https://virgool.ir/feed/@Samira_moghimpourروایتگر لحظه‌هایی که آرام می‌آیند و دیر می‌روند. می‌نویسم تا صدای درونم را بلندتر بشنوم؛ شاید تو هم صدای خودت را پیدا کنی.fa2026-11-10 20:36:35https://files.virgool.ir/upload/users/469571/avatar/HUfpys.jpghttps://virgool.ir/@Samira_moghimpourhttps://virgool.ir/@Samira_moghimpour/رویای-پاییزی-sdqrxmlxpf1gرویایی در سر دارم از جنس پاییز...ناب، پر از طراوت، افسونگر، هزار رنگ...رویایی یک‌قدم مانده تا زمستان،در آستانه‌ی سرد شدن... نباید گذاشت سرما به جانش برود.گرمیِ وجودم به آن آمیخته، اگر رویایم برفی شود چه خواهد شد؟گرمای گوشه‌ی دنج قلبم سرد خواهد شد...اگر رویایم یخ ببندد و آن را به زمستان بدهم، رنگ‌آمیزیِ وجودم چه خواهد شد؟آن دخترِ سرکشِ درونم چه خواهد شد؟آری، جنسِ رویایم پاییزی‌ست، بال‌هایش زرد و نارنجی‌ست...آری، رویایم سرشار است، پر از حسِ لطیفِ خنکای باغ نم‌دار است.رویایم کاهگلی‌ست، در یک قدمیِ زمستان، در کوچه‌پس‌کوچه‌های نمناک و خنک پاییزی‌ست.درونم گاهی طوفانی، گاهی آرام، گاهی ابری، گاهی بارانی‌ست.زیرا رویایم پاییزی‌ست. 🍁🧡سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیSun, 01 Nov 2026 19:21:06 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/جایی-میان-کوه-و-آسمان-t1lokpyitec2برای خودم چای ریخته‌ام و روی صندلی کوچک آشپزخانه نشسته‌ام. دارم سعی می‌کنم کاری انجام دهم و کمی حرکت کنم.بعضی روزها رخوت و تنهایی چنان در من می‌پیچد که حس بی فایدگی به جانم می‌افتد. نمی دانم این چه خصوصیتی است که اگر در خانه باشم می‌توانم ساعت‌ها بشینم و کاری نکنم و اگر بیرون بروم علی‌رغم مقاومت اولیه دیگر دوست ندارم به خانه برگردم. از نقاب‌هایی که آدم ها به چهره می‌زنند بیزارم. نه تنها نمی‌توانم همرنگ جماعت شوم گاهی حس می‌کنم به هیچ جماعتی تعلق ندارم.به فنجان چای نگاه می کنم. لذت آنچنانی از نوشیدن چای نمی‌برم اما زمانی که چای را می‌ریزم و با خود خلوت می‌کنم و با دست‌هایم گرمی فنجان را حس می‌کنم کمی حس خوب به جانم می‌نشیند. در واقع همین چیزهای جزئی و خیلی کوچک در طول روز به من لذت می‌دهد.مادرم صدایم می‌کند. از صبح اصرار دارد حالا که به روستای مادری‌اش آمده‌ایم برود و پونه محلی بچیند. می‌گوید حیف هست حالا که اینجا هستیم در خانه بمانیم و کاری نکنیم. دوست دارد همراهش بروم. من دوست ندارم. همان حس کرختی و یک‌جا نشینی مرا فرا گرفته.مادر گفت : اگر دوست نداری من بروم خیلی هم مهم نیست حتماً با من همراه شوی. اما در لحنش دلخوری را حس می‌کنم. حدس زدن قهر و کنایه در لحن مادر‌ها کار سختی نیست‌.به اجبار بلند می‌شوم. بیشتر از نصف روز گذشته است. از پنجره‌ی بزرگ شیشه‌ای به باغ نگاه می‌کنم. منظره ی رو به روی‌ام شبیه یک نقاشی فاخر می‌ماند. درخت ها آن قدر سبز و زنده‌اند که احساس می‌کنم در گوش هم پچ پچ می‌کنند و پرندگان را به مهمانی روی شاخه‌هایشان دعوت می‌کنند. با خود می‌گویم به چشم یک پیاده‌روی می‌بینمش. قدمی می‌زنم و روزم کمی متفاوت می‌شود.الان می‌آیم مادر. صبر کن.راه می‌افتیم. در جاده قدیمی و محلی راه می رویم تا به دشت برسیم. روز قبل باران شدیدی باریده بود. هنوز حس و حالش در فضا باقی مانده. زمین مرطوب است. راه باریک می‌شود. با احتیاط یک راه باریک نیمه خشک را طی می‌کنیم.می‌گویم : خیلی مانده برسیم؟مادر گفت : هنوز راهی نیامده‌ایم پشت من بیا. آن درخت بزرگ را می‌بینی سمت چپ؟ باید به آن سمت برویم.دلم می‌خواهد غر بزنم. اما جلوی خودم را می‌گیرم. بالاخره حواسم را به اطراف می‌دهم. چند روزی از شروع بهار گذشته. نسیمی ملایم و خنک موهایم را به بازی می‌گیرد و به زیبایی لای شاخ و برگ درخت ها می‌پیچد. صدای قورباغه‌ها گوشم را پر کرده است. انگار یک کنسرت بزرگ را با هنرمندی اجرا می‌کنند. صدایشان به صورت یکسره و هماهنگ به گوش می‌رسد. زیر پاهایم سفتی تکه های چوب و گل خیس را حس می‌کنم.مادر گفت : رسیدیم مادر. یک جایی پیدا کن و بنشین. زیر آن درخت زمین خشک است.من هم کمکت می‌کنم مادر.مادر گفت : نه لازم نیست چیدنشان قلق خاصی دارد. خودم سریع می چینم.به دور برم نگاه می‌کنم. آسمان به رنگ آبی شفاف با ابرهای بزرگ و سفید خودنمایی می‌کند. نور ملایم خورشید به همه جا تابیده و گرد طلا به زمین می‌پاشد. هوای عجیبی است نه کاملا ابری و نه آفتابی، هوای رویایی و سفارشی.... نشستم و به درخت تکیه دادم. کفش‌هایم گلی شده. حس کردم لباس هایم کثیف می‌شود. اما قرار است مدت زیادی بمانیم و خب نمی‌توانم تمام آن مدت را ایستاده بمانم.مادرم معطل نکرد. کیسه بزرگش را برداشت و کمی دورتر مشغول چیدن پونه محلی شد. مدت ها بود حس می‌کردم هیچکاری را با علاقه انجام نمی‌دهد. سایه افسردگی را درونش حس می‌کردم اما در آن لحظه می‌دیدم که با علاقه و تمرکز مشغول چیدن است.با ذوق گفت : دیدی گفتم این فصل سبزی‌ها شروع به روییدن می‌کنند و در این روزهای اول بهار می‌رسند. این پونه ها پر از خاصیت هستند. پارسال که سرمای بدی خورده بودی دمنوش همین گیاه حالت رو خوب کرد. ببین چه هوای خوبی است. بد شد آمدی؟لبخند زدم و با سر تاییدش کردم.دیدن مادرم در این حال چیزی نیست که هر لحظه و به طور مداوم تجربه‌اش کنم. به درخت تکیه دادم به دور دست ترین نقطه خیره شدم. جایی که مرز میان کوه و آسمان مشخص نیست.سورمه‌ای کوه و آبی آسمان همدیگر را در آغوش گرفته‌اند. مانند تکنیک آب رنگ که رنگ‌ها در هم حل می‌شوند و رنگ جدیدی را خلق می‌کنند. رد برف هنوز به چشم می خورد. سفیدی اش کوه را در بر گرفته و مرزی میان شان نیست. ابر به زیبایی در امتداد کوه‌ها دامنش را پهن کرده و اثری زیبا را خلق کرده. یک تابلوی زیبا و وهم آمیز آغشته به رویا.به پشت آن کوه ها می‌اندیشم. شاید سرزمینی دور باشد که مردمش با عشق زندگی می‌کنند. از همان سرزمین‌هایی که داستان‌های عاشقانه‌شان در تاریخ دهان به دهان نقل قول می‌شوند. همان قصه‌هایی که به تن خسته ی واقعیت لباسی حریر از جنس رویا می‌پوشانند.باد و بهار به زیبایی عطر گل ها را در آسمان می‌رقصانند. حس سبکی می‌کنم. فضا ساکت و بدون هیاهو و آلودگی است. سکوتش را نفس می‌کشم. صدای تپش قلبم را که انگار گمش کرده بودم می‌شنوم.ناگهان احساس کردم برای لحظه‌ای فکرهای تکراری ذهنم و استرس‌های درون قلبم در فضای پهناور و نامحدود دشت پخش شد. دیگر بدنم به تنهایی تمامش را به دوش نمی‌کشید. احساس یکی شدن با طبیعت وجودم را فرا گرفت. حس می‌کردم میان باد، صدای پرندگان و سرزندگی دشت حل شدم. تازگی فضا تنم را مور مور کرد. جایی که به زور آمده بودم حالا مرا از خودم رها کرده بود. یعنی تمام آن چیزی که احتیاج داشتم ذره ای رهایی، حس هماهنگی و یکی شدن با طبیعت بود؟البته که فکر کردن جوابی به من نمی داد غیر از اینکه دوباره اضطراب هایم را به رخم بکشد.مادرم گفت : حواست کجاست مادر؟ چند بار صدایت زدم.