانتزی پسنده.بعدم اینکه کی توی زمستون سررسیدی می خره که ده ماهش رد شده؟ماشین حساب خودشو به در و دیوار کشو می کوبید و داد می زد: حاضرم شرط ببندم که تو حراج خریدتش. هرچی بدبختی و بی پولی و بیچارگی داریم ازین خریدهای بلااستفاده ی توی حراج این خانومه.ساعت گفت : تو چرا حرص می خوری؟ تو فقط یه حسابداری. پولشو که تو نمی دی. بذار بخره مثل بقیه بندازه گوشه کمد. به تو چه ....ماشین حساب گفت : وقتی  همیشه جوری دکمه هامو فشار میده و آخرشم منو پرت می کنه کنار که انگار تقصیر منه ، خیلی هم به من ربط داره.افکار و استرس های خودم برای سرنوشتم کم بود که حالا گیر یک جماعت خاله زنک پرحرف هم افتاده بودم. این جلسه ی معارفه ی جذابی نبود که منتظرش بودم. باز خدا رو شکر پیرمرد فروشنده قبل تحویل دادنم یک دستمال به سر و رویم کشیده بود و مثلا مرتب بودم ، ولی اگر قرار بود مانند حرف ساعت دوباره داخل یک کمد بی مصرف بمونم چی؟ اول روز خوشحال بودم که خریداری شدم ولی حالا ترجیح می دادم که بازیافت می شدم و شانسمو در تناسخ بعدی امتحان می کردم...(ادامه دارد...)3 آبان / 311 روز ماندهریومراریومراWed, 28 Oct 2026 09:23:10 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/خاطرات-یک-سررسید-سالانه-قسمت-اول-u7bqour4jqzs-لعنت بهش . از  همون روز اولی که فهمیدم یک سررسید سالانه ام میدونستم تقدیر مزخرفی در انتظارمه . یک هدیه ی لوس و تکراری می شدم که در بهترین حالت به عنوان  دفتر برنامه ریزی های مهم  کاری مورد استفاده قرار می گرفتم. حتی به چکنویس شدن هم فکر کردم خودم را قانع کردم که همین که روی برگه های من سوالات ریاضی فیزیک حل شوند یا پیش نویس یک کتاب باشم هم می توانست، چیز جالبی باشد.روز اولی که خریداری شدم محترم بودم . آدمم من را در مرکز میزکاری اش گذاشته بود اینجا تک و تنها در مرکز توجه بودم نه مثل آن مغازه ی لوازم التحریر کهنه و خاک گرفته که ما رو مثل یک کپه جنس که امیدی به فروششون  نداشت روی هم انداخته بود.تا شب همش چشم می گردوندنم ببینم این آدم چرا منو خریده .وقتی منتظری ببینی سرنوشتت قراره چی باشه انگار زمان کش میاد و نمی گذره .از فرصت استفاده کردم و سعی کردم با تحلیل محیط دور و برم به سرنخ هایی دست پیدا کنم .میز چوبی نسبتا قدیمی با خط و خش نشون می داد که اون آدم خیلی اهل تجمل نیست و کارایی براش مهمه. البته امیدوارم با این استدلال منو نخریده باشه درسته که ظاهرم ساده است ولی ترجیح میدم ازون ساده هایی باشم که بهم میگن شیک ، نه صرفا کاربردی.یک تقویم فانتزی کوچک با کلی دایره و علامت هم در در گوشه ای جا خوش کرده بود. با توجه به این علامت ها امیدوار شدم که شاید نقش دفتر برنامه ریزی به من محول شده باشد .در همین فکر ها بودم که آدمم آمد و دفتر " To Do List " اش را روی میز گذاشت و با خودکار چند تا علامت داخلش زد. سپس کش و قوسی به خودش داد .بعد دست دراز کرد و من را برداشت . کمی بررسی ام کرد و دوباره سرجایم قرار داد و رفت ...(ادامه دارد ...)۲ آبان / ۳۱۲ روز مانده ریومراریومراTue, 27 Oct 2026 21:42:23 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/نامه-ای-به-دخترانم-بخش-صفر-qp0jmiwyp6p5از پیش از طلوع خورشید این‌جا نشسته‌ام و حالا آفتاب کم‌جان پاییز خودش را تا لبه‌ی استکانم رسانده. بخار چای محو می‌شود و ضربات خودکارم روی کاغذ سفید با ثانیه‌شمار ساعت هماهنگ شده‌اند. نمی‌دانم چند دقیقه است در همین نقطه متوقف شده‌ام. فکری سمج رهایم نمی‌کند.ده سال است این دفتر همراهم است؛ از همان زمانی که نقش مادر بودن به نقش‌های دیگرم اضافه شد.این دفتر را برای ثبت تجربه‌های زندگی‌ام انتخاب کرده بودم؛ یادگاری برای فرزندانم و شاید نوه‌هایم. شاید هم سپری نامرئی در برابر اشتباهاتی که ممکن بود روزی آن‌ها نیز با آن‌ها روبه‌رو شوند.اما دیروز از خودم پرسیدم: در دنیای آینده، آیا تجربه‌های زیسته‌ی من هنوز به کار کسی خواهند آمد؟اگر خودم به گذشته برگردم، احتمالاً نصیحت بعضی از آدم‌ها را درباره‌ی انتخاب رشته‌ی تحصیلی گوش نمی‌کنم. نه اینکه حرفشان نادرست بوده باشد؛ دنیا آن‌قدر تغییر کرده بود که بعضی از آن توصیه‌ها دیگر به کار نمی‌آمدند.دفتر را ورق می‌زنم. از یک طرف نمی‌خواهم فرزندانم نسخه‌ی دیگری از من باشند؛ همان‌طور که به قول امام علی (ع)، فرزندان برای زمانی غیر از زمان پدرانشان آفریده شده‌اند. از طرف دیگر، نمی‌توانم از خودم نپرسم: پس تکلیف این همه تجربه چه می‌شود؟چای سرد شده است. تلخی‌اش با طعم گس ناامیدی درآمیخته.اما ناگهان فکری به ذهنم می‌رسد.شاید قرار نیست این دفتر راه آینده‌ی آن‌ها را تعیین کند. شاید فقط باید آنچه را زیسته‌ام بنویسم و انتخاب را به خودشان بسپارم؛ بگذارم آن‌ها تصمیم بگیرند کدام تجربه هنوز به کارشان می‌آید و کدام، در زمانه‌ی آن‌ها، دیگر پاسخی برای پرسش‌هایشان ندارد.