https://virgool.ir/feed/@Samar.araghifa2026-11-11 13:30:16https://files.virgool.ir/upload/users/622847/avatar/GvKz8T.jpeghttps://virgool.ir/@Samar.araghihttps://virgool.ir/@Samar.araghi/برای-بنان-که-بعد-از-آن-روز-همیشه-عینک-زد-dl7pqdy13gvoبرای بنان که بعد از آن‌ روز همیشه عینک زد:دیروز عکس عجیب و غمگینی دیدم، مرضیه بر بستر بنان که یک چشمش به شدت پانسمان شده بود نشسته بود. حالا بگو اصلا این صحنه چه عکس گرفتنی داشت؟ ۲۷ دی سال ۳۶ بنان در صانحه تصادفی یک چشمش را از دست می‌دهد. کلی درمان در ایران و خارج می‌کند ولی خلاصه یک چشمش بینایی نداشته. خلاصه کمی بعد از ۲۷ دی بنان برای همیشه عینک زد. داشتیم با مامان سر این بحث می‌کردیم که کوری سخت‌تر است یا کری. نظرات‌مان طبق معمول فرق داشت. برای من ناشنوایی کابوس است. خداروشکر که بنان گوشش را از دست نداد و بیچاره بتهوون که از دست دادش.حالا یاد استاد نازنینم افتادم، هوشنگ ظریف. دورانی که شاگردیش را کردم تقریبا سال‌های آخر تدریسش بود. سال‌های اول فراموشی‌هایش. دستش درد می‌کرد، آرتروز داشت. برایش روغن شترمرغ بدبویی برده بودم که گاهی الکی می‌گفت که آره، دردم را با ماساژ با روغنش بهتر می‌کند. درد دستش احتمالا تا همان روزهای آخر کم‌کم مانع ساز زدنش شده بود. بعد یادم آمد دبیرستانی بودم و زمانی که تازه درد گردنم شروع شده بود، از درد مامانم را بیدار کردم و گریه کردم برای اینکه من دیگر نمی‌توانم ساز بزنم. بنان خواند، ظریف باز برای شاگردانش ساز زد، علیزاده هنوز می‌نوازد و من هم هنوز خرده نوازنده‌ای امیدوارم. بنان که‌ گوش می‌دهم میفتم در عمیق‌ترین چاه غم. او بعد از تصادفش گفته که دیگر نمی‌خواهد مرثیه‌خوانی‌یا به اصطلاح غمگین بخواند. اما جناب بنان من آنچه قبل از عینک زدنت خوانده‌ای را بیشتر دوست دارم. صدایت نیای صدای از همه ماست...آرزوی ما تویی تو!سمر عراقیسمر عراقیMon, 27 Dec 2021 01:54:17 +0330https://virgool.ir/@Samar.araghi/کوتاه-درباره-رمان-اصلاحات-foags36ma5ygهرکس اول فکر می‌کند این آدم و این مورد را در زندگیش داشته‌ست. شاید پدرش، مادرش، همسرش. هرکس اول فکر می‌کند که رنج سنگین بودن کسی را بالاخره تحمل کرده‌ است.در اصلاحات بیشتر از هرچیزی با رنج بودن دیگری طرفیم. بارها ممکن است در طول داستان پیش بیاید که آدم به خودش بگوید من که آمریکایی نیستم پس لابد این فسمت را درک نخواهم کرد. اما جوهر داستان چیزیست که برای همه‌مان قابل درک بوده است. شاید بیشتر از هرچیزی با ۷۲۰ صفحه شکست مواجه شویم؛ شکست، انزجار، استیصال و البته لذت‌های فراوان. اما از ۷۲۰ تا ۷۴۴ چیزی در صورتت کوبیده می‌شود که اصلاحات را به یاد ماندنی و البته آموزنده می‌کند.اصلاحات نه‌تنها داستان ۵ نفر است بلکه فرصت زیستن با آنها را در هر فصل به ما می‌دهد. طبق روایات متن اصلی فرنزن به‌قدر کفایت سخت‌خوان است، پس ترجمه هم همان‌قدر سخت و گاهی عجیب به چشم‌ می‌آید، اما‌ این دلیلی نمی‌شود که از کتاب گذشت.اصلاحات زندگی سخت و فرساینده و بیشتر از همه پیچیده انسان امروز است. انسانی که گاه به جایی می‌رسد که برای خلاصی از این پیچیدگی از هیچ‌چیزی فروگذار نکرده است؛ اصلاحات رنج پیچیده و سخت تحمل دنیا و آدم‌های عجیبش است.