به دست هایش نگاه کردم. دو کیسه بزرگ از پونه محلی پر شده بود. قطرات عرق روی پیشانی اش نشسته بود. اما به شدت از نتیجه ی کارش راضی بود. رطوبت باران را روی پلک هایم احساس کردم.مادرم گفت: حیف باران دارد شروع می‌شود وگرنه باز هم می چیدم. البته فردا خاله‌ات می آید قرار است با او هم بچینیم. پاشو مادر. نه به اینکه نمی آمدی نه به اینکه زیر درخت جا خوش کردی. فردا اگر دوست نداشتی نیا اصرارت نمی کنم.بلند شدم پشت لباسم را تکاندم و راه افتادم.دوست داشتم آن سکوت و فضا را داخل جیبم بگذارم و هر وقت در بین هیاهو، شلوغی زندگی شهری و حس گم‌گشتی میان آدمها گیر کردم آن را از جیب هایم در بیاورم و نفس بکشم.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیSat, 19 Sep 2026 18:01:14 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/نور-پشت-در-j98y7wuf3ufnنیمه‌شب بود. با کابوسی که دیده بود از جا پرید.احساس می‌کرد بدنش یخ زده. دست‌هایش را مشت کرده و به پتو چنگ انداخت. نفس نصفه‌نیمه‌ای کشید و پلک‌های سنگینش را تکان داد.خودش را در اتاق تاریکش دید؛ تاریکی عمیقی که زمینه‌ی شکل‌گیری هر توهمی بود.بلافاصله به سمت در رفت و بازش کرد. پرده‌ی پنجره را کنار کشید. ناگهان موجی از نور به سمت اتاق سرازیر شد.حالا نه کابوس و نه اتاق، دیگر آن‌قدر ترسناک به نظر نمی‌رسیدند.انگار ترس، فضای بیرون را هم پر از وهم کرده بود.نور پشت در منتظر بود تا راهی پیدا کند و به درون اتاق بتابد.سال‌ها از ترس‌هایی که داشت فرار می‌کرد. انگار تک‌تک‌شان را در اتاق‌های ذهنش نگه می‌داشت و درهایشان را می‌بست.حس کرد وقتش رسیده با آن‌ها روبه‌رو شود.از ته دل می‌خواست تمام وجودش را با هر سایه و روشنی سَر بکشد، بپذیرد و مزه کند.حتی فکرِ پذیرش، سبکی عجیبی در تنش جاری کرد.باد ملایمی از پشت پرده بدنش را لمس می‌کرد.پوست تنش مورمور شده بود.به رختخواب برگشت. از شدت ترسش کم شده بود.با خودش قرار گذاشت از فردا تک‌تک درهای بسته‌ی ذهنش را باز کند و به آن اتاق‌های تاریک نور بتاباند.قرار نبود بجنگد؛ اما دیگر دلش فرار نمی‌خواست.هوس کرده بود جوانه‌ای در دل تاریکی بکارد.دلش خانه‌تکانی می‌خواست. ✨سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیMon, 17 Aug 2026 18:26:24 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/قهرمان-کلاس-پنجمی-ها-t0eau3wczieqدو ساعت از ظهر گذشته. ناهار را گرم کردم و منتظرم تا دخترم از مدرسه برگردد. دیدن او که با اشتها غذا می‌خورد و با ذوق می‌پرسد امروز برای ناهار چه چیزی دارد مرا سر شوق می‌آورد. زنگ در به صدا در آمد. وارد می‌شود. امروز قیافه‌ای دمغ و درهم دارد. او را می‌شناسم. مانند خودم در کودکی مواقعی که ناراحت می‌شود تمایل عجیبی به سکوت دارد. به سمت اتاقش می روم. می‌گویم : مادر جان برو دست‌هایت را بشور امروز یک ناهار خوشمزه داریم. اگر نخوری سرت کلاه می‌رود. البته اگر به من بگویی این قیافه‌ی درهم چه علتی دارد هم استقبال می‌کنم.دخترم گفت: مامان من این مدرسه را دوست ندارم. همکلاسی‌های جدیدم خیلی افاده‌ای هستند. چند نفری مدام من را مسخره می‌کنند. می‌گویند نباید با زهرا دوست باشی. می‌گویند زهرا عجیب غریب هست. مادر زهرا را که می شناسی؟ دختر خانم رضایی. آخر زهرا چه ایرادی دارد؟ فقط کمی در خودش غرق می‌شود و خیالات می‌بافد.می‌گویم : بله عزیزم. می‌شناسمش. هیچ کسی حق ندارد کسی دیگر را به خاطر ویژگی‌هایی که دارد مسخره کند. به تو هم حق می‌دهم که عصبانی باشی. اما می‌دانم بهترین تصمیم را می‌گیری. تو آن مدرسه را دوست داری. زهرا هم در همان مدرسه هست. حتی خودت گفتی معلم جدیدت بسیار مهربان است.خب با این حساب فکر نمی‌کنم بخاطر چند نفر که نظرشان مخالف تو هست بخواهی مدرسه و دوستت مورد علاقه‌ات را رها کنی. می‌خواهی؟دخترم گفت : نه نمی‌خواهم. اما می‌ترسم آن‌قدر قوی نباشم و زهرا را رها کنم.گفتم : می‌دانستی دختر شجاعی هستی؟ همین الان هم داری از او حرف می‌زنی. بگذار یک رازی از خودم را برایت بگویم. زمانی که هم سن و سال تو بودم یک کلاس را از دست یک نفر نجات داده‌ام.دخترم با چشم‌های متعجب به من نگاه کرد. گفت : راست می گویی مادر؟ تنهایی؟ پس چرا تا به حال برایم تعریف نکردی؟گفتم : منتظر زمان مناسبش بودم و الان آن زمان رسیده.دخترم گفت : مامان زودتر بگو چه کار کردی؟خب همه چی از تابستون ده سالگی شروع شد. در دلم حس بی‌قراری و شوق داشتم. قرار بود سال آخر دبستان را به مدرسه‌ی دیگری منتقل شوم. دختر دایی‌ام شیوا آن‌جا بود و مدام از آن مدرسه تعریف می‌کرد. بابا هم با اصرارهای من راضی شد تا من را در آن مدرسه ثبت نام کند. البته مدرسه به همین سادگی‌ها قبول نمی‌کرد تا یک بچه را در سال پنجم قبول کند. پدرم شیشه کار بود و آن سال تمام شیشه‌های قدیمی پنجره‌های مدرسه را عوض کرد. آن هم با قیمت مناسب و با سرعت زیاد. یادم می‌آید که مدیر مدرسه چقدر از پدرم به خاطر تمیزی کار و سرعت عملش تشکر کرد و خب من هم طبیعتاً در مدرسه ثبت نام شدم. با دختر دایی‌ام همسن بودم و از کودکی در یک محل زندگی می‌کردیم. حالا تصور اینکه حتی در ساعات مدرسه هم کنار یکدیگر باشیم لذت وصف ناشدنی داشت و زمان برای‌مان سریع‌تر می‌گذشت. البته می‌دانستم که ممکن است با او هم کلاس نشوم. اما هم اینکه در زنگ تفریح و در راه برگشت خانه باهم باشیم مرا راضی می‌کرد. هنوز وقتی به آن سال‌ها فکر می‌کنم هوای پاییزی آن روزها و صدای تپش قلبم را در اولین روز ورودم به مدرسه جدید به خاطر دارم. مدرسه حال و هوایی گرم و قدیمی داشت. با خودم فکر می‌کردم این مدرسه باید چند سالش باشد. در ذهنم از خانم ناظم هیولایی ساخته بودم اما وقتی برای اولین بار دیدمش ترسم فرو ریخت. او زن جدی بود که مقنعه‌اش نیمی از بالاتنه‌اش را می‌پوشاند‌. فامیلی‌اش گلابی بود. او با من هم مانند شیوا مهربان بود و می‌گفت دختر ساکتی هستم. دوست نداشتم منظورش مظلوم و بی‌زبان باشد. من کم حرف می‌زدم. فقط جایی که لازم بود. حدود دو ماه از آمدن من به دبستان جدید گذشته بود. به بچه‌ها معرفی شده بودم. دختر‌های کلاس همه گزینه‌های مناسبی برای یارکشی من بودند. جز یک نفر. از اول آمدن به این مدرسه زیبا ذوق پیدا کردن دوست جدید را داشتم. می‌دیدم شیوا دوست‌های زیادی دارد و آن‌قدر هم فرصت نمی‌کند سمت من بی‌آید. من هم حرصم می‌گرفت و می‌خواستم برای خودم دوستی پیدا کنم و جلوی شیوا پز بدهم. در کلاس درس هیچکس به جز آن یک نفر یعنی غزاله روی مغز من رژه نمی‌رفت. غزاله دختر تپل با موهای مشکی مجعد و اخمی همیشگی بود. هر وقت کلاس تمام می‌شد بچه‌ها را نگه می‌داشت و برایشان داستان می‌بافت. ادعا می‌کرد با جن و پری در ارتباط است و هرکس حرف‌هایش را جدی نگیرد مجبور می‌شود با اجنه رو‌به‌رو شود. گاهی هم به تخته‌ی کلاس اشاره می‌کرد و می‌گفت تصویر و جن و پری را در آن می‌بیند و بعد بقیه را مجبور به واکنش می‌کرد. دخترها گاهی گریه می‌کردند. گاهی از غزاله کمک می‌خواستند و به او خوراکی می‌دادند تا از غضب‌اش در امان باشند. انگار همگی