شاید شکل زندگی عوض شود، اما بعضی چیزها همچنان حرفی برای گفتن داشته باشند؛ همان مفاهیمی که در گذر قرن‌ها، از دل ادیان، شعر و عرفان و داستان‌های ریشه‌دار فرهنگ‌ها، به ما رسیده‌اند.پس می‌نویسم؛ نه برای آنکه راهشان را انتخاب کنم، بلکه برای آنکه چیزی از راهی که آمده‌ام، برایشان باقی بماند.۱ آبان / ۳۱۳ روز ماندهریومراریومراTue, 27 Oct 2026 20:47:32 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/زهر-شیرین-pdm7ndrhpkloبیا تنها امیدم به ویرانی رسیدمهمه شب تا سحرگاهبه کنج غم خزیدم بیا شیدای مجنونگشا این بند و افسون شدند هر لحظه از اشکدو چشمم چشمه ی خونبیا رویای شبهامدلیل شوق فردام درین دنیای خالیبدون تو چه تنهامبیا ای یار دیرین بیا ای زهر شیرین که درد عشق و دوری ندارد جز تو تسکین بیا آرامش منتمام خواهش من بسوزانم درین عشق بسوزان آتش من ساناز شهرکی (ریومرا) ( به جای ۱ آبان / ۳۱۳ روز مانده) ریومراریومراSat, 24 Oct 2026 12:01:32 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/مکالمه-ی-من-با-نسخه-ی-صد-سال-پیش-خودم-lcfuwgclp5klیه نگاهی به سر و وضعم می‌ندازه و می‌گه:ـ سرخاب سفیداب زدی برای کجا؟می‌گم:ـ چیزی نزدم، دو تا کرمه دیگه.دست می‌کشه به پوستم و می‌گه:ـ چربه. سفیدابو با چی قاطیشون می‌کنی؟می‌گم:ـ همین‌جوریه. می‌شه بی‌خیال شی؟می‌گه:ـ واسه عروسی این‌جور رنگ و لعاب دادی یا واسه آقات؟نمی‌دونم چه‌جوری بگم ظاهر خیلی معمولی خیابون من اینه. یه ضدآفتابه و رژ دیگه! ولی با توجه به تفاوت لباس‌هامون و اینکه اون بیش از صد سال قبل از من زندگی می‌کنه، چیزی نمی‌گم که باز نکوبه پشت دستش و نگه بلا به دور، آخرالزمون شده.می‌گم:ـ برای آقام.می‌گه:ـ هنو دو تا اولاد داری؟می‌گم:ـ آره دیگه. سه سال پیش همو دیدیم.می‌گه:ـ خوب؟می‌گم:ـ خوب که چی؟می‌گه:ـ سه سال پیش بچه‌هات بزرگ شده بودن .می‌گم:ـ چهار سالشون بود. بزرگ نبودن که.شونه بالا می‌ندازه و می‌گه:ـ خود دانی. اولاد بیشتر، صفای زندگی بیشتر. دور و برت همیشه صداست. عصای پیری می‌شن. می‌خوای تو تنهایی بمیری؟می‌گم:ـ مگه خودت از سه سال پیش تا حالا بچه‌دار شدی؟می‌گه:ـ ها، خدا ناصر رو به ما داد.می‌گم:ـ پس شدن پنج تا. درسته؟با انگشتاش خرده‌ریزهای نامرئی روی فرشو جمع می‌کنه. با گوشهٔ چارقدش مانع ریختن نم اشکش می‌شه و پک عمیقی به قلیون می‌زنه.حس می‌کنم سؤال نابجایی پرسیدم. از سکوتش معذب می‌شم. به حوض و گلدون‌های دورش نگاه می‌کنم. این حیاط برای بچه‌های خودم تو زمان خودم کافیه تا یه تفریح دائمی داشته باشن؛ فضای زیاد برای دویدن و شنا و همه‌چی. شایدم منم اگه همچین خونه‌ای داشتم، نگهداری از پنج تا بچه راحت‌تر می‌شد.بالاخره می‌گه:ـ ناصر من دو سال پیش، نفهمیدیم چه آب آلوده‌ای خورد که افتاد به بیرون‌روی و قی کردن. اون‌قدر که حد نداشت. هرچی دوا درمون کردیم و طبیب بردیم، افاقه نکرد. بچم خشک شد و از دست رفت.نگاهم رو از حوض می‌گیرم و بهش نگاه می‌کنم. هنوز انگشتاش روی فرش می‌چرخه.ـ دیگه بعدش دوباره که شکمم بالا اومد، بازم پسر شد. دیگه نرفتیم دنبال سه‌جلد گرفتن و سه‌جلد اونو گذاشتیم برای این یکی.هنوز تو شوکم. هم از فوت اون بچه، هم از جابه‌جایی راحت شناسنامه‌ها. انگار دربارهٔ عوض‌کردن یه تیکه پارچه حرف زده باشه. ولی به روم نمیارم. نمی‌دونم چی باید بگم.ـ خدا رحمتش کنه.سرشو تکون می‌ده. انگار همین یه جمله کافیه که دوباره برگرده به زندگی.می‌گه:ـ ولی تو که بیار. دو تا کمه. عیبه، مردم می‌گن زنه بنیه نداره. چند سالته؟ سی و رد کردی دیگه؟لو نمی‌دم که به چهل نزدیک‌ترم تا سی. وگرنه بحثمون از حرف‌زدن به کشون‌کشون بردن من به خونهٔ بی‌بی زینب، که دار و دوای زنونه می‌ده، یا پیرقلی که دعا می‌نویسه و جن‌ها رو از عقل آدم خارج می‌کنه، ختم می‌شه.می‌گم:ـ بچه خرج داره.می‌گه:ـ اولاد روزیشو با خودش میاره.می‌گم:ـ نمی‌دونم، شاید قدیما می‌آورده.می‌گه:ـ شیطونو لعنت کن دختر! چرا کفر می‌گی؟می‌گم:ـ نه، منظورم اینه که یه نگاه به خونهٔ حیاط‌دار خودت بنداز. معلومه وضعتون خوبه. مثلاً مثل الان شما، من وقت ندارم بشینم عصرها لنگ بالا لنگ بندازم و قلیون بکشم.می‌گه:ـ گفتی نمی‌کشی که...می‌گم:ـ قلیونو آره، نمی‌کشم. کلاً گفتم. نه وقتشو دارم، نه پولشو.می‌گه:ـ حیاط نداری، کجا رخت بچه‌ها رو می‌شوری؟ تو گرمابه؟می‌گم:ـ تو حموم. بعضیا هم با لباس‌شویی. یه وسیله‌ایه که خودش برات لباساتو می‌شوره.می‌گه:ـ وااا! چه چیزا! من که تا خودم خوب نسابم، لباسا رو دلم آروم نمی‌گیره. کهنهٔ بچه رو چطور می‌شوره؟ قبول داری شستن شو؟ فردا روزی بچه مرض نگیره.می‌گم:ـ ما بچه‌ها رو کهنه نمی‌کنیم دیگه. یه چیزایی هست شبیه کهنه، یه بار مصرفه. هر بار استفاده می‌شه می‌ندازیم دور.می‌گه:ـ یعنی همش تموم می‌شه، می‌خرین؟می‌گم:ـ آره دیگه.می‌گه:ـ همهٔ لباسا رو می‌تونه بشوره یا بعضیا رو می‌بری حموم نمره؟می‌گم:ـ تو خونه‌هامون حموم داریم. دیگه نمی‌ریم گرمابهٔ عمومی. تو خونه‌ها آب گرم هست.