سمر عراقیسمر عراقیMon, 22 Nov 2021 00:21:19 +0330https://virgool.ir/@Samar.araghi/نَفَسِ-سرد-hajaybsezmii.بیشتر از همه وقتی از راهرو بین هال تا اتاق رد می‌شوم یادم میفتد که عجیب زندگی سخت است؛ یادم میفتد که چه‌قدر باید به این چیزی که اسمش انسان هست باید افتخار کرد. “رنج زیستن” در ابتدا از آن کلمه‌هاییست که انتشارات گل‌درشت برایش جستار می‌نویسند، اما من هیچ‌وقت چیزی واقعی‌تر از آن را حس نکرده‌ام.فکر کنم دوران راهنمایی بود که در کتاب ادبیات حکایتی از (اگر اشتباه نکنم) ابوسعید ابوالخیر آمده بود. یک‌سری آدم می‌آیند و از کارهای عجیب آدمی حرف می‌زنند؛ فلان کس روی آب راه می‌رود، فلان کس رو هوا می‌پرد و.... جواب ابوسعید اما چیزیست که این روزها من برایش به خودم و آدم‌ها افتخار می‌کنم. بودن میون آدم‌ها، تعامل با آدم‌ها، دیدن خودشان و رنج‌شان، زیست‌شان و رنج زیست‌شان... حالا فکر می‌کنم به آن‌هایی که این رنج را پایان دادند و فکر می‌کنم من چه‌قدر کوچک‌تر از آنم که رویش صفتی بگذارم، شجاعت، حماقت یا هرچی. فکر می‌کنم که چی شد که پلات با دو بچه کوچکش، سرش را داخل فر خانه گذاشت و رنجش را پایان داد، یا مثلا چه شد که هم‌دانشگاهی ما که هر روز کله‌صبح در دانشگاه حاضر بود، یک شب دیگر در را روی کسی برای هیچ‌وقت باز نکرد.فکر می‌کنم که آدم‌ها حق دارند. حق دارند که زندگی کنند و بمیرند. مثل پیدا کردن غذای موردعلاقه‌ت که شاید هیچ‌وقت پیدا نشود؛ گاهی هیچ راهی هم برای تحمل و ادامه پیدا نمی‌شود. خواستم بگویم ما گناه داریم، دیدم دیگر خیلی سخت می‌شود. می‌گویم سخت است، بگذار اگر خواست دیگر نفسش گرمایی نداشته باشد.سمر عراقیسمر عراقیMon, 25 Oct 2021 23:57:46 +0330https://virgool.ir/@Samar.araghi/جان-به-در-بردن-d2huq94bdvuxباید سه تاریخ باشد که از یاد نبرمشان. تاریخ مرگ سه‌نفری که از نزدیکان من بودند؛ اما به یاد ندارمشان. هرچه هم فکر کنم بازم چیزی به‌خاطرم نمی‌آید. شاید بتوانم سال و فصل‌شان را حدس بزنم، آن هم چون هنوز با کهنه شدن فاصله دارند، اما روزشان... هیچ.آخری‌شان باباحسین بود. پدربزرگ مادری من. پدربزرگ هم‌بازی من. اولین چیزی که از او یاد دارم بازی است. بعد پارک قیطریه.پله‌های پارک، پله‌های حوض، پله‌های فرهنگ‌سرا، تمام پله‌های پارک را با او به یاد دارم.بعد چهره‌اش را به یاد دارم وقتی در پارک گم‌ شده بودم و مردی دست مرا گرفت و به خانه آورد، چهره‌اش وقتی در را باز کرد به یاد دارم.خوابیدن کنارش در کودکی به‌هوای قلقلک با دست‌های سفتش را هم خوب به یاد دارم.این‌ها ولی رویاست.سرطان را با او به یاد دارم. خوب شدن سرطان را با او به یاد دارم و مرگ با سرطان را هم با او.هفته‌ها بی‌خوابی و درد، زخم، استخوان‌های بیرون‌زده، بداخلاقی و دست‌های بدون قلقلک را با او به یاد دارم.آبان ۹۸، روزی که به یاد ندارم. من روز جان به در بردن باباحسین را به یاد ندارم.اما منتظرم جان به در بردن خودم از این یادآوری‌ها می‌مانم.بیست و یک بهمن نود و نهسمر عراقیسمر عراقیTue, 09 Feb 2021 01:56:38 +0330