با هم درگیر این سیرک شده بودند و کسی جرات نداشت بگوید چیزی نمی‌بیند. او هم از این موضوع سواستفاده می‌کرد و داستان‌های خیالی را سرهم بندی می‌کرد. می‌گفت اگر در خانه تنها بمانید و آهنگ گوش کنید شکل آهنگ عوض می‌شود. شاید فضای آن مدرسه‌ی قدیمی هم به خیال‌بافی‌های غزاله دامن می‌زد. ساختمان مدرسه دو طبقه بود با تراس‌ و راهروهای باریک تو در تو که همگی به هم متصل می‌شدند. راه پله‌ها با کاشی‌های زرد و اتاق‌های درس با درهای چوبی به چشم می‌خوردند. یک بوفه کوچک با پنجره‌های شیشه‌ای بزرگ در کنج حیاط بود. بوی ساندویچ‌های خانگی‌اش‌ نزدیک‌های ظهر همه‌ی ما را مست می‌کرد. یکبار که همراه مهسا در حیاط بودیم اصرار کردم به سمت دیوار منتهی به پارک برویم. آن‌جا را بسیار دوست داشتم. صدای بازی بچه‌ها از پارک به گوش‌مان می‌خورد. حس می‌کردم ما هم در پارک هستیم. درخت‌های بلند صنوبر و بید داخل پارک در کنج حیاط پیدا بودند و مانند سایه‌بانی زیبا عمل می‌کردند. اما مهسا هربار بهانه‌ای می‌آورد و می‌گفت از آن‌جا می‌ترسم. وقتی به او پیله کردم گفت : آن‌جا دریچه‌ی چاه است. غزاله داخل آن دریچه دست خونی دیده است. وقتی حرف‌های مهسا تمام شد بی‌اختیار مشت‌هایم را گره کردم. بعدها فهمیدم غزاله به دستکش پشمی خودش سس قرمز مالیده و آن را در دریچه انداخته است تا بچه‌ها را بترساند. غزاله یک روز در میان برای معرکه‌اش دخترها را نگه می‌داشت البته به من اهمیتی نمی‌داد چون از نظرش تازه‌ واردی بودم که هنوز لایق درک معرکه‌هایش نبودم. تازه وارد بودنم باعث شده بود حرف‌ها و نمایشش به چشمم مسخره باشد. روزها می‌گذشت و حالا مهسا کسی که در کلاس کنارش نشسته بودم و در اولین روز ورودم به من لبخند زده بود تبدیل به دوست صمیمی‌ام شده بود. همه چیز عالی بود به جز داستان‌های بی سر و ته غزاله. نمی‌توانستم بیخیالش شوم. یک روز ظهر بعد کلاس ریاضی خسته کننده همه آماده‌ی پر کشیدن به سمت خانه بودیم که دوباره غزاله به سمت تخته رفت و گفت صبر کنید. کارتان دارم. تک تک بچه‌ها سراسیمه به هم نگاه کردند و با چشم‌های گرد داد می‌زدند که نمی‌خواهند به خزعبلات غزاله گوش دهند. البته کسی جرات مخالفت نداشت. غزاله شروع به سخنرانی کرد و بعد به تخته اشاره کرد و گفت : شماها آن‌قدر درک ندارید. نمی‌توانید موجوداتی را که من می‌بینم ببینید. ولی اگر همه‌ی شما از خوراکی‌های خود به من بدهید می‌گویم این موجودات با شما کاری نداشته باشند. مهسا کنار من پاهایش را بی‌قرار تکان می‌داد. با دستانش روپوش مدرسه‌اش را گرفته بود. کف دستش از عرق خیس بود و اشک در چشمانش حلقه زده بود. غزاله با پوزخند تکرار کرد. کسی از شما‌ها می‌تواند چیزهایی که من در این تخته می‌بینم را ببیند ؟ یاد حرف مادرم افتادم. همیشه می‌گفت مادر جان جایی که لازم است حرف بزن. با یک حساب کوچک در ذهنم احساس کردم این جا همان جایی است که باید سکوت را بشکنم. یک دفعه با صدا بلند شدم و ایستادم. مهسا با چشمان متعجب نگاهم کرد. تمام سرها به سمت من چرخید. غزاله گفت : چه مشکلی داری تازه وارد؟ اگه می‌ترسی برو بیرون. با صدای بلند گفتم : من می‌بینم. غزاله گیج پرسید : چه گفتی؟گفتم : پرسیدی کسی آن موجودات را می‌بیند یا نه. خب من می‌بینم. غزاله به وضوح بهم ریخت. دنبال کلمه می‌گشت تا چیزی بگوید. معادلاتش بهم ریخته بود. تازه واردی جرات کرده بود معرکه‌اش را به هم بزند. آب دهانش را قورت داد و گفت : تو که اصلا نمی‌توانی. تو تازه آمدی. نفسی عمیق کشیدم. دوست نداشتم مهسا را در آن حال ببینم. گفتم : چرا می‌بینم. غزاله که واقعا کنترل اوضاع از دستش خارج شده بود و انتظار همچین عکس‌العملی را در مورد دروغ‌هایش نداشت یک دفعه داد زد و گفت : دخترها همگی بیرون. به جز تو تازه وارد. ببینم وقتی تنها شویم باز هم زبان درازی می‌کنی. دخترها هاج و واج سریع به سمت در حرکت کردند و خارج شدند. مهسا دستانم راگرفت و با چشم‌هایش خواست که همراه او خارج شوم. دستم را روی دستانش گذاشتم با سر به او اطمینان خاطر دادم. مهسا متعجب بود. شاید در آن لحظه از نظرش من هم مانند غزاله ترسناک و عجیب بودم. ولی با اعتماد به من از کلاس خارج شد. بچه‌ها از پشت در و پنجره داشتند ما را نگاه می‌کردند.وقتی که تنها شدیم غزاله دوباره به همان دختر سرد و با اعتماد به نفس تبدیل شد. داشت به سمت من قدم برمی‌داشت. اگر ساکت می‌ماندم و غزاله شروع به سخنرانی می‌کرد بازی را که خودم شروع کرده بودم می‌باختم. دوباره با صدای بلند گفتم : ببین من مثل تو هستم. هنوزم حرف‌ام همان هست. آن موجودات عجیب و غریب را در تخته می‌بینم. دقیقاً پشت سرت. غزاله...راستش خیلی خوشحال هستم که تو هم مثل من آن‌ها را می‌بینی. رنگ غزاله پرید. چشم‌هایش پر اشک شد و به سرعت سرش را به سمت تخته چرخاند و عقب عقب به سمت من آمد. پرسید : اصلا معلوم هست چه می‌گویی؟ روی تخته هیچ چیزی نیست. گفتم : غزاله چرا دیگر آن موجودات را نمی‌بینی؟ خوب نگاه کن. اشک‌های غزاله جاری شد و گفت : تو دیوانه‌ای. به مادرم می‌گویم که مرا ترساندی و ناگهان به سمت در دویید و فرار کرد.دخترها پشت در باز کلاس خشکشان زده بود. اتفاقی که افتاده بود را باور نمی‌کردند. همگی به سمت من برگشتند. سریع گفتم : تمام این حرف‌ها را برای آن زدم که متوجه شوید حرف‌هایش دروغ است. والا هیچ چیزی داخل آن تخته نیست.ناگهان همه با هم زدند زیر خنده و به سمت من هجوم آوردند. مرا بغل کردند و لبخند زدند. مهسا بلند گفت: ساناز تو قهرمان کلاس پنجمی‌ها هستی. آن روز بعد آن نمایش سریع به خانه برگشتم و داستان را برای مادرم تعریف کردم. به او تاکید کردم که به حرفش گوش دادم و جایی که لازم بود حرف زدم. غزاله دیگر کسی را اذیت نمی‌کرد اما چند روز بعد با مادرش به مدرسه آمد. آن‌ها پیش خانم گلابی شکایت مرا کرده بودند. خانم گلابی که مرا دختر خوب و بی‌آزاری می‌دانست از من توضیح خواست. من هم با یار دبستانی خود مهسا و لشکر کلاس پنجمی‌ها به اتاقش رفتیم. من داستان را تعریف کردم و دخترها هم حرف‌هایم را تایید کردند. خانم گلابی به رویم لبخند زد و در گوشم گفت : فکر نمی‌کردم یک تازه وارد همچین ارتشی دور خودش جمع کند. حالا دیگر مطمئن بودم خانم گلابی مرا بی‌زبان نمی‌بیند بلکه دختری می‌بیند که به جا حرف می‌زند‌. شیوا از داستان من خوشش آمده بود و به بقیه بچه‌ها پز من را می‌داد و می‌گفت او دختر عمه‌ی من است. برای همین هم شجاع است.دخترم با ذوق فراوان برایم دست زد و گفت : مامان باورم نمی‌شود. تو یک کلاس را از دست غزاله نجات دادی؟ تو واقعاً قهرمان کلاس پنجمی‌ها هستی. مامان صبر کن مهسا هم‌کلاسی‌ات که به تو گفت قهرمان کلاس پنجمی‌ها همین خاله مهسا دوستت است؟با لبخند گفتم : بله دخترمدخترم گفت : وای مامان از آن موقع با خاله مهسا در ارتباط هستی. او هنوز با قهرمانش مانده؟گفتم: در اصل او هم قهرمان من هست دخترم. اولین کسی که به رویم لبخند زد و با آغوشی باز خواست تا کنارش بشینم. او کسی بود که باعث شد با ترسم مقابله کنم و جلوی غزاله بایستم.