ظاهرش معلومه حرفام براش عجیبه، ولی چون بهم اعتماد داره، داره سعی می‌کنه تصویرسازی کنه. یه اشاره به دور و بر می‌کنه و می‌گه:ـ دیگه چی‌ها عوض شده؟می‌گم:ـ برای پختن غذا دیگه چوب نمی‌خواد بخریم. یه وسیله‌ای هست که وقتی دستگیره‌شو می‌چرخونی، خودش آتیش می‌ده. می‌شه مقدار آتیششم کم و زیاد کرد.اصل کاری اینه که شب‌ها نیاز نیست فانوس و لاله روشن کنی. یه دکمه رو می‌زنی، همهٔ چراغا روشن می‌شن. روغن هم نمی‌خوان، دود هم نمی‌کنن.یه وسیله هم هست که به جای نامه، هر وقت بخوای می‌تونی با هرکی می‌خوای صحبت کنی، هرچقدر هم دور باشه.مکتب‌خونه و مرکز طبابت هم داریم، ولی خیلی پیشرفته‌تر و زیادتر.چند دقیقه مات نگاهم می‌کنه. حس می‌کنم حجم اطلاعات زیادی دادم و ممکنه شبیه فخرفروشی بشه. سریع اضافه می‌کنم:ـ ولی تا دلت بخواد هوا کثیفه. یه وقتایی سخته نفس کشیدن. تازه کرسی زمستونی شما خیلی بیشتر کیف می‌ده. مهم‌تر از همه اینکه خانواده‌ها و همسایه‌ها خیلی از هم دور شدن. روابط خیلی کمتره، مخصوصاً همسایه با همسایه.می‌گه:ـ مگه نگفتی یه چیزی هست که می‌تونی با هرکی می‌خوای حرف بزنی؟ پس چرا استفاده نمی‌کنین ازش که حال همو بپرسین؟ من اگه داشتمش، یکسره با خان‌بابا و عزیز حرف می‌زدم. آدمی مگه چقدر زنده‌ست که همش چشم به راه پیغام‌پسغام باشه؟می‌گم:ـ نمی‌دونم. قرار بوده ظاهراً ارتباطا بیشتر بشه، ولی برعکس شده...شونه می‌ندازه بالا و به کفتر سفید بالای دیوار کاهگلی خیره می‌شه. بعد با یه نفس کش‌دار می‌گه:ـ خوب، همهٔ کارات که با دم و دستگاه انجام می‌شه.می‌گم:ـ آره.می‌گه:ـ پس چرا بچه نمیاری؟این بار نوبت منه که مات نگاهش کنم و حس کنم هیچی از دنیای هم نمی‌فهمیم.می‌گم:ـ گرونه همه‌چی. من باید برم سر کار تا خرج اینا دربیاد.می‌گه:ـ خوب، نخر از این دستگاه‌ها. مثل ما یخ حوضو بشکن، لباس بشور، آتیش روشن کن، تا ادارهٔ پست و میرزا بنویس راه گز کن که نخوای دار و ندارتو واسه راحتی بدی. تازه زن اگه جمع‌ کن باشه، یه لباس بچه رو تا هفتای بعدی تنشون می‌کنه. بلده چه‌جوری با دو قلم، شکم هشت نفرو سیر کنه.می‌گم:ـ تو که تا آرنج طلا داری، که نگو اینا رو!ترش می‌کنه و می‌گه:ـ چه ربطی داره؟ طلا زیور زنه و عزت مرد.بعد انگار تازه یادش افتاده باشه، می‌گه:ـ همین طلاها برای روز مباداست. این روزا هاشم‌خان، بعد اون هتک حرمتی که به حرم شد، مشتریاش کم شد. گفته بودم که دکونش دو تا کوچه تا حرم فاصله داره. حالا باز کو تا مسافر بیاد. اینا برای روز مباداست. شما که تو جنگ و حمله نیستین که تنتون بلرزه و بدونین باید هرچی هست رو درایت کنین و نگه دارین. یه روز مشتری هست، یه روز نیست.می‌گم:ـ کدوم هتک حرمت؟ کدوم جنگ؟ مگه الان تو دورهٔ قاجار نیستیم؟می‌گه:ـ تو کتابا ننوشتن؟می‌گم:ـ چرا، همه‌چی نوشته شده، ولی من نخوندم احتمالاً.پوزخند طعنه‌آمیزی می‌زنه و می‌گه:ـ یه زمان می‌گفتم زجر ما رو آیندگان می‌بینن، ولی ما هم می‌شیم یه ورق از یه کتاب که خونده نمی‌شه.می‌گم:ـ عذر می‌خوام. باور کن خیلیا می‌خونن. من فقط نخوندم. اون‌قدر که حوادث زیاده... حالا بگو کدوم هتک حرمت؟می‌گه:ـ همین که روسی‌ها به کسایی که مخالف دخالت و حضورشون تو ایران بودن و تو حرم جمع شده بودن، با توپ و تفنگ حمله کردن. کلی مسافر و زائر کشته شدن. کلی از حرم خراب شد. اون روز این‌قدر صداها وحشتناک بود که تا بابای بچه‌ها برگشت، مردیم و زنده شدیم. آخه بابا، یه کم حرمت...صداش می‌شکنه. اشکاش می‌ریزه و حرفش نیمه‌کاره می‌مونه.چند لحظه چیزی نمی‌گه. منم چیزی نمی‌گم.بعد ادامه می‌ده:ـ الانم نمی‌شه با خیال راحت مغازه رو باز کرد. چند ساعت می‌ره و زود برمی‌گرده. نشونی خونه رو زده سر در مغازه. بیشتر پارچه‌ها رو هم آورده خونه. مشتری‌قدیمی‌ها میان اینجا سر می‌زنن. باز امن‌تره.مکث می‌کنه و نگاهم می‌کنه.ـ شما که این چیزا رو ندارین، خواهر...می‌گم:ـ روس‌ها فقط تو مشهد اومدن؟می‌گه:ـ نمی‌دونم، من که خیلی سر درنمیارم. مگه این‌که کاغذ و خبرنامه‌ای هر چند هفته به دستمون برسه. می‌گن از تبریز تا مشهد و وسطا رو گرفتن . الله اعلم . خدا به همه رحم کنه جنوب شرق هم میگن دست انگلیس‌هاست.بعد انگار بخواد چیزی رو به من بفهمونه که با کتاب و خبرنامه نمی‌شه فهمید، می‌گه:ـ شما که نشنیدی. نمی‌دونی وقتی صدای پای پیاده‌نظام میاد، چهل‌ستونمون می‌لرزه. وقتی صدای شلیک میاد...یهو از جا می‌پره.ـ وای! زمان شما اینا هستن یا رفتن؟می‌گم:ـ رفتن.ـ واااای، یا ارحم‌الراحمین!نفس راحتی می‌کشه. انگار همین یه کلمه، باری رو از روی دوشش برداشته باشه.ـ اون موقع که ما نیستیم، ولی همین‌قدر که خیالم راحته دیگه بچه‌ای از ترس صدای توپ و تفنگ رعشه نمی‌گیره، خیالم راحته. می‌دونی ارسلان بچم تا دو هفته شب‌ادراری گرفته بود؟ هی تشک بشور، هی قبل خواب آرومش کن. تا بهتر شد.شادی‌اش را خراب نمی‌کنم. نمی‌گم من هم از زمان جنگ اومدم و این بار توپ‌ها از آسمون می‌آن و بچه‌ها...حرفم رو می‌خورم.