دخترم مرا در آغوش گرفت و با اشتیاق گفت : مامان منم می‌خواهم قهرمان باشم. فکر کنم مدرسه‌ی جدید آن‌قدر هم بد نباشد.گفتم: دختر عزیزم تو الان هم قهرمان هستی. با وجود تمام کنایه‌ها زهرا را تنها نگذاشتی و حتی بابت حرف‌های بقیه درباره‌ی او ناراحت هستی. تو و زهرا همین حالا هم قهرمان هستید.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیSun, 12 Jul 2026 18:00:32 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/پنجره-خاموش-grnptviapexrزن تنها مانند هر شب، کنار پنجره‌‌ی اتاق روی صندلی همیشگی‌اش نشسته بود. چشمانش را به آن سوی خیابان دوخته بود. ساختمانی قدیمی با حیاطی شمالی، مزین به پیچک‌های کهنه‌ای که به شکلی مرموز تمام ساختمان را در بر گرفته بودند؛ پیچک‌هایی خشک که با وجود سوز زمستان، همچنان امید بهاری شدن داشتند.آن شب، هوا بارانی بود. سوز سرما تا انگشتان زن نفوذ کرده بود. هر شب، او پنجره‌ای را تماشا می‌کرد که چراغ اتاقش روشن بود؛ نوری که به شکلی عجیب به قلبش گره خورده بود. تا وقتی آن اتاق روشن بود حس می‌کرد شب ها پر ستاره‌‌اند. با وجود گرمای ستاره‌ها سرمای دستانش را از یاد می‌برد.اما امشب، شبی متفاوت بود. پنجره، بی‌روح و خاموش، در تاریکی محض فرو رفته بود.کف دستان زن عرق کرده بود و نفس‌هایش تند‌تر از همیشه بود. شک و ترسی عمیق در وجودش جرقه زد. با خاموش شدن چراغ، به شکلی عجیب احساس آشفتگی می‌کرد.زن در آستانه‌ی کهنسالی و فراموشی بود، اما خاطره‌ای دور و زیبا او را به سال‌های جوانی می‌برد؛ سال‌ها پیش، خود را در شمایل دختری زیبا و سرشار از شور زندگی می‌دید. دختری با موهایی بلند و بختی بلندتر که هر شب، ساعاتی را کنار پنجره به تماشای پنجره‌ای دیگر می‌نشست. هر شب، در ساعتی خاص، جوانی هم‌سن و سال خود را می‌دید که با اشتیاقی بی‌نظیر به او می‌نگریست. هر بار که نگاه آن دخترک به پنجره می‌افتاد  بی‌اختیار موهایش را پشت گوشش مرتب می‌کرد. شانه هایش را صاف می‌کرد و لبخند زیبایی می‌زد.  شوقی در دلش سرازیر می‌شد؛ اشتیاقی که او را به خود و به زندگی گره می‌زد. با آن نگاه، در ذهنش رؤیا می‌ساخت و در دل دورترین رویاهایش پرواز می‌کرد. حال، پس از گذر سال‌ها، آن زن در روشنایی چراغِ مقابل، همان حسِ شورانگیز جوانی را تجربه می‌کرد. خاطره‌ای که در گذر زمان نتوانسته بود رنگ ببازد و هنوز در میان فراموشی هر‌چیز و هر کس، به قوت خود باقی مانده بود. چراغ که خاموش شد، زن احساس کرد آخرین امیدش به زندگی از میان رفته است. مانند سرمای زمستان، حالا تاریکی تمام جانش را در بر گرفته و ترس قلبش را فشرده بود. با روشن شدن چراغِ آن سوی خیابان، آرام می‌شد و با خاموش شدنش به خواب می‌رفت. سال‌ها آن نور، بهانه‌ی ادامه دادن بود. او احساسی درونی را به پنجره‌ای روشن و قدیمی گره زده بود و حال، با خاموش شدن آن، این پیوند را در درون خود گم کرده بود.زن با دستانی لرزان از پنجره فاصله گرفت. قدم‌هایش سست بود و تپش قلبش تندتر از همیشه.آرام دستش را روی سینه‌اش گذاشت.خاطره هنوز آنجا بود.همان دختر جوان، همان پنجره، همان شوقِ خاموش‌نشدنی.چراغ آن سوی خیابان خاموش شده بود، اما چیزی در درونش همچنان روشن می‌سوخت.نفسی عمیق کشید.باران بی‌وقفه روی شیشه‌ می‌کوبید و پیچک‌های خشک در باد تکان می‌خوردند.زن دوباره به پنجره نگاه کرد.تاریکی پشت شیشه دیگر ترسناک نبود.نور گم نشده بود.فقط سال‌ها بود که در جای اشتباهی دنبالش می‌گشت.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 26 Jun 2026 17:18:17 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/در-امتداد-رود-owkgdczhjlciشوقی مرا فرا می‌خوانددر دوردست‌هادر آسمان نیمه‌ابری، میان ابرهادر قطره‌های شبنمِ نشسته بر گل‌هاپشت گل‌بوته‌های کلبه‌ای قدیمیدر نفس کشیدنِ بعد از نمِ بارانکنار برکه‌ای دورافتادهمیان جنگل‌های سبزدر اشکِ شوقِ کودکیکه مادرش را صدا می‌زنددر انتظار شنیدن آوای قطارو مسافری که از راه می‌رسددر رسیدندر شکفتنِ ناگهانی شادیدر جست‌وجوی مایه‌ی حیاتمانند ماهیِ جدا افتاده از آبو در امتداد رودتا گم شدن در دریاسمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 05 Jun 2026 18:50:33 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/شب-با-من-حرف-می-زند-zwonmenuxbfdفکر کنم دنیای من باید شب باشه...شب با من حرف می‌زنه. بلده تو سکوت ارتباط برقرار کنه.ته‌مونده‌ی ذهنیاتمو، ترس‌هامو از عمق روحم بیرون می‌کشه.آدم شبم. شب و تنهایی و سکوتش... شب و حسِ مرموزش...شب برام رویایی‌تر، امن‌تر و قابل اعتمادتره.میتونم دور از آدم‌ها، نمایش بازی کردن‌ها و جنگیدن‌های بی‌سر و ته، آروم بشینم و توی سکوتش حل بشم. ترمیم بشم و دوباره جون بگیرم.شب‌ها بدون سانسور زره خودم کنار می‌ذارم و خودمو در آغوش می‌گیرم.به خودِ حساسم گوش می‌دم و به خودم پناه می‌برم.زیر نور ماه، که سایه‌اش رو روی آسمون پهن کرده، من به خودم نزدیک‌ترم.شب غم آدم پر رنگ‌تر نمی‌کنه، فقط صداشو واضح‌تر می‌کنه.آسمون شب باعث میشه ستاره‌های وجودت برق بزنه.در طول روز ممکنه خودتو فراموش کنی تو ارتباط با آدم‌ها و نقش‌ها و بایدها.اما شب از همیشه به خودت نزدیک‌تری. توقعی نیست. آرام‌تری. روزها باید دووم بیاری، اما شب برای زندگی کردن عمیق‌تره.آخر شب می‌تونه نقطه‌ی اتصال و آرامش باشه بین روزی که گذشت و شروع یه روز تازه...شب بستر رویا رو فراهم می‌کنه. یه انرژی محصورکننده داره که پلی‌ست بین مرز خیال و واقعیت...میتونه یه پناهگاه امن، یه آغوش گرم، صرف یه شام دلگرم‌کننده باشه.اگه یه کم دلخوش باشی به این زندگیسمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیThu, 21 May 2026 18:30:41 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-سبد-سیب-ها-ag2towmq3tqxخانه‌ی مادربزرگ همیشه بوی قصه‌های بکر و بی‌انتها می‌دهد.دخترک هر وقت که به خانه‌ی شیرین و قدیمی مادربزرگ پا می‌گذاشت، انگار وارد دنیای ناشناخته‌ای می‌شد که سراسر هیجان بود؛ پر از عکس‌های قدیمی که انگار از دل قصه‌ها بیرون آمده بودند و هرکدام، روایتی به اندازه‌ی یک دنیا داشتند.گرد پیری روی صورت مادربزرگ پاشیده شده بود. پاهایش توان قبل را نداشتند، اما با این‌ حال همچنان غرور، متانت و زنانگی در وجودش همچون آب روان جاری بود.عصر دل‌نشینی بود. چای صرف شده بود. صدای پرنده‌ها، پس‌زمینه‌ی سکوت زیبای خانه بود.دخترک کنار مادربزرگ نشسته بود. مادر بزرگش زنی آرام بود به ندرت صحبت می‌کرد. دخترک دلش هوای حرف‌های او را کرده بود.گفت:مادرجان، توصیه‌ای برای من نداری؟مادربزرگ لبخند زد و نگاهش را به سبد سیب‌های بالای طاقچه دوخت. همان سیب های که چند روز پیش چیده شده بودند. گفت:آن سبد سیب را می‌بینی؟ همان سیب‌های بالای طاقچه که از باغ چیده‌ایم.سیب‌ها دیگر تازگی قبل را ندارند.مادرجان، در سبد وجودت سیب‌های گندیده را نگه ندار و با خود حمل نکن. از آن‌ها خلاص شو تا بتوانی فرصت چشیدن سیب‌های تازه را داشته باشی.دخترک در فکر فرو رفت.مادربزرگ با لبخند ادامه داد:تصور کن دنیا بازاری‌ست پر از میوه‌های رنگارنگ، پر از نعمت‌های فراوان. وقتی وارد بازار می‌شوی، برای دریافت و لمس تازه‌ها و لطف خدا، احتیاج به سبدی خالی داری.ساده‌ است مادرجان. باید قلبت، جان و روانت خالی از کینه و نفرت، دردهای گذشته و مسائل حل‌نشده باشد. تمام این‌ها مانند سیب‌های گندیده‌ای هستند که سبد وجودت را  سنگین و پاهایت را ناتوان می‌کنند.تو با سبدی سرشار از سیب‌های پلاسیده نمی‌توانی میوه‌ی تازه و نوبرانه‌ای بخری؛ وجودت را خالی کن تا  برای تازگی جا بماند.دخترک لبخند زد. با خودش فکر کرد شاید دلیل کم حرف بودن مادر بزرگ این است که هر بار با قلبش حرف می‌زند؛ انگار نور از دهانش خارج می‌شود.بعد از آن، دخترک با دیدن سیب در میوه‌فروشی یاد حرف مادربزرگش می‌افتاد و ناخودآگاه می‌گفت:«این روزها چه سیب‌های گندیده‌ای دارم که باید از سبد وجودم دور بریزم؟»سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیThu, 14 May 2026 21:10:19 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-پدال-های-بنفش-lnyz6ef67rb5مثل هر روز عادی از سر کار برمی‌گشتم خانه.تب و تاب اسفند ماه همه جا پیچیده بود. ماشین‌ها بوق‌های بریده‌بریده می‌زدند و طاقت ترافیک را نداشتند. در فضا بوی گل‌ و سبزه‌های مرطوب پیچیده بود. کنار حاشیه خیابان پر از دستفروش شده بود.هر چیزی را می‌شود در بساطشان پیدا کرد. مردم کیسه خرید به دست مشغول چانه‌زدن با دستفروش‌ها بودند. هنوز هم عاشق این ماهم؛ بوی نوستالژیش مشامم را پر می‌کند. اما اسفند ماه برایم به شیرینی زمان کودکی نیست. شاید هم این منم که آن شور و شوق زمان بچگی و غرق شدن در لحظه را از دست داده‌ام.در ترافیک مانده بودم. ماشین از حرکت ایستاده بود.از پشت شیشه‌ی ماشین، چشمم به دوچرخه‌ی کوچکی افتاد که دختربچه‌ای با شوق سوارش شده بود. انگار زمان برای دخترک متوقف شده بود، غرق در لحظه‌ی حال می‌خندید. چشم‌های کوچکش بین پدرش و دوچرخه می‌چرخید و شوق را منعکس می‌کرد. نسیم ملایم موهای خوش‌حالتش را لمس می‌کرد و او آزادانه در حال لذت بردن از دوچرخه‌اش بود.دختربچه من را برد به یک روز زمستانی در دوران کودکی.چند روز مانده بود به عید، آرام و قرار نداشتم.بابا گفته بود: «برایت چیزی خریده‌ام. حتماً خیلی خوشت می‌آید.» حرف بابا انتظار برای آمدنش را شدیدتر کرده بود. بچه که بودم، صدای زنگ در، شوق زندگی را به بندبند وجودم تزریق می‌کرد. بابا گاهی شب‌ها شیفت بود. روزهایی که می‌آمد و من صدای کلید انداختنش را می‌شنیدم، می‌پریدم دم در تا برسد.آن روز، بابا با خودش یک دوچرخه‌ی بنفش با یک سبد خوشگل گل‌گلی و یک چراغ بزرگ آورده بود. گذاشتش وسط خانه. من به ندرت احساساتم را نشان می‌دادم، اما آن روز بالا و پایین می‌پریدم و دور دوچرخه می‌چرخیدم.با دیدنش، انگار در قلبم ریسه روشن کرده بودند. از آن موقع تا الان، آن دوچرخه بهترین هدیه‌ای بود که گرفته‌ام. آن هدیه جوری مرا به زمان حال گره زده بود که مزه‌ی لمس آن لحظه را هنوز در قلبم حس می‌کنم. دوچرخه به من این قدرت را داده بود که دلم بخواهد آزادانه و بی‌پروا، فارغ از هر زمان و هر کجا، دوچرخه‌سواری کنم.بابا هم در این مسیر به من کمک کرد.یادمه یک روز آفتابی که خورشید سخاوتمندانه خیابان قدیمی خانه‌مان را روشن کرده بود، سوار دوچرخه شده بودم. بابا گفت:«پا بزن و به مسیر روبه‌رویت خیره شو. فقط حرکت کن! مهم نیست تند یا کند بری یا بلغزی، اما مهمه که به پشت سرت نگاه نکنی. به خودت اعتماد کن، بابا، می‌توانی.»بابا پشت دوچرخه را گرفته بود و من، با اعتماد به آن قدرت که حواسش به من هست، پا زدم، حرکت کردم. نه ترسی بود، نه شکی. بابا بی‌صدا دوچرخه را رها کرده بود.وقتی دوچرخه را نگه داشتم، با ذوق اینکه توانستم دوچرخه را برانم، به پشت سر نگاه کردم. بابا دورتر ایستاده بود. خیلی دورتر...آن روز، با اعتماد به قدرتی بالاتر از خودم، جسورانه بال‌هایم را باز کرده بودم و با اعتماد پیش رفتم.دلم اعتمادی بی‌چون‌وچرای آن جنس اعتماد کودکی‌ام را می‌خواست.چراغ سبز شد.داغی نم اشک را در چشم‌هایم احساس کردم.دخترک همچنان در حال بازی با دوچرخه‌اش بود.دختر بچه انعکاسی از وجودم بود. بخشی در عمق وجودم که لابه‌لای بزرگ شدن، هنوز به قوت خودش باقی مانده بود: جسور، آزاد، رها.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیThu, 07 May 2026 16:19:40 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/از-ریشه-تا-نفس-eftlocr4iqh7طرفای ظهره، هوا خنک و دلچسبه.با ذوق می‌رم توی باغ؛ برای هم‌سو شدن با طبیعت.دمپاییمو درمیارم و پامو می‌ذارم روی خاک و سبزه‌هایی که بوشون مستم کرده.انگار خاک، تمام انرژی‌های اضافه و سنگینیِ بدنمو می‌کشه تو خودش.صدای پرنده‌ها گوشمو پُر کرده،باد موهامو می‌رقصونه و پوستمو نوازش می‌کنه.یه حس تازگی و طراوت از دل طبیعت، کل وجودمو می‌گیره؛انگار دستمو می‌کشه و با خودش می‌بره توی لحظه‌ی ابدیِ حال.اما با اینکه طبیعت منبع آرامش و یکپارچگی با لحظه‌ی حاله،بدن هنوز ردپای اضطراب و شوک‌های عمیق با خودش داره.ردِ زخم‌هایی که ترمیم و شفا گرفتنش نیاز به زمان، صبوری و مهربونی با خود داره.مغزِ آدم، بعد از استرس یا اضطراب شدید،حتی اگه اون عامل تموم شده باشه،نمی‌تونه به‌سادگی به حالت عادی برگرده.بدن هنوز شوکه‌ست...هنوز بی‌قراره...برای آروم شدن، نیاز به "زمان" داریم.باید با بدن و روحمون مهربون باشیم.برای من، همیشه بودن توی طبیعت، یعنی برگشتن به لحظه‌ی حال.خودمو با طبیعت یکی می‌بینم:با دیدن درخت‌ها، ریشه‌هام تو زمین محکم می‌شن،با وزش باد، حس جاری بودن می‌گیرم،با صدای پرنده‌ها، هم‌سو با آوای جهان می‌شم.قراره بدنمونو شارژ کنیم...و به خودمون فرصت بدیم برای پذیرش.شاید با چند دقیقه راه رفتن با پای برهنه روی خاک،شاید با چند نفسِ عمیق و برگشتن به بدن.لحظه‌ی حال، همون جاییه که می‌تونه ما رو از ذهن بیرون بکشه.این روزا، بزرگ‌ترین کشمکش درونی من،«بودن در بدنه، نه در ذهن.»سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیThu, 23 Apr 2026 14:33:20 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-زمانی-که-از-کوچه-می-گذشت-zctbavkjqss3حوالی ظهر شده. اضطراب و بلاتکلیفی این روزها فضای خانه را برایم کوچک کرده.در این زمان‌ها که اضطراب مانند اقیانوسی عمیق مرا در خودش غرق می‌کند ترجیح می‌دهم مانند یک گلدان بی‌ادعای کوچک کنار پنجره‌ای بشینم و به آسمان چشم بدوزم تا بتوانم خود را از غرق شدن نجات دهم.امروز اما نشستن در کنار پنجره هم سخت است. بی قراری وادارم می‌کند تا لباس‌هایم را بپوشم و راه بروم.هوا تمیز و صیقلی است.ابرها خودنمایی می‌کنند و صدای گنجشک‌ها گوشم را نوازش می‌کند.این هوا در شهر من غنیمت است‌.اکثر روزها آسمان نیز گرفته،آلوده و بی قرار است.قدم می‌زنم در کوچه پس‌کوچه‌های قدیمی اطراف خانه‌مان.