می‌گم:ـ مرسی، چایی چسبید حسابی. باید برگردم. راستی دفعهٔ بعد احتمالاً خودم با خود صد سال بعدم با هم بیایم. احتمال داره اون آهنی باشه، نترسی.می‌گه:ـ یعنی چی؟می‌گم:ـ هیچی. یه چیزای جدیدی داره مد می‌شه. مثل یه عروسک آهنی که خودش حرکت می‌کنه. نمی‌دونم تا اون موقع چی می‌شه. اصلاً ماها به شکل آدم می‌مونیم یا قاطی می‌شیم با اونا؟اشاره می‌کنه و می‌گه:ـ پس بهتره اولاد بیاری که نسل انسان‌ها کم نشن!ول‌کن نیست.ولی بهش گیر نمی‌دم. شاید برای او این جزو والاترین رسالت‌هاست و من به زمانه و عقایدش احترام می‌ذارم.۳۰ مهر / ۳۱۴ روز ماندهریومراریومراSat, 24 Oct 2026 10:44:58 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/فنجان-هایی-که-ارزش-عکس-گرفتن-نداشت-c6gsui8euxrqبلند شد تا تلفنش را جواب بدهد . نگاهم روی فنجان ناتمام نسکافه اش مانده بود و قهوه ی تلخ خودم که دست نخورده در جایش ماسیده بود.گل روی میز بود. حدس می زدم دیگر آن لبخند عمیق همیشگی را تحویلم نخواهد داد ولی لااقل امیدوار بودم گل را ببوید. عاشق چشمان بسته اش بودم وقتی از بوی گل مست می شد .صحبتش تمام شد . نشست و گوشی اش را روی میز رها کرد. به خیابان خیره شد. میدانستم عاشق باران است . خواستم سکوت را بشکنم . گفتم عجب ...هم زمان با من گفت : اینا چرا شیشه هاشونو تمیز نمی کنن؟حال آدم بد میشه. عه . یه عمره اون ترک رو شیشه است .من کثیفی خاصی روی شیشه ندیدم و آن ترک هم اگر دقت نمی کردی دیده نمی شد . به رویم نیاوردم که باز نگوید : شما مردها متوجه چیزی هم نمی شوید ؟گفتم : عکس نگرفتیم از فنجونامون... گفت : الان دیگه به درد نمی خوره.هنوز هم به من نگاه نمی کرد . این بار به سطح خیابان خیره شده بود. گفتم می خوای بریم قدم بزنیم؟ چتر آوردم . بوی بارونه و ...آه عمیقی کشید و گفت : نه . خیابون داره آب میگیره منم بوت هامو نیاوردم برم خونه بهتره.جوری سریع رفت که از رفتنش فقط صدای بسته شدن در کافه و شالی مواج در باد در چشمم ماند .حرفهایش نصفه بود مانند نسکافه اش. دلم سرد و تلخ و سیاه بود مانند قهوه ام و حق با او بود . این ها دیگر ارزش عکس گرفتن نداشت. حتی با وجود گل جا مانده ای  که سعی می کرد زشتی ها را قایم کند (به جای 29 مهر / 315 روز مانده)ریومراریومراSat, 24 Oct 2026 08:38:04 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/زمان-ما-قاشق-چنگال-بود-luq0dx7aib5rاون‌قدر ازم پرسیده زمان شما تبلت بود؟ موبایل بود؟ این بود، اون بود... و من هر بار گفتم نه، که امروز اومده ازم می‌پرسه: زمان شما قاشق‌چنگال بود؟!می‌گم: آره، خودمون بلد بودیم تو غار با چوب و سنگ بسازیمشون.چشاش گرد شده، می‌گه: تو غار بودین؟! تو غار چیکار می‌کردین؟؟گفتم: معلم هنرم دیگه. اون موقع‌ها هم به بقیه نقاشی یاد می‌دادم، ولی چون تخته‌وایت‌برد نداشتیم، دیوار هر غاری که پر می‌شد، کلاسمونو می‌بردیم غار بعدی.می‌گه: اون موقع مدرسه بود؟؟؟می‌گم: آره. تازه شاگردام اون‌قدر درس رو دوست داشتن که هر روز صبح زود بیدار می‌شدن. خودشون سر گذر وامیستادن که شاید یه دایناسور گیاه‌خوار از اون ورا رد بشه، بتونن سوارش بشن و بیان مدرسه.از جا می‌پره، می‌گه: دایناسوووور؟! تو چجور زنده موندی؟!می‌گم: هر دوره‌ای سختی‌های خودشو داره. می‌گذره بالاخره.می‌گه: تو اون شرایط می‌اومدن مدرسه؟؟؟می‌گم: بلههه! مثل حالا نبود که واسه هرچی زرت‌وزرت تعطیلتون می‌کنن. البته شاگردام یه وقتایی با تأخیر می‌رسیدن، چون دایناسوره وسط راه وایمیستاد صبحونه بخوره، ولی هرجور بود خودشونو به کلاس می‌رسوندن.می‌گه: یعنی هیچ‌کی غایب نمی‌شد؟می‌گم: چرا. اونایی که اشتباهی سوار دایناسور گوشت‌خوار شده بودن!چند لحظه هر دومون در سکوت به هم نگاه می‌کنیم. خیلی سعی می‌کنم به قیافه‌ی پوکرفیسش نخندم.باز می‌پرسه: اصلاً به چه دردشون می‌خورد مدرسه؟می‌گم: خب، آخر سال هر کی درسش خوب بود، می‌تونست بره کلاس طراحی لباس با پوست جانورا. اونایی هم که درس نمی‌خوندن، می‌رفتن شکار همون جانورا! بالاخره یه فرقی باید باشه بین کسی که برای درس ارزش قائله و کسی که سر کلاس با بغل‌دستیش حرف می‌زنه و مشقاشو می‌ذاره آخر شب بنویسه؛ اونم بدخط و کلفت و کج‌وکوله.تازه یادمه یکی از شاگردام اون‌قدر درسش براش مهم بود که همیشه نوک مداد سنگیشو تیز می‌کرد تا نقاشیاش زشت نشن. یه بار اون‌قدر مدادشو سابید که آتیش درست شد! منم به‌خاطر اختراع آتیش بهش مهر «صدآفرین» دادم. خوشحال شد.می‌گه: خوووب، بعدش چی شددد؟می‌گم: هیچی. متأسفانه شهاب‌سنگ خورد به زمین. یه مدت کلاس‌ها آنلاین شد، ولی چون تخته‌سنگامون صدا و تصویرو خوب منتقل نمی‌کرد، مجبور شدم مدرسه رو تعطیل کنم.هنوز داره تو ذهنش تصویرسازی می‌کنه که یهو جرقه‌ای تو ذهنش روشن می‌شه. می‌گه:ـ از اون حرفای خیالیت بود؟!مجبورم صادقانه تأیید کنم. دفعه‌ی قبل، وقتی فهمید برخلاف حرف من گاوهای قهوه‌ای شیرکاکائو نمی‌دن و اگه پرواز کنن بارون شیرکاکائو نمیاد، ازم قول گرفت هر وقت باهاش شوخی می‌کنم، آخرش بگم کدوم قسمت ماجرا خیالی بوده؛ که وقتی برای دوستاش تعریف می‌کنه، ضایع نشه.(به‌جای ۲۸ مهر که جاموند / ۳۱۶ روز مانده)ریومراریومراWed, 21 Oct 2026 22:33:35 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/گلی-که-پژمرده-نشد-xfphkfk9vh0aمادربزرگ من در دسته ی مادربزرگ های قدیمی قرار نمی گیرد .همیشه اولین نفریست که دستورهای آشپزی گروه تلگرامی مان را امتحان می کند . و هرگاه احساس کند  خلقش تنگ شده ، چمدانش را جمع می کند و در لحظه تصمیم می گیرد به دیدن کدام خواهر یا برادر یا فرزند به شهر های دیگر سفر کند .خانه ی مادربزرگ همیشه  تمیز و شیک است .او هرچند سال با دقت و وسواس  کل دکور و روکش مبل ها و پرده ها را عوض می کند و ست جدیدی می زند . او عدم وابستگی غیرقابل باوری به اشیا دارد. می بخشد و عوض می کند و دور می ریزد.او همیشه می گوید از  چیزهای تکراری ، از روزهای تکراری بدش می آید .در این میان اما یک چیز هست که نه تنها با ظرافت ها و دقت های مادربزرگ نا هماهنگ است که با هیچ یک از ست های هرساله ی مادربزرگ هم جور در نمی آید . ولی جایگاهش را محکم و استوار نگه داشته.و آن گلدانی بزرگ از انواع گل های مصنوعی رنگارنگیست که هفده سال پیش پدر بزرگ برای او خریده بود.ماجرای آن گلدان این گونه بود که پدر بزرگ  به قصد خرید یک گلدان کوچک به عنوان هدیه ای غافلگیرانه به مغازه رفته بود و در آنجا تمام گل های مغازه به چشمش زیبا آمده بودند برای همین از هرکدام یک دانه برداشته بود. حجم عظیمی گل در سایز ها و رنگ ها و مدل های مختلف.بعد هم  کلی با فروشنده گشته بودند که ببینند کدام گلدان به این دسته ی به شدت متنوع می آید.وقتی پدربزرگ از مغازه بیرون می آید صاحب فروشگاه پیشنهاد می دهد که شاگردش او را به خانه برسانند . اما پدر بزرگ به شوخی می گوید نذر دارم پیاده این ها را برای حاج خانوم ببرم.و واقعا هم پیاده تا خانه می آید.پانزده سال از فوت پدربزرگ گذشته و هنوز هیچ کدام از تغییرات این خانه نتوانسته اند گلدان را از جایش تکان دهند. گلدانی که نقطه ی مقابل ست بودن های مادربزرگ است . اما مادربزرگ همیشه میگوید عیبی ندارد من خانه را به هر رنگی در بیاورم بالاخره یکی از گل های آن گلدان با خانه هماهنگ است.(به جای 27 مهر که وقت نکردم بنویسم. 317 روز مانده)ریومراریومراWed, 21 Oct 2026 21:02:58 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/خط-خطی-های-یهویی-۱-yyzauci3kdmgفردا کلا مدرسه ام. نمی دونم بچه ها این حجم از انرژی و قدرت تار های صوتی رو از کجا میارن؟جیغ های تیز در هنگام پیدا شدن در بازی قایم موشک یا خنده های مداوم که صرفا در کلاس تبدیل به ریز ریز خندیدن زیر میز میشه . وقتی هم که سوالی می پرسم چنان با داد و فریاد تقاضا دارند که اونها رو برای جواب انتخاب کنم انگار زندگیشون به همین پاسخ وابسته است. و خدا نکنه یک روز خودکارم رنگ نده و بگم یکی لطفا یک خودکار بهم بده... هر 15 نفر از روی سر و کله ی هم رد میشند که  کلکسیون خودکارهاشونو توی چشمم  کنن تا انتخاب کنم.اوج صبوری اونجاست که یک مطلب ساده رو به هزار روش میگی و باز م سوال می پرسند . اون هم نه مطلب درسی . کافیه بگم برای جلسه ی بعد دفتر خط همراهتون باشه. یهو صداها اینجوری میشه:خانوم کی بیاریم؟ چی بیاریم؟ مگه نقاشی کار نمی کنیم؟ میشه نیاریم؟ همین سوالات در ده مدل دیگر پرسیده می شوند و حداقل ضربدر چهار می شود ( چون هر سوال را چند بار تکرار می کنند)در این مواقع خیلی دوست دارم قیافه ی خودم را ببینم که کنار تخته زیر جمله ی بزرگ " هفته ی بعد دفتر خط را بیاورید " ایستاده ام و هنوز هم دارم جواب می دهم.راستش تدریس در دبستان جزو آخرین مشاغلی بود که می خواستم امتحان کنم و هیچ وقت این کار را در خودم نمی دیدم . برای من همان مدیریت نمایشگاه و سر و کله زدن با هنرمندان و هماهنگی های هزار طرفه راحت تر بود ولی زمانی که وارد این شغل شدم انگار چیزهایی را برای بار اول تجربه می کردم.دنیایی جدید را ...مثلا اینکه هر بار وارد مدرسه می شوم بچه ها می دوند تا بغلم کنند و این بین باید حواسم به  اون کوچولوهایی که با مانتو هایشان شبیه جاکلیدی های بامزه شده اند ، باشد که له نشوند.یا اینکه بعضی بچه ها من را آدم امن شان می دانند و از اینکه فلان دوستشان وقتی شکلات را نصف می کرده تکه ی بزرگتر را برای خودش برداشته و این دلش را شکسته و حالا با هم قهرند می گوید.با وجودی که بین آنها از درون شبیه اختاپوس کنار پاتریک و باب اسفنجی ام ولی حالا هم عاشق آنهایم و هم عاشق شغلم...26 مهر / 318 روز ماندهریومراریومراSun, 18 Oct 2026 22:38:40 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/یک-کاسه-آبگوشت-با-پیاز-e57i7wypumtiمرد گاری‌اش را هل داد. سرمای استخوان‌سوز زمستان برای او برکت داشت. امشب هم تمام باقالی‌هایش را فروخته بود. دستان بی‌حسش را ها کرد. برخلاف شب‌های دیگر، حالا نمی‌خواست وقتش را سر شمردن اسکناس‌ها تلف کند. هرچه بود را در جیب کاپشنش چپاند و با شوقی وصف‌نشدنی به سمت خانه روان شد.