ناخودآگاه به سمت کوچه‌ای می‌روم که شاید سالهاست از آن عبور نکرده‌ام.انگار من بی‌قرار و مضطرب تنم را به آن سمت می‌کشاند.کوچه‌ای که وقتی درش قدم می‌زنم، انگار زمان به عقب برمی‌گردد و خودِ هفت‌ساله‌ام را می‌بینم.این کوچه مرا پرت می‌کند به سال‌هایی که ظاهراً خیلی دور هستند، اما هنوز در وجود من نزدیک و شعله دارند.در آن کوچه قدیمی، جایی که هنوز بوی خاطرات ناب بچگی می‌دهد، مدرسه‌ام را دیدم.چیزی در دلم شروع به تپیدن کرد. حس آشنایی که زیر تمام بی‌قراری‌های بزرگسالی‌ام دفن شده بود.مدرسه با همان بافت قدیمی، درست مثل قبل پا برجا بود.در چهره‌ی درخت‌های تنومند داخل حیاطش، رد پای فرسودگی به چشم می‌خورد.چشمم را چرخاندم تا بتوانم پشت پنجره‌های خاک‌خورده‌ی کلاس‌های درس را ببینم.انگار هنوز هم صدای همهمه‌ی بچه‌ها پشت آن شیشه‌ها‌ی قدیمی و خاک خورده شنیده می‌شد؛بچه‌هایی که با اشتیاق و بی‌دغدغه لحظه‌ی حال را سر می‌کشیدند.تلاش می‌کردم خاطرات آن سال‌ها را به یاد بیاورم.خودِ هفت‌ساله‌ام را در آن مدرسه.کودکی که هنوزم در عمق قلبم احساسش می‌کنم.پرت شدم به سال‌ها قبل،به شبی که می‌خواستم برای اولین بار به مدرسه بروم.در دلم شوق زیاد همراه با دلهره داشتم.پدرم اصرار داشت زودتر بخوابم، اما تا خودِ صبح بیدار ماندم.از بچگی هر هیجانی خواب را از چشمانم می‌دزدید.صبح اولین روز مدرسه، هوا خنک بود.ترکیب بوی نم باران با زیبایی پاییز، حس زندگی می‌داد.کیف و کفشم که بوی نو بودنش من را سرشار از شادی کودکانه می‌کرد، با اشتیاق پوشیدم. وقتی به حیاط مدرسه رسیدم، کودکان سرود می‌خواندند.به بهانه‌ی ورودمان با گل رز قرمز از ما استقبال شد.گلی که هنوز زیبایی‌ و رنگ‌اش را به یاد ‌می‌آورم.فکر نمی‌کردم تمام این لحظات با این جز‌ئیات در خاطره‌ام مانده باشد.اما ظاهراً آن گل در وجودم کاشته شده بود و هنوز پر طراوت بود.در خودم غرق بودم، اما حواسم به حیاط بود.جایی که پر بود از دخترهای هم‌سن و سالم.وارد یکی از آن کلاس‌های کوچک شدیم.خانم جهان را دیدم؛ معلم کلاس اولم.زنی مهربان، با لبخندی درخشان و چشم‌هایی پر از محبت که هنوز حس و انرژی شفافش را به یاد دارم.نور ظهر از لابه‌لای دیوار‌های کوچه روی زمین پهن شده، دقیقا همان ساعتی است که سال‌ها قبل از مدرسه تعطیل می‌شدم.هنوز در آن کوچه ایستادم. در عرض چند ثانیه همان دختر هفت‌ساله شده بودم؛ ذوق و شوق و سعی‌اش در کشف دنیای جدید را در وجودش می‌دیدم.از جلوی من رد شد و با ذوق به سمت خانه می‌دوید.به نظر می‌رسد زمان هم مثل این دختر سریع می‌گذرد.در چشم به‌هم‌زدنی فصل‌ها عوض می‌شوند و تنها چیزی که می‌ماند، حسی هست که آدم در قلبش نگه می‌دارد.دوست داشتم زمان به عقب برمی‌گشت و این کودک هفت‌ساله را سخت در آغوش می‌کشیدم.از کوچه رد شد، منِ هفت‌ساله‌ام.من هنوز در کوچه ایستاده‌ام.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیMon, 23 Feb 2026 22:41:41 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/اقیانوس-سکوت-jqkenbnwknyyهم میل عجیبی به سکوت و هم میل زیادی به نوشتن دارم.هر دو قدرتمندن.دوست دارم بنویسم، اما سکوت مثل یه اقیانوس عمیقه که تو عمقش فرو می‌رم. این روزها هرکی تو یه حالیه و سعی می‌کنه خودش تسکین بده.لازم نیست انتظار زیادی از خودت داشته باشی.خودتو مقایسه کنی،خودخوری کنی...بغل کن خودتو.همین که تلاش می‌کنی، همین که روزتو شروع می‌کنی گاهی بزرگترین کار ممکنه.تو و آسیب‌ها و ترس‌هاتتو و شب زنده داری‌هاتتو و امیدهای کم‌جونتتو و دوییدن دنبال دلخوشی‌های کوچیکتتو و گلدونی که آب میدیپیاده‌رویی که توش راه میریتو با دوشی که می‌گیریبا همون سرگرمی کوچیکی که داری با همین دل خستگی، گریه های یواشکیو با تمام بلاتکلیفیلایقی....تو یک مبارز واقعی هستی امشب همین که هستی و احساسات هضم و زندگی می‌کنی کافیه.  دقیقا‌ً خود توسمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیMon, 09 Feb 2026 21:32:26 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/ستاره-های-ابری-eb4yucve87r2داشتم به آسمان ابری نگاه می‌کردم، به ستاره‌های دوری که از بی‌نهایت سعی داشتند روشناییشون رو به رخ بکشند.احساس کردم آسمون مثل ذهن منه...ابری، مه‌آلود.گاهی وقتا قلبم پر از واژه‌ست.واژه‌ها مثل ستاره‌های پرفروغن که تو آسمون قلبم سو سو می‌زنند و می‌خوان با وجود غرق در نورشون، همه‌ی دنیامو روشن کنند.ولی امشب آسمون ابریه.ابرهایی که با تمام قوا، روشنیِ ستاره‌ها رو تو دلشون مدفون کردن.ابرها تمام تلاششونو می‌کنن که اون نورهای بی‌نهایت و ابدی، کم‌رمق و کم‌جون به نظر برسن.اما ستاره تو قلب آسمونه، تاریکی و نور، ماهیتِ آسمونه.نور همیشه راهشو پیدا می‌کنه.فرقی نداره ستاره تو یه شب ابری باشه یا یه شب مهتابی، بازم همون‌جاست.برمی‌گردم تو اتاقم.به واژه‌هایی فکر می‌کنم که تو صف انتظارن تا به کاغذِ سفیدِ روبه‌روم جون ببخشن. واژه‌هایی که بخشی از منن… اما نه امشب.شاید فردا، وقتی آسمون ذهنم صاف و مهتابی شد…سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 30 Jan 2026 19:03:39 +0330https://virgool.ir/MyGunpen/این-روزها-txma66balvexاین روزها بیشتر از هر وقتی حس میکنم همه هستم.....بخشی از درد و رنج در این جغرافیای مرموزِ پر غصه و قصه.خودمو مادری می‌بینم که از استرس و ترس نمی‌تونه بشینه دور تا دور خونه با قدم‌های تند و ناپایدار راه می‌ره و به ساعتی نگاه می‌کنه که انگار اصلا نمیخواد بگذره.زمان براش بی معنی شده شاید نگران فرزندشه. شاید هزاران فکر توی سرشه اما مکانی که توش نفس می‌کشه سخاوتمندانه بهش یادآوری می‌کنه که با راه رفتن قرار نیست چیزی بگذره.چند مادر این روزها نگرانن و چند نفرشون ممکنه با هزاران قدمی که تو خونه‌ی بی روح با نفس‌های نامنظم بر می‌دارن خیالشون راحت بشه؟خودم را جوونی می‌بینم که خسته‌ام.کرخت و بی‌حس.حس می‌کنم زورمون به گذر عمر نمی‌رسه. بی رمق و بی جون به اون نخ نازک امید چنگ زدیم.یعنی شرایط ممکنه بهتر شه؟ کسی صدای خسته مارو از عمق این بدن‌های بی رمق می‌شنوه؟ همه‌ی ما هزاران دستیم که به نخ نازک امیدواری چنگ زدیم. اما دستامون خیلی قوتی هم نداره.اون اگه نخ پاره شه یعنی شب سیاه‌تر می‌شه؟تکلیف اون یه دونه ستاره‌ای که سوسو می‌زنه چی می‌شه؟ما چشم به راهیم. می‌ترسیم از اینکه روشنایی بعد از گرگ و میش نرسه.به پاهای جوون‌های این مرز و بوم هزاران وزنه وصله.شایدم هزار سالمونه مثل این خاک.خودمونو ایران می‌بینم.پر صلابت پر حافظه خسته و رنجیده...اصیلم. فررندانم شریف‌اند. لایق بهترین‌هان نه چون مادرشونم چون واقعا هستن. احساس می‌کنم قد هزاران سال غم دارم...درد فرزندامو به دوش می‌کشم.من ایرانم و حافظه‌ی تاریخی من به عمق اقیانوسه.آسمونم آشیانه‌ی ققنوسه.همه‌ی ما مثل همیم.تنمون درد می‌کنه. بی‌خبریم انگار از این دنیا و زمان جدا افتادیم. هیچکس مثل ما مردمِ این آب و خاک نمی‌تونه حسی که تا استخونمون نفوذ کرده و بغض تو گلومونو درک کنه. ما داریم هر روز در این حال نفس می‌کشیم. تنمون هوای آلوده‌رو نفس می‌کشه.