امشب نه به باقالی‌ها ناخنک زده بود و نه به لبوها. هر وقت یادش می‌آمد شام امشب آبگوشت اعلای رقیه است، لبخند نامحسوسی روی لبانش می‌نشست. در این چند هفته، شال‌گردن‌ها و دستکش‌هایی که رقیه بافته بود خوب فروش رفته بودند. هوا هم یارشان بود؛ نه آن‌قدر سوز داشت که خیابان خالی شود و نه آن‌قدر گرم بود که کسی هوس باقالی نکند.دیشب پس از خریدن گوشت، چنان کیفور بود که توان پیاده رفتن تا سبزی‌فروشی را هم پیدا کرده بود. می‌خواست بزمش تمام‌وکمال باشد.سر راهش دو تا نان بربری خرید، ولی هرچه به مغزش فشار آورد، یادش نیامد که پیاز در خانه دارند یا نه. قدرت‌نمایی‌اش هنگام کوبیدن مشت روی پیاز همیشه رقیه را می‌خنداند. مغازه‌ی میوه‌فروشی‌ای آن اطراف نبود. قاروقور شکمش باعث شد سریع‌تر به سمت خانه برود و در دل دعا کند که پیاز داشته باشند.به خانه که رسید، کلید انداخت و گاری را در حیاط کوچک رها کرد. بوی گوشت و نخود کل خانه را پر کرده بود. وارد هال که شد، رقیه را دید که روی زمین مچاله شده و کم مانده بود بغضش بترکد.پاهایش سنگین شد. بوی آبگوشت که می‌آمد؛ پس این قیافه‌ی ماتم‌زده برای چه بود؟ـ چی شده؟لب‌های رقیه می‌لرزید. پاسخی نداد.از روز اول ازدواجشان تا حالا که بیست سال گذشته بود، قلب یونس با دیدن ناراحتی رقیه فشرده می‌شد.جلو رفت و شانه‌های رقیه را گرفت.ـ به من نگاه کن، می‌گم چی شده؟ نصف جونم کردی. کسی چیزیش شده؟رقیه به علامت نه سرش را تکان داد.ـ خب پس چیه؟ چته؟ رقیه... منو نگاه... جون یونس زهرترکم نکن. چی شده؟رقیه به آشپزخانه اشاره کرد.یونس وارد آشپزخانه شد و خشکش زد. نگاهش روی زمین، دیوارها و سقف چرخید تا به زودپز ترکیده رسید. محتویاتش همه‌جا پاشیده بود؛ تکه‌های گوشت و نخود به دیوارها و سقف چسبیده بودند.رقیه بی‌صدا و شرمنده پشت سرش وارد شد.یونس تمام گرسنگی و امیدش را بلعید و با چشمانی خندان به رقیه نگاه کرد.ـ در عوض بوش به جون خونه رفته. این‌جوری تا دو هفته هرکی خونمون بیاد فکر می‌کنه آبگوشت داریم!اشک رقیه با خنده‌اش به حرف یونس قاطی شد.ـ گوشتای رو سقف مال تو، دیوارای دو طرف مال من.این بار صدای خنده‌ی رقیه فضا را پر کرد.یونس گفت:ـ فکر کردم چی شده...خدا رو شکر که خودت چیزیت نشد.بالای سر زودپز رسید و داخلش را نگاه کرد.ـ عه، این که هنوز از آبش مونده که! اصلشم همینه.ـ کمه که.ـ کمه، ولی قوت داره. منم که باقالی خوردم، سر دلمو گرفته. سفره رو بنداز که بوش داره دیوونه‌م می‌کنه. پیاز داریم؟ـ آره.ـ ایییوللل دمت گرم اوس‌کریم! کل راه ذهنم گیر همین پیاز بود. یه گنده‌شو بیار ببین آقات چه زوری داره!بیا عیال ، آبگوشت نداریم، پیاز که داریییم۲۵ مهر / ۳۱۹ روز ماندهریومراریومراSat, 17 Oct 2026 23:05:00 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/او-فقط-گرسنه-بود-nrdwod2pfofsشکمش از شدت گرسنگی منقبض شده بود. درد هر لحظه بیشتر در جانش می‌پیچید.امیدش به کلبه‌ی چوبی‌ای بود که این چند روز زیر نظر داشت. اگر می‌توانست کمی غذا به دست آورد، فقط از آنجا بود.با قدم‌های لرزان خودش را به در رساند. این چند روز، شرم اجازه نداده بود پا پیش بگذارد. بختش را همه‌جا آزموده و به در بسته خورده بود، اما امروز مرگ را حس می‌کرد.در زد.صدای خنده‌ی داخل خانه قطع شد. یک نفر از پشت در پرسید: «کیه؟»نمی‌دانست چگونه بگوید که دلشان به رحم بیاید. باید غرور باقی‌مانده از روزگار اعیانی گذشته‌اش را دفن می‌کرد و چیزی می‌گفت.صدا دوباره پرسید: «گفتم کیههه؟»با مِن‌ومِن فقط توانست بگوید: «منم، جای مادرتونم...»صدا اجازه‌ی حرف زدن به او نداد و داد زد: «ولی نیستی! از اینجا برو!»صدای خنده‌های داخل خانه دلش را شکست. به بخت بدش لعنت فرستاد.با خود فکر کرد شاید آسیابان برگشته باشد. فاصله را با چشمانی که تار می‌دیدند، به‌سختی تخمین زد.تکه‌چوبی به‌عنوان عصا برداشت. وزنش را روی چوب انداخت و سلانه‌سلانه به سمت آسیاب رفت.کم‌کم، اشیا و درختان شکل‌هایی موهوم پیدا می‌کردند. با پشت دست چشم‌هایش را می‌مالید، اما تصاویر دوباره برمی‌گشتند.می‌دید دوروبرش را یک عالمه غذا پر کرده، اما تا قدمی به سمتشان برمی‌داشت، می‌گریختند و ناپدید می‌شدند.صدای خرخر آسیاب را می‌شنید، اما دیگر پاهایش یاری نمی‌کردند. با صورت روی زمین سفید و کیسه‌های آرد فرود آمد. درد جانکاهی در سرش پیچید. گرد آردها گلویش را از قبل هم خشک‌تر کرد. سرفه‌های پیاپی‌اش باعث شد آسیابان صدایش را بشنود و با عجله بیرون بیاید.پیرمرد آسیابان با دیدن او عصایش را مانند سلاح بالا آورد و شروع به دادوفریاد کرد:«مگر نگفتم دیگر این دوروبرها پیدایت نشود؟ کی می‌میری و نسلت منقرض می‌شود؟»آسیابان، همان‌طور که فریاد می‌زد، به او نزدیک می‌شد.ترس جانش باعث شد دوباره سرپا بایستد. دوباره خون به رگ‌هایش دویده بود و مغزش برای نجاتش بار دیگر به کار افتاد. نگاهی به کیسه‌ی آرد کرد. می‌دانست توان بلند کردن و بردنش را ندارد. پس دست در آردها فرو برد، مشت‌هایش را پر کرد و با ته‌مانده‌ی توانش، لنگ‌لنگان دوید.آسیابان تا سر پیچ دنبالش آمد، اما کهولت سن اجازه‌ی پیشروی بیشتر را نداد و به تهدید و ناسزا از راه دور بسنده کرد.صدای آسیابان کم‌کم دورتر و دورتر می‌شد. با وجود تمام رعشه‌ای که به جانش افتاده بود، سعی می‌کرد آردها از مشت‌هایش نریزد. می‌دانست این دو مشت آرد به کار خودش نمی‌آید، اما شاید می‌توانست با آن دل اهل کلبه را به دست آورد.نگاهی به سر و وضع سفیدشده‌ی خودش انداخت. رقت‌انگیز بود. بغضی در گلویش چنگ انداخت. چشم‌هایش با نم اشک خیس شد. می‌دانست اگر این بار هم جواب رد بگیرد، بار آخر خواهد بود.به در که رسید، با خود فکر کرد این بار، پیش از آنکه به میان حرفش بپرند، جمله‌اش را زودتر و کامل‌تر بگوید تا شاید اثر کند.با دست‌هایی که دو مشت آرد را محکم گرفته بودند، در زد. این بار صدای دیگری پاسخ داد:«کیه؟»صحبت کردن برایش سخت بود. دهانش خشک شده بود و صدایش گرفته بود. تمام توانش را جمع کرد و این بار سریع گفت:«من براتون از این خوردنی‌ها آوردم. منم جای مادرتونم. لطفاً در رو باز کنید.»صدای چفت در که آمد، انگار تمام دنیا را به او داده بودند. او نجات پیدا می‌کرد.لای در که باز شد، با خوشحالی و ولعِ گرگ گرسنه‌ای در حال مرگ به داخل پرید. از شدت ضعف نفهمید با چه سرعتی دارد شنگول و منگول را می‌بلعد.ضعفش که فرو نشست، صدای هق‌هق آرامی را از درون ساعت دیواری شنید.او گفته بود: «منم، جای مادرتونم» و آن‌ها به او اعتماد کرده بودند.به رویش نیاورد که صدای بزغاله‌ی کوچک را شنیده است. با اینکه شکمش سیر بود، قلبش هنوز فشرده بود و بغضش با هیچ لقمه‌ای پایین نرفته بود.برای آخرین بار به لب دره رفت. خواست زوزه بکشد، اما دهانش باز نشد. زوزه برای دوران قدرت و شوکتش بود، برای جنگ‌های رودررو؛ نه حالا که مانند روباه‌های بزدل، برای لقمه‌ای غذا به هزار ترفند و گدایی متوسل می‌شد.او امروز موفق شده بود، ولی حس شکستی عمیق‌تر در جانش پنجه می‌انداخت.برای همین، وقتی صدای پای بز بزقندی را شنید، فقط برگشت و نگاهش کرد. دیگر نجنگید و گذاشت ضربه‌ی بز، او را به قعر دره پرت کند.سرگذشت او بارها و بارها، با تحریف‌های مختلف، به گوش همگان رسید، اما کسی ننوشت:او فقط گرسنه بود...۲۴ مهر / ۳۲۰ روز ماندهریومراریومراFri, 16 Oct 2026 22:35:12 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/فقط-یک-ربع-ixdovwwugkxlبا دست‌های لرزان، بالاخره باتری را در ساعت قدیمیِ اذان‌گو گذاشت. عقربه‌هایش را با دقتی وسواس‌گونه تنظیم کرد. هنوز ساعت ده نشده بود.امروز، از بعدِ نماز صبح، سرگرم رسیدگی به باغچه و گل‌ها شده بود. کار زیادی نمانده بود.در صف نانوایی هم جزو نفرات اول بود. نانش را با حوصله روی صفحه‌ی فلزی پهن کرده و سنگ‌های داغش را بیرون آورده بود.در مسیر بازگشت به خانه، کمی روی نیمکت پارک نشسته بود. از ارزن‌های داخل جیبش برای پرندگان ریخته بود و برای گربه‌ها، از دور، با عصایش خط‌ونشان کشیده بود.نگاهی به اطراف انداخت. از وقتی طلعت به رحمت خدا رفته بود، او از خانه‌شان چنان مراقبت می‌کرد که انگار هنوز هم می‌خواست رضایت طلعتش را فراهم کند.دیگر شیرها چکه نمی‌کردند، لولاهای درها جیرجیر نمی‌کردند و هیچ لامپ مهتابی‌ای وزوزکنان چشمک نمی‌زد.دور و بر را بررسی کرد. دستمال گردگیری در دستش جا خوش کرده بود؛ زیرا هر گوشه و سوراخ‌سمبه‌ای را که انگشت می‌کشیدی، پاکِ پاک بود.ظروف گل‌قرمزش را پریروز بر اساس اندازه چیده بود، اما دیروز جایشان را با ملامین‌ها عوض کرده بود. همین کار را با تک‌تک کمدها، دراورهای لباس و طبقات انباری هم کرده بود.عادت کرده بود به صدای به‌هم‌خوردن ظرف‌وظروف، وقتی طلعت در آشپزخانه مشغول کیمیاگری بود.هنوز ساعت ده نشده بود و تنها کاری که برایش مانده بود، خوردن چای با بیسکویت‌هایی بود که طعم کهنگی گرفته بودند...با بی‌میلی، لیوانی چای ریخت.به ساعت نگاه کرد. فقط یک ربع گذشته بود. ساعت را با ساعت مچی‌اش هم مقایسه کرد؛ هر دو یک زمان را نشان می‌دادند.غرق صدای تیک‌تاک ساعت بود که ناگهان دستش به جعبه‌ی بیسکویت خورد و جعبه، همراه با تمام خرده‌های بیسکویت، روی فرش ریخت.پیرمرد لحظه‌ای به کثیف‌کاری‌ای که به بار آمده بود، نگاه کرد.و بعد، انگار جانی دوباره گرفته باشد، به قدم‌های کوتاهش سرعت بخشید تا برود جارو بیاورد.۲۳ مهر / ۳۲۱ روز ماندهریومراریومراFri, 16 Oct 2026 00:21:32 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/بوسه-ی-ناتمام-z3lgaqgzslhuعقب کشیدن صورتش، حرکتی ناخواسته بود.هرچند حرکتش چندان محسوس نبود، از چشم پدر دور نماند.پدر لحظه‌ای با تعجب نگاهش کرد، سپس خریدها را به مادر داد. مثل همیشه پیشانی همسرش را بوسید و گفت:ـ ملکه‌ی من، چطوره؟