روحمون حس هم دردی و امید رو می‌بلعه.ما شجاعتی هستیم که فریاد میزنه.صدایی هستیم که مهر خاموشی خورده.ما سنگینی سینه‌ایم، بغض فروخورده‌ایم.ما بوی بارون می‌دیم اما تنمون خشک شده...یکیمون ظاهرا سرکاره و زل زده به مانیتور. یکی تو خونه کنار پنجره نشسته در حالی که حتی حوصله نداره بعد چند ساعت بلند شه و راه بره چون داره تو ذهنش زندگی می‌کنه.کسی دیگه تو ویرگول در حال نوشتنه.یکی پر از خشمه و حس می‌کنه داره تحقیر میشه و یکی.....همه ی ما این یکی هستیم. جنس درد و خشمی که حس می‌کنیم مثل همه خودمو جدا نمی‌بینم.این روزا باید برای خودمون مثل آتیش گرم باشیم.دل بسوزونیم.تو این روزای بی‌کسی هوای همو بیشتر داشته باشیم.مهربون‌تر باشیم.شاید یه لبخند نیمه جون، یه دلگرمی، یکم گوش کردن و ذره ای امید دادن  بتونه مرهمی باشه رو خستگی‌هامون.آسمون گرفته و آلوده‌اس اما ما اون پرنده هایی هستیم که دسته‌ای پرواز می‌کنن ...ما تو حسی که داریم مشترکیم. لاقل کسانی که من می‌شناسم. فقط نوشتم به سختی اما نوشتم... ما تو علاقمون به نوشتن هم مشترکیم...سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 16 Jan 2026 21:39:48 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/خاک-هزاران-ساله-rhxx4c4j16kyاین روزها...گاهی نه صدا دارم، نه واژه.نه سوژه‌ای برای نوشتن، نه انرژی‌ای برای گفتن.اما نفس می‌کشم...آروم، بی‌ادعا، در دلِ سکوتی که خودش حرف داره.بعضی دردها رو نمی‌شه نوشت. فقط می‌شه حس کرد.و من، هنوز دارم زندگی می‌کنم.به نیت روشن موندن یه نور کوچیک،تو دل شب‌های تار این دنیا.برای مردم صبور و با اصالت سرزمینم.برای خاک چندین‌هزار ساله‌ام.خاکی که از طوفان‌ها و تندبادهای زیادی، سر بلند بیرون اومده.سرزمینی که جای زخم و خیانت رو تنشه،و دوباره ققنوس‌وار از دلِ خاکستر متولد شده.برای مادرم: ایران.برای کشوری که حافظه‌ی تاریخیش به وسعت یک جهانه.برای کشوری که هزاران عاشق به خودش دیده.تو کوچه‌پس‌کوچه‌های هر شهرش، کلی آدم با نور و امید شب‌ها رو به صبح رسوندن.این خاک گیراست. پابرجاست.عمیق و اصیله.حافظه‌ی هزاران نسل رو به دوش می‌کشه.نسلی که دوام آوردن رو بلدن...سرزمین اسطوره‌های کهن،که از ازل تا ابد از این خاک محافظت کردند.و حالا، در این شبِ پرستاره،کنار پنجره با امید و ترس،نگاه می‌کنیم به آینده‌ی پیش رو،به اینکه چطور سرپا بمونیم.ما عاشق این آب و خاکیم،و در میانه‌ی درد، ایستاده‌ایم.خاکی که هر وجبش، پر از خون آدم‌هایی‌ستکه برای وطنشون جان‌فشانی کردند،و دوباره، مثل یک جوانه، از دل این خاکِ هزاران‌ساله متولد شدند.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیThu, 08 Jan 2026 20:48:25 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-سیب-سیبی-دختر-مامان-uhobqxnwvjhrنقاشی سیاه قلم : سمیراساعت چهار عصر هست.امروز یکم زودتر از شرکت بیرون آمده‌امتصمیم گرفتم قسمتی از مسیر را تا خانه پیاده برگردم.البته که خسته‌ام و ذهن ناسازگارم تلاش می‌کند تا مرا منصرف کند.من زودتر از تاکسی پیاده می‌شوم تا جلوی بهانه‌های احتمالی‌اش را بگیرم.راستش تنها دلیلش پیاده‌روی نیست.مادرم دیشب هوس انبه کرده بود. می‌خواستم از میوه فروشی نزدیک محل برایش بخرم.وارد میوه فروشی شدم.مثل همیشه پر جنب جوش بود.مردم در حال سوا کردن میوه‌ها، چانه زدن و غرق در دنیای خودشان.من اما در دنیای خودم بودم و عاجزانه دنبال انبه می‌گشتم.از سمت چپ سیبی چرخ خورد به پای من برخورد کرد و ایستاد.صدای زنی را شنیدم.مادر جان گفتم با دقت سیب‌ها را سوا کنی نگاه کن چند سیب پخش زمین کردی.خم شدم. سیب‌ گلاب تازه را در دستم گرفتم.سیب‌های پخش شده مرا به سال‌های دورتر برد.زمانی که کودک بودم.با دیدن سیب یاد او افتادم.یاد پیرزنی تنها‌ی اهل گیلان...او مستاجرمان بود.در خانه قدیمی‌امان که قدمتش به نیم قرن می‌رسید.اسمم سمیرا بود و او مرا سیب سیبی دختر مامان صدا می‌کرد.نمی‌دانم چرا.شاید به این علت که با سیب《سین》 مشترک داشتم و یا شاید نزد او مانند سیب گلاب تازه‌ای بودم که حس طراوت و شوق زندگی را در وجودش بیدار می‌کرد.آن زمان نمی‌دانستم که غریبه‌ها هم می توانند مادر بزرگ باشند و به اندازه‌ی آن‌ها منبع عشق و آرامش.او پیر بود.چین و چروک‌های عمیقی در اطراف چشمانش خانه کرده بود.خطوط اطراف چشم‌هایش مانند کویری بود که هزاران سال طعم باران را نچشیده.اما در عمق چشمانش برق و آرامش عجیبی جاری بود.شوق زندگی در چشم‌های شفافش طوری بود که او را رفیق خودم می‌دانستم.حتی تفاوت سن و سال نتوانسته بود پیوند بین ما را قطع کند.به نظرم نسبت خونی بی اهمیت‌ترین چیز بود.صدایش در خانه قدیمی می‌پیچید.اغلب با فرزندانش صحبت می‌کرد و من به نوه‌های واقعی خودش گاهی حسادت می‌کردم.من او را مادر بزرگ صدا می‌کردم.آن زن خوش لهجه‌ی گیلانی هم لی لی به لالایم می‌گذاشت و مرا بد عادت می‌کرد.به گمونم متوجه شکنندگی و حساسیت درونم شده بود.هر بار که برای خرید به بیرون می‌رفت برایم هدیه‌ای می‌گرفت.زمان کودکی‌ام النگوهای پلاستیکی رنگی بسیار مورد توجه بود.مادر بزرگ برای من بیست عدد از آنها خریده بود با دقت تمام رنگ‌هایش را انتخاب کرده بود تا دنیای دخترانه‌ام را غرق در رنگ کند.مادرم گفت چرا زحمت کشید خانم جان هر بار ما را شرمنده می‌کنید.مادربزرگ اما می‌خندید و پر سر و صدا می‌گفت او هم مانند نوه‌ی خودم است.دختر به این خوبی کجا پیدا می‌شود.دست‌های پیرش را زیر چانه‌ی ظریفم می‌گذاشت.به موهای مواج و فرم دست می‌کشید و می‌گفت سیب سیبی دختر مامان.به نظرم او اولین کسی بود که طعم محبت بی‌منت و بی‌نسبت خونی را به من چشانده بود.طعمی لذیذ که هنوز در سینه‌ام گرم است.بلند شدم سیب را به طرف دختر بچه‌ای که مشتاقانه به سمتم می‌دوید گرفتم.بیا عزیزم بگیرش.مادرش گفت : مامان جان سیب را بگیرببخشید خانم بچه است دیگر.لبخندی زدم و از کودک در قلبم تشکر کردم.مرا یاد مادربزرگ انداخت.دلم خواست سیب هم بخرم سیب گلاب.در مسیر حس کردم امروز عصر از مادرم بخواهم از خانم رشتی مستاجرمان بیشتر بگوید.مادر حافظه‌ی خوبی دارد.مادربزرگ در گوشه ذهنم خاک خورده بود.حالا مشتاقانه می‌خواستم دوباره برقش بیاندازم.قبل‌تر نقاشی از پیرزنی کشیده بودم.بسیار مورد استقبال قرار گرفت.دقیقا نمیدانستم او کیست.حالا مطمئن شدم چرا آن نقاشی را انقدر دوست داشتم.او مادربزرگ بود که لبخندش در نقاشی من حک شده بود.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 02 Jan 2026 21:35:03 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-مه-درون-p9fwa16f44jbذهنم خسته‌ست...انگار جنگلِ ذهنم در مه فکری گم شده.گاهی حس می‌کنم بین صداها، نورها  و شلوغی‌ها، خودِ واقعیمو گم کردم.اون خودِ رها، عمیق و آرومی که یک گوشه از وجودم نشسته.چسبیدن به افکار مزاحممثل کشیدن چاقو روی شیشه‌ی تمیز پنجره‌ست؛مثل دست گذاشتن رو یک زخم کهنه‌است.