مامان لبخند زد. انگار هیچ‌وقت از شنیدن این عبارت تکراری خسته نمی‌شد.گفت:ـ خسته نباشی، آقا. چایی یا شام؟پدر گفت:ـ یک چایی قندپهلوی خون‌کفتریییی!عمداً «یییی» آخر «خون‌کفتری» را کش داد تا او را به واکنش همیشگی‌اش وادار کند.اما دختر فقط توانست لبخندی محو به پدر تحویل بدهد.آن شب، به بهانه‌ی سردرد، سر میز شام نیامد.روز بعد هم به‌خاطر تب به مدرسه نرفت و به تماس مشاور پشتیبان کلاس کنکورش جواب نداد.از آن روز به بعد، دیگر کسی صدای خنده‌هایش را در خانه نشنید. کتاب‌های درسی‌اش ورق نخوردند و تماس‌های مدرسه با خانه، دیگر خبرهای خوبی نداشتند.استقبال پرشور دختر از پدر، جایش را به نگاه‌های پرسشگر مرد در سکوت و سر تکان دادن مادر به نشانه‌ی «نه» داده بود.دختر اما تمام روز مادرش را زیر نظر داشت. هر وقت می‌توانست، چشم در چشم او می‌دوخت؛ به چشم‌هایی که بیشتر از همیشه نگرانش بود. گاهی نگاهش روی صورت مادر می‌ماند، انگار حرفی پشت لب‌هایش گیر کرده باشد. اما چیزی نمی‌گفت. همان قدر که می‌توانست ساعتها بی حرکت به مادرش زل بزند به همان اندازه نگاهش را از پدر می دزدید.هیچ مشاوری نتوانست از زیر زبانش حرفی بیرون بکشد.آخر، چگونه می‌توانست بگوید پدرش را در حال معاشقه با دختری هم‌سن‌وسال خودش دیده است؟با دختری که هم‌سنِ «پرنسس کوچولوی بابا» بود؛ دختری که حالا انگار قرار بود جای «ملکه‌ی خانه» را بگیرد.۲۲ مهر / ۳۲۲ روز ماندهریومراریومراThu, 15 Oct 2026 00:23:20 +0330https://virgool.ir/GhalamroyeGhalam/عشق-صامت-z50viu23wsmbهر روز صبح و ظهر مسیرش را دور می کند تا فقط خودش را به من برساند.قانع نمی شود که خودم تنها سرکارم بروم و من بعد از یک بار اعتراض ملایم ، به نشانه ادب ،لطفش را پذیرفتم.سال ها سکوت توام با احترام باعث شده گفتمانمان کوتاه باشد.نه او تا به حال محبتش را در کلام بروز داده نه من.به جز سلام و خدانگهدار و گاها اخبار کوتاه روزمره سخنی از هم نشنیده ایم.او تمام عشقش را در نان های گرمی که گاه و بیگاه برایم می آورد بروز می دهد. در یک مشت توت درشتی که از بالاترین شاخه ها چیده و در سکوت به دستم می‌سپارد.یک شب حس کردم دلتنگ همین حضورش هستم حتی در سکوت.دستم روی شماره گیر تلفن خشک شده بود. فکر می کردم که ساعت هشت شب به او زنگ بزنم که چه بگویم؟ چندین بار گوشی را سر جایش گذاشتم و بر داشتم.دست آخر در یک حرکت ناگهانی شماره ها را به سرعت گرفتم و همانطور که با هر بوق تلفن بدنم سرد و گرم می شد منتظر ماندم.خودش گوشی را جواب داد :-سلام-سلام .چطوری؟-خوبم... مرسی ... شما چطورید؟-شکر . خوبم . الان مادرتو صدا می کنم-نه. با مامان سر شب صحبت کردم. زنگ زدم حال خودتو بپرسم-.... حال منو ؟؟؟ امممم.... خوبم .... مرسیچیزی شده ؟؟-نه همینجوری .یهو دلم تنگ شد. دوست داشتم میدیدمتون یه کم با هم قدم می‌زدیم . همینجوری. کاری نداشتم ولی دیر وقت بود زنگ زدم. حالا فردا صبح میبینمتون. همون ساعت هفت حاضر باشم؟- آره. سرده زود نیا بیرون . سر چهارراه رسیدم زنگ میزنم بیای پایین. -باشه. ممنونگوشی رو گذاشتم. صورتم داغ شده بود. به تموم لحظاتی فکر کردم که این عشق صامت همیشه دورم می گشته و خستگی ناپذیر تا این سن هم هنوز به فکر دختر کوچولویش هست.غرق خاطرات بودم که موبایلم زنگ خورد . بابا بود . دوباره قلبم به شدت می تپید. برداشتم :- بله بابا؟- دو دقیقه دیگه بیا پایین.- پایین؟؟ -بیرون کار داشتم گفتم یه قدمی بزنیم با هم حالا که تو هم میخوای. پیاده روی برای سلامتیم خوبه.من و پدر آن شب یک ساعت در پارک اطراف خانه راه رفتیم. در سکوت ، محتویات نایلونی که پدر در عرض بیست دقیقه پر کرده بود را خوردیم.میوه ها و آجیل و هر آنچه در خانه پیدا کرده بود تا بزم پدر دختری را رونق دهد.خیلی دلم می خواست بگویم دوستت دارم بابا، اما فقط گفتم مرسی که اومدی خوش گذشت.او سری تکان داد و هد بندش را در آورد و گفت بپوش، آدم از سر سرما میخوره.وقتی مرا رساند. قبل از آنکه راه بیفت، پیام دادم: خیلی دوستت دارم بابا .او متوجه نشد که دارم از لای در به عمیق ترین و زیباترین لبخند دنیا نگاه میکنم.۲۱ مهر. / ۳۲۳ روز ماندهریومراریومراWed, 14 Oct 2026 00:07:37 +0330https://virgool.ir/@SanazShahraki/لبریزم-از-دریا-gvpkw8gheqazبگذار ببارم. لبریزم از دلتنگی خاطره ی آبی ترین دریا...نپرس از من که این باران بی امان تا چه زمان جاریست.نخواه اقیانوس حوادث را تنگ کلمات جای دهم. همیشه لحظاتی هست که سکوت و نگاه ، حقیقی ترین راوی اند. به جای پرسش های ناتمام دمی مرا از بادهای هزار سو ،به سرزمین امن آغوشت پناه بده. مرا سنجاق کن به یک لحظه سکون ، به یک دم آرامش به یک خبر خوش کوچک ... مثلا بگو موسم طلاریزان درختان در راه است. بگو امروز کودکی خندید . بگو قاصدک ها در راهند.برایم از عطر چای و هل در کنار آتش حرف بزن. بگو عزیز دلم ... شاید این دریاچه ی شوری که غرقم کرده ، خشک شود.۲۰مهر / ۳۲۴روز ماندهریومراریومراMon, 12 Oct 2026 23:11:49 +0330