من دنبال خودمم...دنبال همون بی‌وزنی،همون نفسِ راحت،همون سکوتِ امن.زندگی برام این روزهادر سکون معنا پیدا می‌کنه؛در اطمینان قلبی از سلامت عزیزانم،در نوشیدن چای بعد از روزمرگی پر از تکرارِ آدم‌هادر رسیدن به منبع آرامش میان هزاران نقاب و صدابرای دنبال کردن داستان و روایت‌های من می‌تونید کانال تلگرام من را هم ببینید.https://t.me/lahzeh_negashtسمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 26 Dec 2025 12:36:05 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-دلش-باران-می-خواست-fslsupl4m0z0جمعه‌ها تنها دلخوشی و روز تعطیلش بود.بعدِ روزهای کاری، حس فرسودگی به او غلبه می‌کرد؛ اما با ته‌مانده سوختی که برایش مانده بود تلاش می‌کرد به زندگیش معنا بدهد.همیشه وقتی مضطرب می‌شد، عادت داشت کنار پنجره اتاقش بایستد و نفس عمیق بکشد.پنجره‌ای تمام‌قد که سال‌ها مثل یک رفیق قدیمی کنارش مانده بود؛ جایی برای فرارهای کوچک… برای فاصله گرفتن از اضطرابش و برای تماشا کردن ریتم زندگی پشت شیشه.امروز دلش می‌خواست حس کند ارزشمند است. خیلی وقت بود که دور و اطرافش از آدم‌ها خالی شده بود.با دودلی مخصوص آدم‌های وسواسی، بالاخره تصمیم گرفت.به خودش رسید.رژ پاییزی که تازه سفارش داده بود زد و به یک کافه در مرکز شهر رفت.با تردید و کمی خجالت روی صندلی نزدیک پنجره نشست.این اولین باری بود که تنها، با خودش، در چنین جایی خلوت می‌کرد.یک مهمانی تک‌نفره با چاشنی خیال…دلش باران می‌خواست.باران شاید حس‌وحال آن لحظه را برایش ارزشمندتر می‌کرد.چهره شهر خاکستری، غبارآلود و غم‌بار بود. انگار آسمان هم دلش پُر بود اما قصد باریدن نداشت.پاییز امسال، برایش شبیه یک خانم میانسال رنج‌کشیده بود که انگار نامرئی است؛گوشه‌ای کز کرده و رویش را از همه برگردانده.پاییز خانم افسرده بود.دخترک خوب می‌دانست روحیه لطیف و شکننده‌اش چقدر می‌تواند با طبیعت شارژ شود.وقتی باران می‌آمد، رؤیابافی برایش لذت‌بخش‌تر بود.قطره‌های باران مثل موهبتی بودند که لازم نبود برایشان بجنگد؛ شامل حال او هم می‌شدند.وقتی می‌بارید، در اوج ناامیدی کمی حس سرزندگی مثل خون در رگ‌هایش جاری می‌شد.در آن کافه خلوت با تم چوبی، که بوی قهوه‌اش تمام کوچه را پُر کرده بود، حس تنهایی‌اش کم‌رنگ شد.خودش بود با خیال باران و رهگذرانی که بی‌آزار از کوچه رد می‌شدند.شاید بین آن‌ها هم کسی بود که دلش باران می‌خواست.خودش را مثل بقیه می‌دید؛حتی مثل پاییز نامرئی امسال، با قلبی پُر اما ساکت.نگاهش را از پنجره برگرداند.قهوه‌اش را مزه کرد.هنوز داغ و خوش‌طعم بود.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 19 Dec 2025 21:05:20 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/پله-بعدی-زیستن-در-خانه-ی-روح-ya1wcjds9ttdگاهی وقت‌ها حس می‌کردم خودمو زندگی نمی‌کنم، خودمو از بیرون وجودم می‌دیدم و قضاوت می‌کردم؛ از دید دیگران هزاران حس خشم، ناامیدی و قضاوت رو به خودم تحمیل می‌کردم.من خودم بودم و در عین حال نبودم.تا اینکه یک روز حس کردم چیزی درونم تکان خورد؛ انگار فهمیدم جای اشتباهی ایستاده‌ام.منِ واقعی درون خودمه. در بدنم، در تمام احساساتم، در تک‌تک نفس‌ها و تپش‌های قلبم...در این خانه‌ی مقدس روح، در این معبد زمینی، در بدنم.لحظه‌ای که حس کردم دیگه منتظر نجات از بیرون نیستم، ناگهان خودم شدم پناهِ خودم.در بدنم جاری شدم و نفس کشیدم. به خودم، به زنانگی‌ام، به انرژی عشق و شفای درونم برگشتم.حالا از دید بقیه به خودم نگاه نمی‌کنم. منم که مرکز جهانم.منبع تو وجودمه، خدا درونمه.من زنم و زنانگی لطیفِ پر از احساسمو با تمام بدنم زیست می‌کنم.من از دریچه‌ی شور و شوق خودم به دنیا نگاه می‌کنم.دنیا درون چشم‌های منه، بوی بارون عطر تنمه، دیدن زیبایی‌ها بخشی از زیبایی خودمه.خدا مثل خون تو رگ‌های من جاریه و زنانگیم مثل یک اثر فاخر هنری می‌درخشه.احساساتمو مثل آب درون رودخانه‌ی جاری می‌بینم؛ گذرا و در جریان...برای شفا و التیام، به منبع نورِ درونم پناه می‌برم.نور، درون ماست.من نوری که به سمت همه می‌تابوندم، این‌بار به سمت خودم، به تکه‌های کم‌نورِ  وجودم می‌تابونم‌.سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیFri, 12 Dec 2025 18:38:57 +0330https://virgool.ir/@Samira_moghimpour/روایت-های-دل-هدیه-ای-از-جنس-کودکی-h34gb45gvskrهمیشه موقع هدیه دادن به آن دختر کوچولوی دلبر، خودش هم سرشار از یک ذوق کودکانه می‌شد.دو روز دیگر تولد برادرزاده‌اش بود و این‌بار هم برای خرید کادو سرشار از شوق بود.قبل از به دنیا آمدن این برادرزاده‌ی زیبا، هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد تا این حد دوستش داشته باشد.آن کوچولو برایش تجسم شادی و منبع انرژی بود.چشم‌هایش مثل دو تیله‌ی شفاف، مستقیم به منبع الهی وصل بودند.یک جورهایی انگار وجود شفاف و کودکانه‌ی خودش را در آن کودک می‌دید. هر وقت کنارش می‌نشست، فارغ از زمان و مکان، در لحظه غرق می‌شد.مطمئن بود آن کوچولو عمیقاً به‌خاطر خودش دوستش دارد، بی‌هیچ قید و شرطی.دلش می‌خواست برایش یک عروسک بخرد؛ رفیقی کوچک و نرم.دوست داشت لذتی را که خودش تجربه کرده بود، با او شریک شود.در کودکی عروسکی داشت که اسمش را «توتو» گذاشته بود.توتو یک فیل سبز بزرگ و نرم بود؛ بهترین رفیقش.با او حرف می‌زد و دنیای قشنگ کودکانه‌اش را با او شریک می‌شد. حتی وقتی نمی‌توانست با دیگران ارتباط بگیرد، هنوز توتو را داشت.ظاهراً فقط یک عروسک ساده بود، اما بعدها، هر وقت فیل عروسکی می‌دید، یاد توتو می‌افتاد.در ذهنش هنوز هم توتو روی طاقچه‌ی اتاقش نشسته بود و لبخند می‌زد.از یک جایی به بعد دیگر توتو را نداشت. نمی‌دانست سرنوشت آن عروسک میان خاطرات کودکی‌اش چه شد.حالا می‌خواست هم آن خاطره‌ی زیبا و هم توتویِ عزیز را به این موجود کوچولویی که عاشقش بود، منتقل کند.وارد یک مغازه‌ی کوچک شد؛ مغازه پر از اسباب‌بازی‌های رنگارنگ بود.خانم خوش‌رو و میانسالی، فروشنده بود.با لبخند پرسید: «دنبال چی می‌گردید؟»حضور زن، حس خوبی به او داد؛ انگار کودک درون آن زن هم مشتاق و سرزنده، میان عروسک‌ها بازی می‌کرد.گفت: «یه فیل می‌خوام. اگه سبز باشه که چه بهتر.»زن خندید:«چه سلیقه‌ی خاصی دارید! کمتر کسی دنبال فیل میاد، اون هم سبز. معلومه صاحب هدیه براتون خیلی ارزشمنده و پشت انتخاب‌تون یه فکر هست.»دختر لبخند زد:«آره… البته اگه سبز هم نبود مهم نیست. فیل طوسی هم قشنگه.»فروشنده گفت:«راستش فیل سبز نداریم. همین فیل طوسی انتخاب خوبیه—حداقل هنوز فیله! تازه، می‌دونی که فیل‌ها احساسات خیلی قوی دارن؟ حتی برای از دست دادن دوست‌هاشون عزاداری می‌کنن.»تشکر کرد و با توتوی جدید از مغازه بیرون آمد.در دلش احساس خوبی داشت.کودک درونش دوباره توتوی عزیزش را به دست آورده بود.حالا می‌خواست این فیل را، با تمام قصه‌های قشنگ پشتش، به برادرزاده‌ی نازنینش هدیه بدهد.🐘سمیرا مقیم‌پور بیژنیسمیرا مقیم‌پور بیژنیSun, 07 Dec 2025 23:58:46 +0330